X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Η ΚΥΡΑ ΝΤΙΝΑ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 11, 2005

Και προσπαθώ πάντα να είμαι μπροστά από την εκάστοτε εποχή. Πρέπει με κάποιο τρόπο να αυξήσω τις πωλήσεις μου. Μετά λοιπόν από πολύωρη σκέψη θυμήθηκα τα μπουγέλα. Ξέρετε, το κλασικό έθιμο όταν κλείνουν τα σχολεία αμέσως μετά την αποσυναρμολόγηση των βιβλίων (ειδικά της φυσικής – μπορούσα να το κάνω και με τα δόντια) ακολουθεί το μπουγέλωμα με μία απαράδεκτη εμμονή στις άσπρες κοριτσίστικες μπλούζες (λύσσα) .

Τηλέφωνο καπάκι στις αποθήκες να μου βρουν μπουγελόβομβες. Δεν τις ξέρετε; Είναι σακούλια με μπαλονάκια, σε μέγεθος προφυλακτικού που εφαρμόζουν στην βρύση και γεμίζουν νερό (την συνέχεια την φαντάζεστε). Το επόμενο βήμα ήταν να διαδοθεί. Πολύ ξενέρωτα ρε γαμώτο τα πιτσιρίκια. Γέμισα δύο μπαλονάκια λοιπόν και τα πέταξα στον κυρ Σωκράτη απέναντι (όχι μην λυπάστε τα άξιζε – όλη τη μεγάλη βδομάδα μου πέταγε δυναμιτάκια στο μαγαζί). Η αρχή έγινε. Δηλαδή της κακομοίρας έγινε. Ξεπούλησα σε μία μέρα. Αλλά την πάτησα άσχημα. Το δαιμόνιο εμπορικό μου μυαλό δεν είχε υπολογίσει το βασικότερο. Οι βρύσες του σχολείου ήταν κλειστές (Τον μαλάκα τον Διευθυντή τώρα βρήκε να κάνει οικονομία).

Ορδές οι μπόμπιρες έξω από το μαγαζί. «Κυρά Ντίνα να γεμίσουμε τις βόμβες ;» Εκτός από το Ντίνα που το σιχαίνομαι (σας προειδοποιώ) ξαφνικά έγινα και κυρά Ντίνα. Η ΦΡΙΚΗ. Τί να πω, διακυβευόταν το μέλλον της επένδυσής μου. « Άντε ένας ένας και μην μου λερώσετε το πάτωμα». Κατάφερα να μετρήσω καμμιά εικοσαριά κεφάλια.

Η ουρά έφτανε έξω από το μαγαζί και το πάτωμα επιεικώς σκατά (είναι μαρτύριο να σφουγγαρίζεις ψιλικατζίδικο – κάθε δύο λεπτά μπαίνει πελάτης). Τις πετάγανε και ξαναγυρίζανε στην ουρά. Και ξεκίνησε ο πόλεμος από μία μικρή σπιθίτσα. Όπως πάντα ο Άρης (έξι χρονών και μία γλωσσάρα ναααα). «Κυρα Ντίνα εσύ τί ομάδα είσαι;» Και την είπα την μαλακία. «Ιωνικός ρε ηλίθιο και μην με ξαναπείς κυρά Ντίνα». Όπως καταλαβαίνετε είμαι μούσκεμα. Και το μισό εμπόρευμα και τα ράφια. Δεν πρόλαβα να αντιδράσω. Έκατσα και τις έφαγα σαν μία κυρά Ντίνα. Και γέλαγα κιόλας.

Σκέφτομαι για να μοιράσω την ζημιά να φέρω φυσοκάλαμα.

Μπα, μαλακία από τώρα πονάει ο κώλος μου.

Ένα Σχόλιο to “Η ΚΥΡΑ ΝΤΙΝΑ”

  1. Stragali said

    Απιστευτη…
    δε μπορουσες να βαλεις ενα λαστιχο μεχρι εξω απο το Ψιλικατζιδικο?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: