X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 30, 2005

Όχι τα παραδοσιακά, τα νέα. Αυτά που διέπουν την σημερινή κοινωνία και ενίοτε, εξ΄αιτίας τους, θέλω να ξεράσω. Αυτά τα καινούργια, που πρέπει να ακολουθήσουμε ή ακολουθούμε μηχανικά. Που δεν τα πολυσκεφτόμαστε τις περισσότερες φορές, αλλά τα ασπαζόμαστε χωρίς αντίρρηση.

Είναι μικρές λεπτομέρειες, που μου χτυπάνε τόσο πολύ και λέω, δεν είναι δυνατόν, πώς καταντήσαμε έτσι. Λες καλημέρα και σε κοιτάνε πονηρά ή καχύποπτα. Μπουκάρουν στο μαγαζί μου και μου μιλάνε στον ενικό και ποτέ μα ποτέ, δεν λένε ευχαριστώ. Κάνουν σαχλά ή χυδαία αστεία και περιμένουν να γελάσω. Σαν παγοκολώνα τους απαντώ στον πληθυντικό, μπας και καταλάβουν τις αποστάσεις και αυτοί συνεχίζουν. Δεν μπορεί να είμαι τόσο παράξενη.

Έχω έξω απ΄το μαγαζί, έναν τεράστιο κάδο απορριμάτων. Κάθε βράδι σκουπίζω σακούλες ολόκληρες με σκουπίδια. Κανένα πιτσιρίκι δεν χρησιμοποιεί τον κάδο και όταν το λέω ευγενικά η απάντηση είναι «όχι εγώ». Ναι, είναι πιο εύκολο έτσι. Το όχι εγώ, σε βγάζει αυτομάτως από τη δύσκολη θέση, σε απενοχοποιεί. Έχω πελάτες, που θα έρθουν γύρω απ΄τον ψηλό πάγκο μου, χωρίς να με ρωτήσουν, για να δουν τί γράφω στην οθόνη.

Έχω πελάτες που θα με ρωτήσουν τις πιο προσωπικές, τις πιο δύσκολες ερωτήσεις. Και το χειρότερο, δεν ξέρω ούτε τ΄όνομά τους. Το κουτσομπολιό έχει τα όριά του, αλλά όχι όταν πρόκειται για τρίτους. Μόνο για τον εαυτό μας. Έχω μάθει εξωφρενικά πράγματα, τα οποία δεν ήθελα ποτέ να μάθω. Ναι, η αδιακρισία είναι από τα νέα ήθη των ημερών μας. Καθώς και η καταναγκαστική παραβίαση του χρόνου μου. Ξέρω για μερικούς πελάτες μου, πως δεν θα τη βγάλω καθαρή.

Θέλω δεν θέλω, πρέπει αυτές τις δύο φορές που θα έρθουν την ημέρα, να ακούσω ότι έχουν να πουν, για όση ώρα γουστάρουν. Θέλετε κι άλλο νέο ήθος; Η παθητική συναίνεση. Πρέπει να συμφωνήσω, δεν με παίρνει για κάτι άλλο, αν θέλω να ξεμπερδεύω γρήγορα. Αλλά και να έχω χρόνο, πάλι θα συμφωνήσω, δεν έχω μάθει να κάνω διάλογο.

Φίλε Μανώλη, τα λεωφορεία και ο σεβασμός στους πιο αδύναμους και τους γεροντότερους, είναι ουτοπικό. Ειδικά όταν ακούς δικαιολογίες του τύπου «γεμίζουν οι γέροι τα λεωφορεία, την ώρα που πρέπει να πάμε στις δουλειές μας και θέλουν να κάτσουν κιόλας». Ναι, κύριοι, όταν είσαι συνταξιούχος, θα ξυπνήσεις πρωί, γιατί δεν μπορείς να κοιμηθείς πολλές ώρες. Οι μόνες δουλειές που τους έμειναν, είναι να προλάβουν τον γιατρό τους, να πάνε στα νεκροταφεία ή να κάνουν ψώνια το πρωί, που έχουν κουράγιο.

Το να τους στερήσεις τη θέση απ΄το λεωφορείο, δεν είναι εγωισμός, είναι κακία, είναι απανθρωπιά. Έχω λιποθυμήσει μέσα σε λεωφορείο από αδυναμία, αλλά ποτέ δεν θα ζητούσα θέση. Φανταστείτε όταν ένας γέρος φτάνει στο σημείο να ζητήσει θέση. Πόσο πιο χαμηλά θα μπορούσαμε να πέσουμε. Είναι ότι χειρότερο έχω δει στη ζωή μου. Θεωρώ, ότι τα έχουμε μπλέξει λιγάκι.

Ο λόγος που θα επιδείξουμε ανθρωπιά, είναι μόνο όταν πρέπει να την επιδείξουμε. Όταν πραγματικά υπάρχει ανάγκη για ανθρωπιά, όταν κανείς δεν μας επιβραβεύσει γι΄αυτό, προτιμάμε να το αποφύγουμε ή ακόμη και να το απαξιώσουμε. Όταν δεν δίνουμε τη θέση μας στο λεωφορείο, όταν πετάμε τα σκουπίδια μας στον δρόμο, όταν ρωτάμε αδιάκριτα ή περνάμε τα όρια των άλλων, το κάνουμε μηχανικά. Στην πραγματικότητα δεν το συνειδητοποιούμε.

Όχι εγώ.

Advertisements

9 Σχόλια to “ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ”

  1. Giramondo said

    Να μην ξεχάσουμε…το βρίσιμο πίσω από το τιμόνι, τις προσβολές σε γέρους, χοντρούς, αλβανούς κλπ. …τις πωλήτριες σε μαγαζιά που σε σνομπάρουν από τη στιγμή που θα μπεις μέσα, τους παππούδες που είναι παρατημένοι…και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

    Καλή συνέχεια

  2. COSTANTINA said

    Είναι τόσα πολλά, που νοιώθω ο πιο παράξενος άνθρωπος του κόσμου καμμιά φορά.
    Σ΄ευχαριστώ.

  3. Julia_Dream said

    Δε θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο με όσα λες Κωνσταντίνα. Χθες πήγα για την απεριορίστων του Οκτώβρη. Περίμεναν 3 μπροστά από μένα. Κανένας δεν είπε στον άνθρωπο που μας εξυπηρετούσε στον γκισέ μια καλημέρα. Κατευθείαν στο ζητούμενο «Μια για λεωφορεία». Η και τίποτα, αν είχαν ακριβώς τα ρέστα. Για «ευχαριστώ» δε συζητάμε!
    Το απόγευμα πήγα με φίλες για καφέ. Ζήτησα κατάλογο, ενώ οι φίλες παρήγγειλαν αμέσως. Η σερβιτόρα όταν γύρισε με τους καφέδες των άλλων 2 μου είπε: θα αποφασίσεις σύντομα, τί θα γίνει?
    Εντάξει αντιλαμβάνομαι ότι στην πρώτη περίπτωση πολλοί βιάζονται να πάνε για δουλειά. Μια καλημέρα δεν βλάπτει…
    Στη δεύτερη περίπτωση θα έτρωγα και ξύλο επειδή ήθελα λίγο να το σκεφτώ.

    Τελοσπάντων, αν προσπαθήσουμε λιγάκι όλοι μπορούμε να φτιάξουμε μια πιο ανθρώπινη κοινωνία. Λιγάκι, με απλές λέξεις μόνο.

  4. KiTaSuMbA said

    Όπως είπα και σε άλλο σχόλιο, δεν είμαστε καλύτεροι… είμαστε απλά καθυστερημένοι 5-10 χρόνια από τους υπόλοιπους «πολιτισμένους» δυτικούς. Αυτη η «ανάγκη» για απρόσωπες επαφές δεν είναι κάτι καινούριο για μένα… Το «καλημέρα» στον γκισέ (τράπεζας, γραμματείας, supermarket, whatever) προσπαθώ να το κρατήσω κι ας βλέπω πως ακόμα και οι αποδέκτες της ξαφνιάζονται με το γεγονός!

  5. marilina said

    kitasumba δεν κατάλαβα τι θες να πεις με την πρώτη σου πρόταση. μπορείς να το εξηγήσεις;

  6. COSTANTINA said

    Ακριβώς julia, αλλά συνεχίζω να πιστεύω πως τα πράγματα αλλάζουν απ΄τον καθένα ξεχωριστά.
    Καλωσήρθες 🙂

    Kitasumba, ακριβώς. Αν και θυμάμαι στην Γερμανία περιστατικά που η ανθρωπιά δεν υπήρχε καθόλου.Είχαν να το λένε οι γονείς μου. Με μαχαίρι να σε έβλεπαν καρφωμένο στην πλάτη, προσπερνούσαν σαν να μην συνέβαινε τίποτε.

  7. KiTaSuMbA said

    marilina + constantina:
    Εννοώ πως η έλλειψη ανθρωπιάς, ο αυτοματισμός στην συμπεριφορά μας, η αδιαφορία για τον άνθρωπο απέναντί μας («πέρνα τις τιμές στην μηχανή και πέσμου τι χρωστάω, θες και καλημέρα!») είναι ένα από τα «επιτεύγματα» του δυτικού «πολιτισμού».

    Μπορεί να αργούμε λιγάκι σαν ελλάδα να τα πιάσουμε τα «νοήματα» αλλά μετά από λίγα χρονάκια ξεπηδά ο «ευρωπαίος» μέσα μας. Χωρίς βέβαια να αφήνουμε και τα μεσογειακά χούγια μας (γόπες και σκουπίδια στο δρόμο, βρισιές και κορναρίσματα κτλ.).

    Καθώς ζω μόνιμα σε πόλη του εξωτερικού, και μάλιστα του χείριστου «μεσογειακού» χαρακτήρα, τα πρώτα χρόνια όταν διέκρινα αυτές τις διαφορές ένιωθα περήφανος σαν έλληνας γιατί τα μεσογειακά μας τα είχαμε αλλά δεν ήμασταν και απάνθρωποι. Σιγά σιγά κατάλαβα πως δεν είμαστε καλύτεροι, είμαστε «υπανάπτυκτοι». Χρονιά την χρονιά που κατέβαινα στην ελλάδα, σχεδόν σαν τουρίστας, είδα ξεκάθαρα πως οι έλληνες καταβάλουν τις μέγιστες προσπάθειες να μεταβληθούν σε μια μάζα από αναίσθητα και αναίσχυντα κύτταρα. Μου κόπηκε λοιπόν ο βήχας περί ανθρώπινης ζωής στην ελλάδα…

    Τουλάχιστον οι βόρειοι με την τυπική αναισθησία τους έμαθαν τουλάχιστον να λειτουργούν σε κάποια πλαίσια και σχετικά αποδοτικά. Το μεσογειακό μοντέλο όμως της «ανάπτυξης» καταντά αφόρρητο και ασφυκτικό!

  8. marilina said

    ΄τη βρίσκω λίγο ρατσιστική την όλη κατάταξη. τεσπα.

  9. mn8 said

    Λοιπον… ειμαι στο λεωφορειο. Καθομαι σε μια θεση, ειναι ολες γεματες, εχει και ορθιους, και μπαινει ενας μεσηλικας. Σηκωνομαι να του προσφερω την θεση μου και παιρνω την εξης απιστευτη απαντηση, με αγριο υφος: «ΣΟΥ ΦΑΙΝΟΜΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΣ ΝΑ ΚΑΤΣΩ ΟΡΘΙΟΣ 20 ΛΕΠΤΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙ;»

    Πολλες φορες η μανα μου και ο θειος μου με στελνουν για δουλειες. ΟΤΕ, ΙΚΑ, εφοριες, τραπεζες, μεχρι και στο υποθηκοφυλακειο εχω παει. Αλλα μια ηταν χαρακτηριστικη, στο ΙΚΑ. Περιμενω στην ουρα, 8 η ωρα το πρωι, και η υπαλληλος τα’χει παρει με αυτα που ακουει και δεν προσπαθει να το κρυψει καθολου. Βαζω σκοπο να της φτιαξω την διαθεση. «Καλημερααααα» της λεω, με ενα χαμογελο ως τα αυτια. Αμεσως ελαμψε το προσωπο της. Εκτοτε το κανω συνεχως, δεν θελει κοπο!!!

    Τριτο σκηνικο: μια γιαγια, εμφανως ανημπορη, με ρωταει που ειναι η σταση του λεωφορειου, ενω στεκεται στα 20 μετρα και δεν την εχει παρει χαμπαρι. Της δειχνω την σταση, και μονο το χερι δεν μου φιλησε.

    Δεν ειναι κουραστικο να πεις μια γλυκια κουβεντα, να κανεις μια καλη πραξη. 5 δευτερολεπτα απο τον χρονο σου θελει, τιποτα παραπανω. Και απο τοτε που το συνειδητοποιησα, νιωθω κι εγω πολυ καλυτερα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: