X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ΝΟΥΣ ΥΓΙΗΣ ΕΝ ΣΩΜΑΤΙ ΜΠΛΕ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 30, 2005

<> Μόλις επέστρεψαν οι γονείς μου από Γερμανία, είχαν έναν μεγάλο καημό. Να μας προστατέψουν. Ζούσαν αυτά τα δώδεκα χρόνια στην Σούλ Στράσε (οδός σχολείου μάλλον) του Βερολίνου και έβλεπαν τα δρώμενα στο απέναντι σχολείο με μεγάλο τρόμο.Οι μισοί μαθητές έκαναν ενέσεις μαζί με τους καθηγητές και οι άλλοι μισοί ήταν αλκοολικοί.

<>Στην Ελλάδα, καμμία σχέση, αρχές ογδόντα ήταν άλλωστε, αλλά όλα αυτά τους ανάγκασαν να γίνουν υπερπροστατευτικοί. Για να έχετε μία ιδέα, οι εξόδοι μου ήταν έξι με οχτώ το απόγευμα. Λες και πήγαινα αγγλικά. Δεν είχε καθόλου πλάκα βέβαια τότε, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία. Ήταν λοιπόν τότε της μόδας πολύ το καράτε, ο Μπρους Λι, οι διδαχές περί ηθικής των δασκάλων της Ανατολικής πολεμικής τέχνης και μας χώσανε σε μία σχολή Καράτε.

<>Ψωνίσαμε τα απαραίτητα, και σκάσαμε στη σχολή. Είμασταν τα μόνα κορίτσια και η αλήθεια, ήταν λίγο βάρβαρα τα μαθήματα. Σκοπός να μάθουμε πολεμικές τέχνες, να ξορκίσουμε τα ναρκωτικά και το κυριότερο, να αποκτήσουμε αυτοπεποίθηση. Οχτώ χρόνια μαρτύριο τράβηξα. Πιό πολύ ήταν το κήρυγμα παρά η άθληση. Και ήταν αρκετά αυστηρά τα πράγματα.

<>Ουσιαστικά, μας έλεγχαν μέχρι και την προσωπική μας ζωή. Δεν το μετανιώνω, τότε γούσταρα κάργα. Το προχώρησα και στο kick boxing, πήρα και κάνα δυο μετάλλια και με κάνανε στην ηλικία των δεκατεσσάρων sensei (είναι ένας όρος που χρησιμοποιούσαν για αυτούς που είχαν μαύρη ζώνη και παράλληλα δίδασκαν στην σχολή (εννοείται τσαμπέ). Η αδελφή μου σαν μεγαλύτερη, είχε φιλοξενηθεί στο σαλόνι ενός περιοδικού ως η μοναδική teenager sensei στην Ελλάδα.

<>Ξαφνικά, άλλαξε η ζωή μας. Γίναμε πολύ πιο δημοφιλείς και όλοι μας θεωρούσαν κάτι σαν έχε-τα-καλά-μαζί-της-αυτή-βαράει. Χαρά εμείς, άλλωστε ποτέ δεν το είχαμε χρειαστεί ως αυτοάμυνα και η αλήθεια είχε κάτι πολύ ωραία αγοράκια στη σχολή. Η προσγείωση ήταν μάλλον απότομη. Η αδελφή μου δέχτηκε πρόταση γκομενιακού χαρακτήρα από τον δάσκαλο (που δίδασκε, αλλά το πουλί του κράτει) και χωρίς να πάρει πρέφα ο μπαμπάς για την πραγματική αιτία, τα παρατήσαμε.

<>Και περάσαν τα χρόνια και είχα θεωρήσει πως ξέχασα όλες τις πολεμικές μου αρετές. Πως θα μπορούσα άλλωστε να αρνηθώ τη νέα μου φύση –αυτή της wannabe-μέχρι-υστερίας-γκόμενα. Κυρία λοιπόν, περπατούσα στον δρόμο με έναν χαρτοφύλακα που περιείχε όλα τα συμβόλαια, τα μετρητά και τις επιταγές της ημέρας (πούλαγα αδυνάτισμα). Πώς μου την έπεσε ο τσαντάκιας ούτε που θυμάμαι. Θυμάμαι μόνο τη λύσσα μου όταν με έσερνε στον δρόμο κρατώντας την τσάντα, να τον ρίξω κάτω από την μηχανή. Και τον έριξα. Πήγα να ανασηκωθώ για να τον πιάσω, αλλά έτρεξε και πρόλαβε τον οδηγό της μηχανής και εξαφανιστήκανε. Ήταν τεράστια η ικανοποίηση. Είχα την τσάντα μου, είχα κάνα δυό τρύπες στα ρούχα από τα είκοσι μέτρα σούρσιμο, μελανιές σε όλο το σώμα και έναν τεράστιο θυμό. Ήμουν σίγουρη ότι αν τον είχα πιάσει θα τον σκότωνα.

<>Αυτά, για πέντε δευτερόλεπτα. Και μετά τρέμουλο και σοκ. Ήμουν στ΄αλήθεια μία γκόμενα δεν το προσπαθούσα πια. Πρέπει να έμεινα κάνα μισάωρο στο δρόμο μέχρι να συνειδητοποιήσω το μεγαλείο των μηχανικών αντιδράσεων. Και την επικινδυνότητά τους.

<>Όλοι με ρωτούσαν, κι αν είχε όπλο; Κι αν είχε μαχαίρι; Και απαντούσα χαριτολογώντας :«ξέρω και τρέξιμο». Αλλά μέσα μου καίγομαι. Ειλικρινά δεν ξέρω πώς θα αντιδράσω την επόμενη φορά.

<>Δικαιολογήστε μου το μήκος του κειμένου, αλλά είμαι σε πολύ επικίνδυνη δουλειά, σε πολύ επικίνδυνη περιοχή.

<>Ηθικό δίδαγμα : Πρέπει να δεχτούμε ότι το μυαλό μας μερικές φορές, δεν μπορεί να ελέγξει το σώμα.

<> ...και μάλλον ξέρω να δέρνω.

5 Σχόλια to “ΝΟΥΣ ΥΓΙΗΣ ΕΝ ΣΩΜΑΤΙ ΜΠΛΕ”

  1. CD said

    wow!panta etsi ginetai re gmt…k egw kapws etsi paratisa to wdeio kai ta mathimata fusarmonikas…anejelegktoi aftoi oi daskaloi… xixi

  2. macmanus said

    Good Month!

  3. COSTANTINA said

    Check next post for that 😉

  4. Marina said

    Και εγώ χτύπησα μιά φορά έναν τσαντάκια με κλωτσιά στο σαγόνι και την πάτησα γιατί του το έσπασα και με πήγε δικαστήριο…για επίθεση!!! Ευτυχώς δηλαδή που είχα μάρτυρες. Κέρδισα αλλά δεν μου βγήκε σε καλό γιατί μου κολλάγανε όλοι του οι φίλοι ότι θα με σκοτώσουν και αναγκάστηκα να φύγω από την περιοχή!!

  5. COSTANTINA said

    Αστα, πίκρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: