X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΠΟΙΑ ΣΧΟΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΚΡΥΜΜΕΝΑ…

Posted by Constantina Delimitrou στο Αυγούστου 9, 2005

Κωσταντίνα, κάποτε υπήρξε ένας τέτοιος πιτσιρικάς και στη δική μου ζωή. Δεν ήταν απ' το Ιράκ, αλλά ελληνόπουλο. Δε το έλεγαν Σάκη, το έλεγαν Μπάμπη. Όσο είχε καλοκαιρία, ο Μπάμπης γύρναγε μονίμως μ' ένα ξεχαρβαλιασμένο ποδήλατο κάνοντας βόλτες σε δρόμους κεντρικούς γεμάτους κίνηση, κι εμένα η ψυχή μου πήγαινε στην Κούλουρη.

Το χειμώνα έμπαινε στα λεωφορεία της γραμμής κι οι οδηγοί τον είχαν πια μάθει και τον πήγαιναν βόλτες πάνω κάτω. Δεν έχω ιδέα αν οι γονείς του το ήθελαν ή όχι. Ξέρω όμως πως για δυο χρονιές ο μικρός ήταν η μόνιμη έγνοια μου όσο ήμουν στο Λύκειο. Ευτυχώς πάντα πέρναγε απο κει και πάντα είχα να του δώσω κάποιο κέρασμα, ανάλογα με την εποχή. Κάποια στιγμή τον κατάφερα και τον πήγα στις κούνιες.

Δεν ήθελε να παίξει. Τον τρόμαζαν τ' άλλα παιδιά. Ήταν με παλιά ρούχα και ψιλοβρώμικος και τα υπόλοιπα τον κορόιδευαν, εκείνος θύμωνε και έκρυβε το δάκρυ πίσω απ' τα μάτια. Περιμέναμε παράμερα, εγώ καθισμένη στο παγκάκι κι εκείνος να κόβει βόλτες πέρα δώθε, κλοτσώντας με τη μύτη του ξηλωμένου παπουτσιού του το γρασίδι. Όταν έπεσε το βράδυ και τα παιδάκια είχαν αραιώσει, τον πήρα και τον έπεισα να κάνουμε μαζί κούνια. Δεν είχε κάνει ξανά.

Κάθισα στην κούνια, τον πήρα αγκαλιά και κουνιόμασταν, μέχρι που τον μικρό τον πήρε ο ύπνος. Τότε μ' έπιασε πανικός. Ήμουν έφηβη μ' ένα παιδάκι περίπου εφτά χρόνων που έμοιαζε μονάχα πέντε στην αγκαλιά που κοιμόταν...τί να έκανα; Τον ξύπνησα μαλακά και του είπα πως έπρεπε να φύγω. Τον ρωτούσα να μου πει που θα παει, αν είχε σπίτι, μαμά, μπαμπά, γονείς. Δεν έλεγε τίποτα. Με κοίταζε μονάχα.

Κάποια στιγμή γυρνάει και μου λεει, Θα με φέρεις κι αύριο το βράδυ εδώ; Θα σε φέρω του απαντώ. Αυτό ήταν. Όλο εκείνο το καλοκαίρι, που μας έχανες που μας έβρισκες, με τον Μπάμπη στις κούνιες. Κάποια μέρα, πέρασε ένα άλλο πιτσιρίκι, κάπως μεγαλύτερο απο τον μικρό προστατευόμενό μου. Κάτι τον ρώτησε, κι ο Μπάμπης γύρισε και με ύφος του είπε: Αυτή είναι η αδελφή μου ρε! Την επόμενη χρονιά τον έχασα. Έκτοτε δεν τον ξανάδα. Πολλά χρόνια μετά, είδα ένα παλικάρι εισπράκτορα στα υπεραστικά λεωφορεία. Ήταν ο Μπάμπης. Ντράπηκα να παω να του μιλήσω.

Στο τέλος της διαδρομής, καθώς κατέβαινα, τον ρώτησα αν τον λέγανε Μπάμπη. Εκείνος με κοίταξε για λίγο (τα μάτια του ήταν ακόμα ίδια), και μου είπε απλά, Κάποτε με φωνάζανε έτσι. Κι έπειτα έσκυψε το κεφάλι. Δεν ρώτησα τίποτα άλλο. Του γέλασα κι έφυγα. Καμιά φορά, όντως, υπάρχει ελπίδα.”

Τύπε Νυχτερινέ, σ΄ευχαριστώ.

2 Σχόλια to “ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΠΟΙΑ ΣΧΟΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΚΡΥΜΜΕΝΑ…”

  1. COSTANTINA said

    thank you my friend

  2. kostas said

    and this why, my friend, i love reading greek bloggers.
    these stories of yours!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: