X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ΔΟΥΝΑΙ ΚΑΙ ΛΑΒΕΙΝ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 18, 2005

<>Μιας και τα blogάκια κοιμούνται και οι bloggers πάνε να δείξουν τις κορμάρες τους στις παραλίες και επειδή ίσως είμαι ο μοναδικός άνθρωπος (εντάξει, υπερβολή – εγώ και ο άντρας μου) στην Ελλάδα που σιχαίνεται την θάλασσα (μην βαράτε, θεωρώ τεράστιο χάσιμο χρόνου και κούραση την προετοιμασία για τη θάλασσα – προτιμώ να την βλέπω από ένα καφέ) θα γράψω ήσυχα ήσυχα τις σκέψεις μου για τα blogs. Μεταξύ φίλων, πάντα πρέπει να υπάρχει η σχέση δούναι και λαβείν. Αυτό είναι ένας από τους λόγους που από τους πάρα πολλούς φίλους και φίλες που είχα, επέλεξα μόνο μία φίλη (η σοφότερη κουβέντα της «οι φίλοι κρίνονται από τις παρουσίες τους και όχι από τις απουσίες» - επειδή το στήσιμο is my second name).

Γιατί κανείς από τους πρώην φίλους μου, δεν καταλάβε ότι σαν άνθρωποι μεγαλώνουμε, εξελισσόμαστε και θέλουμε και οι γύρω μας να κάνουν το ίδιο. Το δούναι και λαβείν έχει να κάνει με έναν πλέον ιλλιγγιωδώς στρεφόμενο κόσμο που απαιτεί συνέπεια. Οι περισσότεροι φίλοι μου παρέμειναν στάσιμοι.

Ένοιωθα πως δεν είχα να συζητήσω μαζί τους τίποτε πέρα από το γκομενιακό (που πάντα θεωρούσαν την άποψή μου “εκ του ασφαλούς” ) ,το οικονομικό, το γηπεδικό και στα δύσκολα λάκιζαν. Οι προτεραιότητές μου άλλαξαν προφανώς. Η αλήθεια είναι ότι θα ΄θελα λίγη παραπάνω παρέα, μερικές πιό ουσιαστικές κουβέντες. Σαφώς και είναι μέσα σε όλα αυτά και η πλάκα και η χαζομάρα αλλά δεν είναι μόνο αυτά και όχι, έπαψε να με ενδιαφέρει το καινούργιο κραγίον της Revlon ή τί κουρτίνες θα βάλω στο σαλόνι.

Η αφορμή αυτού του blog ήταν η καθημερινή ανάγκη μου για μη επιφανειακή επικοινωνία. Και δικαιώθηκα. Και μπήκα στις blogoψυχές πολλών ανθρώπων. Από άλλους απογοητεύτηκα, από άλλους έμαθα, για άλλους ένοιωσα οίκτο και για άλλους θαυμασμό (γαμάτη θα έλεγα πρόταση για μεταμπλόγκιν αλλά δεν θα υποκύψω). Κοινώς μία νέα κοινωνία.

Οφείλω στους περισσότερους ένα μεγάλο ευχαριστώ για το καλωσόρισμα. Όχι τα blog δεν είναι ο νέος τρόπος ψυχανάλυσης. Είναι απλά η μόνη μορφή επικοινωνίας που μας έμεινε. Και θα την κρατήσω γερά.

Δούναι και λαβείν λοιπόν φίλοι μου.

Advertisements

8 Σχόλια to “ΔΟΥΝΑΙ ΚΑΙ ΛΑΒΕΙΝ”

  1. Lao said

    Δούναι και λάβειν. Ακριβώς.

    Ένας από τους λόγους που έχω ελαχιστοποιήσει –προσωρινά- τις επαφές μου με τον «πραγματικό μου περίγυρο» είναι ακριβώς η αηδία, η δυσφορία, η πλήξη και η ανία που νοιώθω κάθε φορά που βγαίνω για οποιοδήποτε λόγο όξω. Όσο και να θες, είναι φύσει αδύνατον για κάποιον ελάχιστα ευαισθητοποιημένο (κατά την κρίση του πάντοτε) πολίτη να κάτσει μέσα στην οχλαγωγία και το γελοίο lifestyle, να ψελλίσει παρά μερικές σκόρπιες κουβέντες.
    Εύχομαι και ελπίζω τα blogs (και γενικότερα το διαδίκτυο) να μην είναι η τελευταία μας ελπίδα για επικοινωνία, μιας και τότε νομοτελειακά θα οδηγηθούμε σε γενική στασιμότητα. Τα blogs και κατ΄ επέκταση το διαδίκτυο τα θεωρώ μια εν δυνάμει μορφή επικοινωνίας. Ένα δυναμικό, μία τάση. Αν καταφέρουμε να τα δούμε ως έτσι και να μην τους προσδώσουμε μεγαλύτερη αξία από αυτή που μπορούν να αντέξουν, τότες θα βγει κάτι –ενδεχομένως-πολύ δυνατό.

    Είναι ιδέα μου, αλλά μήπως πάει να γίνει μόδα το meta-bloggin? Κάντε το μαλάκες μου, και θα υπογράψουμε όλοι ομαδικώς το θάνατο του bloggin! If you know what I mean.
    –Το δούναι και λαβείν έχει να κάνει με έναν πλέον ιλλιγγιωδώς στρεφόμενο κόσμο που απαιτεί συνέπεια.—
    Ρε συ, αυτό έπρεπε να το είχα γράψει εγώ!

  2. lefty said

    Αυτό το meta-bloggin έχει αρχίσει και μου τη δίνει. Όταν βέβαια έχει κάτι να δώσει είναι πολύ χρήσιμο. Μου φαίνεται όμως πως κάπου κάποιοι έχουν ξεφύγει. Λες και τα blog μας είναι κάτι περισσότερο από απλές σελίδες με κοινό το ότι φιλοξενούνται από το Blogger. Επίσης έχει αρχίσει και μου τη σπάει η λέξη «μπλογκόσφαιρα». Ο ένας δυσφορεί με κάτι που έγραψες λες και είσαι η γκόμενά του, ο άλλος επειδή έγραψε ένα ωραίο κείμενο νομίζει πως έγινε Ντοστογέβσκι κι ο τρίτος κάνει σα να βρήκε στα blog τη νέα του οικογένεια.

    Έχω κερδίσει πολλά από τα ελληνικά blog: το 70% από αυτά μου δίνουν την αίσθηση πως τελικά δεν είναι όλοι οι Έλληνες άβουλα αστοιχείωτα πιστά πρόβατα. Μα υπάρχουν και κάποια που είναι πολύ εκνευριστικά. Και οι ιδιοκτήτες τους πρέπει να είναι και πολύ μαλάκες.

  3. COSTANTINA said

    “Είναι ιδέα μου, αλλά μήπως πάει να γίνει μόδα το meta-bloggin? Κάντε το μαλάκες μου, και θα υπογράψουμε όλοι ομαδικώς το θάνατο του bloggin! If you know what I mean.”

    Θεωρώ το μεταμπλόγκιν ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ γρανάζι της θεωρίας μου περί δούναι και λαβείν. Αλλά για να το κάνεις θέλει εξυπνάδα, τρόπους και γνώσεις. Γι΄αυτό τις περισσότερες φορές το αποτέλεσμα βγαίνει θα σε γαμήσω-είμαι πιό έξυπνος-είσαι ζώο-πρέπει να ανεβάσω το traffic στο blog μου.

    “–Το δούναι και λαβείν έχει να κάνει με έναν πλέον ιλλιγγιωδώς στρεφόμενο κόσμο που απαιτείσυνέπεια.—
    Ρε συ, αυτό έπρεπε να το είχα γράψει εγώ!”

    Για πάρτη σου θα γράψω εκατό φορές «ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΨΙΛΙΚΑΤΖΟΥ».

    Lefty nice blog.

  4. stav said

    metablogging=blogging about blogging (right?).

    Φίλτατοι έχω μια απορία, αν όταν γράφω κάτι κάνω reference (με link) σε ένα πολύ ωραίο ποστ που διάβασα σε ένα άλλο μπλογκ και αυτό το ποστ εξυπηρετεί την ιστορία που θέλω να πώ, αυτό είναι μεταμπλόγκινγκ? Αν ναι, τότε διαφωνώ μαζί σας, πιστεύω ότι όταν διαβάζουμε κάτι ωραίο (/χρήσιμο) είναι ανθρώπινο να θέλουμε να το μοιραστούμε. no?

    Τέλος, λές «Όχι τα blog δεν είναι ο νέος τρόπος ψυχανάλυσης. Είναι απλά η μόνη μορφή επικοινωνίας που μας έμεινε», αν είναι αυτό αλήθεια τότε ζήτω που καήκαμε! (που λεγε και ο παππούς μου)

    ΥΓ όταν ήμουν μικρή είχα στη γειτονιά μου μια ψιλικατσού, την κ. Βασιλική, και κάθε φορά που με στελνε σε αυτήν η μαμά μου για θελήματα η κ. Βασιλική μου έδινε μέντα στρογγυλή (πράσινη), από τότε πάω πολύ τις ψιλικατσούδες και άρα πάω και σένα 😀

  5. COSTANTINA said

    Stav, κι εγώ σε πάω (…ωχ κάπου το έχω ξανακούσει αυτό).

    Ναι, lao είναι εξοργιστικό να ανακυκλώνουμε σκέψεις τρίτων και όλοι θα ήθελαν να γράψουν κάτι original, αλλά είτε δεν μπορούν, είτε μερικές φορές είναι απαραίτητο (π.χ. το post σου για τους λεξάριθμους ήταν απαραίτητο ως ένας υπέροχος επίλογος αυτών που έγραψε ο Till).

    Απάλευτος? lol

  6. Lao said

    Kοίτα τώρα κι εμείς πέφτουμε στο loop του μετα-metabloggin. Αντί ο καθένας από μας να κάτσει να γράψει κάτι που πραγματικά θα ήθελε να αναφέρει και το είχε στο νου, συμβαίνει κάτι εξοργιστικό. Ανακυκλώνει ιδέες και σκέψεις τρίτων.
    Ώπα, τώρα μου ήρθε ιδέα για post. Αποσύρομαι εις τα ενδότερα..

    –>Για πάρτη σου θα γράψω εκατό φορές «ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΨΙΛΙΚΑΤΖΟΥ».

  7. promitheas said

    Το διαδίκτυο γενικά ανοίγει δρόμους. Σου φέρνει μέσα στο σπίτι ανθρώπους από όλον τον κόσμο που έχουν τις ίδιες αναζητήσεις με εσένα. Εγώ π.χ. διαβάζω όποτε μπαίνω online το δικό σου blog και το του βάζελου dontkissthefrog. Ανακαλύπτω ότι σας βρίσκω και τους δύο πολύ ενδιαφέροντα άτομα. Πώς θα μπορούσα να σας είχα γνωρίσει αν δεν υπήρχε το διαδίκτυο;

  8. Anonymous said

    Γνώμη μου είναι ότι η υπερβολή επισκιάζει κάποιες από τις αλήθειες αυτού του άρθρου και αναδεικνύει έντονα άλλες…Με άλλα λόγια βρίσκω πολλή απαισιόδοξη την συγκεκριμένη απόδοση της πραγματικότητας…Απ’ την άλλη όμως ομολογώ ότι είναι δύσκολο να κρατήσεις το ανθρώπινο σου πρόσωπο σήμερα, δυσκολότερο να βρεις όμοιους σε αυτο τον τρόπο σκέψης, και ακόμα πιο δύσκολο να διατηρήσεις αυτό τον τρόπο ζωής για πάντα. Επειδή όμως όσο ζούμε προσπαθούμε…Δεν πρέπει να παραιτούμαστε απ’τη προσπάθεια και να αποδεχόμαστε το πρόβλημα ως «νέα μορφή της κοινωνίας»….Αυτά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: