X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 11, 2005

Ένα οχτάχρονο πελατάκι μου, είναι στο νοσοκομείο. Έπαθε ζαχαρώδη διαβήτη και μου το είπαν πριν λίγο. Νοιώθω φοβερές τύψεις. Κάθε μέρα του πούλαγα ότι μαλακία υπάρχει.

Ότι φανταχτερό χρώμα, άρωμα και συντηρητικό, το πούλαγα χωρίς να σκεφτώ τις συνέπειες. Και δυό και τρείς φορές τη μέρα. Τα περισσότερα πελατάκια μου, είναι από υπέρβαρα έως παχύσαρκα.

Το καθημερινό τους είναι τουλάχιστον δύο κρουασάν, ένα παγωτό, ζελεδάκια και σίγουρα δύο αναψυκτικά. Τα περισσότερα, στα κρυφά. Θέλω να εξαφανιστώ.

Αγόρι μου, περαστικά.

7 Σχόλια to “ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ”

  1. KiTaSuMbA said

    Για να μην νιώθεις και τόσες τύψεις… αν κρίνω από την ηλικία του, μάλλον πρόκειται για διαβήτη τύπου I, που έχει πολύ πιο γερή σχέση με κληρονομικότητα παρά με σοβαρές καταχρήσεις. Όχι βέβαια πως δεν έχω δει και πιτσιρικάδες με τύπο II μέσα στην παιδιατρική αλλά μιλάμε για εξαιρέσεις που όμως γίνονται όλο και πιο συχνές.

    Η ευθύνη πέφτει σχεδόν αποκλειστικά στους γονείς που τα «τουμπανιάζουν» στο φαί («δεν πειράζει, θα το πάρει σε ύψος») αλλά και κυρίως στην ποιότητα του φαγητού. Αν έχεις παιδιά, δεν μπορείς να την βγάζεις με πιτόγυρα και πίτσες όπως έκανες εργένης… Όχι μόνο επειδή τα παιδιά είναι πιο ευαίσθητοι οργανισμοί αλλά και γιατί είναι πολύ πιο επιρρεπή να εθιστούν σε αυτόν τον τύπο φαγητού. Κι άμα συνηθίσεις από μικρός να τρως αηδίες, όχι μόνο δεν θα το κόψεις αλλά στην κατάλληλη περίσταση στο μέλλον (π.χ. εργένης, φοιτητής) θα καταντήσεις αισχρός και επικίνδυνος για την υγεία σου.

    Και στην δικιά μου γειτονειά υπήρχαν περίπτερα και ψιλικατζίδικα που πουλούσαν «σκατολοίδια» αλλά ποτέ δεν έγινα «σκλάβος» τους. Η μάνα μου φρόντισε να «μου τα πρήζει» με τρόπο τέτοιο που καταλάβαινα πως θα έκανα μαλακία αν έτρωγα τις αηδίες. Η μάνα μου φρόντισε το ψυγείο στο σπίτι να είναι φουλ σε χυμούς και φρούτα και το αναψυκτικό και το γλυκό περιστασιακά και συνυφασμένα με γιορτές.

    Βλέπω φίλους πάνω κάτω στα κιλά μου (ποτέ δεν υπήρξα πραγματικά αδύνατος) που έχουν την κοκα-κόλα για νερό και θυμούνται με λιγούρα (στα σχεδόν 30 τους οι αθεόφοβοι!) τα «δρακουλίνια»… και βλέπω τις αιματολογικές τους και τις δικές μου. Εμ, μου έγινε βίωμα και προτιμώ σε αφραγκιές να φάω ψωμί με ντομάτα και λάδι παρά τα πατατάκια. Νοείται ρε, στα 30 του ο άλλος με πρόβλημα από ουρικό οξύ; Αλλά άμα έχεις «χτίσει» τα 2 από τα 7 καταστήματα McDonalds της Νάπολης… μαλλόν ναι, αυτονόητο είναι!

  2. Πάνος said

    Δεν είναι μονάχα το τι τρώνε τα παιδιά. Είναι ότι δεν παίζουν, δεν τρέχουν. Ότι περνάνε άπειρες ώρες μπροστά στην τηλεόραση (μασουλώντας).

    Αλλά και οι τροφές είναι (οι περισσότερες) σκουπίδια: με βάση το λευκό, επεξεργασμένο αλεύρι, τη (μεταλλαγμένη;) σόγια, το καλαμπόκι- και κυρίως τη ζάχαρη. Όλα αυτά ανακατεύονται με μια σειρά συντηρητικά (τα γνωστά Ε) και φτιάχνουν ένα εκρηκτικό χαρμάνι καταστροφής.

    Το αποτέλεσμα δεν είναι μονάχα ο διαβήτης, είναι και τα καρδιαγγειακά νοσήματα. Διάβαζα κάποτε οτι οι νεκροψίες σε εικοσάχρονους αμερικάνους στρατιώτες (νεκρούς στο Βιετνάμ) έδειχναν σταθερά, φραγμένες αρτηρίες: χάρμπουργκερ και κόκα κόλα είχαν κάνει τους νέους ανθρώπους ομάδα υψηλού κινδύνου.

    Τα λίγο μεγαλύτερα παιδιά έχουν κι άλλα βάσανα: μαθαίνουν πολύ νωρίς να πίνουν αλκοόλ- κάτι κυριολεκτικά καταστροφικό, όταν γίνεται στα δεκατέσσερα ή τα δεκαέξι.

    Μαθαίνουν να καπνίζουν. Μαθαίνουν (πολλά από όσα ασχολούνται με τον αθλητισμό)να αναζητούν το ντοπάρισμα, τον πιο σίγουρο τρόπο για να καταστρέψουν την υγεία τους (πολύ σύντομα και με ιδιαίτερα δραματικό τρόπο).

    Τα παιδιά (και οι έφηβοι) έχουν αφεθεί να εξελίσσονται σε μικρούς τυράννους. Δεν διανοούνται το «όχι» στην ευκολία, στην φτηνή ηδονή του τζάνκ-φούντ, στο κάποιο όριο που πρέπει να μπαίνει στις ώρες που περνούν ζαβλακωμένα μπροστά σε κάποια οθόνη.

    Ο διαβήτης του μικρού σου πελάτη, Κωνσταντίνα, θεραπεύεται -αυτό είναι σχετικά εύκολο. Αρκεί να αλλάξει η νοοτροπία του (και ολόκληρης της οικογένειάς του) για το τί πρέπει να αναζητούν στη ζωή και τι όχι.

    Αυτό είναι το δύσκολο – αλλά από αυτό εξαρτώνται τα πάντα. Αν αντιμετωπίσουν την υγιεινή ζωή, που επιβάλλει η ασθένεια του παιδιού, σαν καταδίκη ΤΟΥΣ, τότε δεν μπορεί κανείς να τους βοηθήσει.

    Το ψιλικατζίδικο πουλάει τα πάντα. Είναι στοιχειώδες, από τον καιρό που επινοήθηκαν τα ψιλικατζίδικα.

    Δεν μπορείς να αναζητάς ευθύνες από την ψιλικατζού – κατ’ αρχήν. Είναι υπερβολικό.

    Το θέμα ξεφεύγει από τα μεμονωμένα πρόσωπα, αφορά απευθείας το επίπεδο πολιτισμού της κοινωνίας.

    Πολιτισμός σημαίνει τι τρώμε, τι μουσική ακούμε, πόσο γυμναζόμαστε, πόσο διαβάζουμε, πόσο κριτικοί είμαστε απέναντι στο ρόλο που διαλέξαμε (ή αναγκαστήκαμε) να έχουμε.

    Για όλα αυτά δεν είναι υπεύθυνο μόνο το απρόσωπο κράτος, η κοινωνία, ο «καπιταλισμός», ο καταναλωτισμός κλπ.

    Όλοι έχουμε την ευθύνη μας – και τελικά παίρνουμε (σαν πρόσωπα)αυτό που μας αξίζει (ή το παίρνουν τα παιδιά μας).

    Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευθύνη από την ευθύνη του γονιού. Όλα τα άλλα, τα βολεύεις. Ή, τα λούζεσαι, αλλά για πάρτη σου.

    Όταν – για να είσαι εντάξει απέναντι στο παιδί σου – πρέπει να αλλάξεις τον εαυτό του (κι αν αυτό πρέπει να γίνει μετά τα τριάντα, όπως γίνεται τώρα πια) ΑΥΤΟ είναι το πραγματικά ΔΥΣΚΟΛΟ.

    Πολλοί δεν το αντέχουν -και χωρίζουν. Οι περισσότεροι απλά το αγνοούν -και θα τους έρθει κάποια στιγμή ο «λογαριασμός».

    Κι όσοι προσπαθούν και τα ψιλοκαταφέρνουν ΚΡΕΜΟΝΤΑΙ από χιλιάδες άλλους παράγοντες και συμπτώσεις, που μπορούν να τινάξουν τα πάντα στον αέρα, έτσι για πλάκα.

    Καταλαβαίνω πως νιώθεις και ξέρω οτι δεν γίνεται να το ξεπεράσεις εύκολα.

    Υπομονή και ψυχραιμία. Ο κόσμος δεν έφτιαξε χιλιάδες χρόνια τώρα, δε γίνεται να γίνει σωστός απ΄τη μια στιγμή στην άλλη.

    Μόνη σου θα βρεις πως πρέπει να αντιδράσεις στο περιστατικό – έχω εμπιστοσύνη στο χαρμάνι σου.

  3. Κωνσταντίνα, ο διαβήτης είναι πλέον χαρακτηριστική ασθένεια (είναι όντως ασθένεια;) της εποχής. Μη νιώθεις τύψεις για το τι αγόραζε ο μικρός.

    Άσε που και κοκαλιάρικο παιδάκι να έρθει και ν’αγοράσει το μισό ράφι με τις σοκολάτες πάλι διαβητικό μπορεί να είναι. Εσύ δε μπορείς να το ξέρεις. Οι γονείς του απλά πρέπει να το μάθουν καλύτερα.

    Αν και να την πω την αμαρτία μου, πιο μικρή και πριν μάθω ότι είχα διαβήτη, αυτή τη σοκολάτα που έτρωγα κάθε πέμπτη μετά τα γαλλικά θα τη θυμάμαι για πάντα, μαζί και τον περιπτερά που μου την πούλαγε. Πάντα σαν καλή ανάμνηση 🙂

    Παίζουν περαστικά στο διαβήτη;

  4. KiTaSuMbA said

    μία ου:
    Ο ζαχαρώδης διαβήτης είναι ασθένεια και μάλιστα με έντονη κληρονομικότητα (ιδίως ο τύπος I). Από την άλλη, ο διαβητικός που προσέχει το ζάχαρό του, ακολουθεί πιστά την δίαιτα ή/και την φαρμακευτική αγωγή που του συνιστά ο θεράπων γιατρός του, σε τίποτα δεν διαφέρει από έναν άλλο άνθρωπο. Αν εξαιρέσεις δηλαδή τις σοκολατίνες, ο διαβητικός μπορεί να ζήσει όλες τις χαρές της ζωής με την ίδια ένταση και πάθος που ζουν και οι γύρω του.

    Περαστικά υπο την έννοια της ριζικής και εφάπαξ θεραπείας δεν παίζουν, αλλά όσο φροντίζεις to play by the rules, δεν πρόκειται να έχεις και προβλήματα στην υγεία σου. Είναι μια κατάσταση καθόλα αντιμετωπίσημη από την σύγχρονη ιατρική. Με άλλα λόγια όσο προσέχεις το σώμα σου, θα σε προσέχει κι αυτό και δεν θα σου κάνει «σκηνές».
    So, don’t worry! 🙂

  5. Chrisa said

    Δεν ξέρω ποιος φταίει, αν είναι κληρονομικό ή όχι, αυτό όμως που νομίζω είναι πως δεν φταίς εσύ. Άν έχεις την υποψία ότι ένα πιτσιρίκι κάνει υπερκατανάλωση στην μλκ τότε απλά πές το στην μαμά του (αν ξέρεις ποια είναι). Δεν μπορείς όμως ούτε να κρατάς πρακτικά ούτε να μην πουλάς μλκ. Δηλαδή εσύ μικ΄ρη δεν έτρωγες τέτοια? Εγώ τα σακάτευα και δεν έπαθα ποτέ τίποτα. Ίσως το παιδί να είχε προδιάθεση…

  6. Κ, η κληρονομικότητα είναι που μου τα χαλάει λίγο, καθότι αποτελώ εξαίρεση στην οικογένεια. Επίσης δεν υπήρξα ποτέ παχύσαρκη ή υπέρβαρη…

    Πάντως έχεις δίκιο, από ένταση και πάθος άλλο τίποτα 🙂

  7. COSTANTINA said

    Παιδιά, ευχαριστώ. Μέχρι να σταματήσω αυτή τη δουλειά όμως, δεν μπορώ να αλλάξω αυτό που νοιώθω.
    Miaou, εύχομαι τα καλύτερα και κουράγιο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: