X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΜΟΥ

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 3, 2005

<> Κάθομαι και χαζογελάω σαν τον βλάκα αυτές τις μέρες και περιμένω πώς και πώς να ξεκινήσω την καινούργια μου ζωή. Κάνω σχέδια, προγραμματίζω τις καινούργιες αλλαγές και γελάω.

<>Όχι δεν πιστεύω ότι η ζωή είναι μια ματαιότητα. Ότι τα πάντα είναι μάταια. Για να πω την αλήθεια, θεωρώ ότι αυτό, είναι η μεγαλύτερη πατάτα που έχω ακούσει ποτέ.Είναι ο μοναδικός τρόπος να σκύψεις το κεφάλι και να χωθείς σε έναν τάφο περιμένοντας τον ψόφο. Είναι μερικοί άνθρωποι που το πιστεύουν και συνεχίζουν να ζουν χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις, χωρίς σχέδια, χωρίς ελπίδα.

<>Ή και κάποιοι άλλοι, που έχουν ελπίδα και κάνουν σχέδια μόνο για το παρόν. Άλλη πατάτα. Όπως καταλάβατε, όχι μόνο τώρα, (και πέρα από μεμονωμένες μαύρες στιγμές) είμαι άτομο υπεραισιόδοξο. Δεν έχω δώσει πολλή χαρά στην θλίψη μου και αρνούμαι να το κάνω συνειδητά.

<>Αν πέσει και σπάσει το καλύτερο βάζο μου, συνήθως μαζεύω τα κομμάτια, πάντα χωρίς να κοπώ και τα ρίχνω στα σκουπίδια. Μετά κάθομαι με τις ώρες και κάνω σχέδια για το καινούργιο μου βάζο που θα΄ναι καλύτερο, ομορφότερο και θα χωράει περισσότερα λουλούδια. Αν τα σχέδιά μου χαλάσουν, πάντα θα βρω κάποια καινούργια, καλύτερα, και πιο κοντά στις δυνατότητές μου. Μόνο και μόνο η χαρά του σχεδιασμού, μου κάνει ούτως ή άλλως το παρόν μου καλύτερο. Αν πεθάνω ακόμα και αυτή τη στιγμή που τα γράφω αυτά, θα πει κανείς, πως σχεδίασα, έφτιαξα και χάρηκα αρκετά πράγματα. Ότι είχα αποκλείσει ότι δυστυχίες ήταν στο χέρι μου να αποκλείσω και σχεδίαζα διαρκώς χωρίς σταματημό.

<>Ότι σφαλιάρες έφαγα, έβαζα ένα τσιρότο και δεν γύριζα το άλλο μάγουλο, αλλά ούτε και το πολυπαίδευα. Και ποτέ δεν στάθηκα στο κακό, όποτε αυτό με βρήκε. Μου κάνει λίγο σαν επικήδειος όλο αυτό και αν ψοφήσω, χέστηκα για όλα αυτά, αλλά τουλάχιστον έζησα όμορφα. Κατά την γνώμη μου, η ζωή είναι μία συνέχεια. Μία αλληλουχία καταστάσεων, γνώσεων και βιωμάτων που περνάνε από άνθρωπο σε άνθρωπο.

<>Ποτέ δεν θα μπορούσα να θεωρήσω μάταια την ζωή ακόμη και του πιο ασήμαντου ανθρώπου, γιατί μέσα από μικρές λεπτομέρειες πάντα κάποιος κάτι αφήνει.

<>Μια παραμικρή πράξη, μια παραμικρή λέξη, μικρές μικρές λεπτομέρειες, έχουν αλλάξει για πάντα, τουλάχιστον την δική μου ζωή.

7 Σχόλια to “Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΜΟΥ”

  1. mn8 said

    Πραγματικά θαυμάζω και χαιρομαι ανθρωπους με την λογικη σου… Γνωρισα ανθρωπους που ηξεραν οτι θα πεθανουν απο την γνωστη αρρωστια που πεθαινουν οι πιο πολλοι σημερα, κι ομως, το παλεψαν για χρονια, εκαναν ονειρα, ταξιδια, δεν το εβαλαν κατω…

    Γνωρισα ομως κι ανθρωπους που με την παραμικρη στραβη καρφωναν στις φλεβες τους ενα ξυραφακι… και ειναι κριμα, μεγαλο κριμα…

  2. COSTANTINA said

    mn8,
    κάποτε, ένας συμμαθητής μου αυτοκτόνησε. Ένοιωθα τρομερές τύψεις που δεν είχα καταλάβει τίποτε. Ο καθηγητής μου, μου είπε ότι ποτέ δεν πρέπει να προσπαθούμε να αποτρέψουμε κάποιον από αυτοκτονία. Αν δεν το κάνει τώρα, θα το κάνει σίγουρα αργότερα.Και η συμβουλή αυτή, αφορούσε αυτούς που πραγματικά θέλουν να αυτοκτονήσουν και όχι όλους εκείνους που κάνουν απόπειρες, πασχίζοντας για προσοχή.
    Ήταν φοβερά απόλυτη αυτή η οπτική, αλλά με έκανε να το δω λιγάκι διαφορετικά.

  3. KiTaSuMbA said

    Είναι απόλυτη αυτή η οπτική. Προσωπικά πιστεύω πως για να «αποτρέψεις» μια αυτοκτονία δεν φτάνει να εμποδίσεις τον επίδοξο αυτόχειρα να το κάνει πράξη. Πρέπει να βρεις την ρίζα της κατάθλιψής του και εκεί απάνω να δράσεις. Για να μπορέσεις όμως να κάνεις κάτι τέτοιο πρέπει να αντιληφθείς τον κόσμο μέσα από τα μάτια του κι όχι με την εγωιστική «απαίτηση» να ζήσει.

    Σωστά διαχωρίζεις τους κατα συρροήν σποπειραθέντες αυτόχειρες που ζητούν έτσι εναγωνιωδώς την προσοχή μας. Αυτοί κάνουν πάντα «μισές δουλειές» γιατί θέλουν να σωθούν. Κλασσικό παράδειγμα η λήψη χαπιών από νοικοκυρές λίγα λεπτά πριν γυρίσει ο άντρας σπίτι από την δουλειά και με το κουτάκι φάτσα κάρτα στο τραπέζι για να ξέρουν αμέσως την ουσία αρα και το αντίδοτο… Βέβαια, καμιά φορά δεν πιάνει και η δουλειά που θέλανε μισή, γίνεται ολόκληρη. Συνήθως μιλάμε για χρόνια κατάθλιψη που είτε δεν αναγνωρίστηκε νωρίτερα είτε δεν δόθηκε η πρέπουσα σημασία.

    Ο «πραγματικός» αυτόχειρας είναι well past that point. Δεν τον ενδιαφέρει να τον σώσουν κάποιοι, ούτε τι θα πουν και τι θα κάνουν αν πεθάνει. Ειλικρινά, χέστηκε! Είναι αποφασισμένος to go the whole way και θα εκπλαγείς σε ποιο σημείο μπορεί να φτάσει η πονηριά του για να μην καταφέρουν να τον σώσουν (πχ. τα χάπια σε άσχετο κουτί.) Πρόσφατα αυτοκτόνησε ένας συμφοιτητής μου και ο τρόπος ήταν τουλάχιστον ανατριχιαστικός. Ψαροντουφεκάς, με άπνοια κοντά στα 5 λεπτά (!!!), έδεσε μια πλαστική σακούλα στο λαιμό και «κατάφερε» να πεθάνει από ασφυξία. Κόντρα σε κάθε ένστικτο επιβίωσης «κατάφερε» να μην σκίσει την σακούλα για να πάρει αναπνοή. Δεν πήρε χάπια, δεν έγινε φέσι στο μεθύσι, δεν έδεσε τον εαυτό του για να εμποδίσει την ενστικτώδη αντίδραση και σωτηρία. Κάθισε ήρεμα και περίμενε το τέλος που σίγουρα με τέτοια πνευμόνια θα ήρθε βασανιστικά αργά… Όσο κι αν λυπάμαι για τον χαμό του, ξέρω τουλάχιστον πως ήταν αποφασισμένος να το κάνει, πως δεν άλλαξε γνώμη ούτε την ύστατη στιγμή.

  4. Marina said

    Δεν είναι μάταιο να ζούμε αλλά να ματαιοπονούμε..Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν στόχο ζωής …να καταστρέφουν τη ζωή τους.. πρόβλημά τους. Η ζωή είναι ωραία και σύντομη..ας την απολαμβάνουμε όσο μπορούμε.. Φαίνεσαι να έχεις
    μισογεμάτο το ποτήρι σου ( για να μην σου πώ ότι είναι γεμάτο κάργα..). Cheers!

  5. mn8 said

    Πολυ σωστη κουβεντα αυτη που ειπες, Κωνσταντινα, περι προσοχης και αποπειρων αυτοκτονιας. Και δεν ειμαι τοσο της αποψης οτι οι αυτοχειρες «φευγουν επειδη δεν εχουν το θαρρος να αντιμετωπισουν τα προβληματα τους». Οχι, αντιθετα πιστευω οτι για να φτασει καποιος στην αυτοκτονια πρεπει να εχει φαει απιστευτη φρικη, και φυσικα να εχει μια αλφα ψυχολογικη προδιαθεση.Ισως ενας ανθρωπος καταπιεσμενος και με απιστευτα πολλα απωθημενα [ξερετε… απο αυτους που αν παρουν δηλωσεις τα καναλια απο τους φιλους τους θα ελεγαν «μα δεν εδειχνε ποτε κατι τετοιο»]. Ανθρωποι που, πολυ απλα, ενιωσαν οτι δεν ταιριαζουν σε αυτον τον κοσμο σε τετοιο βαθμο, ωστε να διαλεξουν τον τοπο, τον τροπο και τον χρονο του χαμου τους…

  6. aeipote said

    Χαίρομαι γιατί βλέπω μεγάλη «επισκεψημότητα» στο ημερολόγιο σου. Εγώ το ανακάλυψα πρόσφατα και τυχαία και πραγματικά ξαφνίστηκα. Χαρά στο κουράγιο σου και την υπομονή σου να συντηρεις αυτή την πύλη εποικοινωνίας με τον «έξω» κόσμο. Χαριτωμενέστατος ο τρόπος που «ανακοινώνεις» την έλευση του ανιψιού/ας.

    Υγίαινε

  7. COSTANTINA said

    Kitasumba, απίστευτη ιστορία. Απορώ και γω με την μανία για θάνατο και μάλιστα με τόσο μαρτυρικό τρόπο.

    Mαρινάκι, μας βλέπω νοητά, να τσουγκρίζουμε τα γεμάτα ποτήρια της ζωής μας. Στην υγειά σου.

    Mn8, αντίθετα θεωρώ ότι τέτοια άτομα, κάνουν μπαμ από μακριά. Για ότι αυτοκτονίες έχω μάθει, σχεδόν ποτέ δεν έπεσα από τα σύννεφα. Βέβαια, μπορεί να έχω λανθασμένη άποψη επί του θέματος γιατί η αλήθεια, δεν είχα πολλές εμπειρίες με τέτοια περιστατικά.

    Αείποτε, σ΄ευχαριστώ. Κανένα κουράγιο και καμμιά υπομονή όμως. Απλά γουστάρω κάργα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: