X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

UNTITLED

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 27, 2005

Χειμώνας 1978, Δυτικό Βερολίνο, Γερμανία. Τα πάντα χιονισμένα και εγώ τότε, πεντάχρονο πιτσιρίκι σε μία ξένη χώρα. Μεγάλωσα μαζί με τα τρία μου αδέλφια στην Ελλάδα με την γιαγιά και τον παππού αλλά κάποια διαστήματα κάποιος από τους τρεις μας είχε την πολυτέλεια να δει από κοντά την μαμά και τον μπαμπά. Δίπλα στο σπίτι μία παγωμένη λίμνη που το χειμώνα γίνεται παγοδρόμιο. Σκίουροι παντού και σπιτάκια έξω από την πολυκατοικία με τροφή για τα περαστικά ελάφια. Αλλόκοτες εικόνες.

Οι επισκέψεις μου στην Γερμανία ήταν ότι πιο γλυκό μπορώ να θυμηθώ (ίσως να φταίει και η βροχή). «Μαμά πότε θα φτιάξει η τηλεόραση ; » Δεν μπορούσε κανείς να με πείσει ότι το ίδιο μαύρο κουτί που είχα στην Ελλάδα δεν χάλασε απλά μιλούσαν Γερμανικά. Δούλευαν ασταμάτητα. Ο πατέρας μου νυχτερινή βάρδια και η μητέρα μου πρωινή. Στο ρεπό τους πηγαίναμε βόλτα στα πολυκαταστήματα. Η ενοχή τους , (που ακόμα και μέχρι τώρα τους βασανίζει) με γέμιζε με δώρα.

Υπήρχαν πολυκαταστήματα, πέντε ολόκληροι όροφοι με γλυκά και καραμέλες. Έδιναν στα πιτσιρίκια ένα μίνι καρότσι σούπερ μάρκετ και το γέμιζαν με ότι ήθελαν. Ένοιωθα πλούσια, είχα δικά μου όλα τα καραμελομμύρια του κόσμου. Και στην συνέχεια, τα πολυκαταστήματα με τα παιχνίδια. Η συλλογή μου με τους δεινοσαύρους καταστράφηκε από τον αδελφό μου αλλά τα παζλ τα έχω ακόμη. Ατέλειωτες ώρες να προσπαθώ να τα τελειώσω, τα κόκκινα μάτια του πατέρα μου να κλείνουν, αλλά εκείνος εκεί, να καταφέρει έστω και για λίγα λεπτά ακόμη να νιώσει πατέρας. Γιατί πάλι σε λίγο θα΄φευγα.

Τα παιδάκια της ηλικίας μου, τελείως διαφορετικά. Παρέες παρέες έστρωναν κουβέρτες στο πεζοδρόμιο και πούλαγαν τα παιχνίδια και τα κόμικς τους. Δεν ταιριάζαμε. Δεν καταλάβαινα την γλώσσα τους ούτε την νοοτροπία τους. Γιατί να πουλήσω τα παιχνίδια μου; Την τελευταία φορά που προσπάθησα να παίξω μαζί τους έφαγα απίστευτο ξύλο. Μες στα κλάματα προσπαθούσα να εξηγήσω στην μητέρα μου τί είχε συμβεί. Απλά είχα αφήσει το ομαδικό παιχνίδι στην μέση για να πάω τουαλέτα.Έτσι απλά. Χωρίς καμμία εξήγηση και παρεξηγήθηκαν. Βγήκα στο παράθυρο και τους φώναξα σαν τρελλή την μοναδική φράση που θυμάμαι ακόμη ΙΧ ΜΕΧΤΕ ΤΟΥΑΛΕΤΕ ΚΕ, ρε βλάκες, ΝΙΞ ΦΟΣΤΕΝ ΙΧ ΜΠΙΝ ΓΚΡΙΧΕΛΑΝΤ και η μαμά μου από μέσα να φωνάζει ΟΧΙ ΓΚΡΙΧΕΛΑΝΤ, ΙΧ ΜΠΙΝ ΓΚΡΙΧ.Ναι ρε βλάκες, καλά λέει η μάνα μου ΙΧ ΜΠΙΝ ΓΚΡΙΧ. Δεν με ξανάπαιξαν. Την έβγαζα με τις κασέτες του καραγκιόζη στο κασετόφωνο του μπαμπά. Τα άλλα Ελληνάκια έμεναν πολύ μακριά και τα Γερμανάκια όπου με έβρισκαν με έδερναν. Την σιχάθηκα την Γερμανία και ταυτόχρονα την αγάπησα όσο τίποτε άλλο.

Έξω από το μαγαζί μου ο Άρης με τον Παναγιώτη βρίζουν τον Κλάιντι. Θέλω να βγώ να τους φωνάξω νιξ φοστέν, ιχ μέχτε τουαλέτε κε, μπας και καταλάβουν.

3 Σχόλια to “UNTITLED”

  1. Είσαι φοβερή. Το κείμενο αυτό μου θύμισε πολλά και γράφεις πολύ ωραία. Συνέχισε να γράφεις γιατί μόλις τώρα σε ανακάλυψα και πρέπει να διαβάζω τέτοια κείμενα, να περνάει ωραία ο καιρός. 🙂

  2. COSTANTINA said

    Προμηθέα, σ΄ευχαριστώ πολύ πολύ. Κι εγώ διαβάζω το blog σου με εξαίρεση το post για τον πόνο που ήταν unbearable αλλά αναγκαίο 😦

  3. George said

    Άπαιχτο!

    Ετεροχρονισμένο σχόλιο, αλλά μόλις σε ανακάλυψα επίσης… 😉

    http://www.techcity.gr/giorgos/index.php/?page_id=118

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: