X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ΟΙ ΚΑΣΕΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 25, 2005

Στα τέλη του ‘60, οι γονείς μου, έφυγαν απ΄την Ελλάδα με σκοπό την επιβίωση. Δεν είχαν κάνει ακόμη παιδιά και απ΄ότι φαινόταν δεν είχαν και πολλές επιλογές. Υπήρχε μία συνοικία στο Δυτικό Βερολίνο, γεμάτη Έλληνες.

Ένα μικρό χωριουδάκι που το έκαναν να θυμίζει πατρίδα. Με τις ελληνικές ταβέρνες, την εκκλησία, τα δικά μας έθιμα και τις δικές μας μουσικές. Ο νονός μου, ήταν ο μόνος Έλληνας που είχε πιτσαρία. Τα πειράγματα έπεφταν βροχή. Αγύριστο κεφάλι όμως. Είχε βάλει σκοπό να πλουτίσει με όποιο τρόπο και τα κατάφερε. Όποιος δοκίμαζε τις πίτσες του, έμενε άφωνος και ξέχναγε ότι φτιάχτηκαν από Έλληνα. Έμεινε στην Γερμανία μέχρι τα τέλη του ογδόντα, ενώ όλοι οι υπόλοιποι φίλοι, είχαν φύγει δέκα χρόνια πριν. Ήρθε κατακουρασμένος στην πατρίδα για να χαρεί τα γεράματα και να δώσει ένα καλό Ελληνικό μέλλον στα παιδιά του. Χάρηκε μόνο δύο χρόνια. Η κούραση τόσων χρόνων, η αγωνία και η στέρηση μιάς ζωής, καμμιά φορά δεν περνούν απλά με το χώμα της πατρίδας.

Η ζωή τους εκεί δεν ήταν όμως ευκολότερη. Οι περισσότεροι Έλληνες είχαν στείλει τα παιδιά τους στην Ελλάδα και αυτό από μόνο του ήταν φρικτό. Τα τηλέφωνα τότε ήταν πολύ ακριβά. Συνήθως επικοινωνούσαμε με γράμματα που αν είμασταν τυχεροί, είχαν και κασέτες με τις φωνές τους. Η εικόνα τους αχνή, η φωνή τους όμως σφηνωμένη πάντα στο κεφάλι μου.

Κάθε μήνα ετοιμάζαμε με την γιαγιά, την καινούργια κασέτα που θα στέλναμε. Από την μια πλευρά τα τραγούδια που τους αφιερώναμε και απ΄την άλλη μηνυματάκια αγάπης απ΄όλο το σόι. Διαλέγαμε Διονυσίου, Αλεξίου, Μοσχολιού και πολλές πολλές ευχές. Ότι θύμιζε εντονότερα πατρίδα. Ένα απ΄τα πιο όμορφα τραγούδια που είχαμε στείλει, μου έχει μείνει καρφωμένο τόσα χρόνια στο μυαλό.

Ήταν ένα τραγούδι με το όνομα της μαμάς μου, που θυμάμαι μόνο μερικές λέξεις του «...και έφυγες για τα ξένα... Βάγγελίτσα μου... μικρή κουκλίτσα μου..» Η γιαγιά έκλαιγε ασταμάτητα και ορκιζόταν πως δεν ήθελε να το ξαναακούσει. Το άκουγε όμως κρυφά κάθε βράδι που πέφταμε για ύπνο. Το τραγούδι που επέλεγα πάντα εγώ, ήταν το «σαν θα πας κυρά μου στο παζάρι». Ψόφαγαν οι γονείς μου στα γέλια. Ήταν το μόνο τραγούδι που ήξερα να το τραγουδάω ολόκληρο και για πολλά χρόνια δεν το άλλαζα με τίποτε. Έστελνα μόνο αυτό.

Στην άλλη πλευρά της κασέτας, άπειρα μηνύματα από το σόι, την γιαγιά και πάντα τελευταίες εμείς. Ακόμα και στα πρώτα μας χρόνια, που δεν ξέραμε να μιλάμε, η γιαγιά καραδοκούσε και ηχογραφούσε όσους περισσότερους ήχους μπορούσε. Μιά φορά, οι γονείς μου, πήραν τηλέφωνο αμέσως αφού άκουσαν την κασέτα. Η γιαγιά τους είχε περιγράψει λεπτομερώς τα νέα μας.

Μέχρι και το δόντι που πετάξαμε στα κεραμμύδια, μέχρι και το δέκα της αδελφής μου στην ορθογραφία. Τελευταίες, μείναμε εμείς. Η αδελφή μου, είχε γράψει το μήνυμα και το είπε σαν ποιηματάκι, εγώ μπορούσα μόνο με ερωτήσεις.

-Ντινούλα, πες γειά στην μανούλα και τον πατερούλη.

-Θέλω νερό.

-Πες μωρό μου γεια στην μανούλα και τον πατερούλη.

-Θέλω νερόοοοοο!

-Άμα πεις γεια, θα σου δώσω νερό.

-Είπα, θέλω νερόοοοοο!

Και η κασέτα, τελείωσε.

Οι γονείς μου αμέσως μόλις την έλαβαν, καμμιά δεκαριά μέρες μετά, πήραν τηλέφωνο κατατρομαγμένοι. Δεν ήθελαν κανέναν, ζήτησαν να μιλήσουν σε μένα.

Το μόνο που θυμάμαι, ήταν τα κλάματα της μάνας μου.

«Μωρό μου, ήπιες νερό;»

20 Σχόλια to “ΟΙ ΚΑΣΕΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ”

  1. marilina said

    🙂 γμτ….. γράφεις τόοοοοοσο γλυκά…

  2. Πάνος said

    Διαμαντάκι…

  3. COSTANTINA said

    :΄)

  4. macmanus said

    A fantastic blog. Keep it up. This may be of interest to you; how to buy & sell everything, like music on interest free credit; pay whenever you want.

  5. macmanus said

    Hi, your blog is great . I was just out blog surfing for detailed info on japanese bonsai when I ended up on your page. Obviously I ended up a little off base, but I am certainly glad I did. If you wouldn’t mind, I would like to post your link on my «favorites» page. Should you ever need it, there’s lots of information on this site about japanese bonsai

  6. COSTANTINA said

    Θα μας τρελλάνεις καλέ;

    Ψιτ, κηπουρέ, αλλού τα σάπια! Ξεσκόνισε καμμιά βιτρίνα και άσε τα bonsai.
    Bonjour!

  7. Qu’ est ce que c’ est «quipouret» (κηπουρέ) ?

  8. macmanus said

    Keep+oura=Κρατιέμαι ή κατουριέμαι;

  9. COSTANTINA said

    :))))))

  10. KiTaSuMbA said

    mac, jazzεψες;! 🙂
    kaltsovrake, ατσα το γαλλικό! 😛

    @constantina: you are a continuous pleasant surprise…
    (χωρίς link για το καλύτερο sushi bar της Γλασκώβης.. Heh!)

  11. Old Boy said

    Δεν γράφεις εντελώς χάλια, ε;

  12. zouri1 said

    teleio

  13. aeipote said

    Καλημέρα. Μοιάζει, την κάθε φορά, να απλώνεις το χέρι σε ένα μαγικό κουτί και να ανασύρεις ένα πολύτιμο πετράδι. Το κουτί είναι το μυαλό αλλά ο τρόπος και η επιλογή είναι αυτοί της γλυκιάς, επεξεργασμένης και βιωμένης θύμησης. Αυτά τα, για τους άλλους ίσως, μικρά είναι που δένουν τη ζωή μας και κάνουν την ημέρα και τα λεπτά και τις ώρες μας να έχουν νόημα, υπόσταση και αξία. Και το έχω ήδη γράψει: «Υπάρχει μόνο ότι μπορούμε να περιγράψουμε». Υγίαινε, γράφε, ανάσαινε.

  14. Despoina said

    άχου, μ’έκανες και δάκρυσα…

  15. Chrisa said

    Παραλίγο να βάλω τα κλάμματα και είμαι και στο γραφείο!! Ήρωες οι γονείς σου!!! κάι όσοι βοήθησαν για να σας μεγαλώσουν!!!

  16. COSTANTINA said

    Ευχαριστώ. Αυτά τα μικρά πικρά πραγματάκια και άλλα πολλά, είναι τα σημαντικότερα της ζωής μου. Συγνώμη για τις λυπηρές αναμνήσεις.

  17. mn8 said

    Παναθεμα σε!!! Μου εχουν πει και οι δικοι μου διαφορες ιστοριες απο την Γερμανια, και με εκανες και τα θυμηθηκα ολα… Να’σαι καλα!

  18. Anonymous said

    Ti mou 8umises… Ego akouga sunexeia… to «Braxo braxo to kahmo mou, ton metrao kai pono… kai einai to parapono mou, pote mana 8a se do…»

  19. Anthony said

    Πολύ δυνατό και συγκινιτικό το post σου. Εντελώς διαφορετικές εποχές και πράγματα που εμείς ούτε καν μπορούμε να διανοηθούμε. Και νομίζουμε ότι η ζωή γίνεται τόοοοσο δύσκολη όταν μένουμε απο μπαταρία στο κινητό για 2 ώρες…

  20. Madtastic said

    Ρε Κωνσταντίνα με πήγες πίσω κάμποσα χρόνια… Κάτι παρόμοιο έζησα κι εγώ. Αντε τώρα φτάνουν οι σάλτσες keep on the good work !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: