X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Α LOVE STORY

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 29, 2005

Ήμουν στην Δευτέρα Γυμνασίου όταν μου έγινε η πρόταση από την κολλητή μου. «Βάλε βρε χαζό υποψηφιότητα και αν γίνεις ταμίας θα πάρουμε κραγιόν και μανό και καλλυντικά και θα τα έχουμε όλες μαζί σαν το Β3. Όλες θα σε ψηφίσουν».

Ήμουν πάντα άνθρωπος χαμηλών τόνων, αλλά το δέλεαρ ήταν γαργαλιστικό. Ένα ολόκληρο νεσεσέρ με κουλικά είχε το Β3. Αυτές ήταν καλύτερες; Βέβαια ήταν λίγο αστείο να βλέπεις είκοσι wannabe γκόμενες με το ίδιο κραγιόν, το ίδιο μαύρο μολύβι σύριζα μέσα στο μάτι, το ίδιο μανό αλλά από το τίποτε...Έπειτα μου υποσχέθηκε ότι θα κάθονται να τις βάφω εγώ (το είχα από τότε βλέπετε το μικρόβιο του make up artist – my ass) και την έκανα τη μαλακία.

( Οκ, ας μιλήσουμε λίγο για ΄κείνη την εποχή για όσους δεν την ζήσατε. Ήταν η αξέχαστη εκείνη εποχή των γυαλιστερών ελαστικών κολάν όλων των χρωμάτων με έμφαση στο λαχανί. Ήταν η πολύχρωμη εποχή των πλαστικών χαλκάδων στο αφτί, με τις τεράστιες ελαστικές ζώνες πάνω από τα κολάν. Ήταν η εποχή του παγωνιού όπως τη θυμάμαι με αποκορύφωμα το πανύψηλο κοκόρι στην φράτζα. Ήταν η εποχή με το παπάκι για τα αγόρια, το ψαράδικο τζην, την άσπρη κάλτσα και το γυαλιστερό σκαρπίνι- Φον Καστρί τους έλεγαν οι φίλοι μου. Got the picture? ).

Η λύσσα της ματαιοδοξίας μας, με έχρισε Πρόεδρο της τάξης, αφού το μυστικό πολιτικό μου πρόγραμμα είχε διαδοθεί σε όλη την τάξη – τα αγόρια ήταν μόνο καμμιά δεκαριά και αδιάφοροι.

Ως Πρόεδρος της τάξης ένοιωθα λίγο ηλίθια, καθώς δεν είχα να προτείνω κάτι σοβαρό σε αντιδιαστολή με τον Πρόεδρο του Β5. Ήταν ένα κοντό, καχεκτικό αγόρι, ίσα που μου έφτανε στο στήθος. Αγόρασε με τα χρήματα της τάξης μία εγκυκλοπαίδεια και την έκανε δώρο στην βιβλιοθήκη του σχολείου (το γλυφτρόνι). Εγώ αγόρασα δύο υπέροχα μέικ απ στικ της max factor που ήταν και καλυπτικά για την ακμή (έτσι κέρδισα και τα αγόρια μετεκλογικά).

Και έφτασε η αποφράδα ημέρα που έπρεπε όλοι οι Προέδροι των τάξεων να προτείνουν θέατρο για την εκπαιδευτική μας εκδρομή. Εγώ, πρότεινα το Δελφινάριο που είχε μία υπεργαμάτη υπερπαραγωγή με τον Τσάκωνα. Το γλυφτρόνι του Β5, πρότεινε το «Ένα καπέλο γεμάτο βροχή» με τον Κατρανίδη. Η Γυμνασιάρχης τον επαίνεσε και αφού πάντα η τάξη του είχε τα περισσότερα χρήματα, τα κατάφερε γελώντας μου ειρωνικά, να την πείσει να δούμε την κουλτουρομαλακία.

Τον επόμενο χρόνο και οι δύο πάλι Προέδροι των τάξεών μας. Πίκρα. Εκείνος πιά δύο κεφάλια ψηλότερος από μένα και ΄γω, να τον κοιτάω σαν χάνος μέσα από το μαύρο μολύβι που μου ΄τσουζε τα μάτια.

Κάποια χρόνια μετά, ενώσαμε τα ταμεία μας για πάντα.

10 Σχόλια to “Α LOVE STORY”

  1. Avanti said

    M’ εντυπωσίασε η εξίσωση Δαλιανίδης=κουλτούρα.
    Εκτός αν έπαιζε ο Σταμάτης Γαρδέλης, η Καίτη Φίνου και η Έφη Πίκουλα
    :-p
    ( Mήπως αντί για Δαλιανίδη εννοείς τον Δάνη Κατρανίδη; )

  2. Είσαι
    Μ
    Ο
    Ν
    Α
    Δ
    Ι
    Κ
    Η
    ………..
    υποκλίνομαι

  3. George said

    Συγχαρητήρια, μόλις κερδίσατε μια θέση στα links του blog μου.

  4. stav said

    θα συμφωνήσω με το zavalo, ως απουσιολόγος είχα πάντα «προβλήματα» με τους εκάστοτε προέδρους(ακόμα και τώρα που είμαι πανεπιστήμιο έχω πρόβλημα με έναν πρόεδρο)…σ’αυτό το σημείο αρχίζετε και μου πετάτε κιμωλίες 😀

  5. promitheas said

    Γράφε συνέχεια έτσι! Κι οι υπόλοιποι διαβάστε την όσο είναι ακόμη τσάμπα! (Το είπα και για την kourouna αυτό και το εννοώ.)

  6. ? ???????a said

    Η ανατροπή στο τέλος είναι όλα τα λεφτά!

  7. zavalos said

    και τωρα που τα ενωσατε που πατε; Δελφιναριο ή Κουλτουρα; Οι προεδροι στα σχολεια ειναι παντα «αλητεια» 🙂

  8. COSTANTINA said

    Zavalos. Να σου εξηγήσω απλά τον ύψιστο τρόπο διασκέδασής μας.

    Χωνόμαστε στην «σπηλιά» μας, (έτσι λένε οι φίλοι το γραφείο μας – όπου χανόμαστε για μήνες), πάντα μετά τις δώδεκα. Ο καθένας στο γραφειάκι του, στη μέση η σιέλ τηλεόραση (καθότι είναι για το αγοράκι του σπιτιού) και μία καρέκλα όπου ακουμπάμε και οι δύο τα πόδια μας. Εγώ παίζω ότι παιχνίδια μπορείς να φανταστείς και εκείνος σχεδιάζει στο macάκι του. Έτσι, συνδιάζουμε κουλτούρα και μαλακία. Βεβαίως βεβαίως, αν παίζει τίποτε ΑΜΑΝ τα παρατάμε όλα και ψοφάμε στα γέλια (εκεί συμπίπτουμε).

    Αν έχει αθλητικά απλά πάω στην τηλεόραση για το κοριτσάκι του σπιτιού ;))

  9. COSTANTINA said

    Avanti, έχεις δίκιο ήταν ο Κατρανίδης. Ο οίστρος της γρήγορης καταγραφής μου γάμησε το post.
    Stav, εγώ το μόνο πρόβλημα που είχα με τους συμμαθητές, ήταν αν η σκιά που θα αγοράζαμε θα ήταν λαχανί ή σιέλ. Απουσιολόγος; Έτσι εξηγείται… Ξέρεις πουλάω και κιμωλίες…

  10. nanakos said

    Fantazomai pws ;otan tha plisiazoun ta vraveia ‘Ariwn’ sti fwlitsa sas tha arxizoun ta debate gia to emporiko kai to entexno, na paei i Marianta, na min paei i Arvanitaki klp klp. Toulaxiston, to diko sas panel mporei na symvei kai sto krevati (agkalia) anti gia ti rotonta m’ena potiri nero sto xeri 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: