X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ΟΛΟΙ ΜΟΥ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 16, 2005

Θεωρούσα πάντα ότι ήμουν ένα από τα πιο τυχερά παιδιά του κόσμου. Ή απ΄τα πιο άτυχα. Ειλικρινά αυτή τη στιγμή είμαι πολύ μπερδεμένη. Ως σήμερα ένοιωθα τυχερή.

Μεγάλωσα με τρεις μπαμπάδες, τρεις μαμάδες, μία γιαγιά και έναν παππού. Για το διάστημα που οι γονείς μου έλειπαν στην Γερμανία είχα γονείς ανταλλακτικούς. Τους θείους μου και τις θείες μου. Την γιαγιά και τον παππού. Ότι χατήρι δεν μου ΄κανε ο ένας, είχα ένα τσούρμο γονείς που θα έτρεχαν να μου το κάνουν. Όχι, δεν ήταν θείοι και θείες, ήταν γονείς.

Σε μικρότερη ηλικία που δεν καταλάβαινα πολλά,τους είχα ζητήσει κιόλας να τους φωνάζω μαμά και μπαμπά. Όλους. Κανείς δεν μου αρνήθηκε. Το ένα ζευγάρι θείων μου ήταν πολύ προχωρημένοι και το άλλο πολύ συντηρητικοί. Την γιαγιά και τον παππού δεν μπορούσα ποτέ να τους χαρακτηρίσω. Ήταν απλά η γιαγιά και ο παππούς.

Από μικρή, δοκίμαζα συμπεριφορές και ηθικές. Προκαλούσα συγκρούσεις ανάμεσα στους προοδευτικούς και τους συντηρητικούς γονείς μου. Στην πρώτη μου εφηβική σχέση, ο ένας θείος μου, μου έριξε τρελλή κατσάδα και ο άλλος με πήγε σε γυναικολόγο για αντισυλληπτικά. Μπάχαλο. Οι αληθινοί γονείς μου, δεν έμαθαν τίποτε, γιατί δεν τους γνώριζα τότε πολύ καλά. Μόνο τους αγαπούσα παθολογικά και δεν ήξερα αν θα συμφωνούν. Αυτούς, πάντα τους είχα λίγο πιο ψηλά απ΄τους άλλους, κάτι σαν εικόνα και δεν ήθελα να τους βεβηλώσω με τις παλαβομάρες μου.

Όσο μεγάλωνα όμως, είχα να ανησυχώ για τρεις μαμάδες και τρεις μπαμπάδες. Με την ίδια αγάπη, με την ίδια αγωνία. Τώρα πια όμως, δεν νιώθω τόσο τυχερή. Μεγαλώνω και θα πρέπει να τους αποχωριστώ όλους, έναν έναν. Η απώλειά μου, θα είναι επί έξι. Η πρώτη ήδη άρχισε. Ο συντηρητικός μου μπαμπάς, είναι στο νοσοκομείο χωρίς καμμιά ελπίδα. Δεν έχω δύναμη να πάω να τον δω. Αρχίζω και κατανοώ την ανάγκη μιάς θρησκείας. Αρχίζω να θέλω παραδείσους, μετενσαρκώσεις, ουρί και αγγέλους.

Αρχίζω να νοιώθω την ανάγκη να συναντηθώ μαζί του ξανά στον παράδεισο ή την κόλαση. Το ίδιο θα ήταν για μένα, άλλωστε.

Χαίρομαι που εκείνος τουλάχιστον πιστεύει. Εύχομαι να μπορούσα κι εγώ.

15 Σχόλια to “ΟΛΟΙ ΜΟΥ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ”

  1. Avanti said

    Δίστασα να το γράψω, αλλά τελικά στο γράφω
    Να πας να τον δεις.
    Θα του δώσεις χαρά. Οπως θα δώσεις κουράγιο στην «συντηρητική σου μαμά»
    Κι εσύ αργότερα θα νοιώθεις καλύτερα που τελικά βρήκες το κουράγιο να πας.
    (Συγνώμη για το προστακτικό ύφος της γραφής…χρησιμοποίησα προστακτική πτώση, αλλά είναι στην ουσία ευκτική πτώση)

  2. Αχ, ρε Κωνσταντίνα….
    Καταλαβαίνω γιατί δε θες να πας.
    Κανείς δε μπορει να σου πει τί είναι καλύτερο να κάνεις, αν πρέπει να πας ή όχι. Δεν υπάρχει πρέπει σ’ αυτά τα πράγματα.
    Όπως το νιώθεις, όπως σου βγαίνει.

    Δεν έχει σημασία αν εκείνος θα καταλάβει πως είσαι εκεί. Ακόμη κι αν δεν το μπορεί, θα νιώσει την αγάπη σου.

    Καλώς ή κακώς, η δική μας αδυναμία είναι το πρόβλημα σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Αν βρεις κουράγιο να βάλεις στην άκρη τον πόνο σου και να πας να τον δεις, πήγαινε.

    Το ότι θα πονέσεις, το ότι πονάς είναι ούτως ή άλλως δεδομένο.
    Εύχομαι να βρεις το κουράγιο να πας. Για να του κρατήσεις το χέρι.
    Θα σου κάνει καλό… ταπεινή μου γνώμη.

  3. Harry said

    Αισθάνομαι άσχημα, γιατί ενώ εσύ έγραφες αυτό το post -και πριν το δω- εγώ σου έστελνα mail για το κοινόβιο…

    Καλό κουράγιο και συγγνώμη για την κακή στιγμή…

  4. ANNA said

    FILENADA NA PAS… GIATI AN DE PAS THA TO METANIWSEIS… KAI DEN KANEI POTE NA METANIWNOYME GIA PRAGMATA POU DEN KANOUME!

  5. Chrisa said

    Δεν ξέρω σε αυτές τις περιπτώσεις ποιο είναι το σωστό…
    – Να πας για να σε δεί και ο θείος σου για τελευταία φορά?
    – Η΄ να μην πας ώστε να μην έχεις ως τελευταία εικόνα τον θείο σου να υποφέρει σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου?
    Αυτό το ερώτημα μόνο εσύ μπορείς να το απαντήσεις.

  6. Συγγνώμη προκαταρκτικά για το κατεβατό που ακολουθεί… Είναι δικές μου σκέψεις, ίσως να μπορούν και να ενοχλήσουν…..

    Οι άνθρωποι που φεύγουνε, ζούνε μέσα μας ανάλογα με το πόσο αξίζουν. Γίνονται κομμάτι του εαυτού μας. Κι είναι ωραία που ο διάλογος συνεχίζεται χωρίς πλέον να χρειάζεται ούτε καβγάδες, ούτε στεναχώριες.
    Μπροστά στο θάνατο ένα κλάμα από τα σπήλαια της ψυχής, γιατί μας τρομάζει αυτός ο νέος κόσμος, χωρίς τον άνθρωπό μας.
    Απέναντι στο θάνατο, ένα πλατύ χαμόγελο. Είναι από τους πιο πιστούς μας φίλους, αφού πάντα είναι δίπλα μας.

    Και τα δύο, και το κλάμα και το γέλιο, είναι δύσκολα σε μια πρώτη φάση.
    Αλλά, νομίζω ότι είναι σταθμοί στο δρόμο προς τη συμφιλίωση με την αλήθεια.
    Και συ νομίζω Κωνσταντίνα την αγαπάς την αλήθεια. Μην είσαι εγωίστρια. Πήγαινε, δώστου μια αγκαλιά και πες του και μια ιστορία. Πες του καλό ταξίδι.

    Ποιος θεός; Υπάρχει ένα φως που το κουβαλάμε μέσα μας. Κάποιοι το λένε θεό. Αυτό το φως δυναμώνει με την υγεία, την αγάπη, με την αλήθεια, με τη ζεστασιά. Όταν σβήνει, πεθαίνουμε. Υπάρχουν κι άνθρωποι που το φως τους σβήνει πριν πεθάνουνε. Μένουν χωρίς ψυχή, μέχρι τη ληξιαρχική πράξη θανάτου. Αλλωνών πάλι το φώς φέγγει για χρόνια και μετά το βιολογικό τους θάνατο. Γιατί οι αγαπημένοι τους νιώθουν να τους ζεσταίνει. Τέτοιοι άνθρωποι καλοί, δεν έχει σημασία αν είναι συντηρητικοί ή όχι. Είναι τύχη μας που τους γνωρίσαμε.
    Γι αυτό λέω, αν το αξίζει ο άνθρωπος, κάνε την επίσκεψη. Αλλιώς, κάτσε σπίτι σου, γιατί να παιδεύεσαι με τα νοσοκομεία και τις ψευτιές;

  7. 0 Comments said

    Κουράγιο( x 1) !

  8. «Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’ έβλεπα, θα έλεγα σ’ αγαπώ και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.»
    Gabriel José García Márquez

  9. Loucretia said

    Μπηκα για να σου γραψω, αλλα ηδη ο violent unknown event με προλαβε, θα σου ελεγα κι εγω με τη σειρα μου, να πας, να προλαβεις να πεις οτι τον αγαπας, τιποτε αλλο.

  10. Despoina said

    Είχα βρεθεί παλιότερα στη θέση σου.
    Δεν ήθελα να πάω. Δεν θα πήγαινα.
    Με πήγαν με το ζόρι.
    Της έδωσα τόση χαρά που με είδε. Άσχετο το πως αισθάνθηκα εγώ. Σημασία είχε το πως αισθανόταν αυτή.

    ΥΓ: Το Κοινόβιο είναι ίσως ότι πιο όμορφο έχω δει στην Ελληνική μπλογκοκοινώνια. Μπράβο!

  11. KiTaSuMbA said

    Δεν μπορώ να σου πω τι να κάνεις… That’s your decision to make!

    Προσωπικά πάντως θα πήγαινα – αλλά αυτός είμαι εγώ, δεν μπορείς να κρίνεις τις αποφάσεις άλλων χωρίς να βρίσκεσαι στην θέση τους.

    Anyway, sorry to hear the bad news! 😦

  12. Τα παιδιά μίλησαν σοφά.
    Εγώ σωπαίνω.

  13. mn8 said

    Εχω βρεθει σε παρομοια θεση… δεν θα σε κουρασω με μακροσυρτα σχολια, απλα ενα μονο «κουραγιο»…

  14. Anonymous said

    Η αλήθεια είναι σκληρή. Την αντέχεις; Άκου λοιπόν. Δεν πας γιατί θέλεις μόνο να καλοπερνάς και αποφεύγεις τα δύσκολα. Γι’ αυτό σκασίλα σου πως νιωθει ο άλλος που σε βλέπει να αδιαφορείς και δεν κάνεις τον κόπο να πας μέχρι το νοσοκομείο.

    Είναι πολύ πιο εύκολο και ξεκούραστο να γράψεις δύο συγκινητικές παπαριές στο Blog για να τις δουν και οι bloggers και να θαυμάσουν την ευαισθησία σου. Που δεν είναι παρά η αναισθησία σου.

  15. COSTANTINA said

    Αν θες να ξέρεις μαλάκα, δεν πάω γιατί ο ίδιος δεν γνωρίζει την κατάσταση και δεν ξέρω αν θα κρατηθώ. Αν θα μπορώ να δείχνω χαρούμενη.

    Σάλτα γαμήσου τώρα και μην ξαναδιαβάσεις τις παπαριές μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: