X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΜΙΚΡΟ ΚΟΥΤΑΚΙ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 14, 2005

Μεταξύ βασανιστικού ζάπινγκ χθες το βράδι, στην ατέλειωτη προσπάθειά μου να απολαύσω το καλύτερο γεύμα της ημέρας κόλλησα στο CNN. Είχε την ετυμηγορία για τον M.Jackson.

Την πομπή στην αρχή με τα αυτοκίνητα που τον πήγαιναν στο δικαστήριο, την άφιξή του, τους φανατικούς φανς με τα πλακάτ και την απόφαση. Τεράστια αγωνία. Όχι τόσο για τον Jackson, αλλά σκεφτόμενη την ψυχολογία ενός ανθρώπου που τα επόμενα λεπτά θα κριθεί δια παντός η ζωή του.

Βλέποντας το άχρωμο, δυστυχισμένο πρόσωπό του, την αποστεωμένη φιγούρα του, ήταν λες και κινούταν μηχανικά. Ήμουν ως τότε σχεδόν πεπεισμένη για την ενοχή του και επηρεασμένη από το φρικαλέο πρόσωπό του, είχα απαρνηθεί τα δεκάδες παιδικά μου πάρτυ αποκλειστικά με την μουσική του.

Οι ένορκοι ήταν όλοι λευκοί με πλειοψηφία σε γυναίκες και προέρχονταν από το συντηρητικότερο μέρος της Καλιφόρνια και περίμενα σίγουρη για την καταδίκη του έστω και σε μία από τίς δέκα κατηγορίες.

Και αθωώθηκε πανηγυρικά. Πίσω στο μυαλό μου υπάρχει πάντα η υπόνοια του χρηματισμού των ενόρκων. Σκέφτομαι όμως, εάν όντως είναι αθώος τί μπορεί να κάνει σε έναν άνθρωπο τέτοιος διασυρμός τουλάχιστον δέκα χρόνων. Και για να το πάω παραπέρα πόσο απίστευτα εξοργιστική είναι η θανατική καταδίκη σε αθώους ή έστω ακόμη και σε ενόχους. Αν υπήρχε μία περίπτωση, έστω μία, για μένα να πιστέψω σε φαντάσματα, φαντάζομαι ότι αυτά θα ήταν τα μόνα φαντάσματα που θα είχαν λόγο ύπαρξης.

Αποφεύγω συστηματικά να διαβάζω δικτυακούς τόπους με υποθέσεις θανατοποινητών που υποστηρίζουν με επιχειρήματα και μένος την αθωώτητά τους. Θεωρώ ότι αυτό ίσως είναι ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της εποχής μας. Δεν αντέχω όμως να βλέπω μπροστά στα μάτια μου ανθρώπους να πασχίζουν για την ζωή τους. Είναι από τις φορές που φοβάμαι τον εαυτό μου. Και αφήνω απλά να υπάρχει ένα μικρό αγκαθάκι που συνέχεια τσιμπάει.

Η μητέρα μου όταν ήμουν πολύ μικρή το είχε εξηγήσει υπέροχα: «Η καρδιά μας είναι ένα τεράστιο κουτί με μικρά μικρά κουτάκια. Εκεί θα κλείνεις όλα τα πράγματα που θα ήθελες να διορθώσεις αλλά είναι αδύνατον. Μην ξεχνάς όμως ότι ανά καιρούς αυτά θα ανοίγουν μόνα τους και θα πρέπει να βρίσκεις την δύναμη να τα κλείνεις πιό σφιχτά κάθε φορά».

2 Σχόλια to “ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΜΙΚΡΟ ΚΟΥΤΑΚΙ”

  1. Πολύ σοφή μαμά. Εγώ πάντως είμαι κατά της θανατικής ποινής, κατά της ισόβιας κάθειρξης και κατά της πολυετούς φυλάκισης.

  2. Stragali said

    Η Τιμωρια ειναι κατι που δε ξερω κατα ποσο θα πρεπει να επιβαλει ανθρωπος σε ανθρωπο…

    Το προβλημα ειναι οτι δεν ασχολειται αλλος κανεις μαζι μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: