X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Η ΠΩΛΗΤΡΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ

Posted by Constantina Delimitrou στο Αύγουστος 24, 2005

Σε περίοδο αφραγκίας, και αφού είχα απολυθεί μαζί με άλλα 250 άτομα εν μία νυκτί, από λογιστήριο τηλεοπτικού σταθμού, δέχτηκα την πρόταση ενός πρώην συνεργάτη να αναλάβω το ταμείο, πολύ χάι ρουχάδικου στο Κολωνάκι. Πέρασα από συνέντευξη και αφού είχα, όσο να πεις, οικειότητα με σελέμπριτις και τα απαιτούμενα προσόντα, με χώσανε πρώτη μούρη στο ταμείο.

Παιχνιδάκι μου φαινόταν, αν συγκρίνεις με τα ταμεία και τα χαρτοφυλάκια του σταθμού και ήμουν μες την τρελλή χαρά. Απ΄έξω από το μαγαζί, παρέλαση. Ότι κουλό δεν είχα δει μέχρι τότε, το είδα στο Κολωνάκι. Αλλά έπρεπε να μην γελάω. Και έπρεπε να έχω και ύφος. Έβαλα τα τακούνια μου, το μαύρο παντελόνι και το άσπρο πουκάμισο που επέβαλλε το μαγαζί και πήγα να κάνω την ταμία. Πρώτη μέρα στη δουλειά, εμφανίζεται η Μαρίκα ευτυχώς χωρίς τον Κώστα της. Όχι, πείτε μου για την τύχη μου. Λέω, δε μπορεί να παίζει και εδώ γκαντεμιά, θα το παλέψω. Και μου σκάει δεύτερη πελάτισσα η Δάφνη, ευτυχώς χωρίς τον Κώστα της.

Επέμενα να το παλέψω. Πάντα θεωρούσα παιχνιδάκι, ότι δεν είχε να κάνει με πώληση παροχής υπηρεσιών και νόμιζα θα τα βγάλω πέρα. Το πρώτο βράδι, πήγα στο σπίτι με κλάμματα. Οι πατούσες μου, πόναγαν λες και τις είχες βαρέσει με σανίδες. Μεγάλη μαλακία η ορθοστασία. Σιγά σιγά άρχιζα να συνηθίζω, αφού πρώτα χαμήλωσα τα τακούνια μου κάνα πεντάποντο.

Η δουλειά απίστευτη. Έπρεπε να στέλνω ρούχα με κούριερ ή σωφέρ στα σπίτια κυριών με ένα σωρό χαρτούρα λογιστική, να διαλέξουν και μετά καινούργια χαρτούρα γι΄αυτά που αγόρασαν. Αν από αυτά τα ρούχα έφευγε καμμιά κλωστή, το ρούχο καταστρεφόταν και το κόστος ήταν πολλά εκατομμύρια. Πεντακόσια ριζόχαρτα τύλιγμα έκανα γύρω από κάθε ρούχο.

Ένα από τα καλά, ήταν ότι είδα πρώτη φορά χειροποίητο κουστούμι. Το έπιαναν όλοι σαν θησαυρό. Κάθε ραφή ήταν ραμμένη στο χέρι και ήταν όλες συμμετρικότατες και ολόισιες. Ήταν η πρώτη φορά που δικαιολόγησα τα εκατομμύρια που κόστιζε, μόνο και μόνο για τον κόπο του μάγκα που το έραψε.

Έπρεπε να κάνω ζάφτι πολιτικούς , το σόι τους, τις κόρες τους, τους γκόμενούς τους, και όλους με την ίδια πιστωτική, στα κρυφά. Και όλοι γιατί ένιωθαν «down». Έπρεπε να τα βγάλω πέρα με τον κύριο πολιτικό, που όποτε τον δω φουντώνω, γιατί ήρθε να αλλάξει φτηνιάρικο πουκάμισο που του ΄καναν δώρο, με πανάκριβο και θεωρούσε πως ΕΚΕΙΝΟΣ δεν έπρεπε να πληρώσει. Και θεωρούσε πως έπρεπε να το ξέρω. Έπρεπε να ηρεμήσω μιά κοσμικιά δυστυχισμένη, που για να πάνε κάτω τα φαρμάκια, κλαίγοντας, έδωσε δέκα μύρια για φόρεμα και πλήρωσε με πιστωτική προέδρου ποδοσφαιρικής ομάδας.

Το αφεντικό, ερχόταν σπάνια μου έλεγαν, οπότε στα κλεφτά πήγαινα και καθόμουν στο σκαμπό, όταν δεν είχε δουλειά. Αλλά οποία τύχη. Σκάει απ΄έξω η αμαξάρα και νάτος ο παππούς αφεντικός. Έρχεται και μου στήνεται στην γωνία του ταμείου. Παίρνει και το σκαμπώ και με στέλνει να του φτιάξω εσπρέσο. Δεν το ΄λεγε στο βιογραφικό μου, αλλά μάλλον ο παππούς δεν το ΄χε δει. Σκατά τα ΄κανα. Έριξα τον καφέ στην μηχανή, εκεί που βάζουν το νερό. Στο χωριό μου πάντως, εσπρέσο δεν είχα. Ευτυχώς ένας άλλος πωλητής που δεν ήταν τόσο ψηλομύτης, ήρθε και βοήθησε. Με κατασυμπάθησε ο παππούς. Μούρλια ο καφές.

Το ΄κανε στέκι και μου μπαστακωνότανε κάθε πρωί να του φτιάξω καφέ. Αλλά κατά πως φάνηκε ήθελε κι άλλα ο παππούς. Ψοφάγανε όλες στα γέλια από τα υπονοούμενα και τα ναζάκια του παππού.

Η υπεύθυνη, μου έλεγε να κάνω υπομονή. Εγώ, να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Ένα πρωί, (εννοείται υπό το βλέμα του αφεντικού), με ρώτησε μια πελάτισα για κάτι παπούτσια. Άσχετη εγώ από μάρκες, ρώταγα δεξιά αριστερά μήπως τα ΄χουμε. Έφαγα ολόκληρο κήρυγμα μετά. Μία γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της, πρέπει να έχει φορέσει «φεραγάμο», τουλάχιστον μία φορά στην ζωή της, συμβούλευε τ΄αφεντικό. Ναι ρε, όταν με γέννησε η μάνα μου έννοια τό ΄χε, να προλάβει να μου βάλει φεραγάμο, μη και δε με σεβαστώ γαμώ το κέρατό μου γαμώ.

Έμεινα ένα μήνα εκεί, γιατί ευτυχώς με ξαναπροσέλαβαν στο λογιστήριο του σταθμού μέχρι να γίνει εκκαθάριση. Από τότε, τις έχω κατασυμπαθήσει τις πωλήτριες. Ειδικά αυτές που δουλεύουν στο Κολωνάκι και δεν γελάνε. Ειδικά αυτές που φτιάχνουν εσπρέσσο στους παππούδες αφεντικούς και ανέχονται γύφτους πολιτικούς. Ειδικά αυτές που δεν έχουν φορέσει φεραγάμο και δεν σέβονται τον εαυτό τους.

Οι παππούδες αφεντικοί, ας βάλουν σαγιονάρες και ας πάψουν να σέβονται τόσο πολύ τον εαυτό τους.

Ας σεβαστούνε και μια φορά τις υπαλλήλους τους.

Advertisements

4 Σχόλια to “Η ΠΩΛΗΤΡΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ”

  1. 0 Comments said

    Γεια σου ρε Κωσταντίνα!

    Και πόσους έχουμε σαν το μαλακόγερο στη Μπλογκερία!!!
    Φαίνεται πως κωλόγεροι σαν αυτόν έχουν σπείρει πολλά παιδιά.΄

  2. COSTANTINA said

    Ναι, ο comments, υπάρχουν πολλοί που πολύ όμορφα εγκλωβίζουν την έννοια του σεβασμού στα παπούτσια τους. Θα ήταν τέλειο να έφτανε το μυαλό μας μέχρι εκεί. Να σταματούσαμε τις αναλύσεις και να το λύναμε με prada. Ξέρεις, κάτι σαν «εσύ πόσο σέβεσαι τον εαυτό σου;», «α,εγώ είμαι πολύ καλά. Έχω δύο ζευγάρια prada και δύο feragamo». Γαμάτο και πανεύκολο.

    Vlad, άστα. Σπάνια ψώνιζαν για τις ίδιες, κουστούμια αγόραζαν και τα ποσά ήταν ασύλληπτα τουλάχιστον για την δική μου πραγματικότητα.

  3. Vlad said

    Δηλαδή δεν κατάλαβα: πόσα εκατομμύρια πια κάνουν τα ρούχα της Μαρίκας και της Δάφνης;

  4. Anonymous said

    Ap’ta alwnia sta salonia..
    Ax bre Kwnstantina, den htan gia sena auta. Einai mizeroi autoi, 3eroun oti to «Oi pwlhtries» grafetai me «OI»

    Piase kai ena marlboro lights opws 8a rxesai.

    Filia

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: