X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 7, 2005

Είχα πάντα μία συγκεκριμένη τακτική απέναντι στις κοινωνικές υποχρεώσεις. Λέγοντας κοινωνικές υποχρεώσεις, εννοώ ως επί το πλείστον τις βαρετές επισκέψεις σε σπίτια σιχαμένων, κολλημένων συγγενών, γιορτές, γενέθλια και λοιπές χαριτωμενιές, απαραίτητες για την ένταξή μου στο κοινωνικό σύνολο.

Η τακτική μου λοιπόν, ήταν ότι τις απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι. Κάνα τηλεφωνάκι και άφηνα τους γονείς μου να κάνουν the dirty job. Από την στιγμή όμως που παντρεύτηκα, ήταν αναπόφευκτες. Εντάξει, όταν έφτανε η αποφράδα υποχρέωση, έπαιρνα ένα τηλέφωνο και τέλος το μαρτύριο. Όμως έρχονταν ΑΥΤΟΙ. Και δώστου γενικές στο σπίτι, και δώστου στολίσματα, γλυκά, λουλούδια. Θεωρούσαν κάθε φορά απαραίτητο να επιθεωρήσουν κάθε δωμάτιο του σπιτιού.

Τις πρώτες μέρες στο καινούργιο σπίτι, κάποιες μου επιθεώρησαν και τις ντουλάπες. Τούρκος εγώ. Και μετά άντε να τους διώξεις. Άντε να φύγουν οι κάφροι για να μείνω λίγο με τους φίλους. Και το χειρότερο, κρατούσαν και τεφτέρι: «Εμείς ήρθαμε δύο φορές, εσείς καμμία». Όχι απαντήστε σε αυτό το επιχείρημα. Όταν άνοιξα το μαγαζί, θεωρούσα ότι θα γλύτωνα. Ήταν η καλυτερότερη δικαιολογία για να κόψω τελείως μα τελείως επαφές με όλους. Και όταν μου τηλεφωνούσαν, στο δίλεπτο προφασιζόμουν δουλειά και τους έκλεινα.

Παράδεισος. Μπορούσα για πρώτη φορά να επιλέξω τις παρέες μου. Αμ δε. Σιγά σιγά το μαγαζί έγινε στέκι για την κάθε αργόσχολη νοικοκυρά. Τώρα πια, δίνουν και ραντεβού στο μαγαζί μου, λές και μία δεν μου φτάνει. Υπάρχουν μέρες που από το πρωί ως το βράδι, έχω επισκέψεις.

Το καλυτερότερο; Επεμβαίνουν στα δρώμενα του μαγαζιού. «Δίνεις σε Αλβανούς; Αυτοί μας κλέβουν, βιάζουν, μας τρώνε τις δουλειές (προσθέστε ότι τραβηγμένη μαλακία θέλετε)». Και τα λένε μπροστά σε πελάτες.

Μία μέρα μπήκε ένας Πακιστανός, λίγο πιό μαύρος από τους άλλους. Ήθελε μπύρες και δεν ήξερε ελληνικά. Με τα χίλια ζόρια να συννενοηθώ, να καταλάβω και να του εξηγήσω πόσο κάνουν, και η θείτσα (το παλτό της ημέρας), του ΄δωσε και κατάλαβε: «Αλήτες, άπλυτοι (ήταν πιό μαύρος είπαμε), είχατε και στο Πακιστάν μπύρες;»

Σήμερα είναι πολύ καλή μέρα. Δεν περιμένω κανέναν. Εκτός αν καμμιά θεωρήσει ότι χρειάζομαι παρέα (μην πάθω καρκίνο ή aids από το κωλοκομπιούτερ- όπως μου λένε) και θελήσει να έρθει να μου κάνει μάθημα περί κατάντιας του Έθνους. Κάποια στιγμή θα τα χώσω.

Άκουσα μία φορά έναν ψυχολόγο να λέει ότι πρέπει να φοβόμαστε διπλά τα «καλά κορίτσια». Αυτά που δεν μιλάνε, που λένε πάντα ναι. Γιατί σίγουρα έχουν συσσωρεύσει πολλά «όχι» μέσα τους.

Εγώ ήδη νιώθω Μεταξάς.

Advertisements

6 Σχόλια to “ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ”

  1. COSTANTINA said

    Όχι, ρε γαμώτο. Τώρα νοιώθω άσχημα.Έσκασε το σόι με ένα ταψί μουσακά και ΦΕΤΑ!!! Έχω πάνω από μήνα να φάω σπιτικό φαγητό. Και το καλύτερο έφυγαν καπάκι.
    Λές να διάβασαν το blog;

  2. Α, υπάρχουν γνωστά πυροσβεστικά μέτρα εναντίον αυτών των επισκέψεων…
    Το κλασικό είναι οι ασθένειες. Αράδιασε μερικές βαρύγδουπες (του στυλ εχινοκοκκίαση, παραεγκεφαλική λοίμωξη- αν θέλεις και άλλες, πες μου) και θα δεις να ανοίγουν τα μάτια τους, να τρομοκρατούνται σιγά σιγά, να σου εύχονται περαστικά και να την κάνουν με ελαφρά βηματάκια.
    Επίσης ο μετανάστης που δεν ξέρει ελληνικά δεν θα φύγει, γιατί πολύ απλά δεν ξέρει αυτά τα πράγματα στην ελληνική γλώσσα – άρα δεν θα το χάσεις από πελάτη 😉

    ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ, όπως λέγει και ο J95, άρχισε να βλέπεις το φως μέσα από τη γιόγκα κλπ.

  3. αεεεερααα … χώστα

  4. George said

    Να σου πω την αλήθεια, οι συγγενείς είναι όπως τους μάθεις…

    Το καλύτερο, μακριά και αγαπημένοι, και άντε μια φορά το χρόνο να πας σε κάποιους για να μαθαίνεις κανένα νέο.

    Ας παρεξηγηθούν, και τι έγινε; 😉

  5. Marina said

    Οι συγγενείς για μένα είναι κάτι μυστήριοι που έρχονται στο σπίτι όχι για να με δούν αλλά για να με κουτσομπολέψουν πίσω απο την πλάτη μου, να ανοίξουν τα ντουλάπια, τα συρτάρια, να σχολιάσουν τα ρούχα μου, τα εσώρουχά μου ακόμη και τη μάρκα τσατσάρας μου. Και μετά να βγάλουν έκτακτο παράρτημα. Τους προτιμώ όταν κάθονται σπίτι τους. Τα τελευταία 5 χρόνια βρήκα και το αντίδοτο. Δεν έρχονται ΠΟΤΕ στο δικό μου καθότι βρήκα τι τους ενοχλεί και το απόκτησα, τους ενοχλούν τα ΖΩΑ, έχω γάτες που ανεβαίνουν παντού, και αφήνουν τρίχες, δανείζομαι το σκύλο της γειτόνισσας άμα είναι να έρθουν και δεν μπορούν να μπούν στο σπίτι γιατί γίνονται γατο-σκυλοπόλεμοι.
    Μετά από 5 χρόνια το κατάλαβαν.
    Συναντιώμαστε ΜΟΝΟ εξω.
    Επιτέλους ΗΣΥΧΑΣΑ

  6. COSTANTINA said

    Μαρινάκι, μην νομίζεις ότι δεν το έχω σκεφτεί για τα ζώα. Αλλά στο σπίτι πλέον δεν είμαι ποτέ και στο μαγαζί το υγειονομικό το απαγορεύει. Άστα, παλιοκατάσταση. Ειδικά όταν έχεις μεγαλώσει με ζώα.

    Btw, δεν γουστάρω τις γάτες. Κατηγορηματικά. Και χωρίς επεξηγήσεις. Προτιμώ μία κόμπρα ή μία ταραντούλα και απείρως περισσότερο έναν σκύλο.: )

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: