X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΓΟΝΕΙΣ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 6, 2005

Θα προσπαθήσω να δώσω την δική μου άποψη για το μεγάλο θέμα γονείς, με αφορμή το post του Newmanifesto.

<>Ο γονιός για μένα, δεν έχει να κάνει με βιολογικές διαδικασίες. Έχει να κάνει με βαθύ συναισθηματικό δέσιμο, με διάθεση για προσφορά. Όχι απαραίτητα υλική αλλά πνευματική. Οι όροι που θα επιβάλλαμε στα ζευγάρια, αν υποθετικά περνούσαν ένα τεστ καταλληλότητας για γονείς, έχουν καταπατηθεί στεγνά.

<>Να το αναλύσουμε; Ποιοί θα ήταν οι όροι για να επιτρέψετε εσείς σε ένα ζευγάρι να τεκνοποιήσει ή να υιοθετήσει; Οικονομική άνεση – Μόρφωση – Ψυχολογική ισορροπία – Ικανοποιητικές συνθήκες στέγασης – Ποιοτική τροφή – Ιατρική Περίθαλψη κ.τ.λ. Ε, μαλακίες θα έλεγα. Δεν ισχύει κανένα. Γιατί τί να τα κάνεις όταν δεν υπάρχει αγάπη.Κανείς δεν έχει σκεφτεί να την επιβάλλει στους γονείς. Άλλοι την έχουν και άλλοι όχι. Άλλοι ξέρουν να την δείξουν και άλλοι την κρύβουν πίσω από την σοβαροφάνεια και την αυστηρότητα.

<>Δεν μπορείς να βάλεις ανθρώπους σε καλούπια. Είμαστε ένα τεράστιο παζλ απο συμπεριφορές, κόμπλεξ και βιώματα. Και ανάλογα θα συμπεριφερθούμε. Γνωρίζω παιδιά που κακοποιήθηκαν βάναυσα και σε προεφηβική ηλικία είναι έρμαια και κουρέλια. Παιδάκια άλλα, γύρω στα πέντε, που θεωρούν δεδομένο να πουλάνε χαρτομάντηλα στα φανάρια και οτιδήποτε άλλο τους φαίνεται ξένο. Από την άλλη υπάρχουν παιδιά, που έχουν στερηθεί ακόμη και το φαγητό αλλά ποτέ μία αγκαλιά.

<>Αν λοιπόν είχα την αρμοδιότητα να «μοιράσω» παιδιά σε οικογένειες και δη εγκαταλελειμένα, κακοποιημένα ή ορφανά θα έψαχνα ανθρώπους σαν πρώτο κριτήριο. Ομοφυλόφυλους ή μη, αρκεί να ήταν άνθρωποι. Και να είστε σίγουροι, ένα τεράστιο ποσοστό γονέων είναι ανίκανοι γι΄αυτό το δώρο.

6 Σχόλια to “ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΓΟΝΕΙΣ”

  1. συμφωνώ μαζί σου … η αγάπη δεν έχει σεξουαλική ταυτότητα

  2. Nα κάνω λίγο τον δικηγόρο του Διαβόλου:

    Είσαι έτοιμη να αποδεχτείς μια κοινωνία Brave New World: αφαιρώντας το βιολογικό κομμάτι [από το οποίο νομίζω πολύ εύκολα διαγράφεις το μητρικό ένστικτο συντήρησης – προστασίας των νεογνών που παρατηρούμε στο ζωικό βασίλειο], αυτό που κρατάς είναι η ανατροφή (με την ευρεία έννοια). Ας φτιάχνουμε λοιπόν παιδιά στα εργαστήρια (ευκαιρία να επιλέξουμε και τα γονίδια, να ξεφορτωθούμε όποια διαφορετικότητα/αρρώστια δεν μας αρέσει, δεν μας ταιριάζει κλπ) κι ας τα χορηγούμε στους φορείς (είτε ζευγάρια είτε ιδρύματα είτε -σε λίγο- ρομπότ) που περνάνε τις προδιαγραφές να τα αναθρέψουν «σωστά» (έχουν δηλαδή να δώσουν πνευματική τροφή, όπως λες). Τώρα αν το «σωστά» αυτό είναι «Αγάπη», είναι «Χριστιανική Αγάπη», είναι «Βουδιστική Αγάπη» — ποιός αποφασίζει; Μετα-βιομηχανικός ολοκληρωτισμός για να εξαλειφθεί το «Κακό», έτσι το βλέπω εγώ.

    Θα μου πεις -«μα δε λέω αυτό». Δεν το λες έτσι, αλλά εκεί καταλήγει αυτό που λες. Προσωπικά προτιμώ όλη την πίκρα, την αδικία, τον πόνο και τη δυστυχία από τη Βιομηχανική Ομογενοποίηση της Παιδικής Ευτυχίας. Απ’ τα δύσκολα μπορεί να ξεπηδήσει μέσα από αγώνες κάτι καλύτερο, απ’ τα «προγραμματισμένα» παιδάκια μόνο αποστροφή για κάθε τι διαφορετικό βλέπω να ξεπηδά. Και το βλέπω (στο βαθμό που η παιδεία της τηλεόρασης και της κατανάλωσης επηρρεάζει και τα δικά μου παιδιά) ήδη.

    Η παρέμβαση αυτή δεν εξετάζει το αν οι «γονείς» είναι ομοφυλόφιλοι ή ετεροφυλόφιλοι ή δύο ή τρεις ή ένας. Προσπαθώ να δείξω πόσο επικίνδυνη είναι η θέσπιση κανόνων/προδιαγραφών στο θέμα «ανατροφή παιδιών» και πόσο εύκολα μπορεί να διολισθήσουν οι καλύτερες προθέσεις σε κάτι εντελώς απ-άνθρωπο.

  3. COSTANTINA said

    Dystropoppygus,
    Θα προσπαθήσω όσο λιγότερο κουραστικά γίνεται να σου εξηγήσω την άποψή μου.

    –«πολύ εύκολα διαγράφεις το μητρικό ένστικτο συντήρησης – προστασίας των νεογνών που παρατηρούμε στο ζωικό βασίλειο»–

    Δεν το διαγράφω εγώ, οι επιστήμονες το διαγράφουν. Στην φύση υπάρχει μερικώς μητρικό ένστικο και μερικώς καταστροφικό.Πολλά ζώα π.χ. τρώνε τα μικρά τους ή τα αφήνουν στην τύχη τους αφού τα γεννήσουν. Οπότε είναι άκυρο ως όρος αφού δεν ισχύει καθολικά. Το αυτό ισχύει και για τους ανθρώπους. Παρόλα αυτά αναγνωρίζω σε πολλές γυναίκες το ένστινκτο αυτό.

    –«Τώρα αν το «σωστά» αυτό είναι «Αγάπη», είναι «Χριστιανική Αγάπη», είναι «Βουδιστική Αγάπη» — ποιός αποφασίζει;»–

    Η αγάπη θεωρώ ότι δεν έχει θρησκεία. Είναι ένας όρος αδιαπραγμάτευτος ακόμη και μέσα από το πρίσμα μιάς θρησκείας.

    –«Προσωπικά προτιμώ όλη την πίκρα, την αδικία, τον πόνο και τη δυστυχία από τη Βιομηχανική Ομογενοποίηση της Παιδικής Ευτυχίας.»–

    Όσο ακούγεται αντιφατικό και εγώ το προτιμώ. Ο όλος συλλογισμός σου, θεωρώ όμως ότι έφτασε στο άλλο άκρο. Κάτι σαν το Gataga ας πούμε. Αυτό που ήθελα να τονίσω, είναι αν μπορούσαμε να εξαλείψουμε εγκλήματα εις βάρος παιδιών και όχι αναδιανομή τους. Δεν θεωρώ σωστό π.χ. αφού ένα πιτσιρίκι βιαστεί, να το τρέχουν στα νοσοκομεία και στους ψυχολόγους και στα ιδρύματα, αφού όλος ο περίγυρος το γνώριζε. Μιλάω για τραβηγμένες καταστάσεις αλλά πολύ πολύ εκτεταμένες.

    –«Προσπαθώ να δείξω πόσο επικίνδυνη είναι η θέσπιση κανόνων/προδιαγραφών στο θέμα «ανατροφή παιδιών» και πόσο εύκολα μπορεί να διολισθήσουν οι καλύτερες προθέσεις σε κάτι εντελώς απ-άνθρωπο.»–

    Ναι, κι εδώ συμφωνώ μαζί σου ,αλλά δεν θα με χάλαγε λίγη μεγαλύτερη ευαισθητοποίση ως προς το θέμα γονείς. Απλές βασικές συμβουλές, για το καλύτερο των παιδιών.

  4. αγαπητέ dystro … η αγάπη δεν είναι ούτε βουδιστική ούτε χριστιανική ούτε αντρική ούτε γυναικεία ούτε ομοφυλόφιλη ούτε ετεροφυλόφιλη …όσο για την νέα κοινωνία νομίζω πως είναι ήδη εδώ … εδώ και πολύ καιρό το σεξ έχει πάψει πλέον να εξυπηρετεί ζητήματα αναπαραγωγής κι έχει γίνει ένα «καταναλωτικό» αγαθό όπως όλα τα άλλα …ήδη φτιάχνουμε παιδιά σε εργαστήρια αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με την ευκαιρία ενός παιδιού να μεγαλώσει σ ένα περιβάλλον αγάπης και όχι σε κάποιο ίδρυμα για ορφανά παιδιά …

  5. Τελικά συμφωνούμε (κάπως) όλοι: μα επίτηδες ήταν τραβηγμένο στο άλλο άκρο το επιχείρημα, είπα Brave New World (Huxley) αλλά και το Gattaca το ίδιο σχεδόν έδειχνε. Η Αγάπη μπορεί να είναι μία, οι ταμπέλες της όμως πολλές (και οδηγούν ασυζητητί στο αντίθετό της). Παραμένει η ερώτηση, πώς διάολο διασφαλίζουμε ότι στο όνομα της όποιας «Σωτηρίας» δεν θα χάσουμε και όσα έχουν απομείνει;

  6. COSTANTINA said

    Φίλε μου, συγνώμη για το Brave new world. Δεν το έχω ξανακούσει και νόμιζα ότι ήταν απλά επικεφαλίδα στα λεγόμενά σου.
    Έχεις δίκιο, οι ταμπέλες που βάζουμε στην αγάπη είναι απαξιωτικές.
    Στην ερώτησή σου, δεν μπορούμε να διασφαλίσουμε τίποτε. Γι΄αυτό είμαστε και συζητάμε κολλημένοι εδώ, αυτή τη στιγμή. Τουλάχιστον όμως ψαχνόμαστε. Ε, κάτι είναι και αυτό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: