Dear Uri Geller

You may have found the “positive energy” you were looking for in Greece, (especially the very positive energy on greek checks), but have also in mind that losers who claim to practice real magic and telepathy in a country with brains stuck in 70s, no Internet and a gazillion of priests, is a very very dangerous thing.
Assuming that if you could really read people's minds you'd be on a plane, I'd suggest you ask what eventually happened to missionaries trying to convert primitive tribes. Exactly.
When our priest Anthimos finds out what you claim to do, you 'll be in trouble mister. He won't let you go unless he makes clear that our God can shove your spoon where the sun don't shine and then bend it.

p.s. τα ληγμένα τελειώνουν με ταχύτητες φωτός διζ ντέηζ.

Οι Χείριστοι

Χρειάστηκε να διαβάσω αυτές τις μέρες για τις χειριστικές προσωπικότητες και ήταν αδύνατο να μην τις συνδέσω με τα debate. Τώρα καταλαβαίνω ότι το Απόλυτο Τίποτα που μου άφησαν, δεν ήταν και τόσο Τίποτα για αρκετούς ανθρώπους. Βρίσκονται εκεί και λένε αυτά που λένε κυρίως γιατί ακολουθούν πεπατημένες που δουλεύουν. Ξανάνοιξα μια πρόχειρη σελίδα και ξαναδιάβασα τα χαρακτηριστικά της χειριστικής προσωπικότητας. Bingo! Μεταφράζω εντελώς πρόχειρα και επιγραμματικά. Ρίξτε μια ματιά και βρείτε την εικόνα:

Άρνηση
Ποτέ ο χειριστικός δεν θα παραδεχτεί ότι έχει κάνει κάτι κακό.

Επιλεκτικό ενδιαφέρον
Ο χειριστικός κάνει ότι δεν ακούει, δεν απολογείται, δεν ενδιαφέρεται και δεν συμμετέχει σε θέματα που δεν προωθούν την ατζέντα του.

Εκλογίκευση
Πάντα για να καταφέρει τους σκοπούς του, ο χειριστικός θα προσπαθήσει να εκλογικεύσει τις πράξεις του με πλήθος επιχειρημάτων που φαινομενικά είναι λογικά.

Αντιπερισπασμός
Όταν δεν του αρέσει το αντικείμενο, είναι εξαιρετικά επιδέξιος στους ελιγμούς για να αλλάξει το θέμα και θα το κάνει αυτό, όσες φορές χρειαστεί, με μεγάλη επιμονή καθιστώντας αδύνατη μια καθαρή απάντηση.

Ψέμα
Ακόμα κι αν αποδεδειγμένα κάποιος φέρει αντιμέτωπο έναν χειριστικό με κάποιο ψέμα του, δεν θα το παραδεχτεί. Αντιθέτως, είναι ικανός να λέει όσα επιπλέον ψέματα χρειάζεται για να πετυχαίνει τους σκοπούς του και μάλιστα χωρίς ίχνος ενοχής.

Εκφοβισμός
Σπάνια ο χειριστικός θα επιδείξει επιθετική συμπεριφορά. Θα προτιμήσει το φόβο, τις ενοχές και την πλάγια επίθεση για να επιτύχει υποταγή.

Μετάθεση ενοχών
Ο χειριστικός ξέρει πολύ καλά πώς, εκμεταλλευόμενος το συναίσθημα και τις ενοχές, να κρατά πάντα τα θύματά του φοβισμένα, με αγωνία και αμφιβολία για τις ικανότητες και την αυτοπεποίθησή τους.

Ντρόπιασμα
Υπόγειος σαρκασμός, υποτίμηση και ευγενικές υποδείξεις είναι τα κύρια όπλα του για να κάνει τα υποψήφια θύματά του να νιώθουν διαρκώς ντροπή και εν τέλει ευάλωτα.

Ρόλος του Θύματος
Ο χειριστικός πολύ συχνά παίζει το αθώο θύμα, διαστρεβλώνοντας την αλήθεια και επιστρατεύοντας κάθε συναίσθημα για να κερδίσει την συμπαράσταση των άλλων.

Ψευδής Άμυνα
Φαίνεται στους τρίτους ότι η συμπεριφορά του χειριστικού είναι μία εύλογη και δικαιολογημένη άμυνα στις συμπεριφορές άλλων. Έτσι, ο χειριστικός κερδίζει εύκολα τη συμπαράστασή τους.

Ρόλος Του Υπηρέτη
Ο χειριστικός προσπαθεί συχνά να φαίνεται σκληρά εργαζόμενος για την ευημερία των θυμάτων του, κάνει ότι ενδιαφέρεται και δε χάνει ευκαιρία να χρησιμοποιεί και να υπενθυμίζει αυτήν την εικόνα για να πετύχει τους σκοπούς του.

Αποπλάνηση
Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του χειριστικού, είναι η γοητευτική του προσωπικότητα η οποία μαγνητίζει τα θύματα. Φαίνεται ευγενής, ηθικός και κερδίζει την εμπιστοσύνη τους προτού αρχίσει τις υπόλοιπες τακτικές.

Μετάθεση ευθυνών
Ο χειριστικός πάντα ψάχνει έναν τρόπο να διαστρεβλώσει τα γεγονότα ώστε να μεταθέσει τις ευθύνες στους άλλους.

Μινιμαλισμός
Είναι η μόνιμη προσπάθεια του χειριστικού να μειώσει το αντίκτυπο των πράξεών του ή να πείσει ότι δεν κάνει κακό, ότι έχει αγαθά κίνητρα, ότι έχει συναισθήματα.
(αναλυτικά, εδώ)

Σκεφτείτε τώρα, ότι όποιος επιδεικνύει τα αποπάνω, χρειάζεται να ακολουθήσει ειδική θεραπεία διότι ΔΕΝ είναι υγιής η συμπεριφορά του. Κι εμείς όχι μόνο την δεχόμαστε αλλά την επικροτούμε κιόλας. Είναι τόσο πολύ ακριβής η περιγραφή των συμπεριφορών στην πολιτική, που ειλικρινά φοβάμαι να ψάξω και τις υπόλοιπες διαταραχές.

Φυσική επιλογή

Παίρνεις το “φάρμακο”, το αραιώνεις, το αραιώνεις, το αραιώνεις* μέχρι που καταφέρνεις να γίνει νεράκι, να μην έχει καμία παρενέργεια**. Ωραία ως εδώ; I mean καθόλου ωραία αλλά όπως κι αν το βαφτίσεις, είτε νερό του καματερού, είτε τα γραμμένα βυζιά της Αγίας Αθανασίας Αιγαλέω, είτε αγιασμό, είτε “ομοιοπαθητικό φάρμακο” πάντα θα έχεις κοινό με συγκεκριμένο budget αποκλειστικά για τσαρλατάνους. Οπότε “ωραία” ως εδώ.

Πάνε που λες κάτι φίτσουλες και επειδή είναι πολύ της μόδας λέει τα ομοιοπαθητικά, φτιάχνουν ένα φαρμακένιο φάρμακο, το βαφτίζουν ομοιοπαθητικό για να πουλήσει και το βγάζουν ευκολότατα στην αγορά. Θα μου πεις δεν το ελέγξανε; Όχι θα σου πω, γιατί όταν ισχυρίζεσαι ότι γιατρεύεις με εκπαιδευμένα νερά, κανένας οργανισμός φαρμάκων δεν είναι τόσο προχώ ώστε να προσλάβει εκπαιδευτές νερού για να δει αν το κάνεις σωστά. Χα, θα ‘θελες. Απλά, ο FDA δεν ελέγχει και τόσο πολύ τα ομοιοπαθητικά για ευνόητους λόγους κι έτσι το γιαλαντζί “αθώο νερουλάκι” πέρασε στην αγορά. Δες.

Θα μου πεις εμείς είμαστε πολύ μακριά από αυτό. Θα σου πω ότι ειδικά εδώ είμαστε κοντυνότερα στη μαλακία απ΄ οπουδήποτε αλλού. Αρκεί να σου πει ο φαρμακοποιός τη λέξη “ομοιοπαθητικό” και το ψώνισες. Κι ας μην είναι.
Δεν το πιστεύεις; Θέλεις να τεστάρεις τον εαυτό σου με μια απλή ερωτησούλα; Για πες, ο Κορρές - με τα πολύ καλά οφείλω να ομολογήσω προϊόντα του - τι νομίζεις ότι πουλάει;

Πάρε κι ένα πρόχειρο απόσπασμα απορημένου καταναλωτή:
“Προσωπικά δεν πιστεύω στα ομοιοπαθητικά προϊόντα. Κι όμως η εταζέρα μου στο μπάνιο είναι γεμάτη από προϊόντα του Κορρέ: απ’το borage με την ιδιαίτερη μυρωδιά μέχρι την ανδρική κρέμα καθαρισμού με φασκόμηλο. Απ’τον αφρό ξυρίσματος μέχρι τα σαμπουάν και τα αφρόλουτρα. Τι μ’ έκανε να αγοράσω τα προϊόντα του;”

Νομίζεις ότι οι καλλυντικές κρεμούλες με τα αρωματάκια και τα γαμάτα βοτανάκια είναι ομοιοπαθητική; Γιατί; Επειδή η λέξη πουλάει; Το καλύτερο που έχω ακούσει είναι “φυσικά ομοιοπαθητικά”. Φαίνεται το νερό τους δε θα είναι εμφιαλωμένο αλλά ποταμίσιο. Ε, το επόμενο στάδιο είναι η εταζέρα μας να γεμίσει αληθινά φάρμακα που κάποιος αποφάσισε να ονομάσει ομοιοπαθητικά για να πουλήσουν και που ο οργανισμός φαρμάκων τα θεώρησε πολύ γτπ για να τα ελέγξει. Και τότε η “φυσική” επιλογή - για φυσικά ομοιοπαθητικά - θα δικαιώσει την φυσική επιλογή κάποιου αλλουνού***.

*το σταματάω εδώ γιατί ο ακριβής αριθμός των αραιώσεων είναι ένα άλλο blog
**το σταματάω εδώ γιατί το αν έχει ενέργεια είναι πολλά blog γράψιμο, αλλά αν το θες με μία λέξη: όχι.-
*** του Δαρβίνου

Phantom limberal

Ποτέ δεν ήθελα να το καταπιώ αυτό με τους καναπεδάκηδες. Δεν κόλλαγε ρε παιδάκι μου αυτή η όμορφη θεωριούλα ότι κάποιος θα κάτσει κάποτε στον καναπέ και για όλη την υπόλοιπη ζωή του θα μασάει παθητικά προπαγάνδα και ψέμα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά πως θα τον έπειθαν κιόλας ότι αν ας πούμε πετάει το τηγανισμένο λάδι του στα σκουπίδια αντί της λεκάνης, θα ήταν αρκετό για να χριστεί αυτομάτως ενεργός πολίτης και θα σώσει και τις θάλασσες από τη ρύπανση.

[Το πρώτο πράγμα που έμαθα στο νήπιο ήταν η υπέροχη και εκπαιδευτικότατη όπως προέκυψε ιστορία του λαδοπόντικα που λατρεύει το λάδι και το κλέβει βουτώντας την ουρά του στον τενεκέ. Ναι, μετά τη γλείφει. Λέτε άμα πετάξετε το λάδι στις λεκάνες να αφήσουν έστω και μια σταγονίτσα οι λαδοπόντικες και τα κάθε είδους ζωύφια, για να ρυπάνει τον πλανήτη; Και ειδικά αν το έχετε αρωματίσει τηγανίζοντας καλαμαράκια; ]

Ανακεφαλαίωση: καναπές + ακινησία + πλύση εγκεφάλου + ψέμματα νηπιαγωγείου = ενεργός πολίτης.
Στέκει; Ούτε ένα δίχρονο δε θα το 'τρωγε. Διότι αυτά τουλάχιστον που ξέρουμε για την ανθρώπινη φύση λένε ότι έστω μια μικρή μερίδα θα πάταγε το off, θα ζωνώταν φυσεκλίκια και θα 'παιρνε αμπάριζα ό,τι έβρισκε μπροστά της. Όμως δεν είχαμε ούτε σίριαλ κίλερς (μόνο σκέτα σίριαλ), ούτε έναν ανατινιάρη, ούτε καν μία αεροπειρατεία να σου δείξει ότι οκ, οι περισσότεροι έχουν κουνουπίδια στον εγκέφαλο αλλά υπάρχουν και ελάχιστοι που αντιδρούν και είναι λίιιιγο πιο δύσκολο να τους ξεριζώσεις την όποια λογική, τουλάχιστον πριν σε πάρουν μαζί τους.

Όλα αυτά, μέχρι που υπέπεσε στην αντίληψή μου ένα ωραιότατο πείραμα. Διάβασε προσεκτικά. Παίρνεις ένα τσεκούρι και κόβεις το χέρι μιας γιαγιάς με αρθριτικά. Πέρα από το πολύ αίμα και το απορημένο βλέμα της γιαγιάς, συμβαίνει και το εξής απίθανο. Τα ακρωτηριασμένα νεύρα που καταλήγουν πια στο πουθενά θα στέλνουν για καιρό κουκουρούκου σήματα στον εγκέφαλο, με αποτέλεσμα η γιαγιά να πιστεύει ότι συνεχίζει να έχει χέρι. Κι ας μην το βλέπει. Κι ας ξέρει ότι της το 'κοψες. Και όχι μόνο αυτό, αλλά επειδή είχε αρθριτικά θα την πονάει κιόλας, πολλές φορές για χρόνια. Το σύνδρομο phantom limb είναι εντελώς υπαρκτό, καραμπινάτη “ασθένεια” του εγκεφάλου και σιγά – σιγά αρχίζει να μας μαθαίνει πράγματα λένε, που ούτε είχαμε φανταστεί (και σιγά μη τη γλιτώνατε χωρίς να προσπαθήσω να τα φανταστώ εγώ ).

Κόβω και το δικό μου χέρι λοιπόν, ότι αυτό ακριβώς έχουν πάθει και οι καναπεδάκηδες. Άμα κάθεσαι πολύ καιρό στον καναπέ, μουδιάζεις ολόκληρος, ψοφάς. Ο εγκέφαλος όμως συνεχίζει να παίρνει σήματα ότι είσαι περδίκι. Και όχι μόνο αυτό, αλλά με την βοήθεια των σκουπιδοερεθισμάτων είναι γεγονός για σένα ότι είσαι ενεργός (πολίτης), πείθεσαι ότι σχεδόν έχεις γίνει σούπερ μαν. Τα πόδια σου, τα βλέπεις και τα νιώθεις ενεργά, είσαι σίγουρος ότι τα χέρια σου κάνουν κάθε μέρα ανακύκλωση και πως ψήφισαν τους σωστούς πολιτικούς, άσε που είσαι οικολόγος απ΄τους λίγους αφού αγαπάς την φύση στα ντοκυμαντέρ. Το δε κεφάλι σου κοντεύει να κάψει φλάντζες απ΄την πολλή σκέψη ποιο θα είναι το επόμενο που θα ψωνίσεις και ποιος θα σου δώσει την επόμενη πιστωτική. Μέχρι σουντόκου κάθεσαι και λύνεις γιατί σου 'πανε ότι έτσι αποφεύγεις το Αλζχάιμερ μην τυχόν και χάσει η ανθρωπότητα τέτοιο λαμπρό μυαλό. Η ζωή σου είναι εντελώς γεμάτη παρεκτός από τις στιγμές που ψάχνεις κανάλι και η οικογένειά σου, γύρω σου στον καναπέ κι αυτή, το ίδιο ευτυχισμένη.

Και παρόλα αυτά, παρόλη την υπέρογκη δουλειά που λένε τα νεύρα σου στον εγκέφαλο ότι κάνεις, εσύ απορείς όταν ανοίγεις τη γαμώπορτα να βγεις έξω, γιατί με τόση δουλειά που ρίχνει ο καθένας μας, γιατί με τόσους ενεργούς πολίτες και τόση πάλη, το κωλοχανείο που ζούμε βρίσκεται ακόμα στο μαύρο του το χάλι.
Έλα μου ντε, γιατί;

sci-shots

“μετέτρεψαν εμβρυικά βλαστικά κύτταρα σε «πλήρως ώριμα και λειτουργικά» σπερματοζωάρια, ένα εντυπωσιακό επίτευγμα κατά της ανδρικής στειρότητας”

Κάτσε, δηλαδή πήρανε κύτταρα από το έμβρυο ενός στείρου και φτιάξανε ανδρικό σπέρμα για να καταπολεμήσουν την ανδρική στειρότητα; Καλά ρε φωστήρες, αφού καταφέρατε να φτιάξετε ολόκληρο έμβρυο από στείρο άνθρωπο γιατί του το χαλάσατε για να φτιάξετε σπέρμα;

“Βελονισμός σε έκτακτα περιστατικά δημόσιου νοσοκομείου για ημικρανία, πόνους πλάτης, κ.τ.λ.”

Φαντάσου να έχεις ημικρανία, να τρέχεις στα έκτακτα, να λες ότι σε πεθαίνει το μισό σου κεφάλι και να σε ρωτάνε αν θέλεις να σου χώσουν ένα μάτσο βελόνες και στο άλλο μισό. Και όχι μόνο αυτό αλλά να κινδυνεύεις να μην έχει και αποτέλεσμα. Μετά δηλαδή οι ειδικοί σε αφήνουν να ξαναδιαλέξεις θεραπεία; Άμα δηλαδή αποφασίσεις να χτυπήσεις το κεφάλι σου στον τοίχο το δέχονται για αποτελεσματικό (κάποιοι γλίτωσαν) ή θέλουν συνοδευτικά papers;

“Είναι η παχυσαρκία αποτέλεσμα βακτηριδίων στο στόμα;”

Τα ΄λεγα εγώ, αυτά τα βακτήρια φταίνε που δεν μπορώ να το ράψω το ρημάδι. Μόλις πεις τη λέξη «δίαιτα» αυτά τα βακτηρίδια παραφυλάνε, εκτοξεύουν άγχος στον εγκέφαλο και σου ανοίγουνε τέντα το στόμα μέχρι να τους το γεμίσεις σοκολάτες. Και πατατάκια καμιά φορά. Συγκεκριμένα, τα Σαββατοκύριακα.

Κεφάλια μέσα πάλι.

Time is on my side… not

Για να σας βουλώσουμε το στόμα μια και καλή και να μην ξαναπείτε ότι γράφουμε μαλακίες στα ιντερνέτια, πάρτε και δύο ειδήσεις που αποσιωπήθηκαν τεχνηέντως (τσσσσσσσσσσ) και έχουν άμεση (επαναλαμβάνω, άμεση) σχέση αναμετάξυντων:

Το ελληνικό υπουργείο Γεωργίας ανακοινώνει ότι ξεκίνησε πρόγραμμα τεχνητής βροχής. Όχι, δεν έβαλε γεωπόνους να χορεύουν.

Η Ουκρανία απαγορεύει την πορνογραφία. Εντελώς. Επιτρέπεται λέει, μόνο για ιατρικούς λόγους?!?

Μη τα κάνω και νιανιά. Όσοι έχετε μυαλό καταλάβατε την απευθείας σχέση με τους πράκτορες του Σόρος, τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, τη σωρό του Μάικλ, τους Καπνιστές και τους Νταβραντισμένους Ουκρανούς Πορνοστάρς.

Με κίνδυνο να φανώ άσχετη, αυτό με τους ιατρικούς λόγους και την πορνογραφία ας μου το εξηγήσει ένας ψαγμένος σας πληζώ γιατί θα βάλω τη φαντασία μου να δουλέψει και θα χάσουμε πάλι κάθε υποψία κύρους, σοβαρότητας, Τάξης & Ηθικής βεβαίως βεβαίως.

Δυόμισι και σήμερα.
Βδομάδες.
νοτ ον μάι σάιντ.
λυγμ!

GRAND HOTEL

Είναι μέρες που λέω θα σκάσω αν δεν βγάλω άκρη με όλα αυτά που προσπαθώ να καταλάβω, τουλάχιστον να τα γράψω, να πω με τί ενθουσιάζομαι κάθε φορά. Κι όταν έρθει η ώρα, τελικά γράφω ό,τι μαλακία μου πρωτόρθει και ξεχνάω το πιο ενθουσιαστικό. Και λέω δε μπορεί, σήμερα δεν θα αφήσω την πολυλογία να το θάψει πάλι. Αλλά παρασύρομαι και δεν τελειώνει ποτέ αυτό το μαρτύριο. Πάει και τελείωσε, σήμερα πρέπει προλάβω να πω αυτό που με κούφανε.

[Αυτά σκεφτόμουν λίγα λεπτά πριν, και όλως παραδόξως πάτησα το x στην γαμάτη παιχνιδάρα μου και άνοιξα τον κειμενογράφο. Και πάνω που πήρα φόρα χώνεται σφήνα το κωλοράδιο και βάζει το reflex. Καλά, πού το θυμήθηκαν; Και τώρα βρήκαν γαμώτο; Χάθηκα στις νότες... μου θύμισε κάτι όμορφα χρόνια που πέρασαν τόσο πολύ γρήγορα. Που τότε, τα 'λεγα επικεικώς χάλια ενώ τώρα τα λιμπίζομαι σα μαλλί της γριάς. Πώς στο διάολο γίνεται ένα τόσο χαζοχαρούμενο κομμάτι να σε σκατώνει τόσο εύκολα! Και λες, χέστηκα δε γράφω τίποτα. Ας μην ειπωθούν οι φοβερές ανακαλύψεις μου. Ας τις πάρει το reflex. Αλλά έλα που ο ενθουσιασμός είναι από τα πιο αγαπημένα μου συναισθήματα. Και το κακό με την εποχή μου είναι πως δεν με αφήνει να ενθουσιάζομαι και όταν το παθαίνω, δεν μου δίνει χρόνο ή δεν μου επιτρέπει να το πω. Και τότε είναι που τα παίρνω χοντρά, πεισμώνω και τα λέω. Ε, και μετά τα γνωστά. Κάποιος θα βρεθεί πάλι να με πει χαζή. Πράγμα όμως που σημαίνει ότι υπάρχουν ακόμη άπειρα πράγματα να με ενθουσιάσουν. Χα!]

Μέχρι αργά χθες βράδι, διάβαζα για ένα γαμωξενοδοχείο. Μέχρι στον ύπνο μου το είδα. Ανήκει στον κύριο Χίλμπερτ, έναν μαθηματικό, που έκατσε και σκέφτηκε ένα παράδοξο. Πάει κάπως έτσι: αν είχαμε λέει, ένα ξενοδοχείο που τα δωμάτιά του ήταν εντελώς γεμάτα με καλεσμένους, το πρόβλημα της πληρότητας δεν θα ήταν και τόσο πρόβλημα αν τα δωμάτιά του ήταν άπειρα. Τρεις σελίδες ανάλυση για να καταλάβω ότι προσπαθούσε να μεταδόσει την έννοια του απείρου και μέχρι σήμερα αναρρωτιέμαι αν το κατάλαβα καλά τελικά. Ίσως μου φάνηκε ψιλοάτοπο στην αρχή, αν σκεφτείτε ότι όλοι διδαχτήκαμε περί απείρου αλλά τότε λέει, ήταν μεγάλη συζήτηση όλο αυτό. Και καλά, το παράδοξο είναι πως όσο πλήρες κι αν είναι το ξενοδοχείο, δεν υπάρχει αριθμός καλεσμένων που να μην μπορεί να βολέψει, αρκεί να τους μετακινήσει ένα δωμάτιο προς το άπειρο. Εκεί είναι λέει το μυστικό. Στο άπειρο. Έπρεπε με κάποιο τρόπο, να εμπεδώσουν πως συμπεριφέρεται αυτό, σε σχέση με τους κανονικούς αριθμούς.

Γενικά λέει, το ξενοδοχείο του Χίλμπερτ βοήθησε να καταλάβουμε καλύτερα την έννοια του απείρου και πώς βοηθάει τη σκέψη, όχι σε συγκεκριμένες εφαρμογές αλλά σαν διαδικασία. Μέσω λέει του απείρου και των άπειρων υπολογισμών που απαιτεί, μπορούμε να χτίσουμε ένα οικοδόμημα (με την έννοια μιας θεωρίας – όχι κτίσματος κανονικού δηλαδή) ξεκινώντας από τη στέγη και μετά πηγαίνοντας στα θεμέλια. Ανάποδα δηλαδή. Έτσι λέει, σκέφτεται η επιστήμη. Σκέφτεται κάτι διαστημάτο και μετά ψάχνει τις ρίζες του στη γη. Πολλές φορές λέει, αυτό καταλήγει σε υπεργαμάτη θεωρία ενώ μερικές άλλες, σωριάζεται τόσο πολύ εντυπωσιακά που γκρεμίζεται και το ίδιο και τα γύρω οικοδομήματα. Και αυτό, είναι κάτι που μόνο ένας επιστήμονας είναι φτιαγμένος για να αντέξει. Ουφ. Τα ‘πα.

Κι ενώ μπορεί όλα αυτά να είναι λίγο “κοίτα τώρα με τί πήγαιναν και μπουρδουκλιάζονταν τα τότε μεγάλα μυαλά για να καταλάβουν απλές έννοιες όπως το άπειρο” επειδή ακριβώς εμείς τα ‘χουμε πάρει όλα έτοιμα, τότε είναι που φρικάρω και σκέφτομαι πόσο περιττά είναι πολλά απ’αυτά που κάνουμε κι εμείς σήμερα, που για τους αυριανούς θα ‘ναι μασημένη τροφή και πεπερασμένη κατάκτηση. Θέλω να πω, πως απ’την πιο μικρή διαδικασιούλα μπορεί να προκύψει θεωριάρα, από το πιο ηλίθιο πράγμα μπορεί να προκύψει το μέλλον, αρκεί και μόνο να το κάνουμε πολλές φορές και να το σκεφτούμε άλλες τόσες. Και να ‘χουμε φυσικά την αντοχή να παραδεχτούμε ότι γκρεμίστηκε, αν συμβεί.

Τεσπα, το βιβλίο είναι το Science in Discworld III, είναι από τα πιο υπέροχα (οκ, και δύσκολα) βιβλία που έχω διαβάσει και το κύριο point είναι, πόσα ελάχιστα και διαφορετικά πράγματα βοήθησαν την σκέψη του Δαρβίνου, 25 χρόνια μετά το ταξίδι του και μετά από οχτώ άσχετα βιβλία βοτανολογίας και θεοσύνης που έγραψε, για να συλλάβει την καταπληκτική θεωρία της Φυσικής Επιλογής που ήταν μπροστά του όλα αυτά τα χρόνια και δεν μπορούσε να τη δει ή καταπίεζε αρκετό καιρό, γιατί ήταν και θεούσος εκτός των άλλων – αλλά όχι χέστης τελικά.

Πάλι το πήγα μέσω Λαμίας αλλά είχα καιρό να σας τα ζαλίσω με τα επιστημονικοτέτοια μου που με ενθουσιάζουν every single day αλλά δεν έχω σχεδόν ποτέ χρόνο να τα πω και βρήκα την κατάλληλη ευκαιρία.   

ΤΣΙ ΠΡΟΚΟΠΗΣ


Σε μια συζήτηση λίγες μέρες πριν, προσπάθησε ένας καθηγητής νευροψυχολογίας να μου εξηγήσει από πού προέρχονται οι θεόκουλες συμπεριφορές. Χονδρικά δηλαδή, γιατί έχω ένα θεματάκι με τις εμβαθύνσεις σε πολύ εξειδικευμένα τόπικς. Μου είπε λοιπόν, ότι άμα ήμουν χημικός τα πράγματα θα ήταν πανεύκολα να τα καταλάβω. Είναι κάποιες ρημάδες ουσίες, που από τη στιγμή που θα απελευθερωθούν μέσα μου, με κάνουν άνω κάτω. Αλλά αυτό λειτουργεί και αντίστροφα. Μπορεί δηλαδή κάποιος να με ταπηροκρανιάσει και αυτό να προκαλέσει αλλαγή της χημείας στο σώμα μου.

Για να σας τα πω απλά (γιατί μια κάποια εμβάθυνση με χημικά ήταν αναπόφευκτη), είμαστε τέτοιου είδους μηχανές που καταντάμε έρμαια εξωτερικών και εσωτερικών ερεθισμάτων. Μόνο. Ούτε σκέψη, ούτε λογική, ούτε τίποτε δύσκολο. Μπορεί δηλαδή εδώ που κάθομαι και πίνω το καφεδάκι μου, να μου τη βαρέσει ξαφνικά κι αντί να βάψω τα νύχια μου, να πάω να ξεσκονίσω το τραπεζάκι του σαλονιού (πράγμα εντελώς ξεκούδουνο αν μιλάμε για μένα).

Σ’ αυτή την περίπτωση λέει, θα φταίνε τα εξής δύο πράγματα. Ο εξωτερικός παράγοντας: καλεσμένοι στο σπίτι που ειδοποίησαν τελευταία στιγμή ή ο εσωτερικός παράγοντας: η ορμόνη της προκοπής (σε εξαιρετικά μεγάλες ποσότητες αν μιλάμε για μένα). Ε, υπάρχουν λοιπόν και κάποιοι άρρωστοι άνθρωποι, που είτε λαμβάνουν λάθος ερεθίσματα είτε ξεχαρβαλιάστηκε τελείως η εσωτερική τους μηχανή και όλο εκκρίνει τα λάθος χημικά. Εκεί δηλαδή που θα ‘πρεπε να βάφουν νύχια όλη μέρα, όπως όοολοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι, αυτοί ξεσκονίζουν τραπεζάκια.

Ουφ. Κι έτσι μου λύθηκαν όλες οι απορίες περί κουλών συμπεριφορών, έκανα όοολη μέρα τα beaute μου, έβαψα νυχάκια, έβαλα ρόλει στο μαλλί κι είπα να έρθω ωσάν οπτασία, να σας ανοίξω τα μάτια για τις αληθινά νοσηρές συμπεριφορές. Επιστημονικά πάντα.

DEMO


Είναι λοιπόν ένας τύπος, που ο πατέρας του ήταν βιαστής. Μαζί με τα φιλαράκια του είχαν βιάσει όλες τις πιτσιρίκες του διπλανού χωριού, που τις περισσότερες τις σκότωναν αμέσως μετά. Αφού δικάστηκε, σάπισε στη φυλακή. Η κοινωνία καταδίκασε σύσσωμη τους εγκληματίες και ο γιος μεγάλωσε ορφανός σε ένα ψευτοδημοκρατικό και εχθρικό περιβάλλον.

Ο γιος λοιπόν, καθότι συγγραφέας, έκατσε και έγραψε ένα επιστημονικό βιβλίο 1400 σελίδων παρακαλώ, που έβαζε τα πράγματα στη θέση τους. Πόσο δηλαδή οι γκομενίτσες του κουνιόσαντε του μπαμπά, πόσο πουτάνες ήσαντε, πόσα πολλά λεφτά είχαν βγάλει, πόσο κακώς που δεν πρόλαβε να τις ξεκοιλιάσει όλες και το κυριότερο, πόσο μπάσταρδα είναι τα παιδιά τους και γιατί πρέπει να τα ξεκοιλιάσουμε μέχρι να αφανιστούν.

Το βιβλίο βγήκε στα βιβλιοπωλεία ενώ διαφημιζόταν (καθημερινά) από την τηλεόραση, από έναν τυπάκο που δήλωνε (καθημερινά) πόσο διαφωνεί με τις πράξεις του βιαστή, αλλά πως το κοινό οφείλει να μαθαίνει (καθημερινά) από την εκπομπή του, τα γεγονότα που οδήγησαν τον δράστη στα εγκλήματα. Τα χιλιάδες εγκλήματα για χρόνια. Προφανώς εν βρασμώ (καθημερινά).

Η κοινωνία, καθ’ ότι δημοκρατική, διχάστηκε. Επιτρέπεται να περιορίσουμε την ελευθερία λόγου; Επιτρέπεται να απαγορευτεί ένα βιβλίο; Να φιμώσουμε τις ιδέες; Τα τηλεπαράθυρα φούντωσαν. Κάποιοι πιο δημοκράτες απ΄τους άλλους, υποστήριζαν ότι ναι μεν τα εγκλήματα είναι καταδικαστέα, τα θύματα όμως, δεν έπρεπε να φορούν φούστες πάνω από το γόνατο. Οι περισσότεροι συμφώνησαν, δίνοντας παράδειγμα κάτι άλλες κοπέλες που μετακόμισαν πρόσφατα στο χωριό και που φορούν κόκκινα προκλητικά φουστάκια.

Ήρθαν εκλογές. Ο τηλεπλασιέ και ο γιός του συγγραφέα, έγιναν βουλευτές στο ίδιο κόμμα και καταδίκαζαν ομόφωνα τις ρατσιστικές ενέργειες. Συνέχιζαν όμως ακάθεκτοι τους αγώνες τους κατά της φούστας πάνω από το γόνατο, κατά της προκλητικής συμπεριφοράς των γυναικών και ιδίως των ξενόφερτων γυναικών με τα «βάρβαρα» ήθη.

Κάποτε, παρόλο που ως τότε ο συγγραφέας του βιβλίου ήταν στο περιθώριο χρόνια, για τις φρικαλέες απόψεις του, άρχισαν να του δίνουν βήμα. Δημοκρατία γαρ. Βγήκε στα τηλεπαράθυρα. Όχι για το βιβλίο μόνο αλλά γενικά για την άποψή του για τις ξένες γυναίκες με τις κοντές φούστες. Όταν κλήθηκε να πει την γνώμη του εξεράγη. Φώναζε: «αρνούμαι τον διάλογο με γραικύλους και υπάνθρωπους». Όλα αυτά, γιατί αν η φούστα σου ήταν πάνω από το γόνατο δεν ήσουν γυναίκα. Ούτε καν άνθρωπος. Φυσικά, αν δεν ήσουν απ΄το χωριό του και πλερέζες να φόραγες, δεν είχες καμία ελπίδα να συνομιλήσει μαζί σου. Νέα ήθη. Δημοκρατία γαρ.

Ο συγγραφέας κλήθηκε σε δίκη γι΄αυτό το βιβλίο από κάτι ψευτοδημοκράτες. Ο γιος του ως καλός δικηγόρος ανέλαβε την υπεράσπιση. Ο τηλεπλασιέ ως βουλευτής πια, συνέχιζε να δηλώνει πως διαφωνεί με το βιβλίο αλλά το διαφήμιζε (καθημερινά) γιατί αυτή ήταν η δουλειά του. Ο αρχηγός του κόμματός τους απ΄την άλλη, συνέχιζε να καταδικάζει τον ρατσισμό αλλά και τις κοντές φούστες που μπορεί να προκαλέσουν τα καλά και τίμια χωριατόπουλα να βιάσουν.

Η κοινωνία παρέμεινε δημοκρατική. Από εκείνες τις δημοκρατίες που πλέον δεν γύριζες το κεφάλι σου απ΄την άλλη στο θέαμα των βιασμένων πτωμάτων. Ήσουν υποχρεωμένος να τα κοιτάζεις ξανά και ξανά. Μέχρι που τα συνήθιζες.
Από εκείνες τις δημοκρατίες που τα εγκλήματα ενός βιαστή παρότι καταδικαστέα, άρχισαν να εξετάζονται εξονυχιστικά, υπό επιστημονική πάντα σκοπιά, λαμβάνοντας το αξιογαμήσιμο του θύματος, ως ελαφρυντικό.

Από εκείνες τις δημοκρατίες που σύμφωνα με το επιστημονικό αυτό βιβλίο, ο μόνος τρόπος να γλιτώσει η κοινωνία τους μελλοντικούς βιασμούς, δεν είναι να καταδικαστούν οι δράστες αλλά τα αίτια που τους οδηγούν στα εγκλήματα: οι κοντές φούστες.
Από εκείνες τις δημοκρατίες που άρχισαν να αμφισβητούν τα εγκλήματα γιατί το επιστημονικό βιβλίο έλεγε πως όλα αυτά είναι φούμαρα δυό – τριών ελαφρών κοριτσιών. Παρόλα τα ντοκουμέντα.

Σύντομα, η δημοκρατία αυτή, προχώρησε παραπέρα. Τα ταμπού έσπασαν. Η αμφισβήτηση έγινε το νέο τρεντ. Κάθε δεδομένο και αλήθεια, μπορούσε να αμφισβητηθεί από οποιονδήποτε ντυνόταν τον επιστημονικό μανδύα. Σωρεία επιστημονικών βιβλίων, έφεραν στην επιφάνεια εξωγήινους πολιτισμούς με ατράνταχτα επιχειρήματα, ιατρικές συνομωσίες που αποθάρρυναν τον κόσμο να εμβολιάζει τα παιδιά του ή να ακολουθεί τις θεραπείες των γιατρών, ενώ σύντομα η δύναμη των τηλεπαραθύρων έκανε τον κάθε μισάνθρωπο νομάρχη, υπέρτατο άρχοντα του χωριού. Πλήρης δημοκρατία απόψεων.

Οι εκάστοτε επιστημονικοί τηλε-εκδότες θησαύριζαν, ενώ χέρι-χέρι ακολουθούσαν τα κόμματα στην μάχη κατά της κοντής φούστας. Κανένα επιστημονικό δεδομένο δεν υπήρχε, που να μην είχε από δίπλα ένα άλλο να το αντικρούει. Καμιά κοντή φούστα δεν κυκλοφορούσε χωρίς να έχει δίπλα της έναν επίδοξο βιαστή με αρκετούς λόγους να βιάσει. Καμία δημοκρατική άποψη δεν υπήρχε, που να μην της δινόταν βήμα στα τηλεπαράθυρα, ώστε να εκραγεί αμέσως μετά για τους υπανθρώπους που την πλαισίωναν. Κάθε δημοκράτης κάτοικος, μετρούσε το μέγεθος της δημοκρατίας που μπορούσε να ασκήσει, σύμφωνα πρώτα με την καταγωγή του και έπειτα με τα εκατοστά που είχε υιοθετήσει για τις… φούστες.

Η δημοκρατική αυτή κοινωνία, επέμενε πως όλα έβαιναν καλώς. Πως το βιβλίο δεν έφερε κανένα έγκλημα για να κατηγορείται. Αντιθέτως, όπλισε τους χωριανούς με σκεπτικισμό απέναντι στις προκλητικές συμπεριφορές. Τα εγκλήματα τελικά, δεν είχαν τόση πολλή σημασία σε αυτή τη δημοκρατία. Ούτε οι δράστες. Τα εγκλήματα ήταν απλά το αποτέλεσμα μιας επιστημονικώς τεκμηριωμένης και προκλητικά αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς. Της κοντής φούστας.

Η νέα αυτή δημοκρατία, καλείται να αποφασίσει για το μήκος της φούστας.
Επιστημονικά.

Η δίκη είναι αύριο.

MANOLOPATHY


Αγαπητή Interamerican,

Μετά από τα τελευταία μαντάτα (κλικ) οφείλω να δηλώσω τα συγχαρητήριά μου που αναγνωρίσατε πρώτη μια σύγχρονη ανάγκη, όπως αυτήν της εναλλακτικής ιατρικής και ειδικά της ομοιοπαθητικής. Σαφώς και θα χαρώ αν τελικά διαψευστώ για τα όσα έχω υποστηρίξει ανά καιρούς κατά της ομοιοπαθητικής, αν και την τελευταία φορά που τσέκαρα ο James Randi συνεχίζει να προσφέρει ένα εκατομμύριο δολλάρια σε όσους αποδείξουν πως δεν πρόκειται για ψευδοεπιστήμη. Το προσπερνάω όμως, διότι δε με συμφέρει καθόλου στην συγκεκριμένη επιστολή.

Έχω λοιπόν ένα αίτημα. Αφού υποστηρίζετε έμπρακτα το δικαίωμα επιλογής θεραπείας των πελατών σας και καθώς δεν σας πολυενδιαφέρουν οι αμφιλεγόμενες θεωρίες περί των αποτελεσμάτων των θεραπειών αυτών, αιτούμαι να συμπεριλάβετε στις καλύψεις σας και τα Manolo Blanhik, ιδιαίτερα της σεζόν άνοιξη – καλοκαίρι 2007.

Τα επιχειρήματά μου είναι ακράδαντα και δεν έχουν σε τίποτε να ζηλέψουν αυτά των οπαδών της ομοιοπαθητικής. Μια ματιά θα σας πείσει:

- Κατ’ αρχήν, τα Manolo είναι κι αυτά ολιστικά. Δεν θεραπεύουν μεμονωμένες ασθένειες αλλά ασθενείς. Κάθε άρρωστη, με ένα ζευγάρι Manolo ξανανιώνει.

- Είναι απόλυτα φυσικά και χωρίς καμία χημική παρενέργεια καθώς δεν ξεβάφουν στο πόδι, είναι ανατομικά και δεν αφήνουν κάλους.

- Ο νόμος των ομοίων δεν ισχύει στα Manolo. Θεραπεύουν όλες τις ασθένειες χωρίς διακρίσεις.

- Κινητοποιούν τα πανίσχυρα αμυντικά συστήματα του οργανισμού καθώς συγκεκριμένα σημεία της γυναικείας φυσιολογίας, ειδικά πάνω σε δεκαπεντάποντα, γίνονται ακαταμάχητα και πανίσχυρα.

- Πολεμούν την αισχροκέρδεια των πολυεθνικών φαρμακοβιομηχανιών με τον πανίσχυρο Νόμο Των Ομοίων: πλουτίζοντας τις παπουτσοβιομηχανίες.

- Οι συμβατικοί ιατροί τα πολεμούν αλλά οι οπαδοί των manolo απαντούν: «δεν μας ενδιαφέρει πώς δουλεύουν, εμάς πάντως μας έκαναν περδίκι».

- Αντί να βασίζονται σε αόρατες «ενέργειες» και αναπόδεικτες θεωρίες, η δράση τους είναι απτότατη, επιστημονική και 100% αποδείξιμη. Αρκεί να προσπαθήσει κάποιος να αποσπάσει ένα πρόσφατα αποκτηθέν manolo από μία ασθενή και θα διαπιστώσει σχεδόν αμέσως την επιδείνωση της υγείας της.

p.s.: Η κολλητή μου θέλει να λάβετε επίσης υπ΄όψιν σας την αστρολογία, καθώς πρόσφατα θεραπεύτηκε από παρολίγον άπιστο σύζυγο που μόνο η αστρολογία κατάφερε να διαγνώσει την έφεσή του στα γκομενίδια καθώς ανήκε στο ζώδιο Πανίβλακας με ωροσκόπο Μουρντάρη.

ΤΟΜΠΑΚΟ ΚΟΝΣΠΙΡΑΣΙZ


Αυτές τις μέρες είμαι θύμα μιας πολύ ύποπτης συνωμοσίας. Εκτός από τα κλαριά που έχει μέσα ο καπνός μου (έλεος ρε μάγκες, ρίχτε και λίγο καπνό στο σακουλάκι) ανακάλυψα ότι αυξήθηκε σημαντικά ο αριθμός καπνομπαλακίων. Οκ, δεν ξέρω πώς αλλιώς να τα περιγράψω αλλά μοιάζουν με μικρά εύπλαστα μαύρα μπαλλάκια που άμα κάνεις τη μαλακία και τα στρίψεις μέσα στο τσιγάρο, θα σου βγουν τα μάτια όξω στο ρούφηγμα, θα σβήσει η αηδία και θα πέσει μια κάφτρα ΝΑ ανάμεσα στα βυζιά σου. Τρία σημάδια σήμερα. Τζιζ.

Ένιγουέι, η γιαγιά μου αποφάνθηκε. Δούλευε χρόνια στου Παπαστράτου (μιλάμε για το ‘50 δηλαδή) και μου είπε ότι είναι ποντικοκούραδα. Μπάστα ρε γιαγιά της λέω, τί είναι αυτά τώρα; Θα αφήνανε έτσι ξέμπαρκους τους πόντικες να χέζουν τον καπνουλάκο του κόσμου να πάθουμε και καμιά λεπτοσπει…σπι… εεε…πώς το λένε γμτ… μόλυνση; Κάθετη η γιαγιά. Τί μόλυνση ρε ζώον αφού του βάζεις φωτιά του καπνού, καίγονται τα κουραδάκια και ψοφάνε τα μικρόβια. Οι πόντικες λέει του καπνού αλωνίζουνε στα καπνεργοστάσια. Με τις σκούπες τους κυνηγάγαμε τότε στον Παπαστράτο.

Ο κολλητός είχε άλλη άποψη. Με κοίταξε μ΄αυτό το συνομωτικό βλέμα και μου λέει πάρτο και μύρισέ το. Δεν του είχα πει τη γνώμη της γιαγιάς και για να μη φανώ μη μου άπτου το πήρα το ζώον και το μύρισα. Τίποτα. Τί ρε; του λέω. Μαύρο είναι μου λέει. Το βάζουνε για να μας δένουνε και να μας κάνουνε πρεζάκια της μάρκας τους. Καλή φάση.

Μπας να μαζέψω τα ποντικοκούραδα και να τα στρίψω όλα μαζί να δω τί παίζει; Άμα μαστουρώσω θα έχει δίκιο ο κολλητός και άμα τα τινάξω θα είμαι η πρώτη ηλίθια που κάπνισε ποντικοκούραδα εξεπιτούτου.

Ξέρει κανείς τελικά τί είναι αυτά; Θα σκάσω άμα δε μάθω!

ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ


Μαθαίνω πως ο Καρατζαφέρης στο πρόγραμμά του, μεταξύ άλλων φρικιαστικών πραγμάτων, ζητά και την επαναφορά της θανατικής ποινής. Διάβασα και στο Ποντίκι μερικά πράγματα γι΄αυτόν, τον είδα και στο debate. Μα πάνω απ΄όλα όμως, φρικούλιασα άσχημα όταν έμαθα πως ένας δικός μου άνθρωπος σκοπεύει να τον ψηφίσει. Βέβαια, δεν είχα καμία όρεξη να κάτσω να ασχοληθώ με δαύτον, αλλά επειδή το θέμα άπτεται στην σφαίρα του επιστημονικού και επειδή μου ΄χουν λείψει τα επιστημονικοτέτοια μου, ε είπα δε πάει στο διάολο ας γράψω κάτι να συνεισφέρω κι εγώ στην έρευνα της αβύσσου που λέγεται "ανεγκέφαλοι".

Άσχετο αλλά σχετικό: πριν μερικές μέρες, ξεκίνησε λοιπόν η εκπομπή του Dawkins που με λίγα λόγια, ξεχέζει τον ανορθολογισμό, τις new age παπαριές και την άρνηση της γνώσης που έχει κατακτήσει ο άνθρωπος τα τελευταία δύο χιλιάρικα χρόνια τουλάχιστον. Εξηγεί δηλαδή, πως είναι κάτι τυπάκια που όμορφα κι ωραία, ονομάστηκαν ένα πρωί Denialists και σου λέει, “μπάστα κύριε δε πα να χτυπιέσαι εσύ κάτω; Εγώ σας αμφισβητώ και σας αρνούμαι. Τί είπατε; Φάρμακα, έρευνες, στατιστικές, επιστήμονες; Αρχίδια είναι όλοι τους και άστε τις πίπες. Βράστε ένα χαμομήλι, πείτε δυό προσευχές και θα γιάνετε”.

Μισό, πρόλογος ήτουνε το αποπάνω. Έτσι λοιπόν, οι αρνητές δε θέλουνε τίποτε από τα καλούδια μας. Ούτε τα εμβόλιά μας, ούτε τα φάρμακά μας, ούτε την ύποπτη λογική μας. Η μαλακία είναι ότι έχουνε και παιδιά αλλά μην επεκταθώ, θα το χέσω τελείως. Πρόλογος ήταν κι αυτό. Πάμε παρακάτω γιατί είναι το αγαπημένο μου θέμα και δεν θα τελειώσω ποτέ μ΄αυτή τη μαλακία.

Όπως τα βλέπω λοιπόν τα πράγματα, ο Καρατζαφέρης είναι ένας denialist με τα όλα του. Όπως κι εκείνοι μας έχουν πάει αιώνες πίσω, όπως κι εκείνοι με ωραία λόγια έχουν λοβοτομήσει ανθρωπάκια που παρατάνε τις θεραπείες και τα εμβόλιά τους, όπως κι εκείνοι μας ροκανίζουν λεφτουδάκια επειδή «σε κάποιους οι μεθόδοι τους δούλεψαν» οπότε ας φορολογηθούμε όλοι για να συνεχίσουμε να τα τρώμε από αυτούς τους κάποιους, όπως κι εκείνοι μας σούρνουν σε ατέλειωτες αντιπαραθέσεις με μοναδικό αποτέλεσμα τη φθορά και την άσκοπη επιχειρηματολογία απέναντι στο παράλογο, έτσι και οι ΛΑΟΣ.

Φτάσαμε στον 21ο αιώνα και κινδυνεύουμε αύριο να συζητάμε μέσα στην Βουλή για το αν πρέπει να θανατώνουμε τους εγκληματίες, αν πρέπει να διώξουμε τους μετανάστες και τί ονειρικός θα ήταν ο τόπος μας αν τα σύνορά μας ήταν τούμπανο κι εμείς είχαμε μια χατζάρα κάτω από το μαξιλάρι γιατί όπου να ΄ναι, θα μας κάνουν ντου από παντού.
Θα μου πεις, ασχολούνται με τόσες πίπες μέσα στη Βουλή, ε ας ασχοληθούν και με λίγες ακόμη. Θα σου πω ότι δεν θα μ΄ένοιαζε μία τί συζητάνε στην Βουλή αν και μόνο αν, δεν είχαν το δικαίωμα με μια ρημάδα τζίφρα να μου το σερβίρουν αύριο για ζωή. Ας ήταν η Βουλή καφενείο. Ας ήταν τηλεοπτικά παράθυρα. Δεν είναι όμως. Είναι οι αποφάσεις για τη δική μου ζωή. Απ΄αυτές που καθορίζουν πόσο ακόμα θα είναι άνεργος ο άντρας μου, αν θα κάνω παιδί πριν τα σαράντα, αν θα πάρω σύνταξη και πόσο θα με σαπακιάσουν τα ματ αν τολμήσω να διαμαρτυρηθώ.

Μέσα στα πλαίσια της λογικής, ανέχτηκα πολλά χρόνια όλα αυτά που μου σέρβιραν. Ότι θα είχα όμως να αντιμετωπίσω ανορθολογισμό, αρνητές της εποχής μου και ακροδεξιούς που θα αποφασίζουν για μένα “σαν τον Δούρειο Ίππο” όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Καρατζαφέρης για τους τρόπους που σκοπεύει να εισέλθει στα πράγματα (βλέπε Σαρρή), δεν θα το ανεχτώ.

Θα μου πεις και τί θα κάνεις. Θα σου πω ότι δεν έχω τη δύναμη να κάνω πολλά πράγματα και αυτό είναι που μου τη δίνει περισσότερο. Λίγα χρόνια πριν, ίσως να αρκούσαν δυό επιχειρήματα. Τώρα για να εισακουστείς θες στερεότυπα. Θες «Δούρειους Ίππους». Πρέπει ό,τι υποστηρίζεις να το υποστηρίζεις σε άψογα αρχαία ελληνικά, στολισμένα με γαλανόλευκη και φόντο χριστοπαναγίες. Αν το πεις νέτο είναι ύποπτο, αντιπατριωτικό και ανθελληνικό.

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τα γράφω. Χθες με ρώτησαν κάτι φίλοι τί έχω να αντιπροτείνω. Δυστυχώς, πέρα από όσα έχω αλλάξει στον εαυτό μου, το μυαλό μου δεν πάει παραπέρα. Μόνο να γράφω τα προφανή. Μόνο να γράφω αυτά που σε άλλη περίπτωση θα ήταν περιττά. Κι είναι κρίμα που δεν είναι.

Αλλά θα τους ξεφτιλίσω στο γράψιμο. Υπόσχεση.

COLON SENSE


Δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου αλλά το κόλλημα όλων αυτών των new agers με τα κωλάντερά τους, είναι άλλο πράγμα. Δεν φτάνει που έχουν φάει τα λυσσακά τους με ό,τι έχει να κάνει με εξαγνισμούς και καθαριότητες, πλέον αποκλείεται να συναντήσεις εναλλακτικόμουτρο που να σέβεται τον εαυτό του και να μην θέλει να καθαρίσει το κόλον του.

Θα μου πεις, αν κουβαλάς ολόκληρη επαρχία από μικροσκοπικά μαμούνια πάνω σου, φαντάσου τί θα παίζει στο κόλον σου. Πάτε καλά ρε σεις, τί το περάσατε το κόλον σας; Σε λίγο θα του κάνετε και παρκέ για να γλιστράει καλύτερα!

Το γαμάτο είναι, ότι έχουν αρχίσει τους κολοπολέμους. Σου λένε οι πρώτοι, ότι μπορείς ας πούμε, να κάνεις την ειδική διαιτούλα και να πετάς πού και πού κάνα κλυσματάκι. Εκεί που ψοφάς δηλαδή από την πείνα, χώνεις ένα κλύσμα και το ξεχνάς.

Όοοχι, λένε οι παραδίπλα, «ένα κλύσμα καθαρίζει μόνο το κάτω κόλο». Υδροθεραπεία πρέπει να κάνεις. Εμ, η μάνα μου τόσα χρόνια αυτά λέει. Άμα είναι να κάνεις σωστή καθαριότητα δεν ξεκινάς απ΄το σαλόνι!

Όοοοχι, λένε οι άλλοι με τα πιο καθαρά κωλάντερα. Ο μόνος σωστός τρόπος είναι να κάνεις εσωτερικό λούσιμο με αλατόνερο και μετά να κάτσεις να μας γράψεις πώς ήταν τα κακάκια σου… στο μπλογκ σου!

Συγνώμη κιόλας, αλλά οι εναλλακτικιές τί λένε μετά το πρώτο ραντεβού, «Σούλα μου, πού να στα λέω! Κελεπούρι! Ψηλός, μετρημένος, σοβαρός και με ένα κόλον μούρλια! Μοσχομύριζε σπιρουλίνα στα πέντε μέτρα!»;;;;

MAJOR EVENT – MAJOR CAUSE


… και οι Σούλες*.

Ένας απ΄τους λόγους λέει, που οι άνθρωποι πιστεύουν στις θεωρίες συνομωσίας είναι εκείνος ο τρόπος σκέψης που σε ελεύθερη μετάφραση αποδίδεται ως: τεράστιο γεγονός – τεράστιο αίτιο.

Το aids λέει, δεν γίνεται έτσι απλά να ξεπετάχτηκε. Σίγουρα κάποιος τρελός επιστήμονας, αιχμάλωτος αμερικανικών μυστικών εργαστηρίων δούλευε για δεκαετίες μέχρι να τον εξαπολύσει στην ανθρωπότητα. Αυτή τη στιγμή, το 20% των Αφροαμερικάνων πιστεύουν ότι το aids κατασκευάστηκε με σκοπό να αφανιστούν οι μαύροι. Με την ίδια λογική, ο JFK δεν γίνεται να πυροβολήθηκε από έναν μόνο άνθρωπο, οι Δίδυμοι πύργοι έκρυβαν σίγουρα πίσω τους μια παγκόσμια συνωμοσία κ.τ.λ. Με λίγα λόγια, ένα πολύ μεγάλο γεγονός με τεράστιες συνέπειες στον κόσμο μας, δεν μπορούμε να το αποδεχτούμε αν και το αίτιό του, δεν είναι εξίσου σημαντικό. Αυτός όμως ο τρόπος σκέψης δεν απαντάται μόνο σε θεωρίες συνομωσίας.

Αρμόζει και σε όλες εκείνες τις περιπτώσεις ανθρώπων που δεν τα ΄χουν και τόσο καλά γενικά με την – ανιαρή – πραγματικότητα. Ας πούμε, η Σούλα δεν γίνεται να δεχτεί ότι ο Τάκης δεν την γουστάρει. Χρειάζεται ένα major αίτιο. Είναι πεπεισμένη ότι ο Τάκης την λατρεύει, απλά δεν νοιώθει αντάξιός της, γι΄αυτό την εγκατέλειψε. Η Σούλα, δεν γίνεται να πιστέψει ότι απορρίφθηκε από συνέντευξη για δουλειά. Είναι σίγουρη ότι οι γνώσεις της είναι τρομακτικές για να τις ανταγωνιστεί το αφεντικό. Η Σούλα, δεν μασάει ότι δεν υπάρχει θεός. Ένα τόσο τέλειο πλάσμα σαν κι εκείνη είναι αδύνατον να φύτρωσε από πίθηκο. Η Σούλα, αν βρεθεί θετική στον HIV αποκλείεται να πειστεί ότι θα νοσήσει με aids. Είναι σίγουρη ότι αυτά είναι παραμύθια και ότι ο θάνατός της θα οφείλεται απλά… σε πνευμονία.

Ομολογουμένως, οι Σούλες όλου του κόσμου, έχουν τηλεπάθεια. Δεν υπάρχει κανένα κομμάτι της πραγματικότητάς τους που να μην το ερμηνεύσουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο (αλλά με εξαιρετικά οργιάζουσα φαντασία): «είμαι η καλύτερη Σούλα που σας έχει συμβεί και ήρθα σ΄αυτόν τον κόσμο για να σας διαφωτίσω με το λαμπερό μου πνεύμα που ποτέ δεν ακολουθεί την πεπατημένη».

Το μόνο φαινομενικό ελάττωμά της, είναι ότι η Σούλα άργησε κάτι δεκαετίες να γεννηθεί. Κάποτε, ήταν πραγματικά πρωτοποριακό και έξυπνο να αμφισβητείς το κατεστημένο και την κοινή λογική. Τώρα, είναι σχεδόν… πιο κατεστημένο. Δεν κάνεις τη διαφορά αν πεις ότι οι φαρμακοβιομηχανίες συντηρούν τις ανίατες ασθένειες. Σιγά το καινούργιο. Όλοι λίγο – πολύ το πιστεύουν. Δεν είσαι πια και πολύ Σούλα αν υποστηρίξεις ότι οι Τάκηδες νοιώθουν κομπλεξικά απέναντί σου γι΄αυτό σε παρατάνε. Έγιναν τόσες οι Σούλες πια, που πρέπει να διαθέτεις πολλή περισσότερη φαντασία απ΄αυτό, για να διαφέρεις στ΄αλήθεια. Μπορείς ας πούμε, να υποστηρίξεις ότι οι Τάκηδες έπεσαν θύματα των gay που συνομώτησαν για να μην βρίσκουν οι Σούλες άντρα.

Η Σούλα όμως, προσαρμόστηκε στην εποχή. Το φυσικό περιβάλλον της Σούλας, είναι το ίντερνετ. Πουθενά αλλού δεν έχει τέτοια θραύση. Πουθενά αλλού δεν έχει τόσους οπαδούς. Κανένα άλλο μέσο στον κόσμο δεν την υποστήριξε τόσο ζεστά. Για ό,τι σκεφτεί, έχει έτοιμες Σούλες για μπακαπ. Ό,τι κι αν αποφασίσει έχει άπειρες Σούλες να πάνε την ιδέα της στ΄αστέρια.
Γιατί αυτό είναι το μόνο μέσο που δεν έχει τέλος και που η κατάριψη των επιχειρημάτων της, δεν αρκεί να τη σταματήσει. Ίσα – ίσα. Πηγή έμπνευσης είναι.

Είναι το μόνο μέσο που οι ισχυρισμοί της πολλαπλασιάζονται, καθώς εδώ δεν υπάρχει ωράριο εκπομπής, ούτε face to face αντιπαράθεση. Η Σούλα λέει εδώ τις τσαχπινιές της και οι αντίπαλοι την αντικρούουν… από τους δικούς τους χώρους. Έτσι, ψάχνοντας το major cause για το εκάστοτε major event, το πιθανότερο είναι να πέσεις σε Σούλες. Που μπορεί να τις λένε και Peter. Και που μπορεί να είναι γιατροί. Και υποψήφιοι για Νόμπελ. Αλλά ήταν πάντα Σούλες.

Και τότε είναι που συνειδητοποιείς ότι μετά από πυρηνική καταστροφή, το μόνο ον που θα καταφέρει να επιβιώσει, δεν είναι οι κατσαρίδες. Οι Σούλες είναι.

* Κατά την Πανούτσεια φιλοσοφία

ΧΟΡΤΟΛΑΤΡΕΙΣ


Δεν έχω καταλήξει ακόμα για τους χορτοφάγους. Ομολογώ όμως, ότι είμαι αρκετά σκεπτική απέναντί τους. Και όχι λόγω επιχειρημάτων, το αντίθετο, έχω ψιλοπειστεί ότι αν δεν είσαι αυστηρά χορτοφάγος και κάνεις συχνά τεστ (ειδικά για σίδηρο) μάλλον καλό κάνεις στην υγεία σου. Κοινή λογική βασικά, παν μέτρο και τα τέτοια. Αφήστε που σκοτώνουμε ένα σωρό ζωάκια τσάμπα και βερεσέ.

Αυτό που μου τη δίνει περισσότερο απ΄όλα όμως, είναι ο τρόπος που πλασάρονται γενικά αυτά τα πράγματα. Έχεις ρε παιδάκι μου μια θεωρία ή τέλος πάντων μερικές αποδείξεις ότι κάτι πρέπει να αλλάξεις απ΄αυτά που κάνεις. Τι πιο φυσικό απ΄το να παραθέσεις τα στοιχεία και να αφήσεις τον καθένα να σχηματίσει την άποψή του; Ε, ποτέ δεν γίνεται έτσι. Δεν ξέρω πώς την έχουν δει τόσο σταυροφόροι, αλλά οι περισσότεροι πιάνονται από κάτι και το φορτώνουν με θρησκείες, με μόδες, με καταστροφικά σενάρια και άπειρες new age παπαριές.

Σας ορκίζομαι, θα αρκούσαν μερικά στοιχειάκια για να πειστεί ένας απλός άνθρωπος. Ούτε τύψεις, ούτε συναίσθημα, ούτε μεταφυσικές ανησυχίες, ούτε φόβος. Τίποτα δεν χρειάζομαι απ΄όλες αυτές τις σάλτσες, πέρα από απλή καλή λογική. Έπειτα, έχεις να βγάλεις και άκρη και με τα παρακλάδια τους. Η κάθε πασπαλισμένη με αηδίες θεωρία αρχίζει και μάχεται τις άλλες. Ο χορτοφάγος που τρώει παράγωγα ζώων επιτίθεται στον χορτοφάγο που τρώει μόνο καρπούς. Ο χορτοφάγος πολέμιος της σόγιας χώνει άπειρα στον χορτοφάγο που τρώει ψάρι ή στο τάδε οπαδό της δείνα χορτοφαγικής θρησκευτικής οργάνωσης. Αντί δηλαδή να εστιάσουν στην έρευνα και την ενημέρωση, έχουν χωριστεί σε ομάδες κι ενώ εσύ ψάχνεις να δεις τα υπέρ και τα κατά, χάνεσαι σε κοκορομαχίες (ενίοτε μη κοκοροφάγων) new age victims.

Περίπου τα ίδια γίνονται και σε οτιδήποτε έχει να σου πει μια άλλη άποψη για το πώς να ζήσεις καλύτερα. Έχουν μπλέξει το «ποιότητα ζωής» με το «πώς θα μπουρδουκλώσουμε τη θεωρία μας με ό,τι κινείται και πετάει», ενώ θεωρούν ότι η πλύση εγκεφάλου και ο φόβος είναι η αμεσότερη οδός. Βλέπε επίσης γυμναστική, δίαιτες, διαπαιδαγώγηση, διακόσμηση και γενικά οτιδήποτε έχει μπροστά τη λέξη «εναλλακτικό» ή αποτελεί εκστρατεία της Όπρα.

Και για να μην τους βάζω όλους σε ένα τσουβάλι, έχω ένα κρας τεστ που κάνω σε χορτοφάγους: Λέω σε κάποιον φανατικό χορτοφάγο ότι είμαι κι εγώ, μόνο που κάθε είκοσι μέρες καταπίνω ένα κοπάδι μπριζόλες γιατί αυτό θεωρώ ότι είναι το καλύτερο για την υγεία μου. Μετά την καραστάνταρ απορημένη μουτσούνα, οι αντιδράσεις είναι συγκεκριμένες. Απαρίθμηση των do και don’ts του σωστού χορτοφάγου, οπωσδήποτε αναφορά της λέξης «αμαρτία», παραστατικότατη παντομίμα της αγελαδινής φατσούλας την ώρα της σφαγής και στο τέλος, αφορισμός και αγανάκτηση. Επιχειρήματα, μηδέν. Λες και είπα ότι γδέρνω κουνέλια για να κάνω γούνα.

Οκ, δε θέλω και πολύ. Κάπου εκεί επεμβαίνω δυναμικά αναλύοντας την θεωρία μου περί της ψυχής των φυτών. Αλλά με επιχειρήματα σοβαρότατα: «επειδή δηλαδή τα φυτά δεν έχουν μάτια και στόμα, θεωρείς ότι δεν διαπράτεις δολοφονία;» ή «έχεις σκεφτεί ποτέ πόσο σιχαμερό είναι να ρουφάς το σπέρμα μιας ντομάτας;» ή «υποτιμάς το i.q. ενός βλήτου μόνο και μόνο επειδή δεν ξέρεις να το μετρήσεις;» ή «έχεις σκεφτεί πως αυτοί που χρησιμοποιούν αγγούρια για σεξουαλικό βοήθημα θα έπρεπε να λέγονται φυτόφιλοι και να θεωρούνται το ίδιο άρρωστοι με τους ζωόφιλους;».

Βασικά, δεν έχω πείσει κανέναν ακόμα. Ίσως αν τα ΄λεγα καλύτερα, μερικοί από τύψεις θα γίνονταν χωματοφάγοι. Χεχε, φυσικά και έχω μια θεωριούλα εύκαιρη και γι΄αυτούς.  

BLOGO – ΔΙΑΚΟΠΕΣ


Το μπλογκολογιστήριο με ενημέρωσε ότι έχω χρωστούμενα αδείας απ΄τον Μάιο του 2005 περικαλώ. Έτσι, για να μην παραγραφούν, είπα να τα πάρω μαζεμένα.

Για λίγο καιρό λοιπόν, θα βρίσκομαι στο μπλογκοΜαλιμπού, σε καμιά μπλογκοΡιβιέρα ή όπου τέλος πάντων πάνε τα μπλογκάκια που θέλουν να ξεκουραστούν.

[Φυσικά δεν υπάρχει περίφτωση να μην σας παίρνω μάτι, ούτε να απέχω από σχόλια άμα σκυλοβαρεθώ, ούτε να μην είμαι εδώ την μέρα της δίκης του Τσιπρόπουλου. Και εννοείται ότι επιστρέφω λίαν συντόμως οπότε μην αρχίσετε τα μελό. Για ό,τι – σοβαρό - προκύψει, το μέιλ ισχύει]

Τα λέμε.

Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ

Αν έβγαινα και έλεγα επώνυμα ( ΚΑΙ σε βιβλία ΚΑΙ σε κανάλια) ότι ο Γιώργος Νταλάρας είναι αποδεδειγμένα Σαύρας, Εσωγήινος, Βριλ, καταπίνει μωρά και ετοιμάζει τα σατανικά του σχέδια για να κατακτήσει τον πλανήτη ΓΗ και ότι ο Τζίμης Πανούσης είναι αποδεδειγμένα απόγονος των Ελ και έχει προφητευτεί γι΄αυτόν (από τους σεβαστούς πατέρες της ορθόδοξης εκκλησίας φυσικά) ότι θα νικήσει τον υποχθόνιο Γιώργο Νταλάρα και θα εξαπολύσει μυστικά γυαλιστερά κολάν κατά του λαρυγγιού του, βοηθώντας το Καλό Τραγούδι να κυριαρχήσει…

…ο Γιώργος Νταλάρας δεν θα είχε το δικαίωμα να με μηνύσει ως συκοφάντισσα;

Άμα τα πεις αυτά για έναν (και μάλιστα επώνυμο) έχεις πρόβλημα, ενώ άμα αναφερθείς σε ας πούμε, μερικές χιλιάδες ανθρώπους (ειδικά αν είναι μη Έλληνες, μη ορθόδοξοι κ.τ.λ.) την βγάζεις καθαρή;

Αν δηλαδή πεις ότι πέντε χιλιάδες Αμερικάνοι είναι Υποχθόνιοι Νταλάρες και ότι δύο εκατομμύρια Έλληνες είναι Ελ Πανούσηδες, τότε οι Νταλάρες κάνουν μόκολα και οι Πανούσηδες κάνουν πάρτι και μπορούν να πουν μετά όσο «Νταλάρας» θέλουνε τσάμπα;

Ωραία.

Οι βιοτέχνες υποδημάτων ετοιμάζουν γαλαξιακό πόλεμο με μυστικές αερόσολες ενώ οι κρυφοσιωνιστές αρτοποιοί κάνουν πειράματα με κοσμόσφαιρες – φρατζόλες για να είναι έτοιμοι για το το τελικό τους χτύπημα εναντίον της Ορθοδοξίας, τον Δεκέμβριο του 2007 στην πλατεία Συντάγματος όπου μάλλον θα επέμβουν οι Ελ Ταρίφιδες που θα πατήσουν το μυστικό κουμπί «ΚΙΤ» των υπερόπλων – ταξί τους και θα στείλουν βιοτέχνες και αρτοποιούς σούμπητους στον Σείριο. Οι βουλκανιζαντέρ-εξατμίσεις τα ξέρουν αλλά κάνουν τις πάπιες.

Χα! Πιάστε με άμα μπορείτε.

“ΚΩΛΟΥΣ ΠΕΣΜΕΝΟΥΣ ΞΕΡΕΤΕ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΕ”

Ο λόγος που δημοσιεύεται αυτό το mail – πήρα την άδεια της κοπέλας φυσικά – είναι μήπως κάποιος γιατρός μπορεί να της δώσει μια συμβουλή και επιπλέον γιατί με άγγιξε ο τρόπος που τα χώνει. Είναι αρκετά μεγάλο αλλά αξίζει:

«Γεια σου Κωνσταντινα. Ισως αυτο ειναι το πιο κουλο mail που εχεις λαβει. Αλλα μπορει και οχι.

Με λενε xxxx . Αυτο στη φωτο ειναι το αριστερο μου χερι. Και να πως εγινε: 15 μερες μετα τη γεννηση μου, βρεφος, παρουσιασα βρογχικο ασθμα. Δυσπνοια δηλαδη, που με επιανε πολυ συχνα και απαραιτητα καθε φορα που αρρωσταινα, δηλαδη δυο φορες το μηνα σιγουρα επεφτα με πυρετο. Το παιδικο μου κωλαρακι ειχε φαει ολες τις ενεσεις του κοσμου. Ο παιδιατρος ελεγε πως θα μου περνουσε γυρω στην ηλικια των 10 ετων οπως και – ευτυχως – εγινε, αλλα οι γονεις μου θελανε να δοκιμασουνε και καμια αλλη θεραπεια περα απο τα φαρμακα, απο αυτες τις καλες, τις παρα’ι’ ατρικες. Καποιοι τους ειπανε για βοτανα. Πευκο και θυμαρι αν θυμαμαι καλα, να τα βραζουμε, λεει, κι εγω να κανω εισπνοες. Και το δοκιμασαμε πολλες φορες. Κατσαρολα με τα μαντζουνια να βραζουν στο πετρογκαζ, καρεκλιτσα να παταω κι εγω απο πανω να ρουφαω.

Πολλες φορες, δε θυμαμαι ποσες, αλλα την τελευταια θα τη θυμαμαι παντα. Μεσημερακι, οι γονεις στο αλλο δωματιο κι εγω στην κουζινα να κανω την κουρα. Αλλα στραβοπατησα στην καρεκλα, ισως με το μυαλουδακι των 7 χρονων να σκεφτηκα στην απογνωση του “πεφτω,απο που να κρατηθω;” να πιαστω απο την κατσαρολα, και το καυτο νερο μου εκανε το χερι μπουγαδα για ασπρορουχα. Ητανε και χειμωνας, φοραγα πολλα ρουχα και το νερο δεν κυλησε, αλλα μου μουλιασε το χερι καλα καλα. Μαζι με τα ρουχα βγαινανε και πετσες. Πολλες πετσες, τραβουσες και ολο βγαινανε και βγαινανε. Εγκαυμα τριτου βαθμου. Το μαρτυριο ητανε μετα, οι αλλαγες των γαζων. Οι γαζες κολλαγανε πανω στις πληγες και μαζι με τις γαζες καθε φορα ξεκολλαγανε και σαρκες και εγω ουρλιαζα. Απο τοτε μην ακουω για γιατροσοφια και μαλακιες. Ουτε χαμομηλι για βηχα δε φτιαχνω. Οποιος καει στο χυλο…

Αλλα καποτε εγειανε. Πηγα στο σχολειο. Δημοτικο, Γυμνασιο. Ποτε δε με απασχολησε το σημαδεμενο μου χερι,ποτε δεν ντραπηκα γι’αυτο. Και παντα ευχαριστουσα την καλη μου τυχη που δεν μου επεσε το καυτο νερο στο κεφαλι.
Τα παιδακια στο δημοτικο και στο γυμνασιο ποτε δεν με κορο’ι’δεψαν,ποτε δεν με εκαναν να κλαψω. Τα παιδια, που ειναι πιο σκληρα, αυθορμητα και λενε αθωα οτι τους κατεβει. Κι αν κανενα με ρωτουσε “τι επαθες στο χερι;” χωρις ντροπη απαντουσα οτι καηκα, και μπορει και να με αγγιζε τρυφερα και να το χα’ι’δευε.
Οσο ομως μεγαλωνα, αρχιζα να το βλεπω αλλιως. Ηθελα να αρεσω. Αλλα διαισθανομουνα πως κατι επανω μου δεν πηγαινε καλα. Διεφερα σε κατι.

Μεγαλωνα, και το ματι μου ψαρευε “βλεμματα”. Εντονα, αδιακριτα βλεμματα, αλλοτε εκπληκτα, τρομαγμενα, ακομα και αποτροπιασμενα και αηδιασμενα, και αλλοτε “συμπαθητικα”. Καποτε μια γυναικα στο λεωφορειο-αχ αυτα τα λεωφορεια, οταν ητανε γεματα και δεν βολευε παρα να κρατηθω απο μια κωλοχειρολαβη που ητανε μονο αριστερα μου-με κοιταζε εντρομη και μουρμουριζε “αχ κοριτσακι μου τι επαθες”, σα να μην ειχε δει φριχτοτερο στη ζωη της. Ντρεπομουνα – και ντρεπομαι να κυκλοφορησω το καλοκαιρι με το σημαδι εκτεθειμενο. Το καλοκαιρι για μενα οταν ερχεται ειναι προβλημα. Και ολες ρε γαμω το, πριν καλα πατησει η ανοιξη βιαζονται να ξεγυμνωθουν. Μου φορανε τα τιραντε και τα στραπλες και περπατανε κορδωτες. Εγω εξω απο το σπιτι κρυωνω ακομη και τον Αυγουστο. Ναι ρε,τι κοιτατε,μπορει εσεις να ιδρωνετε αλλα εγω ειμαι μια χαρα με το μακρυμανικο καφτανι μου.

Για το γαμο μου γανιασα να βρω νυφικο με μακρυ μανικι. Ολο τιραντε και στραπλες ξωβυζα υπηρχανε και οταν με ρωταγανε “μα νεο κοριτσακι εισαι,τι το θες το μακρυμανικο”, ανεβαζα το μανικι και τους ελεγα “γι’αυτο”. Μουγκα ξαφνικα.
Δεν υπαρχουν νυφικα για νυφες με καμμενα χερια. Την πρωτη φορα που βρεθηκα ερωτικα με τον αντρα μου,αρνιομουνα πεισματικα να βγαλω την μπλουζα μου. Μηπως και μολις το δει λακησει. Λες και δεν θα το εβλεπε, θα μου πεις… Ειναι κι αυτη η κωλοεποχη που ολοι σε κρινουν απο την εμφανιση. Ολοι. Και μονο. Προσπαθησα πολυ να ξεριζωσω αυτη την εμμονη απο το κεφαλι μου. Ειπα πολλες φορες στον εαυτο μου τα κλισε “δοξα τω θεω να λες, αλλοι δεν εχουνε ουτε χερι κι εσυ που εχεις γκρινιαζεις” και ολα αυτα τα ωραια που ειναι μεν αληθινα αλλα δεν πιανουνε. Δεν ειμαι μιζερος ανθρωπος,εχω συμβιβαστει με τα λιγα ως τωρα στη ζωη μου, αλλα με αυτο οχι. Ειμαι ανθρωπος, οχι αγια.

Πλαστικη δεν παιζει. Δεν υπαρχουνε φραγκα. Αλλα και αν υπηρχανε παλι δεν παιζει. Το εψαξα. Η καμμενη επιφανεια ειναι μεγαλη και για να καλυφθει χρειαζεται πολυ δερμα. Δερμα που πρεπει να κοπει απο αλλου, μπουτια, κωλο ή πλατη. Απο μπουτακια και κωλο δοξα τω θεω και ουδεμια αντιρρηση θα ειχα να μου τον κοψουνε κομματι, αλλα να το χεσω αφου οπως ειπανε θα μεινουνε κι εκει ουλες. “Και εισαι και γυναικα και ειναι ερωτικες περιοχες και δεν κανει…” λεγανε. Γαμημενοι γιατροι. Κωλους πεσμενους ξερετε να τους σηκωνετε, βυζια ξεφουσκωτα ξερετε να τα γεμιζετε σαν μπαλονια, μυτες κορακισιες ξερετε να τις κανετε γαλλικες, χειλια ανυπαρκτα ξερετε να τα κανετε παχεια παθιαρικα, βλεφαρα κατεβασμενα βασωπαπανδρε’ι’στικα ξερετε να τα ανεβασετε. Για τα εγκαυματα που μας γαμανε την ψυχολογια δεν σκοτιστηκατε να βρειτε μια λυση. Θα μου πεις εδω δεν βρηκανε φαρμακα για αρρωστιες κακες και επαρατες, τι παπαριες μου λες.

Τα σκεφτομαι ολα αυτα, αλλα ειπαμε, ειμαι ανθρωπος, ειμαι γυναικα. Δεν θελω να φουσκωσω το στηθος μου, καλο ειναι κι ετσι. Και ο κωλος μου τη δουλεια του την κανει. Και η μυτη μου. Και τα σημαδια στα μαγουλα, κι αυτα τα γουσταρω. Να φορεσω ενα τιραντακι τωρα που κανει ζεστη θελω, χωρις να δινω εξηγησεις δεξια και αριστερα, τι επαθα, πως, που. Να μη παθαινει το χερι μου αγκυλωση ετσι που το διπλωνω πιανοντας το λουρι της τσαντας μου στον ωμο, για να κρυβεται. Να μη βγαινω παντα απο τη θαλασσα με τα χερια δηθεν να στιβουν τα μαλλια στις πλαζ που ολοι ειναι παραταγμενοι μπροστα σου και σε κοιτανε. Να μην ψαχνω το πιο σκοτεινο μπαρ. Ειμαι κομπλεξαρα, αλλα τι να κανω. Ανθρωπος ειμαι και γυναικα.
Και σημερα τα ψεγαδια και οι μειονεξιες δε συγχωρουνται. Τα αδιακριτα βλεμματα ολογυρα σου σου το θυμιζουν συνεχως.

Και τωρα στο ζουμι. Εσυ Κωνσταντινα που εισαι αισθητικος, πεσμου υπαρχει τροπος να το κρυβω τουλαχιστον με καποιο ειδος μακιγιαζ; Μπορει να πεις “και τι το περασες ρε βλαμμενο,τσαμπα συμβουλες μεσω mail; τραβα σε κανα ινστιτουτο και ρωτα”. Δεν εχω καμια γνωστη αισθητικο και πριν παω να γινω θεαμα πηρα το θαρρος να σε ρωτησω. Μια φορα πηγα σε φαρμακειο να ρωτησω για ενα makeup που καλυπτει λεει τατουαζ και ευρυαγγειες – τι διαολο λεω αμα κρυβει τατουαζ μπορει να κρυβει και τουτο το μωσα’ι’ κο. Αλλα το σκηνικο,να μου βαζει η κοπελα το makeup να το δοκιμασουμε και να μπαινοβγαινουν οι πελατες και να κοιτανε και να ρωτανε,δεν το ξαναπερναω. Και μαπα και το makeup καλα που δεν το πηρα.
Μπορει εσεις οι αισθητικοι να ξερετε τροπους να το καλυπτετε. Αν θες πεσμου. Μη φοβασαι,δεν προκειται να σου μπαστακωθω, δεν μενω στην Αθηνα αλλωστε.
Ισως αυτο ειναι το πιο κουλο mail που εχεις λαβει».

(σε δεύτερη επικοινωνία μας και αφού ανέφερα για laser και ειδικά make up θεάτρου)

«Σ’ευχαριστω πολυ που απαντησες. Για laser το ρωτησα, αλλα οι γιατροι μου ειπανε οτι δεν ειναι δοκιμασμενη μεθοδος-δηλαδη επειδη και το laser κανει ενα μικρου βαθμου εγκαυμα δεν ξερουν ποια θα ειναι η αντιδραση σε μια ηδη καμμενη επιδερμιδα. Θα ψαξω για εξειδικευμενη μακιγιεζ οπως λες, να ρωτησω. Κωνσταντινα, ξερω κατα βαθος πως υπαρχουν πολυ σοβαροτερα πραγματα που πρεπει μας στεναχωρουν. Υπαρχει πολυς μα παρα πολυς πονος εκει εξω. Αλλα να, με πιανει το παραπονο πολλες φορες.

Αν θες να το δημοσιευσεις καντο-διχως το ονομα μου-ετσι, για να σκεφτουν μερικοι, για πρωτη φορα στη ζωη τους ισως, πως οταν κανουν οτι δεν τα βλεπουν τα εγκαυματα, τα κομμενα χερια, τα κουτσα ποδια, τα αναπηρικα καροτσια και τα φαλακρα κεφαλια, ειναι για ολους εμας μεγαλη ανακουφιση, μπορει και ευτυχια. Η εστω ψευδαισθηση οτι δεν διαφερουμε, μας ειναι απαραιτητη, να μη μας την γκρεμιζουν συνεχως με την αδιακρισια τους.
Σε ευχαριστω και παλι και χαρηκα που τα ειπαμε»

Κι εγώ ευχαριστώ κορίτσι μου και ελπίζω πραγματικά να βρεθεί μια λύση.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου – μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

• ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

• ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

• ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

• ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

• ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

• ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

• ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

• ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).

SIMILIA SIMILIBUS CURENTUR


“Η διπλή τυφλή κλινική δοκιμή απαιτεί να χορηγείται το ίδιο φάρμακο σε όλους τους ασθενείς, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει στην ομοιοπαθητική, η οποία θεωρεί τον κάθε ασθενή ξεχωριστό και θεραπεύει τη δική του νόσο. Έτσι, δεν είναι εύκολο να υπάρξουν διπλές τυφλές κλινικές δοκιμές. Υπάρχουν όμως μελέτες που καταδεικνύουν την αποτελεσματικότητα των ομοιοπαθητικών φαρμάκων”. Πηγή.

Εξπλανασιόν: Αν δηλαδή κάποιος έχει σύφιλη, η δικιά του σύφιλη δεν θα είναι ίδια με κανενός αλλουνού τη σύφιλη, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να τεστάρουν τα αποτελέσματα των φαρμάκων.

Αφού όμως η κάθε σύφιλη δεν μοιάζει με κανενός αλλουνού, πώς δηλαδή ξέρετε ότι πρόκειται για σύφιλη και όχι ας πούμε, για βαριά κατάθλιψη με ολίγο από aids και τρία καβλόσπυρα?

Και αφού δεν είναι ίδιες οι νόσοι, πώς γίνεται και τα συμπτώματα μοιάζουν τόσο διαολεμένα μεταξύ τους;

p.s. Και για να ρωτήσω και τίποτα τσι προκοπής… και αφού τα όμοια θεραπεύουν τα όμοια (σε ελάχιστες δόσεις) αν δίνω κάθε μέρα σε έναν ομοιοπαθητικό γιατρό ομοιοπαθητικά φάρμακα, πότε θα γίνει συμβατικός γιατρός;

A BEAUTIFUL DAY


Αυτή η ζωγραφιά είναι της Μάρως. Είναι η κόρη του Δημήτρη και της Λουΐζας που ζωγράφισε το εξώφυλλο του βιβλίου τόσο πολύ όμορφα, σχεδόν συγκινητικά όπως μόνο ένα μικρό παιδί θα μπορούσε να κάνει. Ο μπαμπάς της, ένας τυχεράκιας χαζομπαμπάς, το έβαλε μεμιάς στο blog του. Κι εγώ έμεινα άφωνη. Το ταξίδι όμως της ζωγραφιάς της Μάρως, δεν σταματά εδώ. Η μαμά Λουΐζα, την έβαλε σε ένα ντοσιέ, πήρε το πρώτο καράβι και ήρθε στην παρουσίαση του βιβλίου για να μου την φέρει... απ΄την Μύκονο!

Όχι, πείτε μου πώς αντιδρά κανείς σε κάτι τέτοιο… ή πώς θα μπορούσα ποτέ να τους ευχαριστήσω και να είναι αρκετό… πόσο λίγη νοιώθω… Ήταν η πιο όμορφη έκπληξη που μου έχει κάνει ποτέ κανείς. Ευχαριστώ παιδιά και να μου φιλήσετε την κούκλα σας. Να πείτε στη Μάρω να με περιμένει. Έχω κι εγώ ένα δώρο για κείνη.

Η φίλη μου η Κατερίνα ταξίδεψε από την Θεσσαλονίκη για το γεγονός. Σαφώς και το συνδύασε με γκομενιακά, αλλά δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μην είναι δίπλα μου. Όπως πάντα, άλλωστε. Οι γονείς μου, οι φίλοι μου, οι διαδικτυακοί δικοί μου άνθρωποι, εκείνοι που συνομιλούσα κοντά δυό χρόνια και δεν είχα δει ποτέ τα όμορφα μάτια τους, κάποιες ντροπαλές καρδούλες που μου είπαν ψιθυριστά το ψευδώνυμό τους… (δεν θα πω ποιοι ήσασταν, θα σεβαστώ την ανωνυμία σας, αν και θέλω να το φωνάξω), οι συνάδελφοί μου, η Νίνα φρεσκοεγχειρισμένη… όλοι ήταν εκεί. Έδωσα και πήρα τόσες αγκαλιές, που έχω και καβάντζα για το υπόλοιπο της ζωής μου…

Οι παρουσιαστές εντελώς άσχετοι… με αυτό που είχα στο μυαλό μου. Οι εκπλήξεις διαδέχονταν η μία την άλλη.

Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ, ενώ νόμιζα ότι απλώς θα διαβάσει, έκανε έναν συγκινητικό πρόλογο του βιβλίου με τόσο όμορφα λόγια που δεν τα χωράει το κεφάλι μου. Και μετά προχώρησε στην ανάγνωση. Με είχε ρωτήσει από πριν τί κείμενα θα ήθελα να διαβάσει και της είπα να τα διαλέξει εκείνη. Της είχα εμπιστοσύνη. Και διάβασε δυό κείμενα που αγαπώ πολύ, ένα «καλό» νέο και ένα «κακό». Ήταν απίστευτο το συναίσθημα να ακούς τις λέξεις σου να διαβάζονται από ηθοποιό. Δεν μου είχε ξανατύχει. Νόμιζα η χαζή ότι τα κείμενα που παίζουν οι ηθοποιοί ήταν… άλλα. Με πιο πολλά σημεία στίξης ή emoticons ή παντομίμα, γι΄αυτό βγαίνουν τόσο ζωντανά. Ήταν σαν να μην τα είχα γράψει εγώ… σαν να μην τα ήξερα καθόλου. Αφού στο πρώτο κείμενο συγκινήθηκα και στο άλλο έβαλα τα γέλια με το αστείο ο μαλάκας. Το μεγαλύτερο ξάφνιασμα ήρθε, όταν είπε και τις «κακιές» λέξεις. Εκεί, τα ΄χασα εντελώς. Λένε «μη σε γαμήσω» σε παρουσίαση; Ε, λοιπόν λένε και δεν έφαγα ντομάτες! Ευχαριστώ Κωνσταντίνα, είσαι πολύ σπουδαίος άνθρωπος και δεν έχει καθόλου να κάνει με την παρουσίαση αυτό.

Ο Γιώργος Παπαδόπουλος – Τετράδης, ήταν απλά συγκλονιστικός. Δεν μου ΄χει ξανατύχει με άνθρωπο αυτό το πράγμα. Τον γνωρίζεις, σου κάνει ένα τσαφ και τέλος. Είναι δικός σου άνθρωπος. Λέει δυό λέξεις και έχει χωρέσει ΟΛΟ το σύμπαν σου μέσα τους. Πώς το κάνει αυτό το πράγμα; Έγραψα ολόκληρο βιβλίο ο μαλάκας και δεν είπα ούτε το ένα εκατομμυριοστό απ΄ότι εκείνος το βράδι αυτό. Η μάνα μου, η γιαγιά, η πεθερά μου, οι φίλοι μου, δάκρυζαν, έκλαιγαν, άλλοι κρύβονταν, άλλοι έβγαιναν διακριτικά για τσιγάρο. Έκανα μεγάλο αγώνα να μην σηκωθώ και να τον βουτήξω. Έτρεμε ολόκληρος, έτρεμα κι εγώ και συνέχιζε να τρυπάει τις καρδιές όλων ανελέητα με λόγια που δεν έχω ξανακούσει. Οι δικοί μου άνθρωποι που δεν ξέρουν, ρωτούσαν ποιός ήταν αυτός ο άνθρωπος. Ο «βρωμοβασίλης μου» έλεγα και καμάρωνα όσο ποτέ. Χέστηκα για το βιβλίο Γιώργο. Αρκεί που σε γνώρισα. Να΄σαι καλά.

Ο Μάνος, τί να λέμε τώρα, έχει φάει τις απίστευτες χλαπάτσες εδώ μέσα και συνεχίζει να τα λέει με το όνομά τους, όλα. Ήταν εκεί. Πάλι δίπλα μου. Για πόσες φορές αυτός ο πιτσιρίκος (ναι, πιτσιρίκος) θα με ξελασπώνει ούτε που ξέρω. Μετά τον Γιώργο, ένας Μάνος ήταν ό,τι έπρεπε. Όπως το χωνευτικό αφού καταπιείς το αγριογούρουνο. Τόσο σημαντικός. Μάντεψε αμέσως ότι δεν μπορούσα ν΄αρθρώσω λέξη. Και τα΄πε εκείνος και για μένα. Κυρίως, σε ποιούς οφείλω όλα αυτά και έδειξε στον κόσμο την Μανίνα Ζουμπουλάκη. Και τότε η Μανίνα φώναξε το όνομα του Δημήτρη Γαλάνη που δεν μπορούσε να είναι εκεί. Έπαιζαν την κολοκυθιά μπροστά μου, θέλοντας ν΄αποποιηθούν το βάρος όλων αυτών που έχουν κάνει για μένα… τα τόσο πολύ σημαντικά πράγματα… κι εγώ ο μαλάκας, κουνούσα το κεφάλι. Λέξη δεν έβγαινε. Κι ο Μάνος ήταν εκεί, να λέει αστεία για να μη βάλω τα κλάμματα. Ευτυχώς για άλλη μια φορά με γλίτωσε. Ξέρω ότι δεν θα στο ξεπληρώσω ποτέ αλλά σ΄ευχαριστώ.

Τσαλάκωσα τις σελίδες με τον λόγο μου, τον έκρυψα στην τσέπη, πήρα το μικρόφωνο, είπα δυό ξερές λέξεις, έχωσα κι ένα ευχαριστώ, ενώ ήθελα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να μπορούσα να πω ένα τσικ παραπάνω. Αλλά ήταν αδύνατο. Η ψυχούλα μου απέναντι να με κοιτάει βουρκωμένος, η μαμά παγωμένη, ο αδελφός μου γελαστός, η γιαγιά μ΄ανοιχτό το στόμα, όλοι οι φίλοι περίμεναν, κι εγώ μυρμηγκιασμένη από πάνω μέχρι κάτω.

Τα υπόλοιπα τα κρατάω για μένα, αρκεί να βρω λίγο χρόνο να τα επεξεργαστώ. Ειδικά τις αγκαλιές. Θα προσπαθήσω να το κάνω μέχρι τον Σεπτέμβρη που θα ανέβω Θεσσαλονίκη για την επόμενη παρουσίαση στα άλλα φιλλλλαράκια μου. Εκεί να δείτε αγκαλιές.

Το θέμα «βιβλίο» όμως, κλείνει εδώ. Στην σελίδα “da book” θα μπουν οι κριτικές όλων σας μαζί με ένα μεγάλο ευχαριστώ ώστε να τα βλέπω και να μην ξεχάσω ποτέ στην ζωή μου πόσο υπέροχοι άνθρωποι είσαστε. Το blog όμως αυτό, το άνοιξα για άλλους λόγους. Για να χώνω, να γελάω, να κράζω και να μοιράζομαι. Και μου έχει λείψει πολύ όλο αυτό. Έχουμε σημαντικότερα πράγματα να ασχοληθούμε.

Το μπλογκάκι μου γίνεται πάλι η γωνίτσα μου και το λιμανάκι μου. Αφήστε που θέλω να μαλακιστώ λιγάκι. Βλέπω την άσπρη οθόνη αυτές τις μέρες και σπάω το κεφάλι μου «τί περιμένουν να γράψω» και πόσο «σημαντικά» κείμενα πρέπει να επινοήσω γιατί «τώρα τα πράγματα άλλαξαν» και άλλες κουλαμάρες… Τότε σιχτηρίζω και τα παρατάω. Να θέλεις να γράψεις χιλιάδες πράγματα και μετά να κάθεσαι να τα μετράς στο ζύγι: ένα κιλό διανόηση, τρία κιλά φιλοσοφία, μισό μπούτι τσαχπινιάς και ένα τσικ υψηλού χιούμορ. Να τ΄αφήσω;
Ε, λοιπόν, ξεχάστε το. Κουλαμάρες θα γράφω κι ας γελάω μόνη μου.

Τα σχόλια σ΄αυτό το ποστ θα παραμείνουν κλειστά γιατί δεν αντέχω άλλα καλά λόγια. Με τσακίσατε βλαμμένα. Και δεν έχω κι άλλα λόγια να σας λέω ευχαριστώ. Στέρεψα και νοιώθω ήδη τρομερά υποχρεωμένη.

Ευχαριστώ πολύ όοοοοοοολους…

…και καιρός για Serious Blogging!

ΙΝΤΙΓΚΟΜΟΥΡΗΔΕΣ


Εντελώς σκουλικιάρικα, κατάφερα μέσα από ένα παραθυράκι να ρίξω μια ματιά στο πιο μεγάλο θέμα της εποχής. Απ΄αυτό το παραθυράκι, μου ΄ρχονται εδώ και μήνες κάτι τυπάκια, ψάχνοντας μανιωδώς πληροφορίες για τους ιντιγκομούρηδες. Λυσσάξανε δηλαδή. Ξέρετε, αυτούς που ξεχωρίζουν, αυτούς που έχουν «ειδικές δυνάμεις», αυτούς που θα σώσουν τον κόσμο και όλα αυτά τα Υψηλά Πράγματα που ερευνά ο Χαρδαβέλας, για εντελώς επιστημονικούς λόγους.

Προχτές, τους αποκάλεσε «μεταλλαγμένους» και κάπου το είχα ξανακούσει αυτό, αλλά είπα να μην υποτιμήσω τόσο σοβαρά επιστημονικά δεδομένα. Γιατί λέει, ο άνθρωπος έχει υποστεί μεταλλάξεις όλα αυτά τα χρόνια. Πού να μάθει για τα ραδίκια, τα στάρια και τα καλαμπόκια. Απ΄τα σύννεφα θα πέσει όλη η επιστημονική κοινότητα. Άσε τα κουνούπια. Γιατί κι αυτά μεταλλάχτηκαν τόσους αιώνες τώρα, αλλά άντε πες εσύ στη μάνα μου ότι τώρα λέγονται ιντιγκοκούνουπα, έχουν γαλάζιες αύρες και να κάθεται να τη ρουφάνε μπας και κολλήσει ιντιγκίτιδα για να μπορεί να κουνιέται η σφουγγαρίστρα μόνη της.

Βέβαια υποψιάζομαι, ότι όλοι αυτοί που ψάχνουν τους indigo, μάλλον επιβεβαίωση ψάχνουν. Φυσικά, έστω κι ένας να πει «μπα… βαριέμαι τώρα να κάθομαι να θεραπεύω ή να τηλεκινώ τζιμπράγκαλα» ε, αυτό είναι τεράστια επιτυχία.

Ο Χαρδαβέλας που λέτε λοιπόν, όντας σίγουρος ότι «ζουν ανάμεσά μας», ότι «έχουν τεράστια δύναμη» και άλλα ανατριχιαστικά, έβαλε σκοπό της ζωής…. ε… της εκπομπής του, να τους βρει. Δημοσίευσε ένα ερωτηματολόγιο κι έβαλε τους τηλεθεατές να απαντήσουν σε δεκάδες ερωτήσεις του τύπου «πιστεύετε ότι είστε ξεχωριστοί;», «πιστεύετε ότι έχετε έναν σκοπό στην ζωή σας;» και άλλες «ειδικές» ερωτήσεις, ώστε τα μεγάλα μυαλά να αποφανθούν ποιοι είναι μεταλλαγμένοι και ποιοι όχι.

Στην ερώτηση «πιστεύετε ότι μπορείτε να θεραπεύσετε άλλους ανθρώπους», σκιάχτηκα. Με δεδομένο ότι σχεδόν όλοι είμαστε ξεματιάστρες και θεραπεύουμε στο τσακ μπαμ όπου βρεθούμε κι όπου σταθούμε, παίζει το 99.99999 του πληθυσμού να είμαστε ιντιγκομούρηδες και με γαλάζιες αύρες.

Αλλά επειδή θέλω να βοηθήσω, αν πρέπει ντε και καλά να βρούμε τα «γαλάζια παιδιά» ανάμεσά μας (κι αφού αντισταθούμε στον πειρασμό να κάνουμε πολιτικούς συνειρμούς γιατί έλεος, από και κλείεται αυτοί να σώσουν τον κόσμο, εμάς μας έχουν γαμήσει δηλαδή τρία χρονάκια τώρα), πρέπει να αλλάξουμε λίγο τις ερωτήσεις για να τους βρούμε στα σίγουρα.

Γιατί θα ήταν φοβερό πλήγμα για την ανθρωπότητα να υπάρχει κάνας ίντιγκο πάνω σε κάνα βουνό, που να βαριέται να απαντάει τόσες ερωτήσεις κι όταν έρθει η ώρα της κρίσης, να αφήσει την ομάδα με τους σούπερ-ήρωες, λειψή ενάντια στον Εχθρό.. Γιατί και στους X-men, αν έλειπε η Storm, ούτε νούμερο τρία θα είχαμε, αφήστε που οι μισοί θα είχαν αφανιστεί από τους Κακούς.

Παραθέτω λοιπόν, σύντομο καραεπιστημονικό ερωτηματολόγιο για την εκπομπή του Χαρδαβέλα:

1.Μπορείτε να κουνήσετε τ’αφτιά σας; Κι αν μπορείτε, υπόσχεστε να το κάνετε ζωντανά στην εκπομπή μας;

2.Άμα θέλετε κάτι πάρα πολύ, πόσα γαλάζια «σύμπαντα» είστε διατεθειμένοι να λαδώσετε για να το καταφέρετε; Και τι ποσοστό τηλεθέασης, μας υπόσχεστε για να σας προωθήσουμε;

3.Η Αστρολόγος Τίτσα, είχε δει μια φορά στο όνειρό της, σκατά. Αυτό σημαίνει:
  α. ότι είχε μια βαθιά πνευματιστική εμπειρία που θα παρακολουθήσω ευχαρίστως αν την υπνώσετε ζωντανά στην εκπομπή σας.
  β. ότι είναι «μία από εμάς» τους φωτισμένους και θα ήθελα πολύ να την ακούσω να εξιστορεί την εμπειρία της στην εκπομπή σας.
  γ. ότι «κάτι βρωμάει» σε αυτή την εμπειρία και παρακαλώ την εκπομπή σας να το διαλευκάνει καλώντας και άλλους λαμπρούς επιστήμονες στην πολύ φοβερή εκπομπή σας.

3. Είστε από εκείνο το είδος ξεχωριστών, φωτισμένων και πανέμορφων γαλάζιων ανθρώπων, που θεωρούν ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ για την φώτισή τους, να μην χάσουν καμία εκπομπή μας από ‘δω και πέρα;

May the force be with ya.

Η ΠΡΟΜΗΘΕΑ…


…είπε ένα κάρο μαλακίες αλλά μόνο και μόνο για τη φάτσα των παπάδων δίπλα της και επειδή της αφαίρεσαν τον λόγο τελειωμένοι φασιστοχριστιανογκαγκά και επειδή είναι καρατερατεράστιο μυαλό, θεωρώ ότι αξίζει ένα πολύ μεγάλο μπράβο, με την ελπίδα να καταφέρει να ξεμπλοκάρει τη σκέψη της από δόγματα.

Μπράβο Προμηθέα.


 

ΜΥΑΛΑ ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΩΝ


Κατά τον κύριο Ανδριανόπουλο ο πλανήτης δεν κινδυνεύει, και ειδικά από τις υπερβολές των κατοίκων του. Οι επιστημονικές αυτές επισημάνσεις, δεν έχουν φυσικά να κάνουν με το πεδίο γνώσης σου. Μπορείς να τις δεις κάλλιστα, με καθαρά πολιτικό πρίσμα.

 Αν ας πούμε, είσαι φιλελεύθερος και γουστάρεις καπιταλισμούς και πλήρη ελευθερία να καταπίνεις πέντε Αμαζόνιους στην καθισιά σου για το προσωπικό σου κέρδος (που είναι ιερό, ύψιστο δικαίωμα και μπλα μπλα μπλα) μπορείς να ακυρώσεις ολόκληρο τον επιστημονικό κόσμο, κράζοντας τις σκοτεινές υποχθόνιες συνομωσίες – τι φιλελεύθερο – που για άλλη μια φορά ψάχνουν τρόπο να δυσφημίσουν τις πρακτικές σου. Όλοι οι άλλοι που κατηγορούν τις πολυεθνικές για συνομωσίες, δεν είναι σοβαροί άνθρωποι και αυτά είναι αηδίες και μην ξεχνιόμαστε. Γιατί θα μου πεις, πώς αλλιώς να χτυπήσεις τον καλό και άγιο φιλελευθερισμό; Πώς αλλιώς θα βρεις πάτημα στην τόσο ανθρώπινη ιδεολογία του; Πώς θα κάνεις τον κόσμο να τον σιχαθεί και να δει με άλλο μάτι τα άπειρα καλά του; Ας τους φορτώσεις ενοχές και μελλοντικές καταστροφές μπας και το ξαναγυρίσουν στον κομμουνισμό. Ίουιουιουιου ιου ιου.

Κατά το άρθρο αυτό λοιπόν, υπήρξαν και στο παρελθόν μεγάλες κλιματικές αλλαγές πράγμα που εν μέρει, αποδεικνύει πως ο άνθρωπος δεν είναι το αίτιο γι΄αυτές. Χοντρικά δηλαδή, η γη απλά περνάει περίοδο, κλιμακτήριο, τα νεύρα της, ανάδρομο Ερμή, κάτι τέτοιο. Δυσάρεστο, αλλά περιοδικό και αναγκαίο. Και σιγά που φταίμε εμείς. Εμείς απλά είμαστε θεατές, που το πολύ πολύ να της φορέσουμε ένα ταμπόν, να της δώσουμε κάνα παυσίπονο ή να πούμε καμιά μαλακία και να φάμε καμιά μπούφλα όπως θα έκανε μια γυναίκα με περίοδο. Το ξεφτίλισα με την παρομοίωση αλλά έτσι συνηθίζω, όταν θέλω να κάνω τα πράγματα νιανιά.

Κατά τον κύριο Ανδριανόπουλο λοιπόν, όλες αυτές οι κλιματικές αλλαγές δεν επέρχονται απ΄τις πράξεις μας. Και καραφλό να τον αφήσουμε τον πλανήτη για το προσωπικό μας κέρδος, και σκατά να γεμίσουμε τις θάλασσες, και όλο το πετρέλαιο να ρουφήξουμε, αυτή στ΄αρχίδια της. Το χαβά της. Άμα έρθουν οι «δύσκολες μέρες» της, δε πα να τρέχεις εσύ, δε πα να ανακυκλώνεις, δε πα να βρεις εναλλακτικές πηγές ενέργειας, αυτή θα αρρωστήσει. Απενοχοποιηθείτε λοιπόν. Αγοράστε όσα τζιπ θέλετε, σταματήστε τη βαρετή ανακύκλωση (δέντρα δόξα τω θεώ έχουμε ακόμα), κάψτε κάνα δάσος, μπαζώστε τα ρέματα και μη φοβού. Ίουιουιουιου ιου ιου.

Οκ. Ψιλομπλέχτηκα όμως. Οι φιλελεύθεροι επιστήμονες τι έχουν να πουν για όλα αυτά; Ξέρουν ότι ολόκληρη η επιστήμη τους είναι ένα κατασκευασμένο όπλο που μόνο σκοπό έχει να φορτώσει ενοχές τον αμέτοχο στην καταστροφή και αθώο καπιταλιστούλη; Κύριοι επιστήμονες, οι απαντήσεις σας όχι εδώ. Απαντήστε σε αυτούς που εκκενώνουν τα σπίτια τους από τα βίαια καιρικά φαινόμενα που αποδεδειγμένα οφείλονται σε ανθρώπινη παρέμβαση και στους αγρότες που καταστράφηκαν οι καλλιέργειές τους (από επίσης αποδεδειγμένη ανθρώπινη παρέμβαση στο κλίμα του πλανήτη).

MITES

Στο δεύτερο εξάμηνο της σχολής κάποτε, έμαθα για τα ακάρια. Είναι κάτι μικροσκοπικοί μπαμπουλοειδείς χλιμιτζουροκατσαριδαίοι που τρώνε… πέτσες. Κρύβονται λέει στα σεντόνια, στα ρούχα, στις καρέκλες και μόλις δούνε πέτσα κάνουν πάρτι. Βασικά, άμα δεν τους βλέπεις δεν τρέχει μία. Ας φάνε και πέτσες και τρίχες κι ό,τι άλλο περισσεύει. Το πρόβλημα είναι, ότι δεν τους φτάνουν οι μικροσκοπικές πέτσες που πέφτουν από πάνω σου αλλά γουστάρουν και φρέσκιες πετσούλες κατευθείαν απ΄το δέντρο, τα λιγούρια.

Έτσι, σε καβαλάνε, στήνουν τσαρδί πάνω σου κι αρχίζουν το ξεπέτσιασμα. Αγαπημένο στέκι, το κούτελο. Και λες οκ, άμα δεν σας βλέπω καβαλάτε λιγούρια. Πέτσες έχουμε να τρώτε κι εσείς κι όλο σας το σόι. Εδώ μικρή, έγινα κολλητάρι με τις ψείρες που μου ‘πιναν το αίμα, με σας που δε φαίνεστε θα κολλήσω; Κι απ΄το πουθενά, βρίσκεσαι με ολόκληρο χωριό ακαρέους. Όχι μόνο εγώ, να ξηγούμαστε δηλαδή. Όοοολη η ανθρωπότητα. Γιατί σας το λέω, εγώ πάλι τη ρετσινιά της ψειριάρας μόνη μου, δε θα τη φάω. Έτσι λοιπόν, ο καθένας μας αποτελείται από τον εαυτό του, τα υποπροιόντα του και τα λιγούρια που ενίοτε συντηρεί: ψείρες, παράσιτα, μικρόβια – και σχεδόν πάντα – τους χλιμιτζουροκατσαριδαίους (παρεκτός κι αν κάνει μπάνιο τύπου γκάταγκα: με την τσουγκράνα).

Άμα κάνεις πολλές μέρες να πλυθείς ή να αλλάξεις τα σεντόνια σου ή να τινάξεις το νοικοκυριό σου (που ΄σαι μάνα να με καμαρώσεις), τα ακάρια αυξάνονται και πληθύνονται. Ένα περίεργο πράγμα, αυτά κάνουν σεξ μόνο μες στη μπίχλα. Σ΄αυτές τις περιπτώσεις λοιπόν, ο κουτελοπλανήτης τους παθαίνει ένα πληθυσμιακό σούπερνόβα. Κοινώς, τη γάμησες. Γιατί μην περιμένεις να ΄χουν κάτσει να ψάξουν για άλλους πλανήτες, όοοοχι. Μπαστακώνονται στο κούτελό σου και προσπαθούν να επιβιώσουν. Οι πόροι εξαντλούνται, οι πετσούλες σου δεν είναι ποτέ αρκετές, κάποιοι ψοφάνε απ΄την πείνα και κάποιοι άλλοι πιο μάγκες αρχίζουν και σου τρυπάνε την επιδερμίδα και τρώνε ζωντανή σάρκα. Αποτέλεσμα; Ξύνεσαι. Πολύ.

(όχι δηλαδή, για να δείτε πόσο επιστημονικά μπορείς να εξηγήσεις μια κωλοφαγούρα στο κούτελο, – που δεν είναι αυτό που φαντάζεται ο πάσα αμόρφωτος-  βράδι Σαββάτου κι ενώ αργεί να ζεστάνει ο ΚΩΛΟΘΕΡΜΟΣΙΦΟΥΝΑΣ)

SCIENCE FICTION(ED)


Το αποφάσισα. Μαλακίες λέει τελικά η κβαντομηχανική. Δεν ξέρω αν στέκει επιστημονικά (που σόρι δηλαδή αλλά ακόμα και ο Βερν είχε πολύ καλύτερη στήριξη για το κάθε γκατζετάκι που του κατέβαινε) όμως φιλοσοφικά και πρακτικά δεν μου στέκει με τίποτα. Και μπορεί η όλη θεωρία να βασίζεται στον μικρόκοσμο, μπορεί τα ηλεκτρόνια να κάνουν όργια όταν δεν τα βλέπουμε αλλά αν μια επιστημονική θεωρία δεν τεσταριστεί πάνω σου και στη ζωή σου, αν τα όργια των ηλεκτρονίων δεν επιφέρουν έστω μια κάποια πτώση των ηθών στο ευρύτερο περιβάλλον τους, αρχίζεις και αμφισβητείς τα πράγματα από την βάση τους. Άλλωστε τι χτυπιέστε ότι η Φυσική έχει να κάνει με τον κόσμο κι εμάς, ας λεγόταν η- επιστήμη- των- τρομερά- μικρών- πραγμάτων- που- μην- ασχοληθείτε και οκ, να την άφηνα στην ησυχία της.

Έτσι λοιπόν, αν κάτι συμβαίνει ή δεν συμβαίνει εξαρτάται και από το αν επιλέξεις να το παρατηρήσεις ή αν σου φαίνεται άξιο παρατήρησης. Ξεκινώντας από τον μακρόκοσμο, ένα μεγάλο ποσοστό οδηγών δεν βλέπει καν ένα κόκκινο φανάρι ενώ οι υπόλοιποι κοκαλώνουν. Κι έτσι, περνάς για πλάκα από την κατάσταση «οδηγός» στην κατάσταση «κομματάκια» για κάτι που δεν ήταν σημαντικό για σένα να παρατηρήσεις ή που παρατήρησες αλλά επέλεξες να φτιάξεις την δική σου πραγματικότητα (τύπου κολάζ).

Επίσης, εξαρτάται κι από τα πιστεύω του παρατηρητή. Ένας φανατικός θρησκόληπτος θα γράψει στ΄αρχίδια του μια θεούσα και θα του πεταχτούν τα μάτια όξω με μια θεογκομενάρα. Δεν μπορείς όμως να ισχυριστείς ότι το φαινόμενο «θεούσα» ή το φαινόμενο «θεογκομενάρα» δεν υφίστανται. Ούτε να αγνοήσεις την παράμετρο της αξιογαμίας που εννοείται ότι η φυσική θα την αγνοούσε επιδεικτικά γιατί θα ακύρωνε πολλές απ΄τις θεωρίες της (βλέπε βαρύτητα και όλα αυτά τα όργανα που την αγνοούν -γύρω στα δεκαπέντε ολόκληρα εκατοστά- κατά το φαινόμενο «θεογκομενάρα»).

Και τώρα ας πάμε στον μικρόκοσμο για να μην μου λέτε ότι δεν εξετάζω τα πράγματα αρκετά επιστημονικά (= σε συνομωσιολογικές κλίμακες τέτοιες, που να μη φαίνονται «δια γυμνού οφθαλμού» και στον κάθε τυχάρπαστο). Έχουμε για παράδειγμα έναν άνθρωπο που αν τον κάνεις κομματάκια και πάρεις ένα απ΄αυτά, ας πούμε το συκώτι, και το κάνεις πάλι κομματάκια, έχεις μικρότερα κομματάκια που ας τα πούμε συκωτόνια. Ένα συκωτόνιο αποκλείεται να κάνει την πάπια στο φαινόμενο «σφηνάκι βότκα». Όσο και να σφυρίζει κλέφτικα, υπάρχει ο μεγαλύτερος οργανισμός που προαποφάσισε για πάρτη του να τα τσούξει για μια γκόμενα και να κάνει ντίρλα συκώτια, συκωτόνια, υποσυκωτόνια και όλο τους το σόι. Τελεία.

Καταλήγω λοιπόν, ότι ο μικρόκοσμος δεν έχει δικιά του βούληση να παρατηρεί ή όχι, διότι πολύ απλά, πάντα ανήκει σε ένα υπερσύνολο που έχει προαποφασίσει τι θα του συμβεί. Για παράδειγμα, είναι καθαρά θέμα βούλησης το να δουλεύεις σήμερα πρώτη μέρα στο γραφείο και να αποφασίσεις να κάψεις ένα κοπάδι μυαλόνια (άσε που τα περισσότερα έχουν οικειοθελώς αυτοπυρποληθεί σε ένδειξη διαμαρτυρίας από την πρώτη παράγραφο) γράφοντας όλη αυτή τη μαλακία.

Ω ναι, και αυτή η χρονιά θα είναι καρακαταεπιστημονική και δεν θέλω κιχ!

BEAUTY MYTH BUSTERS


Ξεκίνησα να ψάχνω για κάτι laser και τελικά ξόδεψα μια ολόκληρη μέρα σε ελληνικά site διάσημων αλυσίδων αδυνατίσματος, αισθητικής και αποτρίχωσης. Δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν. Νόμιζα ότι οι μαλακίες που ισχυρίζονται, δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν να υπάρξουν διαθέσιμες σε κοινή θέα στο internet. Νόμιζα ότι θα σκέφτονταν διπλά πριν διατυπώσουν ΨΕΜΑΤΑ, ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ και ΛΑΘΟΣ ή ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΟΥΣ επιστημονικούς όρους έτσι στην ψύχρα. Προφανώς ήμουν στην κοσμάρα μου.

Κάποτε ήθελα να γράψω δύο πράγματα για την αισθητική και το αδυνάτισμα. Γρήγορα κατάλαβα ότι δεν έχω ούτε τις γνώσεις, ούτε θα ήθελα τέτοια ευθύνη. Αυτό όμως που μπορώ (και με τα χάλια του ελληνικού internet μάλλον επιβάλλεται) είναι -όταν βρω χρόνο- να φτιάξω ένα blog που θα λειτουργεί ως myth buster για κάθε λέξη, θεραπεία ή ισχυρισμό σε αυτά τα site. Οτιδήποτε διάβασα ως τώρα, είναι εξοργιστικά λάθος και μου κάνει τρομερή εντύπωση που ο ιατρικός σύλλογος και οι οργανώσεις προστασίας καταναλωτών τα επιτρέπουν από τη στιγμή που υπάρχουν γραπτά πειστήρια της παραπλάνησής τους.

Διάβασα, ότι κάποτε ο ιατρικός σύλλογος της Θεσσαλονίκης είχε προσφύγει στον Εισαγγελέα. Τα αιτήματά τους ακυρώναν μεμιάς όλο το οικοδόμημα των ινστιτούτων. Ακούστε για παράδειγμα, αυτό το παράδοξο: οι γιατροί που εργάζονται εκεί, το μόνο που επιτρέπει ο νόμος να κάνουν είναι πρώτες βοήθειες και τίποτε άλλο. Αν όμως κάνουν και άλλες πράξεις, όπως π.χ. laser τότε θεωρείται ιατρείο ή νοσηλευτήριο και πρέπει να πληρεί τις προυποθέσεις. Πράγμα που δεν συμβαίνει σε καμμία περίπτωση φυσικά. Αν όμως το δεχτούμε, απαγορεύεται η διαφήμιση.

Βρήκα ένα σωρό παράδοξα με νόμους και καταγγελίες και κατέληξα ότι όλη αυτή η βιομηχανία είναι παράνομη απ΄την αρχή ως το τέλος. Πιο πολύ όμως, με εξόργισαν τα ψέμματα που γράφονταν για τις θεραπείες.

Έμαθα για θεραπεία αδυνατίσματος «που δρα απ’ αυθείας στους β υποδοχείς του λιποκυττάρου – στις «πόρτες» δηλαδή που ρυθμίζουν την έξοδο του λίπους από το λιποκύτταρο και τις «κρατάει» συνεχώς ανοιχτές!».

Έμαθα για «ειδική συσκευή υπερήχων η οποία 5πλασιάζει την παραγωγή κολλαγόνου και ενεργοποιεί μηχανισμούς ανάπλασης των κυττάρων».

Έμαθα για «τα φύκια spirulina, γνωστά για τις αναζωογονητικές τους ιδιότητες».

Έμαθα ότι «η μέθοδος Βιομοριακής ανανέωσης προσώπου με μάσκες και υπέρηχους συντελεί σταδιακά στην ομαλοποίηση του μεταβολισμού, αύξηση των υδάτινων αποθεμάτων και ακόμη αύξηση της παραγωγής κολαγόνου και ελαστίνης ώστε τελικά επιτυγχάνεται μια γενικότερη ενεργή και φυσική ανανέωση του Δέρματος του Προσώπου, λαιμού, ντεκολτέ».

Και τέλος ότι «το έντονο παλμικό φως σε μορφή λάμψης (flash) απορροφάται από τη μελανίνη της τρίχας, φτάνει στο θύλακά της και τον καταστρέφει, εμποδίζοντας την επανεμφάνιση της τρίχας. Το δέρμα γίνεται απαλό σαν βελούδο, μια για πάντα!»

Όλη μέρα κρατάω σημειώσεις, ψάχνω αντίστοιχες θεραπείες στο εξωτερικό, διαβάζω επιστημονικές μελέτες που τα ακυρώνουν ΟΛΑ ένα προς ένα και δεν πιστεύω στα μάτια μου που τόλμησαν να γράψουν όλες αυτές τις πατάτες στο ίντερνετ. Επιφυλλάσομαι λοιπόν, γιατί μπορεί να με τρώνε τα δαχτυλάκια μου αλλά έχει πολλή δουλειά κάτι τέτοιο.

p.s.1. Αν κάποιος έχει τις γνώσεις να το κάνει, παρακαλώ! Θα με βγάλετε από πολύ κόπο και διάβασμα και υπόσχομαι να υποστηρίξω την προσπάθεια όπως μπορώ. Αυτό όμως που θέλω να τονίσω είναι ότι τώρα που αρχίζει να χρησιμοποιείται το ελληνικό ίντερνετ είναι απαράδεκτο να υπάρχουν τέτοια μεσαιωνικά ψέμματα ασχολίαστα.

p.s.2. Επίσης αν κάποιος έχει τεχνικές γνώσεις για τις ραδιοσυχνότητες, τους υπέρηχους και τέλος πάντων όλη την «πρωτοποριακή τεχνολογία» κάποιων μηχανημάτων αισθητικής και αδυνατίσματος, ας μας διαφωτίσει τί αποτελεσματα έχουν ας πούμε σε μια θεραπεία όπως αυτή: “οι ραδιοσυχνότητες λειτουργούν ως μηχανική δόνηση μέσω κρυστάλλων που δονούνται σε ένα ελαστικό περιβάλλον (δέρμα) στην συχνότητα 2,8 MHz, δηλαδή 2.800.000 κύκλους /sec. Το σήμα που εκπέμπεται προκαλεί εναλλασσόμενη πίεση και βαθουλώματα στο δέρμα κάνοντας micromassage στο επίπεδο των τριχοειδών και εντείνοντας την παραγωγή υαλουρονικού οξέος“.

ΜΙΑ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ

Ο καθένας περιμένει διαφορετικά πράγματα από την καταγραφή και την εκμάθηση της Ιστορίας. Κακώς ονομάζεται επιστήμη. Κακώς θεωρείται καταγραφή γεγονότων. Και σαφώς, πολύ κακώς διαφωνούμε με την αντικειμενική καταγραφή της γιατί τελικά δεν μας είναι καθόλου αρεστή και όμορφη. Και είναι η μόνη επιστήμη στον κόσμο που όταν αναφέρεται στους προγόνους μας, την περιμένουμε όμορφη. Η μόνη επιστήμη που απαιτούμε πράγματα, που περιμένουμε πράγματα, που έχουμε αξιώσεις. Που το αποτέλεσμα δεν εξαρτάται από την έρευνα αλλά είναι ήδη δοσμένο απ΄τους παππούδες μας. Ούτε οι οδοί που οδήγησαν σ΄αυτό μας ενδιαφέρουν.

Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να υπάρχει γραπτή όπως την θέλει η καρδιά μας και οι ψυχές των νεκρών προγόνων μας. Καλός επιστήμονας θεωρείται ο συνδεδεμένος με προσωπικούς δεσμούς με το αντικείμενο, ο προερχόμενος από το ένδοξο ή και ταλαιπώρημενο παρελθόν που καλείται να καταγράψει (αλλά πάντα δικαιωμένο). Κι ας είναι αυτοί οι δεσμοί μόνο στην καρδιά, στο μυαλό ή στο ένα χιλιοστό του αίματός του. Ο αλλόθρησκος, ο ξένος, ο αντικειμενικός δεν έχει καμμιά δουλειά με την Ιστορία «μας» («σας» , «τους»).

Ναι, για πρώτη φορά το αντικείμενο μιας επιστημονικής έρευνας είναι «μας». Κτητικό για τον εκάστοτε λαό. Εξ΄ορισμού δικό μας. Αφού σ΄εμάς αναφέρεται. Στους Έλληνες. Όλοι οι άλλοι είναι κομπάρσοι, που χωρίζονται σε φιλέλληνες και ανθέλληνες. Σε συμμάχους και εχθρούς. Κανείς ουδέτερος. Κανείς θύμα μας. Δεν υπάρχουν «θύματα» των Ελλήνων ποτέ των ποτών. Έχει πολλά παράδοξα αυτή η επιστήμη, που τελικά την λέμε έτσι, επειδή ακόμα και το όνομα «επιστήμη» χρησιμοποιείται προφανώς για να προσδώσει κύρος σ΄αυτά που νοιώθουμε και να δικαιώσει αυτούς που τα ζήσανε.

Το συναίσθημα είναι μάλλον το κεντρικό αντικείμενο αυτής της παράξενης επιστήμης. Η γιαγιά μου απ΄τη Μυτιλήνη, θα ήταν και γαμώ τους ιστορικούς αν ζούσε. Οι ιστορικές της καταγραφές θα λύγιζαν σίδερα και θα έφτιαχναν πατριώτες από ατσάλι. Γιατί αυτός είναι ο σκοπός της επιστήμης αυτής. Να φτιάξει πατριώτες. Όχι Εθνικιστές, λέει. Ο πατριώτης είναι αυτός που αγαπάει την πατρίδα του και θα θυσιάσει οποτεδήποτε τη ζωή του γι΄αυτήν όπως οι προγόνοι του.

Πατριώτης όμως είναι και ο Τούρκος που θα κάνει το ίδιο πράγμα (το παράδοξο του πατριώτισμού διάβασα, είναι δύο στρατιώτες σε αντίπαλα στρατόπεδα, το ίδιο πατριώτες, που μάχονται επειδή αγαπούν πολύ την πατρίδα τους. Ποιός έχει δίκιο; Ποιός θα είναι ο τιμημένος της ιστορίας; Πόσο μαλάκες είμαστε να ψάχνουμε έτσι το δίκαιο του πράγματος και να φανατιζόμαστε για στρατόπεδα; ) Για τους πατριώτες, το αντίθετο του πατριωτισμού είναι λέει, μόνο η προδοσία. Κανένα ενδιάμεσο στάδιο. Ίσως τελικά γι΄αυτό η παράξενη αυτή επιστήμη είναι μόνο δική «μας» και ποτέ δική «τους».

Το όλο θέμα, είναι να γραφτεί η ιστορία «μας» με «χρυσά γράμματα». Όσο πιο χρυσά τα γράμματα, τόσο πιο ευχαριστημένοι οι πολίτες. Και έτσι, έχεις τον εθνικιστή να περιμένει δόξα, λάβαρα και σημαίες, τον πατριώτη πατριωτικές θυσίες, την γιαγιά μου τις κακουχίες της γραμμένες κατά λέξη, τον πολιτικό διπλωματική ευφυία ή τρικλοποδιές απ΄τους εχθρούς κι εμένα τίποτε απολύτως.

Απαιτώ όμως κύριοι «ιστορικοί», όταν θα καταγράφεται η ιστορία της εποχής μου να καταγραφεί οπωσδήποτε η εθνική μου περηφάνεια κατά το ιστορικό γεγονός των Ολυμπιακών Αγώνων που με αυτοθυσία παρακολούθησα, που εντελώς κατακυριευμένη από αισθήματα εθνικής ανύψωσης έκλαψα γοερά και με έντονο το αίσθημα του πατριωτισμού πληρώνω ακόμα φόρους.

(Αι αλλόθρησκοι μετανάσται που συνέδραμαν στο μεγαλείο του γεγονότος τούτου, παρακαλώ πολύ να σβηστούν δια παντός από τας μελλοντικάς μνήμας ως ασήμανται και αδιάφοραι ιστορικαί λεπτομέρειαι του Εθνικού Μας Θριάμβου. Όλε).

GADGETS ΓΙΑ ΣΚΟΝΑΚΙΑ

Διάβαζα χθες (δεν θυμάμαι πού – μάλλον στο focus) το πόσο έχουν αυξηθεί τα σκονάκια στα σχολεία. Έγραφε ότι το 70% των αριστούχων μαθητών αντιγράφουν και παρέθετε gadgets για χάι τεκ αντιγραφές. Κάτι στυλό που έχουν τυλιγμένα ταινιάκια για να γράψεις, κάτι άλλα στυλό που γράφεις στο θρανίο με άχρωμο μελάνι και που μετά τα φωτίζεις με ειδικό φως για να τα διαβάσεις, κινητά, palm tops και ένα σωρό άλλα.

Hello? Υποτίθεται ότι η τεχνολογία θα μας διευκόλυνε τη ζωή. Για άλλη μια φορά τα καμένα μυαλά των παραδοσιακών αμοιβάδων, με ηλίθιες απαγορεύσεις, αρνούνται να συμβαδίσουν με την εποχή τους (ή μάλλον συμβαδίζουν μια χαρά, αν λάβουμε υπ΄όψιν τις απειλές τους για το διαβολικό internet, ως τυπικότατη συμπεριφορά ενός καμένου εγκεφάλου απέναντι στην φυσική εξέλιξη).

Καλά ρε ζώα, έχουμε φτάσει στο υπέροχο σημείο ό,τι μα ό,τι πληροφορία γουστάρουμε, να την έχουμε μπροστά μας σε δευτερόλεπτα. Μπορούμε να βρούμε πράγματα στα οποία ως τώρα, δεν είχαμε καμμία πρόσβαση και η μόνη σας μέριμνα είναι η αποστήθιση;

Δηλαδή είναι τόσο έγκλημα να μην ξέρει ένα παιδί την ημερομηνία της κάθε γαμωσυνθήκης, πόσα παιδιά είχε ο Ισαάκ και πόσα νησιά έχει ο Ειρηνικός; Πρέπει ντε και καλά να στομώσετε εγκεφάλους με σαβούρα για να πείτε ότι κάνατε σωστά την δουλειά σας; Πόσο διαστημικό θα ήταν το σενάριο να μην χρειαζόταν κανένα παιδί να αποστηθίσει τίποτε απολύτως; Πόσο χαρούμενα θα ήταν τα πιτσιρίκια αν έπρεπε αντί αυτού να δημιουργούν πράγματα; Να διαβάζουν κείμενα, να γράφουν ποιήματα, να ζωγραφίζουν, να λύνουν ασκήσεις, να αρχίσουν να αγαπούν τον κόσμο αντί να τον θεωρούν μια τεράστια σκουπιδομάζα άχρηστων πληροφοριών;

Εγώ στην θέση σας θα έβαζα άριστα στο πιο εφευρετικό σκονάκι. Είναι το μόνο δημιουργικό πράγμα που καλούνται να κάνουν σήμερα αυτά τα παιδιά (εκτός φυσικά απ΄το να ξεσκίζονται στο counter strike – αλλά εντάξει, αυτό δεν πιάνεται γιατί ακόμα δεν υπάρχει μάθημα που να λέγεται «gaming»).

ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ:


Να μην διαφωνώ για πράγματα που δεν με πείθουν.

Αυτό που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση με τον πολιτισμό μας, είναι το ότι έχουμε εφεύρει έννοιες, τις έχουμε αναλύσει, τις έχουμε παραδεχτεί, τις ακολουθούμε, ενώ δεν έχουμε την παραμικρή απόδειξη ότι υπάρχουν. Τίποτε (ή μάλλον τίποτε με βάση τη λογική) δεν οδηγεί σε αυτές, κι όμως είναι έννοιες για τις οποίες άλλοι πεθαίνουν, άλλοι αφιερώνουν την ζωή τους και άλλοι δυστυχούν.

Και δεν μιλάω μόνο για θεούς και θρησκευτικές ανησυχίες, αν και αυτές τείνω να καταλήξω ότι δεν μπορείς να τις αποσπάσεις εύκολα απ΄την ανθρώπινη φύση (όντας ή πιο εύκολη απάντηση στο συναίσθημα του φόβου). Μιλάω για σκέψεις που δεν θα ήταν απαραίτητο να τις σκεφτείς αν είχες γεννηθεί σε ένα απομακρυσμένο νησί. Ας πούμε, δεν θα σκεφτόσουν εύκολα ότι διαθέτεις «πνεύμα» με την έννοια ότι ξεκάρφωτα απ΄το σώμα σου υπάρχει αυτό το κάτιτίς που το κάνει να δουλεύει, να αισθάνεται μπλα μπλα μπλα.

Δεν θα σκεφτόσουν την έννοια «τύχη», αν παρατηρούσες σωστά το περιβάλλον σου (ίσως την καλύτερη διαβίωση κάποιων πλασμάτων να την ονόμαζες απλά: that’s life ή shit happens). Δεν θα σκεφτόσουν εύκολα την έννοια «μοίρα» γιατί στην εξαιρετικά απλή ζωή σου θα έβλεπες όλα τα γύρω πλάσματα να προσπαθούν να επιβιώσουν και θα έκανες το ίδιο είτε τα κατάφερνες είτε όχι. Δεν είναι «μοίρα», είναι απλά ανθρώπινη φύση.

Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι ακόμα κι αν τα σκεφτείς όλα αυτά ενώ βρίσκεσαι εκτός της σύγχρονης σκέψης, το σωστό θα ήταν, όσα περισσότερα μαθαίνεις, τόσα περισσότερα να απορρίπτεις. Ε, λοιπόν συμβαίνει το εντελώς αντίθετο. Όσα περισσότερα μαθαίνουμε τόσα περισσότερα σκατά φυτρώνουν τριγύρω που μπορείς να καταρρίψεις σε δυό λεπτάκια αλλά πραγματικά σε κάνουν να αναρρωτιέσαι για το πού ζουν όλοι αυτοί.

Υπάρχουν άνθρωποι που στ΄αλήθεια πιστεύουν ένα σωρό κουκουρούκου μανταλάκια. Θα ήταν εξαιρετικά απλό να τους πάρεις και να κάνεις μια συζήτηση μαζί τους γι΄αυτά που πιστεύουν και πόσο λαστ σέντσουρι είναι (και δεν μιλάω για μόδα). Αλλά δεν θέλουν. Γιατί το θέμα δεν είναι να τους πείσεις, το θέμα είναι ότι θέλουν να τα πιστεύουν. Και λες δεν πειράζει... Φτάνεις όμως στο σημείο να ξέρεις επακριβώς πώς δουλεύουν κάποια πράγματα αλλά να μην το λες. Για να μην κατηγορηθείς. Λες και έχεις όρεξη να κάθεσαι να εξηγείς τί έμαθες (γιατί αντίθετα με ότι θέλουν να πιστεύουν αυτοί οι ψυχάκηδες, δεν κάθεσαι να τα εξηγήσεις για να δείξεις ότι εσύ τα ξέρεις καλύτερα και ένα σωρό άλλα κομπλεξικά που φυσικά απορρέουν από την γενικότερη στάση ζωής τους).

Και το καλυτερότερο, για να μην σου πουν ότι δεν είσαι ανοιχτό μυαλό. Ναι, το άκουσα κι αυτό. Κι εκεί τρελλαίνεσαι στ΄αλήθεια. «Ανοιχτό μυαλό» πλέον, σημαίνει να δέχεσαι σαν σκατοσακούλα ότι μαλακία σου πουν, αρκεί να περιέχει μέσα την λέξη «τύχη», «ενόραση», «σύμπαν», «δυνάμεις», «κατάρα» και οτιδήποτε άλλο είτε άγνωστο, είτε παραμυθένιο. Και έτσι να εξηγείς την ζωή σου με μοναδική απόδειξη την ίδια ηλίθια απάντηση «το αισθάνομαι».

Σύμφωνα με το δικό μου λεξικό, «ανοιχτό μυαλό» θα ΄πρεπε να ήταν η εφαρμογή όλων των καινούργιων γνώσεων και το ξεσκαρτάρισμα των παλιών. Θα ΄πρεπε να ήταν η συναισθηματική αποδέσμευση από την κάθε θεωρία ώστε να είναι εύκολο να την τεστάρεις σε κάθε νέα γνώση και να την απορρίψεις αν χρειαστεί. Θα ΄πρεπε να ήταν η ενίσχυση της έρευνας και της τεχνολογίας και όχι ο φόβος και η δαιμονοποίησή της που με τον ίδιο ακριβώς τρόπο τα «ανοιχτά μυαλά» αποφάνθηκαν ότι καταστρέφει την ζωή τους.

Τα πήρα λιγάκι με κάτι κολλημένα, σιχαμένα αποβράσματα επειδή τα άκουσα χοντρά που πήγα να πω δυό λέξεις. Και τί είπα; Είπα απλά ότι δεν έχει αποδειχτεί τίποτα που να λέγεται «κατάρα»* εκτός από μερικές συμπτώσεις που οδηγούν κάποια εξαιρετικά ηλίθια μυαλά να συνομωσιολογούν. Μάλλον ήμουν αγενής. Άλλη φορά θα παραλείπω το «ηλίθια μυαλά». Θα λέω «ανοιχτά μυαλά».

*Κωλοαιγύπτιοι με τους γαμωφαραώ σας χάθηκε να τους θάψετε σε τίποτε τάφους της προκοπής να ησυχάσουμε μια και καλή γαμώ τη μεγαλομανία σας γαμώ!


[Μα γιατί ασχολούμαι πάλι με μαλάκες; Well, είναι Κυριακή βράδι, έχω φάει χοντρό κόλλημα σήμερα με Madrugada και ακούω όοοοολη μέρα Majesty... πάω να το ξανακούσω.]