X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Α REAL TIME POST

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 7, 2005

Προσπαθώντας να οργανώσω τις σκέψεις μου,

[- Μία κάρτα Τin (γέρος παράξενος).

- Tim, εννοείτε;(κατουριέμαι γαμώτο).

- Ναι, δαύτην. Θα μου την περάσεις στο κινητό;

- Βεβαίως (σιγά που θα την πέρναγες μόνος σου, μαλάκα).

Μα, το κινητό σας είναι κλειστό.

-Το ξέρω. Άνοιξέ το.

-Ξέρετε τον κωδικό;

-Εσύ έπρεπε να τον ξέρεις. Δουλειά σου είναι.

-Μα, ο κωδικός είναι ασφαλείας, δεν πρέπει να τον γνωρίζουν όλοι.

-Καλά, πες μας ότι δεν ξέρεις, θα πάω αλλού (φεύγει τσαντισμένος και μένω με την κάρτα στο χέρι)].

και να ξεπεράσω τον εαυτό μου,

[ -Μία Χρυσή Ευκαιρία και ένα marlboro, ένα ουζάκι και τρεις μπύρες.

-Αμέσως(θα κατουρηθώ πάνω μου).

-Γράφτα.

-Μάλιστα ( καλημέρα και σε σένα, μαλάκα)].

για να καταγράψω όλες μα όλες μου τις ιστορίες,

[-Ένα silk cut κίτρινο (ο γαμπρός).

-Μάλιστα (χωρίς πολλά πολλά του το δίνω και περιμένω να με πληρώσει για να του δίνει).

<>-Ορίστε (με κοιτάει όση ώρα χρειάστηκε να βγάλει τα λεφτά, και δεν ξεκολλάει- μπορεί να είναι τρόμπας αλλά τουλάχιστον έχει ωραίο γούστο-χα!).

<>-Ευχαριστώ (του δίνω γρήγορα τα ρέστα χωρίς να τον κοιτάω)

<>-Καλή σου μέρα κούκλα (με βαθιά αισθησιακή φωνή, και χαμόγελο πονηρό – τον γράφω στ΄αρχίδια μου, μπας και δεν ξαναπατήσει – κάθε μέρα εδώ όμως- πρέπει οπωσδήποτε να κατουρήσω)].

<>παθαίνω ένα σωρό νίλες.

<>[-Δύο γάλατα.

<>-Δεν έχει περάσει ακόμη η Δέλτα.

<>-Αμάν, και τώρα πού να τρέχω και δεν θα ξαναβγώ έξω(μένει ακριβώς απέναντι), όλο τα αργείς τώρα τελευταία. Τέλος πάντων, ένα γιαούρτι μηδέν λιπαρά.

<>-Σας είπα, δεν έχει περάσει η Δέλτα. (Δεν λέει τίποτε, με κοιτάζει στραβά και φεύγει)].

<> Διψάω, πεινάω, μπλοκάρω, γελάω, ενώ διακόπτουν τον ειρμό μου, άλλες πιό αστείες και άλλες πιο μαύρες ιστορίες.

<>[Ούπς, άδειασε η κούπα. Πάω να βάλω καφέ,και να κατουρήσω και αμέσως ακούω κάποιον να χτυπά δυνατά ένα κέρμα στον πάγκο για να βγω έξω.

<>-Άντε ρε Ντινάκι, τόση ώρα περιμένω (ούτε που πρόλαβα να γεμίσω την κούπα και εννοείται δεν κατούρησα). Δώσε μου γρήγορα ένα πακέτο γιατί είναι μόνο του το μαγαζί. -Μάλιστα. Ωχ, λείπει ένα ευρώ. Θα στα φέρω κλείνοντας.

<>-Μάλιστα.(Δεν την γλιτώνω, θα κατουρηθώ πάνω μου)].

<>Γενικώς, χάνομαι στις σκέψεις μου και ένα blog, δεν με φτάνει ούτε για τον πρώτο τόμο της ζωής μου.

<>[-Γεια σας, έχετε τον Ελεύθερο;

<>-Τον Ελεύθερο Τύπο ; Μάλιστα.

<>-Όχι, τον Ελεύθερο σκέτο.

<>-Μάλιστα.

<>-Και γιατί δεν τον έχετε κρεμάσει στο τζάμι;

<>-Γιατί δεν έχω χώρο.Τις κρεμάω κάθε μέρα εναλλάξ.

<>-Τον Ελεύθερο, να τον έχεις κάθε μέρα κρεμασμένο και να τον διαβάζεις για να μαθαίνεις (φεύγει τσαντισμένος και δεν αγοράζει τίποτα)].

<>Παράλληλα, αλλάζω γνώμες, διαθέσεις, αρχές, πεποιθήσεις, ηθική.

<>[-Γειά σου Κωνσταντίνα.

<>-Γειά σου Παναγιώτη.

<>-Έχεις ετικέτες;

<>-Ναι, αυτές εδώ με τα μίκι μάους (άντε ρε Παναγιώτη, κατουριέμαι).

<><>-Μα, θα πάω Πέμπτη τάξη, τα μίκι μάους είναι για μωρά.Έχεις της ΑΕΚ;

<><>-Όχι. (Κατηγορηματικά).

<><>-Καλά, πάω στο άλλο ψιλικατζίδικο, να μάθεις!]

<><>Και ενώ τρομάζω και θέλω να τα σβήσω όλα ...

<><>[-Καλημέραααα.

<><>-Γειά σου Αλέξη (Δεν φαίνεται από τον πάγκο, αλλά αναγνωρίζω την φωνή του)

<><>-Τί φτάνει να πάρω;

<><>-Πόσα λεφτά έχεις ρε Αλέξη; (σφίγγει γερά την χούφτα του, να μην δω τα λεφτά). Ρε Αλέξη, αν δεν τα δω, πώς θα σου πω;

<><>-Ε… είναι δυό κόκκινα και ένα μεγάλο κίτρινο. -Μάλιστα, δες τί θέλεις και βλέπουμε (πρέπει οπωσδήποτε να κατουρήσω).

<><>-Θέλω τον αυτοκινητόδρομο, κρουασάν και τρεις τσίχλες κεράσι (με βλέπει πώς τον κοιτάω και το αλλάζει). Ε… τρεις τσίχλες κεράσι.

<><>-Άντε, πάρε και ένα κρουασάν.

-Ευχαριστώωωωωωωωωω (φεύγει τρέχοντας, χωρίς να μου δώσει τα λεφτά-πάω για κατούρημα, συγκινήθηκα πάλι)].

<><>...τελικά γελάω και παραδέχομαι ότι είμαι ένας πολύ συνηθισμένος άνθρωπος.

<><>Και χαίρομαι αφάνταστα γι΄αυτό.

Advertisements

22 Σχόλια to “Α REAL TIME POST”

  1. Άντε να χαθείς βρε συνηθισμένε άνθρωπε! (πάω να κατουρήσω!) :PPP

  2. Chrisa said

    Είσαι πολύ τυχερή με την δουλειά που έχεις. Έχεις γνωρίσει πολλούς ανθρώπους και συμπεριφορές και φυσικά δεν πιστεύω πως υπάρχει περίπτωση ποτέ να βαρεθείς στην δουλειά σου. Κρίμα που θα το κάνεις για λίγο ακόμα. Αλλά η νέα ζωή που ξεκινάς θα σε γεμίσει ενέργεια.

  3. macmanus said

    Καλά το κατάλαβα εγώ ότι τους ταϊζεις και την Σερενάτα! Απλά πιστέυω να μην την ξετυλίγεις από το χρυσόχαρτο!

  4. η μανίνα κυκλοφορεί ακόμα?

  5. Κάθε φορά που θυμάμαι παρόμοιες ιστορίες τρέλας που έχω ζήσει σε μαγαζιά, πεθαίνω στα γέλια…Αν και τις περισσότερες φορές όταν συνέβαιναν απλά μου ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι!

    Πάντως τα περισσότερα γέλια τα έχω κάνει στο ψιλικατζίδικο του κολλητού μου με τύπους που θέλαν να αγοράσουν τσοντοπεριοδικά και τους πιάναν οι ντροπές!!!

  6. Θα μου δώσεις τον αυτοκινητόδρομο;

  7. Anonymous said

    Όταν κατουριέσαι να μην τα κρατάς γιατί δεν κάνει!!

  8. macmanus said

    Να τα πακετάρεις και να τα στέλνεις στους ανώνυμους, με την ετικέττα-αυτοκόλλητο:
    Καλά Κρασά!

  9. COSTANTINA said

    Εντάξει παιδιά, κατούρησα. Ουφ!
    Ευχαριστώ όλους για τα σχόλια. Μια διευκρίνηση στη blade, πάραυτα. Αν κυκλοφορούσε η Μανίνα και η Βαβούρα, δεν θα έγραφα, θα διάβαζα 😉

  10. COSTANTINA said

    Macmanus, περιμένω διεύθυνση για το πακετάκι. Είναι φετινής σοδειάς 😉

  11. οι ιστοριούλες σου τόνισαν το laughing στο όνομά μου…. μπεεεμπράβο!!!!!

    :-)))

  12. macmanus said

    Κον Ανώνυμον
    Νο Name 21,Πόλη Φάντασμα
    ΗΠΑΠΑΡΑ

    _________________________

    Αφού τελείωσες με τα τσίσα, πλύσου και πιάσε μια ζαμπονοτυρόπιττα σπιτικιά, μιας κι έμαθα ότι πρόσθεσες στα είδη σου! Πςςς… που΄σαι, και ρέστα από €50!

  13. 0 Comments said

    «-Καλά, πάω στο άλλο ψιλικατζίδικο, να μάθεις!»
    Είδες που δεν είσαι καλή στη δουλειά σου και επειδή λειτουργεί ο ανταγωνισμός στην ελεύθερη οικονομία, σε τιμώρησε η αγορά η ίδια. Να μάθεις!
    (Προπονούμαι σκληρά τελευταία, αλλά που θα πάει; Θα μάθω να μιλάω κι εγώ σα μάματζερ)

  14. COSTANTINA said

    Είδες τί μπορεί να σου κάνει η μπλογκοκαταπίεση; Μωρό μου, γράψε όσα σεντόνια γουστάρεις. Εδώ μέσα, δεν θα σε παρεξηγήσει κανείς.

    Α, και το πακετάκι, σου ΄ρχεται μαζί με τη ζαμπονοτυρόπιττα!!!

  15. COSTANTINA said

    Μηδέν σχόλιο, εσύ δεν θα πάρεις ζαμπονοτυρόπιτα. Να πας αλλού για να μάθεις!

  16. null said

    συγνώμη, τα κόκκινα ήταν 10ευρα, το κίτρινο τι ήταν;

  17. Despoina said

    Σπίτι κρεβατωμένη με πυρετό, διαβάζω το ποστ σου και κατουριέμαι στο γέλιο! Μα ρε Κωνσταντίνα κολλητικό είναι;;;

  18. COSTANTINA said

    null, τα κόκκινα ήταν πεντάλεπτα και το μεγάλο κίτρινο ήταν πενηντάλεπτο. Σαν να λέμε, μία περιουσία!

    Δεσποινάκι, περαστικά.

  19. neraida said

    Είσαι ένα τέλειος ‘πολύ συνηθισμένος άνθρωπος’! Να γελάς πάντα και να γράφεις έτσι όμορφα για τις ιστορίες καθημερινής τρέλας που σε περιτριγυρίζουν! 🙂

  20. Ektwras said

    ρε συ ντινα (ο ενικος προεκυψε απο τις πολλες αναγνωσεις) μηπως την εχεις δει λιγο κοινοφελες ιδρυμα ?

    οπως και να χει φυσας!

  21. J95 said

    Τρομερό κείμενο.-

  22. alximist said

    Αν δες την έχεις δει, δες το clerks, θα ταυτιστείς me to film…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: