X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

“ΜΥΤΙΕΣ” ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 27, 2005

Η μυρωδιά της βενζινόκολλας με θλίβει. Με παίρνει και με πηγαίνει πίσω, πολύ πίσω. Όταν στην αρχή της εφηβείας, το δωμάτιο των γονιών μου ήταν εργαστήριο φοντιών. Και η οικογένειά μου, εκτός από τον μπαμπά, ήταν εργάτες φασόν. Κορδελιάστρες. Η γονική κρεβατοκάμαρα είχε πεταχτεί και την θέση της πήρε η στρωματσάδα στο σαλόνι. Την μαζεύαμε νωρίς το πρωί για να μην φαίνεται στις γειτόνισσες.

Ο μπαμπάς ταξίδευε. Έκανε επισκευές πλοίων εν πλω. Ήταν τρομερό για το παιδικό μου μυαλό να ξέρω ότι ο πατέρας μου κατεβαίνει από ανεμόσκαλα ελικοπτέρου στο εκάστοτε πλοίο που χρειάζεται επισκευή. Ένας επίμονος εφιάλτης ήταν ότι έπεφτε από αυτήν την ρημαδόσκαλα.

Μετά το σχολείο, μπαίναμε τα δύο μου αδέλφια και εγώ στο οικογενειακό μας εργοστάσιο. Η μαμά ήταν εκεί πάντα από τα ξημερώματα. Μαστουρωμένοι όλοι από την βενζινόκολλα που έτσουζε τα μάτια, λέγαμε τα νέα της ημέρας. Εκεί διαβάζαμε, γράφαμε, τρώγαμε. Μετά, έπρεπε τα χέρια μας να δουλεύουν γρήγορα. Δεν έπρεπε να ξεχαστούμε ούτε λεπτό.

Η μαμά, ήταν πάντα κατάκοπη. Εργάτρια από τα έξι της χρόνια , όταν πούλαγε κεράκια με τη γιαγιά στα πανηγύρια ανά την Ελλάδα. Από τις ευτυχισμένες στιγμές που θυμάμαι, ήταν όταν ετοιμάζαμε τα ρούχα του μπαμπά για ταξίδι. Στα κλεφτά η μαμά, του έραβε όλα τα πατζάκια και εμείς φυλάγαμε τσίλιες. Μετά από καμμιά δυό μέρες μας έπαιρνε τηλέφωνο ξεκαρδισμένος «Βρε πουλάκια μου, ακόμη και τα σώβρακα ράψατε; Και έψαχνα με τις πιτζάμες σε όλο το πλοίο να βρω ψαλίδι για να ντυθώ». Ήταν το κλασσικό μας αστείο που είχε γίνει πάνω από είκοσι φορές. Παρ΄όλα αυτά εκείνος ποτέ δεν μας στέρησε τη χαρά να νομίζουμε ότι ξαφνιάστηκε για πρώτη φορά.

Οι μέρες κυλούσαν με αποκορύφωμα τις απογευματινές ώρες. Τις ώρες της ραδιοφωνικής εκπομπής του Μυλωνά. Την είχε συνεπάρει την μάνα μου η φωνή του. Μα πιό πολύ ακόμα που μετέφραζε όλες τις ξένες μελωδίες. Το dust in the wind ήταν το αγαπημένο της.

«Είδες Ντινάκι,έχουν και οι ξένοι Καζατζίδη» μου ΄πε μια φορά.

2 Σχόλια to ““ΜΥΤΙΕΣ” ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ”

  1. Δεν ξέρω αν πρέπει να βγάλω το καπέλο μου σε σένα (για τον τρόπο που γράφεις και μιλάει κατευθείαν στην δικιά μου ψυχή τουλάχιστον) ή στη μαμά σου (της οποίας η δήλωση ήταν το λιγότερο ανατριχιαστικά συγκινητική)…

    Καθόλου δύσκολη απόφαση, επιλέγω και τις δύο σας.

    Πριν από λίγη ώρα που συζητούσα με έναν φίλο, του έλεγα ότι θέλω να πάω στην συναυλία των Κάνσας, έστω κι αν είναι μόνο για το Dust in the Wind, γι αυτό το ένα, το μοναδικό τραγούδι που έχει σημαδέψει γενιές ολόκληρες.

  2. Ρε το Μυλωνά…. Πόσος κόσμος μεγάλωσε τελικά μ’ αυτή τη φωνή και με τις εκπομπές τότε (και το τριζόνι – τον νταβέλη)… Θυμάστε ρε παιδιά στις πρώτες εκπομπές με τα σπασίματα τι χαμός γινότανε? Στο τσακ με είχε προλάβει η μάνα μου να σουτάρω και γω κανένα κρύσταλλο. Μετά οι άλλες οι 6ωρες βραδυνες – να σαι καλά ρε Κωστάκη.
    Μυλωνάς, Ζουγανέλλης και 2-3 άλλοι είναι από τους ελάχιστους, ανάμεσα στους γνωστούς στο ευρύ κοινό, που πραγματικά θα ήθελα κάποια στιγμή να κάνω κάτι για να τους ανταποδώσω ορισμένα πράγματα που μου έδωσαν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: