Dear Uri Geller

You may have found the “positive energy” you were looking for in Greece, (especially the very positive energy on greek checks), but have also in mind that losers who claim to practice real magic and telepathy in a country with brains stuck in 70s, no Internet and a gazillion of priests, is a very very dangerous thing.
Assuming that if you could really read people's minds you'd be on a plane, I'd suggest you ask what eventually happened to missionaries trying to convert primitive tribes. Exactly.
When our priest Anthimos finds out what you claim to do, you 'll be in trouble mister. He won't let you go unless he makes clear that our God can shove your spoon where the sun don't shine and then bend it.

p.s. τα ληγμένα τελειώνουν με ταχύτητες φωτός διζ ντέηζ.

Skatecology

Κατέληξα ότι το εφιαλτικότερο κόμμα όλων είναι οι οικολόγοι. Μισό να σου απλώσω το σκεπτικό μου. Άραξε στην καναπεδούμπα, κλείσε τα μάτια και οραματίσου από τα λίγα και απλά που ξέρεις τι θα συμβεί. Οσονούπω σου συμπληρώνω την εικόνα και με λίγα ακόμη που δεν ξέρεις.
Έχεις φανταστεί πως θα γίνει η ζωή σου άμα τους ψηφίσουμε; Έχουμε και λέμε: Όξω απ΄ το σπίτι σου, στην αυλή σου, στους δρόμους και στα χωράφια θα φυτρώσουν ανεμιστήρες του στήβεν κινγκ τάχαμου για ενέργεια, τα κεραμιδάκια και η ταρατσούλα σου θα στρωθούν με ηλιακούς, το νεράκι θα στο δίνουν με το σταγονόμετρο, θα σου κόψουν τις πλαστικές σακουλίτσες και την αυτοκινητούμπα σου, θα ψωνίζεις βιολογικά τρόφιμα σε διπλάσιες τιμές και θα ανακυκλώνεις δίχως αύριο. Πριν ψωνίσεις θα σκέφτεσαι πόση ταλαιπωρία θα φας για να ανακυκλώσεις. Οι οικολόγοι θα σου επιβάλλουν οτιδήποτε χρησιμοποιείς να το επιστρέφεις στη Μάνα Γη στην μορφή που το βρήκες. Καλά, όχι ακριβώς στην ίδια μορφή αλλά τέλος πάντων σε φιλική μορφή. Γκεγκε;

Όχι, στοιχηματίζω ότι δε γκέγκε επακριβώς. Για να στο κάνω πιο νιανιά, αγόρασες τυρί, ρύζι, γάλα, καμπά; Ένα – ένα θα τα βάζεις στη θέση τους. Το χαρτί, το πλαστικό και το γυαλί στους κάδους τους και τα αποφάγια θα τα κάνεις κομπόστα στο μπαλκόνι. Τουτέστιν θα σου χαρίσουνε μια χούφτα σκουλήκια, θα τα βάλεις στον οικογενειακό σου κάδο, θα τρώνε τα αποφάγια και θα σου δίνουν χωματάκι να το επιστρέψεις στην Μάνα Γη. Γκεγκε τώρα;

Κόβω το κεφάλι μου ότι δε γκέγκε. Άνοιξε τον εγκέφαλό σου και σκέψου: τι άλλο πετάει ο άνθρωπος; Αν δεν σου 'ρχεται η απάντηση άνοιξε το βόθρο σου και θα 'σου 'ρθει. Ω, ναι. Κακάκια και τσισάκια. “Ε, τι;” θα μου πεις. Θα σου πω κύριε, πως τολμάς και χέζεις τη Μάνα Γη; Άμα βγουν οι οικολόγοι δε θα ξαναχέσεις όπου όπου και να θες μετά και μισό μαραθώνα να καθαρίσει το σύμπαν. θα χέζεις οι-κο-λο-γι-κά. Σε ειδικό κάδο που θα υποχρεωθείς να βάλεις κάτω από τη λεκάνη σου (ναι, κάποιοι θα ανεβαίνουμε με σκαλάκι) ή στο υπόγειό σου. Όοοοχι. Δε θα πατάς καζανάκι. Το νερό είναι πολύτιμο ριμέμπερ;
Και για να στα πω επισημονικά, η ημερήσια οικογενειακή παραγωγή σου θα συλλέγεται, θα ψήνεται (το σκατό σου παξιμάδι, ριμέμπερ; ) θα μετατρέπεται σε φιλικό προϊόν για τη Μάνα Γη και θα έρχονται μετά οι οικολόγοι για τη συγκομιδή. Α, ξέχασα. Θα απαγορευτούν και τα aircondition. Ενεργοβόρα γαρ. Σκατοκατάσταση.
Άντε, τρέχα να πάρεις μέτρα, υπολόγισε ανάγκες και μέγεθος κάδου και άρχισε να μασάς λεβάντα για να συνηθίζεις.

p.s. Είναι ακόμη πολύ νωρίς για να σε μπάσω στα πρόστιμα επί της παραγωγής και το μπλαφόν ανά κώλο.

Tabooρωθείτε

Άμα περάσεις κάποιο συγκεκριμένο λέβελ εμπειριών σ’ αυτή την κωλοχώρα, θες δε θες θα σου γίνει σνίτσελ ο εγκέφαλος απ’ τα πολλά τα ντάπα ντούπα. Και θες το σνίτσελ, θες η κωλοχώρα, μια φορά θα τα δεις τα πράγματα αλλιώς. Όχι, πες τι είναι οι εκλογές; Τι περισσότερο θα μπορούσε να ήταν από ένα ωραιότατο παιχνιδάκι; Ναι παιχνίδι. Επιτραπέζιο.
Ήρθε πάλι ο κυριούλης, μας έκατσε κάτω πανελλαδικώς και το ξεφούρνισε: “Ελληνίδες, Έλληνες. Έφτασε πάλι η ώρα να ανακοινώσω την έναρξη ενός ακόμη Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Taboo.
Γαμώ Ελληνίδες κι Έλληνες; Γαμώ!
Τα διαδικαστικά τα ξέρετε πια φαρσί, οι παίχτες ορίστηκαν, οι αγώνες θα είναι καθημερινοί, ο τελικός θα γίνει live και η ψηφοφορία για τον καταλληλότερο, στις 4 Οκτώβρη”.

Κι άρχισαν ξανά τα πανηγύρια. Θα μου πεις, taboo ρε συ; Χάθηκε μια μονόπολη, ένα trivial, μια σκιτσομαχία; Θα σου πω, εγώ τα διαλέγω αυτά ρε φίλε; Αφού άλλος είναι ο οικοδεσπότης. Κι άμα θες να ξέρεις το ‘χω βαρεθεί το taboo. Μαντεύεις εύκολα πια ρε παιδί μου τις λέξεις που τους κάτσανε. Όλοι τις ίδιες κι απαράλλαχτες περιγραφές. Ξέρεις δηλαδή ότι όποιος πάρει την κάρτα “πολιτισμός” ας πούμε, θα μας λυσσάξει στα “μάρμαρα”, “μέγαρο”, “νταλάρας” και “γιουροβίζιον”. Καθόλου πρωτότυπα αλλά οφείλω να αναγνωρίσω πως είναι απαραίτητα πια για το πρωτάθλημα, διότι μετά από τόσα τουρνουά κι αφού έχουν χύσει ιδρώτα να σε εκπαιδεύσουν καλά, επιτέλους κατάφερες να αναγνωρίζεις τις λέξεις-κλειδιά και να μαντεύεις τις κάρτες τους. Είναι σχεδόν αυτόματος ο συνειρμός στο κεφάλι σου, δεν είναι; Τσεκ: Μέγαρο -> Πολιτισμός. Νταλάρας ->Πολιτισμός. Γιουροβίζιον -> Πολιτισμός. Γαμώ;

Θα μου πεις τι θα πειράξει αν ρίξουν που και που και καμιά λέξη από αυτές που μεταχειριζόμαστε εγώ κι εσύ. Τύπου, “πολιτισμός” είπατε; Ωραία. Έχουμε και λέμε: “ζαχό”, “35χρονη”, “όχι άλλο πλιάτσικα”, “skai”. Λάθος. Αυτές σου λέει, δεν είναι διαχρονικές. Γιατί πόσο θα τις χρησιμοποιήσεις; Για ένα παιχνίδι; Δύο; Μα μετά θα λες «ζαχό» και θα σε κοιτάνε όλοι σα μαλάκες γιατί φαντάσου λόττο τώρα, να τους ζητάς να θυμηθούνε ένα λαμόγιο στα δεκάδες και μάλιστα προ τετραετίας. Σιγουράκια χρειάζεσαι.

Καλά θα μου πεις, κι είναι τώρα αυτό taboo της προκοπής; Και πού ’ναι οι λέξεις-taboo της κάρτας, αυτές που απαγορεύεται να πεις για να μην χάσεις; Αααα όλα κι όλα. Το απλοποιήσαμε. Είπαμε ρε παιδάκι μου γιατί να κάθεσαι τώρα να αποκλείεις λέξεις για κάθε κάρτα ξεχωριστά; Φτιάξε εκεί ένα μάτσο για όλες. Είτε σου κάτσει “οικονομία”, είτε “εξωτερική πολιτική”, είτε “παιδεία”, εσύ έχεις στανταράκια που δε θα τα λες με την καμία. Και δεν είναι δύσκολο να τα μαντέψεις. Είναι οι λέξεις που δεν θα ακούσεις ποτέ σε ένα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Taboo. Κι αν καμιά φορά τους φύγει καμιά ξώφαλτση, ξέρεις ότι ο παίχτης θα απομονωθεί ή θα αποκλειστεί. Καλά, όχι πάντα. Μια φορά σε αγώνα της προκοπής δε θα τον ξαναδείς.

Όχι, κάτσε και παρατήρα. Ποτέ δε θα ακούσεις τέτοιους καιρούς για: “ρεμούλα”, “παπαδαριό”, “ρουσφέτια”, “ρατσισταρέοι”, “off-shore”, “βουλγαράκης”, “φασισταριά”, “βασανιστήρια”, “μπάτσοι”, “σόρος”, “μητσοτακέϊκο”, “ασύμμετροι καραγκιόζηδες” και άλλα αυτονόητα και εκτονωτικά. Ούτε και τα παράγωγά τους. Όποιος τα πει, κάτσε μέτρα κλωτσοπατινάδες. Καλά, και μόνο στο taboo αποφεύγονται όλα αυτά, θα μου πεις; Όντως, δύσκολα πια τα ακούς και έξω. Αλλά τι περίμενες άμα έχει λιώσει μια ολόκληρη χώρα στο taboo άντε μετά να ξεχωρίσουν τι είναι ζωή και τι παιχνίδι. Λες μια φράση, ένα ας πούμε χορταστικότατο “γαμώ το σπίτι σου κωλοφασίστα” και σε ταράζουν στην κλωτσοπατινάδα. Ρε ξεκολλάτε δεν είναι πρωτάθλημα εδώ, δεν πειράζει να τους τα λέμε άμα μας σκάνε οι μαλάκες. Σκάσε όσο θες σου λένε εσύ, αυτά όμως δε λέγονται. Υπάρχουν κανόνες.

Κι εντάξει, να σεβαστώ τους εθισμούς και τα πάθη των αλλονών, φάτε όσο κόλλημα θέτε με το κωλοtaboo, δεν τρέχει. Τα μασάω. Θέλω όμως πολύ να κόψω φάτσες άμα του ‘ρθει πάλι του αυριανού πρωταθλητή να μας παίξει μια παρτίδα τάβλι. Ξέρεις, τα κλασσικά που αρέσουν στους πρωταθλητές, πρώτα Πλακωτό και μετά Φεύγα.

Σήμερα το πρόγραμμα…

... λέει:

Κηπουρική

&

Κωλοραδιόφωνο

Να πάρω μια ανάσα και επιστρέφω με τις αναπάντεχες (μουχαχα) εξελίξεις στην πολιτική!

Αρνητικόλοτζι

Χάλια θα περάσω, το ξέρω. Έχω καταφέρει να στραγγίξω και την τελευταία σταγόνα του μισοάδειου μου ποτηριού και περιμένω να περάσουν οι μέρες μέχρι να ρημαδοφύγω διακοπές. Όλα σκατά. Κωλοδιακοπές ρε γαμώτο. Από τώρα ξέρω πόσο χάλια θα είναι. Ξέρω ας πούμε, ότι το δωμάτιο που έκλεισα είναι ύποπτα φθηνό, επίσης ξέρω ότι η περιοχή είναι εντελώς κακόφημη και γεμάτη φασαρία, ξέρω ότι το ταξίδι θα είναι μια ταλαιπωρία και μισή ενώ είμαι καρακατασίγουρη ότι η παρέα είναι για τα μπάζα. Και δεν φτάνουν αυτά που θα τραβήξω, ήδη ταλαιπωρούμαι. Λίστες, ετοιμασίες, πολλή πολλή δουλειά, ψόφιες γραμμές (deadlines εννοώ, μη τα ξαναλέμε) που περιμένουν απειλητικά και μια στοίβα ρούχα πάλι για σίδερο. Άσε που μου 'σπασε κι ένα νύχι.
Οιωνός.

===========================================

Σκάστε, διαλογίζομαι τόση ώρα. Δοκιμάζω μια ολοκαίνουργια τεχνική δικής μου εμπνεύσεως που άμα πιάσει θα ιδρύσω σχολή. Ε μα, με έχουν πρήξει τόσες μέρες με τις θετικές σκέψεις, τις αισιοδοξίες, τις γαμάτες διακοπές και τα ποτήρια που δεν πρέπει να τα βλέπεις μισοάδεια. Όχι ρε, εγώ μισοάδειο θέλω να το βλέπω και όχι μόνο αυτό, αλλά το παίρνω και σας το χύνω στη μάπα και δεν μένει μέσα τίποτα τίποτα τίποτα. Και ξέρετε πώς λέγεται αυτό; Ένα άδειο ποτήρι που δεν αφήνει σε κανέναν περιθώρια για φαντασιώσεις. Άδειο. Κενό. Έμπτι. Ούτε αμφιβολίες ούτε παπαρόλοτζιζ. Μισό, το ξαναπαίρνω από την αρχή.

[Παρατηρώ ότι άμα είναι να γλιτώσω το σίδερο, έχω γαμώ τις λογοδοιάρροιες]

Με λίγα λόγια, τέρμα οι Μεγάλες Προσδοκίες. Άμα τα σκέφτεσαι σκατά τα πράγματα ούτε τα προδιαθέτεις, ούτε τα γκαντεμιάζεις, ούτε τίποτα άλλο συμπαντικό. Ξέρεις τι είναι το μόνο που τους κάνεις; Τα ντύνεις σκατουλί και έχεις προετοιμαστεί μια χαρούλα μέχρι να 'ρθει η ώρα να τα φας.
Και οποία έκπληξις κυρίες και κύριοι, η παραμικρή εσάνσ φράουλας είναι ικανή να σου φτιάξει τη μέρα! Το άδειο πια ποτήρι σου που δεν είχες κανένα πρόβλημα να γέμισει μέχρι απάνω με σκατά, έχει τώρα δυό φραουλίτσες ντεκόρ. Και μετά άλλες δύο. Και μετά λίγη γρανίτα. Και μετά μια μπάλα παγωτό. Εντάξει και λίγα σκατουλάκια κάτω κάτω αλλά σιγά, εδώ μιλάμε για ένα... πώς θα το λέγατε; Α! Ένα μισογεμάτο ποτήρι λιχουδιές!

Συνοψίζω. Παίρνεις το μισογεμάτο, μισοάδειο, γουατέβα ποτήρι σου και το αδειάζεις. Μετά το σκουπίζεις καλά καλά από συμπαντικές σκουπιδοθεωρίες και έπειτα το τιγκάρεις στα σκατά. Παίρνεις κουταλάκι, στρώνεσαι στο τραπέζι, κλείνεις τη μύτη και είσαι αποφασισμένη να τα φας. Και μετά έλα να μου πεις ότι σου βρώμισε το παραμικρό μετά από τόσο σκατό.

Κακές, ψυχρές κι ανάποδες σκατοδιακοπές του γιου του!

Time is on my side… not

Για να σας βουλώσουμε το στόμα μια και καλή και να μην ξαναπείτε ότι γράφουμε μαλακίες στα ιντερνέτια, πάρτε και δύο ειδήσεις που αποσιωπήθηκαν τεχνηέντως (τσσσσσσσσσσ) και έχουν άμεση (επαναλαμβάνω, άμεση) σχέση αναμετάξυντων:

Το ελληνικό υπουργείο Γεωργίας ανακοινώνει ότι ξεκίνησε πρόγραμμα τεχνητής βροχής. Όχι, δεν έβαλε γεωπόνους να χορεύουν.

Η Ουκρανία απαγορεύει την πορνογραφία. Εντελώς. Επιτρέπεται λέει, μόνο για ιατρικούς λόγους?!?

Μη τα κάνω και νιανιά. Όσοι έχετε μυαλό καταλάβατε την απευθείας σχέση με τους πράκτορες του Σόρος, τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, τη σωρό του Μάικλ, τους Καπνιστές και τους Νταβραντισμένους Ουκρανούς Πορνοστάρς.

Με κίνδυνο να φανώ άσχετη, αυτό με τους ιατρικούς λόγους και την πορνογραφία ας μου το εξηγήσει ένας ψαγμένος σας πληζώ γιατί θα βάλω τη φαντασία μου να δουλέψει και θα χάσουμε πάλι κάθε υποψία κύρους, σοβαρότητας, Τάξης & Ηθικής βεβαίως βεβαίως.

Δυόμισι και σήμερα.
Βδομάδες.
νοτ ον μάι σάιντ.
λυγμ!

Γκρι

Με ξέρω, με έχω μάθει πολύ καλά πια. Ξέρω τι θα παραγγείλω σε εστιατόριο, ξέρω ακριβώς τι θα πιω και τι γλυκό μου αρέσει. Πριν πατήσω το πόδι μου εκεί. Ξέρω από πριν τι ρούχα θα αγοράσω, τι χρώμα και τι σχέδιο και ξέρω πως σινεμά χωρίς γρανίτα κόκα κόλα είναι μια μαλακία και μισή. Συχνά τρομάζω κόσμο με όλα αυτά γιατί όσο να το κάνεις είναι περίεργο να μη θέλεις “κάτι καινούργιο”. Είναι αρκετά περίεργο πριν πάρεις το μενού να έχεις αποφασίσει και να έχεις απορρίψει καθετί νέο. Είναι βαρετό και στείρο λένε. Αλλά όποτε μ' αφήνουν να επιλέξω μόνη μου περνάω πολύ καλά. Κάποτε μια φίλη, χαμένη στις επιλογές ενός εικοσασέλιδου μενού, μου είπε ότι δεν έχει ξαναδεί άνθρωπο τόσο πολύ σίγουρο για το τι θέλει ανά δευτερόλεπτο. Δεν το είπε πολύ χαρούμενη, μάλλον ανησυχώντας το είπε. Η απάντηση δυστυχώς ή ευτυχώς είναι ότι δε ρισκάρω εύκολα τα πράγματα που με κάνουν χαρούμενη. Προσπάθησα πολύ για να μάθω ποια είναι αυτά και χαίρομαι που τα κατάφερα, αφήστε με στην ησυχία μου να τα απολαύσω ξανά και ξανά, δώστε μου εμένα τη μπριζολάρα και βγάλτε την εσείς με “νιόκε”. Μπλιαχ!

Μαγνητική λέγεται μια εξέταση που την κάνεις “για να μη φας την ακτινοβολία της αξονικής”. Είναι πανάκριβη, χρονοβόρα αλλά χρειαζόταν λέει στο τσεκ απ. Μια εξέταση ρουτίνας μου έτυχε κι εμένα και είπα σιγά το φοβερό. Ακίνητη, αμίλητη και τέλος. Ξάπλωσα, πέρασαν τους ιμάντες, πήραν ιστορικό, μου έδωσαν ένα χειριστήριο με ένα “κουδούνι για ώρα ανάγκης”, μου φόρεσαν τα ακουστικά και ξεκίνησα αργά να τσουλάω προς το κουβούκλιο. Το πολύ πολύ να έπαιρνα έναν υπνάκο. Τα χέρια μου κολλητά στο σώμα γιατί θα ήταν στενά, το κουδούνι σφιχτά στο χέρι μη μου πέσει και ο σωλήνας όλο και πλησίαζε. Λίγο γκρι και πλακωτικό αλλά τι να μας κουνηθεί.

Όσες φορές φέρνω στο μυαλό μου το μετά, τινάζομαι σαν ψάρι. Ο ουρανός του μηχανήματος ήταν τελικά ελάχιστα εκατοστά πάνω από τη μύτη μου, τράβαγα δυνατά αέρα απ΄ το στόμα να μη σκάσω και δεν έφτανε. Βρέθηκα να πατάω το κουμπί και να χτυπιέμαι μέσα σε έναν στενό γκρι σωλήνα με ακουστικά στ' αφτιά, χωρίς να μπορώ να ακούσω τους γιατρούς που ήρθαν να με βγάλουν. Σίγουρη ότι θα πεθάνω. Ακόμη είμαι δηλαδή. Ο Τ. προσπαθεί εδώ και μέρες να με πείσει ότι άραξε ρε χαζό, δεν είναι απαραίτητο να το κάνεις, σιγά. Καμιά φορά κολλάω πάνω του το βράδυ μπας και συνέλθω από τους εφιάλτες της κωλομαγνητικής.

Εγώ κλειστοφοβία, λέει. Εγώ κρίση πανικού. Τι λέτε ρε παιδιά, εγώ είμαι μια χαρά, ΕΓΩ ΜΕ ΞΕΡΩ, δεν είχα ποτέ τέτοια πράγματα. Σε ασανσέρ, στη σπηλιά του Κολοκοτρώνη, μέσα στη ντουλάπα για έξι ώρες μικρή, στο τσελ μου που άραζα κλεισμένη με το φερμουάρ μέχρι απάνω σχεδόν κάθε μέρα. Λάτρης της απομόνωσης σας λέω, ξέρω να επιβάλλομαι στον εαυτό μου, το μηχάνημα φταίει. Το 'χετε κάνει τόσο στενό που δε χωράει άνθρωπος, χώρια αυτό το γκρι. Ο γιατρός γέλασε και μου είπε ότι δεν πειράζει υπάρχουν τόσα άλλα να κάνω, συμβαίνουν αυτά. Ίσως εάν έπαιρνα ένα ηρεμιστικό πριν... Ώπα! Εγώ ηρεμιστικό; Τι έγινε ρε παιδιά, σε μένα το 'πε ή στην μάνα μου; Σοκ. Στον πιο υγιή και ήρεμο άνθρωπο του κόσμου; Τον πιο ισορροπημένο; Στερεότυπα, είπε ο γιατρός πάλι γελώντας και μου έφερε λίγο νερό να ηρεμήσω.

Κι αφού δεν μπόρεσα να πείσω τον γιατρό ότι με ξέρω, ότι ξέρω πως δεν συμβαίνουν αυτά σε μένα, ότι θα ήταν της στιγμής, έφυγα ντροπιασμένη με κομμένα γόνατα απ΄ την τρομάρα και προσπαθούσα ώρες να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι καλά, θα έτυχε, μήπως να το ξαναπροσπαθήσω, δεν γίνεται να είμαι εγώ κλειστοφοβική, δεν ήμουν εγώ αυτή που έπαθε πανικό, δεν ήταν αληθινός πανικός. Και δώστου το σώμα μου να με διαψεύδει ζητώντας συνέχεια βαθιές ανάσες απ΄το πουθενά. Κι ενώ ενδόμυχα χαίρομαι που γλίτωσα την κωλομαγνητική, διαπιστώνω πως έμαθα καινούργια πράγματα για μένα κι αυτό είναι τόσο πολύ τρομακτικό, είχα φτάσει σε τόσο καλό σημείο, όχι ρε γαμώτο, καθόλου δε με ξέρω τελικά, άντε πάλι φτου κι απ΄την αρχή.

Ο διαβολάκος στον ώμο μου επιμένει: “τουλάχιστον τώρα ΞΕΡΕΙΣ ότι σιχαίνεσαι την μαγνητική” αλλά ο αγγελάκος τον προλαβαίνει και συμπληρώνει: “ναι μαλάκα αλλά δεν κόβει πια το κεφάλι της ότι δεν είναι κλειστοφοβική”. Κι αφού τους σφαλιαρίσω και τους δύο σκέφτομαι σε τί μπελάδες με έβαλε ένας τσίπης μόνο και μόνο γιατί αποφάσισε να βάψει το κωλομηχάνημα γκρι.

JEEPRAS

Τα νιάτα λέει, ήταν τελικά η λύση στο πολιτικό μας τέλμα. “Σεισμό” θα φέρουν στην πολιτική. Ο Τσίπρας είναι λέει η απάντηση στον βούρκο της γερουσίας. Ο Λαζό του πλέκει το εγκώμιο εδώ και ώρα, οι εφημερίδες συμπεριφέρονται λες και πρόκειται για το πιο σημαντικό γεγονός της δεκαετίας και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως ο κόσμος ήδη το εκτίμησε. Και συμφωνώ απόλυτα πως τα νιάτα είναι το μέλλον της πολιτικής (με απλά καλά μαθηματικά, δηλαδή) αλλά πέρα από τα προφανή, πόσο ακριβώς έχουμε ξεφτιλιστεί ώστε να θεωρούμε κύριο κριτήριο πολιτικής ικανότητας την ηλικία;

Δηλαδή τί; Θα φτάσουμε σε λίγο να τους βάζουμε να απαντάνε ερωτηματολόγια τύπου αν έστω μία φορά μέσα στην δεκαετία του ογδόντα πήγες στην αυτοκίνηση, ή παρακολούθησες κάντι-κάντι, ή αν χαμουρεύτηκες στο αμάξι του μπαμπά ή έβγαλες ακμή, τότε… κάνεις για βουλευτής/ αρχηγός κόμματος/ εθνικός ευεργέτης;

Φαγώθηκαν όλοι από χθες να βγάζουν λογίδρια για τα νιάτα που έχουν φρέσκιες ιδέες, που θα μας πάνε μπροστά, που θα δείξουν επιτέλους τον σωστό δρόμο… όπως; Τί ακριβώς πέρα από τα κομμωτήρια και το λαϊφστάιλ της Ράπτη, πέρα απ’τις βλακώδεις κορώνες του Άδωνι στα τηλεπαράθυρα, το βλέμα της αγελάδας του υιού Βαρβιτσιώτη και τις πιο αρχαίες και μαλακισμένες απόψεις του υιού Πλεύρη έχουν ως τώρα να επιδείξουν τα νιάτα στην πολιτική ζωή του τόπου; Μήπως το Ολυμπιακό πνεύμα του Κουκοδήμου; Και συγκεκριμένα για τον Τσίπρα, δεν έχω άποψη. Φανταστείτε άρνηση που μου έβγαλε όλο αυτό.

[Πάντως αν θέλετε την επαγγελματική μου γνώμη (άααατσα), η καμπάνια σας εκτός από πρόβλημα στρατηγικής έχει και θέμα timing. Μα καλά ρε παιδιά, μου βγήκατε σε "ροζ" εποχή να πλασάρετε τα νιάτα ως πολιτική αξία; Δηλαδή τί μας λέτε; Ότι αν τα γερόντια έχουν κουράγια να μας πηδάνε τις τριανταπεντάχρονες (και μάλιστα με ντοκουμέντα, βλ. dvd), ετοιμαστείτε εμείς να σας πηδήξουμε οικογενειακώς; Είναι δυνατόν να μην προβλέψατε τους πιο αυτονόητους συνειρμούς;

Ή τέλος πάντων, αφού το κάνατε που το κάνατε, πάτε το μέχρι τέλους να σας βγάλουμε το καπέλο! Εγώ δηλαδή, θα πρότεινα στον Alexis να ταράξει εντελώς τα νερά. Να σκάσει στη Βουλή ντυμένος σπάιντερμαν (το πιάσατε ε; ) και να μοιράσει σε όλα τα γερόντια συναδέλφους του, από ένα alexiπτωτο που να γράφει "δώσε κι εσύ τόπο στα νιάτα - μπορείς" ]

π.σ. ναι, μη δίνετε σημασία, έχω λαλήσει αυτές τις μέρες…

ΚΟΝΣΙΚΟΥΕΝΣΙΖ


Κατέληξα ότι η παιδεία, οι κυβερνήσεις, οι θρησκείες, οι παρθένες και τέλος πάντων όλα αυτά τα όμορφα και ηθικά πράγματα που προτείνονται όταν ψάχνουμε λύσεις για την εντελώς υπό τον πάτο κατάσταση, είναι αερολογίες και δεν κάνουν τίποτα. Ή τέλος πάντων δεν κάνουν τίποτε ΤΩΡΑ. Διότι τώρα είναι που καίγεται ο κώλος μας και τώρα είναι που εγώ βρίσκομαι στο peak μου. Μετά, χέστηκα. Άμα δηλαδή χουφταλιάσω κάντε ό,τι γουστάρετε. Ένα καλό γηροκομείο με γρήγορη σύνδεση θα είναι τελείως αρκετό μέχρι να ψοφήσω. Και κόψτε το λαιμό σας οι όξω. Τώρα είναι που υποτίθεται ότι πρέπει να ζήσω κάτι παραπάνω.

Θα μου πεις, δε σ΄ενδιαφέρει τα παιδιά μας τι κόσμο θα παραλάβουν; Μπα. Εδώ έχουν ήδη παραλάβει τους πιο καμμένους γονείς που υπάρχουν στον πλανήτη, που τα εκπαιδεύουν να κάνουν ακριβώς τα ίδια και χειρότερα, λέτε να καταλάβουν γρι από την όλη κατάσταση – πέρα φυσικά από το γεγονός ότι «η ζωή είναι δύσκολη», «το περιβάλλον καταστρέφεται» και άλλα ακαδημαικά; Το πολύ πολύ να καταντήσουν σαν εκείνο το αντιπαθητικό γκρίζο κωλόπαιδο της Γκρινπις και να μας τα ζαλίζουν λίγο παραπάνω. Σιγά.

Η ιδέα λοιπόν, είναι απλή. Για να λυθεί τώρα το πρόβλημα της κατάντιας – και μιλάω για κάθε είδους κατάντια – το μόνο που χρειάζεται είναι να τα αφήσουμε όλα λάσκα εκτός από ένα πράγμα. Τις συνέπειες. Να ξέρεις ότι μπορείς να κάνεις και να πεις ότι σου κατέβει, να κλέψεις, να πεις ψέμματα, να μαχαιρώσεις, να είσαι χριστιανός, να είσαι φιλελεύθερος, να έχεις τηλεοπτική εκπομπή, αναψυκτήρια ή ξώγαμο στα εξήντα. Ό,τι πάνω κάτω συμβαίνει δηλαδή.

ΟΜΩΣ.

Ο οποιοσδήποτε κάνει την παραμικρή παρανομία, να είναι 1000% σίγουρο ότι θα έχει συνέπειες και κόστος. Να μην γλιτώνει ούτε η Αυτού Μεγαλειότης, ο νομάρχης θεσσαλονίκης. Να τρως κλήση και να μην υπάρχει μία στο δισεκατομμύριο που να στη σβήσει άνθρωπος. Να λες ένα τόσο δα αθώο ψεμματάκι (π.χ. ότι δεν ρήμαξες καμία τζαμαρία στη διαδήλωση) και αν σε πιάσουν, να έχεις σίγουρα συνέπειες. Να πετάς το αποτσίγαρο στο δρόμο και να πληρώνεις πρόστιμο. Να μην την γλιτώνεις με τίποτε ρε παιδάκι μου. Και μάλιστα με τους ήδη υπάρχοντες νόμους. Ούτε νέα σκληρά μέτρα, ούτε τίποτα.

Αντίθετα, θα μπορούσαμε ακόμη και να μικρύνουμε τα πρόστιμα ή τις ποινές φυλάκισης. Να σκοτώνεις άνθρωπο και να εκτίεις 10 χρόνια μόνο. Αλλά 10 ακατέβατα. Ούτε μέρα λιγότερο. Να περνάς με κόκκινο φανάρι και να πληρώνεις 25 ευρώ μόνο. Αλλά να μη τα γλιτώνεις ούτε με τον τροχονόμο πατέρα. Απλό δεν είναι;

Μου ‘ρχονται ένα ένα όλα αυτά που σκάνε κάθε μέρα στις ειδήσεις και σκέφτομαι πως σε έναν τόσο συνεπή κόσμο, δεν θα είχα καμία έννοια για τα κοινά. Ούτε για τις ιδεολογίες, ούτε για τα κόμματα, τα λαμόγια και τις ρεμούλες. Δεν θα με ενδιέφερε καθόλου μα καθόλου ποιος θα κέρδιζε τις εκλογές, ποιος θα γινόταν αρχιεπίσκοπος, ποιος θα τσέπωνε 5 δις μαύρα ή ποιος προιστάμενος πήδηξε την υφιστάμενη και μετά τον φωταγωγό. Ούτε καν για την παιδεία ή για το πώς θα γίνουμε σωστότεροι άνθρωποι. Καθόλου. Τέτοια ζώα που είμαστε, η παιδεία θα χρειαζόταν τουλάχιστον τέσσερις γενιές και μπόλικη παγκοσμιοποίηση για να καθαρίσει τη σαπίλα.

Οπότε, τι μας μένει μπας και προλάβουμε να ζήσουμε τώρα ανθρώπινα;
Να «φορολογήσουμε» την καφρίλα.-     

ΤΣΙ ΠΡΟΚΟΠΗΣ


Σε μια συζήτηση λίγες μέρες πριν, προσπάθησε ένας καθηγητής νευροψυχολογίας να μου εξηγήσει από πού προέρχονται οι θεόκουλες συμπεριφορές. Χονδρικά δηλαδή, γιατί έχω ένα θεματάκι με τις εμβαθύνσεις σε πολύ εξειδικευμένα τόπικς. Μου είπε λοιπόν, ότι άμα ήμουν χημικός τα πράγματα θα ήταν πανεύκολα να τα καταλάβω. Είναι κάποιες ρημάδες ουσίες, που από τη στιγμή που θα απελευθερωθούν μέσα μου, με κάνουν άνω κάτω. Αλλά αυτό λειτουργεί και αντίστροφα. Μπορεί δηλαδή κάποιος να με ταπηροκρανιάσει και αυτό να προκαλέσει αλλαγή της χημείας στο σώμα μου.

Για να σας τα πω απλά (γιατί μια κάποια εμβάθυνση με χημικά ήταν αναπόφευκτη), είμαστε τέτοιου είδους μηχανές που καταντάμε έρμαια εξωτερικών και εσωτερικών ερεθισμάτων. Μόνο. Ούτε σκέψη, ούτε λογική, ούτε τίποτε δύσκολο. Μπορεί δηλαδή εδώ που κάθομαι και πίνω το καφεδάκι μου, να μου τη βαρέσει ξαφνικά κι αντί να βάψω τα νύχια μου, να πάω να ξεσκονίσω το τραπεζάκι του σαλονιού (πράγμα εντελώς ξεκούδουνο αν μιλάμε για μένα).

Σ’ αυτή την περίπτωση λέει, θα φταίνε τα εξής δύο πράγματα. Ο εξωτερικός παράγοντας: καλεσμένοι στο σπίτι που ειδοποίησαν τελευταία στιγμή ή ο εσωτερικός παράγοντας: η ορμόνη της προκοπής (σε εξαιρετικά μεγάλες ποσότητες αν μιλάμε για μένα). Ε, υπάρχουν λοιπόν και κάποιοι άρρωστοι άνθρωποι, που είτε λαμβάνουν λάθος ερεθίσματα είτε ξεχαρβαλιάστηκε τελείως η εσωτερική τους μηχανή και όλο εκκρίνει τα λάθος χημικά. Εκεί δηλαδή που θα ‘πρεπε να βάφουν νύχια όλη μέρα, όπως όοολοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι, αυτοί ξεσκονίζουν τραπεζάκια.

Ουφ. Κι έτσι μου λύθηκαν όλες οι απορίες περί κουλών συμπεριφορών, έκανα όοολη μέρα τα beaute μου, έβαψα νυχάκια, έβαλα ρόλει στο μαλλί κι είπα να έρθω ωσάν οπτασία, να σας ανοίξω τα μάτια για τις αληθινά νοσηρές συμπεριφορές. Επιστημονικά πάντα.

ΤΡΙΑΝΤΑΠΕΝΤΑΧΡΟΝΕΣ


…aka sexbombs

Κι ενώ θα έπρεπε να πετάω απ΄τη χαρά μου γιατί επιτέλους οι τριανταπεντάχρονες έλαβαν την θέση που τους αξίζει στο σεξουλόμετρο των αρσενικόνε, αντιθέτως νοιώθω τεράστια αγανάκτηση για όλα αυτά που έπρεπε να συμβούν για να καταφέρεις να ανέβεις σκαλιά στην κλίμακα της αξιογαμοσύνης έναντι των αληθινών πιπινιών.

Μέχρι ντιβιντιά όφειλες να δείχνεις μέχρι πρότινος διότι με τέτοια πρότυπα άντε να πιστέψει κάποιος, ότι ας πούμε ο γενικός γαμάω ενός υπουργείου αντί να πληρώσει είκοσι ευρά (και πολλά λέω) έριξε τα –ομολογουμένως χάλια- μούτρα του και ξεσάλωσε με την – μέχρι πρότινος – «σιτεμένη».

Όοοοχι κύριοι. Τέλος στους ρατσισμούς! Τώρα πας σε μια δημόσια υπηρεσία, σε ρωτάνε την ηλικία σου, λες τριανταπέντε και αποκτάς αμέσως τον σεβασμό τους. Καλά, όχι σεβασμός με την κανονική έννοια του όρου, εννοώ σε μετράνε ρε παιδάκι μου. Σου ρίχνουν τέτοιο λάγνο βλέμα που αν δεν είχες ιδέα από επικαιρότητες και τηλεπαράθυρα, την έτρωγες χαλαρά ότι είσαι στάνταρ η επόμενη λολίτα.

Καταραμένοι κατασκευαστές προτύπων.-

ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ’ ΝΑΙ ΠΑΣΧΑΛΙΑ

Το κακό με την κινηματοεπαναστατικότητα της όλης φάσης, είναι ότι σε βάζει στο τριπάκι να κινήσεις να πάρεις την Πόλη και να μην έχεις τσεκάρει πρωτίστως αν δικαιούσαι τριήμερη άδεια απ’την δουλειά. Ψάχνεις κόσμους να μετακομίσεις τσι γήινοι για να τους σώσεις και δεν κάνεις μια έτσι να δεις ότι ρε μαλάκα κοίτα και λίγο χαμηλά, τους πας βουρ στου χαντάκ! Εννοώ, δεν είναι δυνατόν ο τηλεανταγωνισμός της κινηματοεπαναστατικότητας να κάνει τον αγώνα του θίγοντας τα φλέγοντα της οικογένειας κι εμείς να κοφτώμεθα για οικολογίες και δικαιώματα του πολίτη.

Δεν γίνεται κύριοι, το νούμερο 1 θέμα της ελληνικής κοινωνίας να είναι οι ερωμένες, τα ξώγαμα και το υπέρτατο ζήτημα Απιστία VS Προδοσία, κι εμείς να σφυρίζουμε κλέφτικα μη τυχόν και πιάσει η μύτη μας τίποτε ποταπό. Αφού μποχάει ήδη το πράγμα ίσαμε τον ουρανό, είναι εσύ να ψάχνεις την μπίχλα στην τρύπα του όζοντος;

[Η βιταμίνη C, η ασπιρίνη, το βηχοσίρουπο και η ημερήσια παραγωγή μιας χαρτομαντηλοβιομηχανίας ατάκτως ερριμένη ολούθε, αποτελούν μια σκατούλα και μισή για να ξεπεράσεις την (γνωστή, λέει) κωλογρίπη (που "όοοολους τους έχει ρίξει τάβλα" αλλά ρε μαλάκες, όλοι σφύζετε από ζωντάνια κι εγώ είμαι έτοιμη να τα κακαρώσω, σιχτήρια παλιοκατσαρίδες), εάν παράλληλα δεν έχεις φροντίσει να έχεις κατάφατσα μια τηλεόραση. Διότι εάν δεν κάνεις ικανοποιητική γυμναστική και στην τελευταία τρίχα της κεφαλής σου, εάν δεν φτάσει το αίμα στον εγκέφαλο μέσω φτέρνας, εάν δεν εξασκήσεις τις φωνητικές χορδές αρκετά, ώστε να φωνάξεις καμπάνα το Ε, ΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΖΟΥΛΑΠΙΑ, όλο το φαρμακείο να κατεβάσεις, γιατρειά δεν έχει. Πρέπει να έχεις κίνητρα για να γίνεις καλά, λένε οι γιατροί. Ακόμα κι αν τα κίνητρά σου είναι να θες να επιδοθείς στο κράξιμο δίχως αύριο. Ο ασθενής θέλει ελπίδες και στόχους για να επιλέξει να ζήσει. Ε, και μ'αυτά και μ'εκείνα, αποφάσισα να μην ψοφήσω ακόμα]

Τα update λοιπόν στα κερατιάτικα του κόσμου τούτου, είναι εν ολίγοις:

Σε μια “παράνομη” σχέση με πρωταγωνιστές έναν παντρεμένο, μια ανύπαντρη, το παιδί τους και την απατημένη σύζυγο, οι εμπλεκόμενοι θα ονομάζονται από τούδε και στο εξής:

Α. Πριν το τεστ dna - Ο Ευηπόληπτος Οικογεινειάρχης, η Πουτανάρα Χαλαρών Ηθών Με Υπέρμετρες Φιλοδοξίες, το Μπάσταρδο Ξώγαμο και η Σύζυγος Με Το Καθαρό Κούτελο Που Προτάσσει Τα Στήθη Της* Για Να Προστατέψει Τον Ευηπόληπτο Οικογενειάρχη.

Β. Μετά το τεστ dna - Ο Ευηπόληπτος Οικογενειάρχης Που Υπέπεσε Σε Στιγμιαίο** Αμάρτημα Όπως Όλοι Άλλωστε, η Πουτανάρα Χαλαρών Ηθών Με Υπέρμετρες Οικονομικές Φιλοδοξίες***, το Ξώγαμο Παύλα Μπάσταρδο Παύλα Θαύμα Της Φύσης και η Σύζυγος Με Τη Μεγάλη Καρδιά Και Τη Δύναμη Της Συγχώρεσης Που Θα Πάει Στον Παράδεισο Σούμπιτη****.

Οι σχολιαστές που θα αγνοούν τους νέους αυτούς Χρυσούς Κανόνες Ευηπόληπτου Οικογενειακού Κερατώματος θα τους πασάρουμε στον Κούγια για υποχρεωτική κατήχηση δέκα ολόκληρων λεπτών. Από και κλείεται να μην λυγίσουν.

[Κάποιος εδώ μέσα κοιμάται τον ύπνο του δικαίου ανυποψίαστος αλλά αν δε θέλει να αναγκαστεί να φάει το πουλί του κομμένο ροδέλες, καλό θα ήταν να μη γίνει ποτέ Ευηπόληπτος Οικογενειάρχης. Τον προτιμούμε Σκέτο Αγαπούλη]

* Να πώς ανεβαίνουν οι τιμές των πλαστικών χειρουργών.

** Κάτω των δύο ετών, να λαμβάνεται ως Στιγμιαίο, άνω των δύο ετών να λαμβάνεται ως Εξ’ Ορισμού Ανδρικό Παράπτωμα, ενώ εάν αφορά περισσότερες των μία γυναικών, στο εξής θα κατονομάζεται ως Το Υπέρτατο Αρσερνικό Επί Του Πλανήτη Μας Και Μία Γύρα Μπύρες Δώρο Απ’ Το Μαγαζί.

*** Σε περίπτωση που η Πουτανάρα είναι μορφωμένη, αυτό το χαρακτηριστικό προστίθεται πρώτο, π.χ. Η Μορφωμένη Πουτανάρα κ.τ.λ.

**** Και Ομοίως Όσες Ακολουθήσουν Το Παράδειγμα Της Άγιας Αυτής Γυναικός (Με Το Όχι Και Τόσο Καθαρό Κούτελο).

ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

Τα ΑΤΜ, σήμαναν και φέτος Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά*. Γύρω από τους ναούς, πλήθος κόσμου πλησιάζει με θρησκευτική κατάνυξη να προσκυνήσει το Άγιο αυτό Πνεύμα. Οι ιερείς φρόντιζουν από νωρίς να τα φισκάρουν μετρητά για να μπορέσουν να μεταλάβουν όλοι οι πιστοί. Η νέα αυτή θρησκεία δεν έχει εντολές, απαγορεύσεις και αμαρτίες. Το μόνο που θέλει είναι PIN και κάρτα. Αρκεί να ξέρεις το νούμερό σου και γίνεσαι αυτομάτως ο πιο σούπερ πιστός που με τέσσερα κλικ έχει άμεση πρόσβαση στο άβατο του ιερού λογαριασμού της θρησκείας των ΑΤΜ.

Η Νέα Βίβλος είναι εύκολη να την αποστηθίσεις αφού διαθέτει μόνο τα εξής ιερά λόγια: Εισάγετε την κάρτα σας, πιέστε τον κωδικό σας.

Κλικ, κλικ, κλικ, κλικ…. ενημέρωση πιέστε 1, ανάληψη πιέστε 2, κατάθεση πιέστε 3.

Μην ξεχάσετε την κάρτα σας.

Ευχαριστούμε για την συναλλαγή.

Ούτε χειροφιλήματα, ούτε εικονοφιλήματα, ούτε τάματα, ούτε ντρες κόουντ. Όλα επιτρέπονται αρκεί να έχεις κάρτα, PIN και μετρητά. Άσε που δεν έχεις να φοβάσαι για κολάσεις και μεταθανάτιες τιμωρίες. Η ψυχή σου είναι σε σίγουρα χέρια, κανείς δεν θα την αγγίξει και όλοι πάνε παράδεισο. Σε κάνα παραστράτημα τύπου Απλήρωτης Δόσης, άντε το πολύ πολύ να σου πάρουνε το σπίτι ή το αυτοκίνητο. Στη χειρότερη να σε χώσουνε στη φυλακή. Η ψυχή σου όμως, κάτασπρη σα το περιστεράκι θα ανέβει στους ουρανούς. Διότι, η θρησκεία αυτή είναι πολύ προχώ. Χέστηκε για τους πεθαμένους. Ακόμα κι αν υπάρχει Απλήρωτη Δόση μετά τον θάνατο του πιστού, υπάρχει πάντα ο Εγγυητής. Όμορφος κόσμος, ηθικός, Αγγελικά πλασμένος.

…. ενημέρωση πιέστε 1,,,,

…το υπόλοιπο του λογαριασμού σας είναι…

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΑΤιΜούλικα!!!

* Νταξ’ κάποτε είχαμε τα ημερολόγια, όμως είναι πιο ξεκάθαρα ρε παιδάκι μου τώρα τα πράγματα. Ένα ατέλειωτο μπέρδεμα με τους παλιοημερολογίτες, τους καθολικούς, όλους τους αλλόθρησκους τέλος πάντων, τις Μαρίες τις παρθένες που γιορτάζουν άλλη μέρα από τις αναντάμ παπαντάμ, είχες κινητές γιορτές κι ένα σωρό πράγματα να σε μπερδέψουν αν δεν ήσουν και πολύ της εκκλησίας, ώστε να μην ξέρεις στα σίγουρα αν πρέπει να το γιορτάσεις ή όχι. Τώρα, με μια απλή επίσκεψη στο ATM, έστω και με δύο ευρουλάκια διαφορά απ΄το νορμάλ, είναι καραστάνταρ ότι τέρμα οι αμφιβολίες.

Μάγκες ΤΩΡΑ γιορτάζουμε απαξάπαντες.

Γιούπι!!!!!

DECODING


Βαρέθηκα τους κώδικες και τις γλώσσες του σώματος και τα σήματα και τα μηνύματα και όλα αυτά τέλος πάντων τα αόρατα με τα οποία προσπαθούν να με μεταφράσουν και που καλούμαι με τη σειρά μου να αποκωδικοποιήσω για να μπορέσω επιτέλους να επικοινωνήσω με τον διπλανό μου. Με μορς καλύτερα θα τα λέγαμε.

Ένα ατέλειωτο κατεβατό από όρους, ταμπέλες και κλισέ που τις περισσότερες φορές ούτε λογική έχουν, άσε που σε καταμπερδεύουν. Και εντάξει, κάποτε ίσως να χρειάζονταν, όμως στην εποχή μας οι κώδικες αλλάζουν τόσο πολύ γρήγορα που είναι σχεδόν παράλογο να χρησιμοποιείς για κριτήρια τις ερμηνείες συμπεριφοράς που βοήθησαν κάποτε τη γιαγιά σου να επιβιώσει (με βοηθητικά αναγνώσματα τον ονειροκρίτη και τον καζαμία).

Είναι σα να ξυπνάς ένα πρωί και να φοράς το αγαπημένο σου στρετς μαύρο παντελόνι με το μαύρο κοντό πουλοβεράκι. Φαντάσου ότι είναι από εκείνα τα σπάνια πρωινά που έχεις όλο το χρόνο μπροστά σου να φτιάξεις ζεστό καφεδάκι και να εντρυφήσεις χαλλλλαρά σε όλες τις χαζολεπτομέρειες: να προβάρεις το πιο ψηλό τακούνι σου, να μακιγιαριστείς με τις ώρες, να διαλέξεις κατάλληλη ζώνη, να αρωματίσεις το μαλλί με σανταλόξυλο και να ξεκινήσεις χαρούμενη για τη δουλειά με τέρμα μουσικές κολλημένες στ΄αφτί, σχεδόν άλλος άνθρωπος.

Ε, όλοι όσοι σε δουν θα σταθούν σε ένα και μόνο γεγονός. Απ΄όοοολα όσα έχεις κάνει όλο το πρωί, κολλάνε σα χαλασμένα γραμμόφωνα στο ότι φοράς μαύρα και αντί για καλημέρα, σε ρωτούν μήπως πέθανε κανείς. Άλλοι πάλι σκέφτονται πως θα υπάρχει κάποιο βαθύτερο ψυχολογικό αίτιο που – έστω υποσυνείδητα – σε σπρώχνει στην καταχνιά, ενώ κάποιοι απ΄αυτούς, πως σίγουρα θέλεις να κρύψεις τα περιττά κιλά σου… Ούτε που τους περνάει απ΄το μυαλό πως helloooo? ίσως, απλά και μόνο λατρεύεις το μαύρο. Κανείς δεν βλέπει τη φάτσα σου που λάμπει από χαρά, κανείς δεν παρατηρεί τα μάτια σου που λένε πάντα τις πιο μεγάλες αλήθειες και που κανείς τους ποτέ δε σκέφτηκε να τα αποκωδικοποιεί πρώτα. Κολλάνε. Σα χαλασμένα γραμμόφωνα.

Με το που θα σκάσεις μύτη, ανοίγουν με τη μία το Μεγάλο Λεξικό της Τετριμένης Συμπεριφοράς: Χμμμ… μαύρα ρούχα…καταθλιπιτικιά, μαύροι κύκλοι…άγριο σεξ ή μπάφοι, κόκκινο μανό….πουτάνα ή απλά κακό γούστο, πλατύ χαμόγελο…φλερτάρει, υπερκινητική…κόκα ή διπλός εσπρέσσο, ψηλό τακούνι… πεσμένος κώλος.

Ε λοιπόν, καιρός να αλλάξετε λεξικό. Οι περισσότερες ερμηνείες σας είναι πρωτόγονες και ανήκουν στην σφαίρα του φανταστικού με ολίγη από πουριτανισμό, κάτι από μισανθρωπισμό, μπόλικο κουτσομπολιό και τίγκα στο στερεότυπο.

[Κι αν θέτε να ξέρετε οι πουτάνες πια χρησιμοποιούν γαλλικό μανικιούρ, το πλατύ χαμόγελο σημαίνει πρόσφατη λεύκανση, οι μαύροι κύκλοι καλύπτονται αψογότατα με στικ και το ψηλό τακούνι δεν σηκώνει με τίποτα τον πεσμένο κώλο. Χρειάζεσαι και ειδικό καλσόν για να το πετύχεις αυτό ]  

MINI ME


Έδειχνε χθες τις καταστροφές από τις πλημμύρες σε όλη την Ελλάδα και σε κάθε βίντεο έβλεπες κι ένα πιτσιρίκι τρελαμένο απ΄ την χαρά του. «Οφείλουν να μας αποζημιώσουν όπως έκαναν με τους πυροπαθείς» έλεγε μια γιαγιά ενώ ο μικρός από πίσω έχωνε το ποδήλατο μέσα στις λάσπες κι έκανε σούζες. «Καταστραφήκαμε» έλεγε ένας αγρότης και δύο μικρές παραδίπλα πέταγαν η μια στην άλλη λασπόβομβες. Ο καλύτερος, ήταν ένας φαφούτης πιτσιρικάς που έτρεχε πίσω από τον δημοσιογράφο με το μικρόφωνο και έκανε γκριμάτσες στην κάμερα.

Ήταν αδύνατο να μη παρατηρήσεις πόσο πολύ γαμάτες φαίνονται οι καταστροφές στα παιδιά. Μικρή, παρακαλούσα να ξαναγίνει ένας μεγάλος σεισμός για να πηγαίνουμε ατέλειωτες βόλτες κουκουλωμένοι με κουβέρτες στο αυτοκίνητο, να ανάψουμε μεγάλη φωτιά έξω από το δασάκι και να ζωγραφίσουμε με μαρκαδόρους τα μπεζ αντίσκηνα που μας είχε χαρίσει ο στρατός. Ένας γείτονας είχε ζωγραφίσει τον Εγκέλαδο (ένα χοντρό τέρας με αυτιά ελέφαντα αλλά με πολύ συμπαθητική φάτσα), κάτι αστείους πολιτικούς με μυτόγκες, ενώ σε κάθε αντίσκηνο έγραφε και μια αστεία λεζάντα. Εμείς απλά χρωματίζαμε τα ρούχα των σκίτσων και τα αφτιά του Εγκέλαδου.

Όταν πήγαμε εκδρομή στις Πλαταιές, θα βλέπαμε και το «ρήγμα» που έλεγε η μάνα μου και που σε γενικές γραμμές θεωρούσα ότι επρόκειτο για κάνα λούνα παρκ. Ε, ήταν καλύτερο. Για ώρες πετούσαμε πέτρες μέσα στο ρήγμα που τελικά ήταν μια πολύ μεγάλη σχισμή στην βάση ενός βουνού, βάζοντας στοιχήματα ότι σίγουρα η δική μας πέτρα θα βρει πάτο. Αλλά δεν. Το πιο απίστευτο ήταν ένα σωρό σκαλιά που στέκονταν μόνα τους. Το σπίτι που οδηγούσαν, είχε καταρρεύσει. Κι ένα σωρό άλλα. Τραγικά αν σου τύχουν αλλά για ένα παιδί, είναι ευκαιρία να ζήσει ασυνήθιστα.

Γενικά, οτιδήποτε συνέβαινε που θα σου άλλαζε στο τόσο τις συνήθειές σου ήταν καλοδεχούμενο. Όπως π.χ. να μην κοιμηθείς στο κρεβάτι σου κι ας ήταν έστω σε ένα αμάξι ή ένα αντίσκηνο. Ή να πετύχεις όλη τη γειτονιά γύρω από μια φωτιά να κάνει αστεία μέχρι το ξημέρωμα και κανείς να μην έχει παρατηρήσει ότι είσαι ξύπνια. Ή να μαγειρεύουν όλες οι γειτόνισσες μαζί, σε αυτοσχέδια τρίποδα και να τρως φαγητά από πλαστικά πιάτα που μετά μπορούσες να πετάξεις και που δεν ήσουν υποχρεωμένη να καθαρίσεις κανένα τραπέζι. Το πιο γαμάτο ήταν τα καινούργια σκηνικά παιχνιδιού. Ένα δέντρο που είχε πέσει ήταν το μόνιμο παιχνίδι μας. Έβλεπες πώς ήταν η κορυφή του, έπιανες τις κάμπιες από πάνω του, τις έβγαζες απ΄ το κουκούλι, τις ζούλαγες και με τα πράσινα ζουμιά έβαφες τα νύχια σου. Χώρια που σε βάζανε οι μεγάλοι να κάνεις πράγματα για τα οποία σε άλλες φάσεις έτρωγες της χρονιάς σου, όπως π.χ. να αλωνίσεις το δάσος και να μαζέψεις ξύλα για τη μεγάλη φωτιά.

Ένοιωθα για χρόνια μεγάλες τύψεις για τις καταστροφές που ευχόμουν να έρθουν. Βέβαια, τόνιζα στον καλό θεούλη ότι δεν ήθελα να πάθει κανένας κακό, μόνο αν γινόταν να καταστραφεί κάνα σπίτι για να έχουμε επιτέλους ένα καταφύγιο της προκοπής γιατί το ερείπιο της γειτονιάς το ΄χαμε βαρεθεί, να καεί κάνα αμάξι για να δούμε το μπαμ και οι καταστροφές να κρατήσουν πάνω από μήνα για να γλιτώσουμε το σχολείο και να κοιμόμαστε στα μπεζ αντίσκηνα με τα ζωγραφισμένα αστεία.

Ευτυχώς, δεν μου ΄χαν τύχει ποτέ αληθινές καταστροφές όπως αυτές που παρατηρώ τον τελευταίο καιρό. Αλλά βλέποντας όλα αυτά τα παιδάκια χθες βράδυ, θυμήθηκα αυτό που ενήλικη πια, ντρεπόμουν να παραδεχτώ. Ότι δηλαδή, για αρκετά χρόνια το «Ολοκαύτωμα» που όλοι έτρεμαν με τον τρελό και το δάχτυλο στο κόκκινο κουμπί – που ήταν πολύ της μοδός στα παιδικάτα μου – ήταν το πιο γαμιστερό σενάριο έβερ.

F.Y. I. (5)

Ενίοτε όταν η μυαλουδάρα μου έχει ανάγκη ανάπαυσης, ασχολούμαι επαγγελματικά και με τη μαγειρική (κλικ).

νιανιανιανιααααααααααααα

p.s. όποιος δεν διαβάζει τις ιστορίες του Σάκη από τον Παύλο, χάνει.-

RAM 89


Εκεί πίσω στο βρώμικο (κυριολεκτικά) 89, τα πράγματα ήταν πολύ σκούρα άμα ήσουν μαθήτρια και πήγαινες στο Λύκειο της γειτονιάς μου, γιατί δε φτάνει που πηγαίνανε και σε χώνανε με το ζόρι μέσα σ΄ένα τσιμεντένιο κτίριο να περάσεις τα πιο γαμιστερά σου χρόνια, είχανε πάει τα τζιμάνια και το είχανε χτίσει δίπλα σε κήπο με ανοιχτό θέατρο. Άντε να στρώσεις κώλο μέσα μετά. Καθόσουν στο θρανίο, κόλλαγες στις παραθυράρες και περίμενες πότε θα έρθει η ώρα της τρελής (που λιμάριζε τα νύχια της κι έτρωγε μανιωδώς σοκολατάκια γιατί «έχω περίοδο και χώρισααααααα», διαβάζοντας πάντα Άρλεκιν) για να δραπετεύσεις.

Μόλις έφτανε η ώρα της, τσούλαγες σιγά σιγά απ΄την καρέκλα δήθεν ανέμελα, είχες φροντίσει η υπόλοιπη παρέα να κάθεται κοντά στον τοίχο, τσούλαγες, τσούλαγες, έπεφτες στα γόνατα και μπουσούλαγες στα τέσσερα πίσω απ΄τους άλλους μέχρι την ανοιχτή πόρτα ακριβώς μπροστά απ΄την έδρα και κάτω απ΄τα σοκολατάκια της περιοδεύουσας. Τον Χ. τον βάζαμε τελευταίο γιατί ήταν βρωμίκουλας και μια φορά η Α. δεν άντεξε και ακριβώς κάτω απ΄την έδρα άρχισε να τον φαπακιάζει που βρήκε την ώρα ο μαλάκας κι αυτός να την κλάσει. Ήταν η μοναδική φορά που μας πήρε πρέφα η τρελή. Μπάφιασε η τάξη με τον βρωμόκωλο. Τρεις μέρες αποβολή όλη η σειρά.

Βγαίναμε συνήθως απ΄το σχολείο τοίχο τοίχο, μη μας πάρει χαμπάρι ο επιστάτης και τρέχαμε βουρ για την πόρτα του κήπου απέναντι μη μας δουν οι γείτονες γιατί ήταν κάτι καρφάρες κι αυτοί, (παναγίτσα μου πώς κάνανε έτσι άμα βλέπανε ξέμπαρκο πιτσιρίκι ή εξωσχολικό με μηχανάρα – ειδικά τα θεότεκνα γαμώτο). Όταν φτάναμε στον κήπο παίρναμε την πρώτη βαθιά ανάσα και ψάχναμε για συνένοχους. Άμα είχες ένα ελικόπτερο και κοίταγες τον κήπο από πάνω, θα έβλεπες τούφες τούφες γιαγιάδες με παιδάκια, καμιά μικρότερη τουφίτσα ζευγαράκια και κάτι τουφάρες ΝΑ! εμείς. Μαζεμένοι όλοι για παντομίμα.

Βρίσκαμε τίτλους από κάτι γαμιστερές τσόντες και αφού πείθαμε ότι υπάρχουν και παραυπάρχουν και δεν είναι της φαντασίας μας, βάζαμε την άλλη ομάδα να κάτσει να τους κάνει παντομίμα. Η άλλη ομάδα ήταν πολύ σπασαρχίδικια. Των κουλτουριαρέων. Μας είχαν πρήξει με κάτι «αβάσταχτες ελαφρόπετρες του είναι» και άλλα που δεν τα ΄χαμε ξαναματακούσει αλλά σιγά μη τους το λέγαμε. Η παντομίμα σύντομα πήρε μορφή μανίας. Οι ομάδες έγιναν γιγάντιες και τα απογεύματα αλωνίζαμε τα βίντεο κλαμπ μπας και βρούμε κάναν καλό τίτλο. Και οι κοπάνες, σύννεφο. Όλα αυτά, μέχρι τη μέρα που παίρναμε ελέγχους και ανακάλυψε η μάνα μου τις απουσίες. Και δε φτάνει αυτό αλλά είχα πατώσει και στα μαθήματα. Μόνο η τρελή μου είχε γαμάτο βαθμό, κι αυτό γιατί το επίθετό μου ήταν διάσημο στο σχολείο λόγω της αδελφής μου που ήταν φύτουκλας ξακουστός. Βουτάω τη μάνα μου και την πάω στην τρελή.

Με βλέπει αυτή ξαφνιασμένη λες και δεν με είχε ξαναδεί. Τι κάνετε κυρία της λέω και κοτσάρω και δίπλα ολοστρόγγυλο το επίθετό μου. Αγκαλιές, φιλιά, συγχαρητήρια αυτή στη μαμά μου και μια ωραιότατη ανάλυση για το πόσο καλή είμαι στα μαθηματικά. Αχαχαχαχχχχ. Οκ, δεν φάνηκε, από μέσα μου γέλασα. Με κοιτάει η μάνα μου με μισό μάτι καθώς ως γνωστόν, ποιος θα με ήξερε καλύτερα από τη μάνα μου και περνάει κατευθείαν στο ψητό. Πώς βρέθηκαν όλες αυτές οι απουσίες; Ο βρωμόκωλος με έσωσε.

Πιάνω την τρελή και της θυμίζω την τριήμερη αποβολή που σιγά μην είχα εγώ εμπλοκή, που όλα τα έκαναν οι κακοί μαθητές, που θα ΄πρεπε να μένουν στον τόπο και όχι να εμποδίζουν εμάς που διψάμε για μάθηση κ.α. Άστραψε από τη χαρά της αυτή. Έβγαλε το κλασσικό λογίδριο για τους «αλήτες» και τα «πορνίδια» που συμπαρασύρουν τους «καλούς μαθητές» και καθησύχασε τη μάνα μου ότι οι απουσίες ήταν αναγκαστικές για όλα τα θρανία της ακριανής σειράς. Μετά της θύμισα ότι τις τρεις αυτές μέρες πήγαινα κανονικά στο σχολείο που δεν θυμάστε κυρία που ερχόμουν για παράδοση στο β2 για να μην χάσω την ύλη; Ναι, λέει αυτή. Ουφ. Χεχε. Ο ρατσισμός απέναντι στους κακούς μαθητές με έσωσε για άλλη μια φορά.

Τέτοια θυμάμαι από το σχολείο. Από το βιβλίο ιστορίας ούτε το εξώφυλλο δεν θυμάμαι και σημειωτέον μιλάμε για Λύκειο και όχι για δημοτικό. Ψέμματα, θυμάμαι τον Σμιθ και τον Καντ αλλά παίζει αυτοί να ήταν στην κοινωνιολογία. Θυμάμαι επίσης ότι το ’89 τα ‘φτιαξα με το κολλητάκι μου. Α, κι ένα πράσινο βιβλίο του Έκο που ήταν προαιρετικό που τσακίστηκαν να μου το αγοράσουν και έλιωσα στα γέλια μόλις διάβασα την πρώτη σελίδα γιατί θα ήταν γαμάτοι οι ορισμοί του για παντομίμα.

Συμπέρασμα:  τυπώστε ό,τι βιβλίο γουστάρετε, μαλλιοτραβηχτείτε, και γενικά φαγωθείτε όσο θέλετε να μας πείσετε ότι έτσι θα μείνει κάτι παραπάνω στα παιδιά. Θέλω να πω ότι η μνήμη ενός εφήβου έχει συγκεκριμένη χωρητικότητα και αυτοματοποιημένους τρόπους ανάκλησης πληροφοριών που συνήθως χρειάζεσαι τα κατάλληλα ερεθίσματα για να τις επαναφέρεις ή τουλάχιστον περισσότερο ενδιαφέρουσες πληροφορίες (όπως θα τα ΄λεγε και ο Έκο στο πράσινο βλιβλίο).

Σε απλά ελληνικά, τόσα χρόνια, παρατήρησα πως έχω αναγκαστεί πολύ περισσότερες φορές να ανακαλέσω από τη μνήμη μου τον κώλο του Χ. για παράδειγμα, παρά οποιοδήποτε άλλο σημαντικό ιστορικό περιστατικό.

ΤΟΜΠΑΚΟ ΚΟΝΣΠΙΡΑΣΙZ


Αυτές τις μέρες είμαι θύμα μιας πολύ ύποπτης συνωμοσίας. Εκτός από τα κλαριά που έχει μέσα ο καπνός μου (έλεος ρε μάγκες, ρίχτε και λίγο καπνό στο σακουλάκι) ανακάλυψα ότι αυξήθηκε σημαντικά ο αριθμός καπνομπαλακίων. Οκ, δεν ξέρω πώς αλλιώς να τα περιγράψω αλλά μοιάζουν με μικρά εύπλαστα μαύρα μπαλλάκια που άμα κάνεις τη μαλακία και τα στρίψεις μέσα στο τσιγάρο, θα σου βγουν τα μάτια όξω στο ρούφηγμα, θα σβήσει η αηδία και θα πέσει μια κάφτρα ΝΑ ανάμεσα στα βυζιά σου. Τρία σημάδια σήμερα. Τζιζ.

Ένιγουέι, η γιαγιά μου αποφάνθηκε. Δούλευε χρόνια στου Παπαστράτου (μιλάμε για το ‘50 δηλαδή) και μου είπε ότι είναι ποντικοκούραδα. Μπάστα ρε γιαγιά της λέω, τί είναι αυτά τώρα; Θα αφήνανε έτσι ξέμπαρκους τους πόντικες να χέζουν τον καπνουλάκο του κόσμου να πάθουμε και καμιά λεπτοσπει…σπι… εεε…πώς το λένε γμτ… μόλυνση; Κάθετη η γιαγιά. Τί μόλυνση ρε ζώον αφού του βάζεις φωτιά του καπνού, καίγονται τα κουραδάκια και ψοφάνε τα μικρόβια. Οι πόντικες λέει του καπνού αλωνίζουνε στα καπνεργοστάσια. Με τις σκούπες τους κυνηγάγαμε τότε στον Παπαστράτο.

Ο κολλητός είχε άλλη άποψη. Με κοίταξε μ΄αυτό το συνομωτικό βλέμα και μου λέει πάρτο και μύρισέ το. Δεν του είχα πει τη γνώμη της γιαγιάς και για να μη φανώ μη μου άπτου το πήρα το ζώον και το μύρισα. Τίποτα. Τί ρε; του λέω. Μαύρο είναι μου λέει. Το βάζουνε για να μας δένουνε και να μας κάνουνε πρεζάκια της μάρκας τους. Καλή φάση.

Μπας να μαζέψω τα ποντικοκούραδα και να τα στρίψω όλα μαζί να δω τί παίζει; Άμα μαστουρώσω θα έχει δίκιο ο κολλητός και άμα τα τινάξω θα είμαι η πρώτη ηλίθια που κάπνισε ποντικοκούραδα εξεπιτούτου.

Ξέρει κανείς τελικά τί είναι αυτά; Θα σκάσω άμα δε μάθω!

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ

Οι ταξιτζήδες που έχουν όρεξη για πάρλα τρώνε ήττα άμα ακούς μουσική από το mp3 player. Την περνάω ζάχαρη όσες φορές πήρα ταξί τώρα τελευταία. Ειδικά από εκείνους που την έχουν δει d.j. και με το που θα πατήσεις το πόδι σου στο ταξί μπιστάνε την ένταση και στα κάνουν τσουρέκια με τις αδιάκριτες ερωτήσεις τους (που φυσικά δεν τις ακούς κιόλας από τα μπουζούκια που βαράνε πίσω απ΄το κεφάλι σου).

Φυσικά κάποιοι επιμένουν να ξεκινήσουν κουβέντα κάνοντάς μου νοήματα να βγάλω τα ακουστικά, για να ρωτήσουν την καθιερωμένη πια πρώτη ερώτηση: στη δουλειά πας, τί δουλειά κάνεις, είσαι παντρεμένη, έχεις παιδιά; (ναι, μία ερώτηση πιάνονται όλα αυτά). Βάζω γρήγορα το ακουστικό λέγοντας ένα ξερό όχι και τη γλιτώνω.

Ε καλά. Υπάρχουν και εξαιρέσεις. Πριν λίγο, ένας μου την είπε γιατί λέει «εγώ σου μίλαγα τόση ώρα κι εσύ δεν άκουγες». Του είπα συγνώμη, αλλά ακούω μουσική. Καλά, μου λέει, κι εμείς έχουμε μουσική. Η δική σου είναι καλύτερη; Και ανοίγει την ένταση στο τέρμα. Η φωνή του τραγουδιστή σχεδόν δεν ακουγόταν από το ντίρλι ντίρλι. Ευτυχώς φτάσαμε στο στενό μου και κατέβηκα.

Ειλικρινά πιστεύω πως το σωματείο των ταξιτζίδων πρέπει να οργανώνει εκδηλώσεις και να τους βάζει να κάνουν τους d.j. ή τους κοινωνικο-πολιτικούς σχολιαστές μπας και ξεδώσουν. Ο καλύτερος, ήταν ένας πριν μια βδομάδα που έπαιζε πασιέντζα εν κινήσει από ένα gps. Χέστηκα πάνω μου από την αγωνία μην τρακάρουμε.

ΣΟΥΤΙΕΝ


Ήταν πολύ μπερδεμένα τα πράγματα τότε. Μια κλωτσιά στο καλάμι και πουφ! Οι προσπάθειες εβδομάδων να δείχνεις γυναικωτή, στράφι. Ήταν τόσο πολύ δύσκολο το πέρασμα από το «σαμιαμίδι» στο «σωστή κοπέλα» που αρκούσε μία μόνο κίνηση και ξαφνικά, στα κεφάλια όλων των υποφηφίων γαμπρών, γκρεμιζόταν η... υποψηφιότητά σου για γκομενίτσα.

Μεγάλη μαλακία αυτό. Γιατί αν θέλανε να το πάρουμε λογικά, τί πιο γκομενέ απ΄το να βαράς γαμάουα σουτ, να τρέχεις σαν κατσίκι, να καρουμπαλιάζεις τους άλλους υποψήφιους γαμπρούς και να ξέρεις κι από σφεντόνα. Αλλά τα ΄χουμε ξαναπεί, στερεότυπα και πάλι στερεότυπα. Έτσι λοιπόν, η ηλικία του Γυμνασίου πια, οι ορμόνες, η άτιμη κοινωνία και ένα καλό γκομενάκι απ΄την Τρίτη, πρόσταζαν μεταμόρφωση. Φούστες και δη κοντές όχι μόνο την Κυριακή. Λουστρίνια τριμμένα με πατάτα στη σόλα για να τρως λιγότερες σούπες, καλτσόν αλλά χωρίς να ξύνεσαι…

…και σουτιέν. Νούμερο… μηδέν. Ναι, υπάρχει τέτοιο. Και μάλιστα έβγαινε μόνο σε ροζ. Αφού ήξεραν οι άνθρωποι ότι με άβυζα είχαν να κάνουν, σου λέει μην τα κάνουμε και πολύ χάρντκορ. Ίσα δυό ραντάκια και μια φάσα τούλι. Έλα μου όμως που αν δεν είχες ξαναβάλει τέτοιο, ένοιωθες λες και φόραγες αλεξίπτωτο. Νόμιζες ότι στην παραμικρή κίνηση, θα ξεκουμπωθεί το λουράκι, θα ανοίξει και θα πεταχτείς στον αέρα σαν τον Αστυνόμο Σαίνη (εμπρός λοιπόν καλό μου σουτιέεεεεν).

Περπατούσες προσεκτικά έτσι φασκιωμένη και φυσικά φορούσες λαιμόκοψη να φαίνεται το λουράκι. Άλλωστε ποιός ο λόγος να δεθείς στα καλά καθούμενα αν δεν το παρατηρούσαν οι παραλίγο Άντρες του σχολείου! Το ότι δεν είχες βυζί δεν είχε σημασία φυσικά. Σημασία είχε ότι είχες φτάσει στην σωστή ηλικία να κάτσεις να σκεφτείς να το βάλεις σε θήκη (το όποιο, τέλος πάντων). Γι΄αυτούς μόνο τότε το μυαλό σου είχε ωριμάσει. Το απέξω σου που δεν είχε ωριμάσει δεν μέτραγε. Άλλωστε αργότερα έμαθα ότι αυτά τα πράγματα τελικά, ξεκινούν πάντα απ΄το μυαλό.

Ξαφνικά άρχισα να κάνω λίγη παρέα με τα μικρομέγαλα της τάξης. Τις πιο ξεπεταγμένες. Εκείνες που στα διαλείματα συζητούσαν για τα σουτιέν τους, σήκωναν κρυφά τις μπλούζες (αλλά όχι και πάρα πολύ κρυφά) να δείξουν τα δικά τους που είχαν και δαντέλα ενώ επέμεναν να φοράς σερβιέτα «Ντάλια» γιατί «φαίνεται». Μπλιάχ! Αλλά είπαμε, έπρεπε να κάνουμε μπαμ από μακριά ότι μεγαλώσαμε, ακόμα κι αν τις δύσκολες μέρες περπατούσαμε σαν πάπιες με τις «Ντάλιες» μας.

Η παρέα μαζί τους, μου έμαθε πολλά. Όχι ότι τις συμπαθούσα, αλλά έπρεπε κάπως να μυηθώ κι εγώ στον αστραφτερό κόσμο της Γυναίκας. Άλλες εύκαιρες δεν είχα να μου τα μάθουν, η γιαγιά τα ΄λεγε μασημένα, η μαμά δεν τα ΄λεγε (και σ΄έχωνε κιόλας και τιμωρία), η αδελφή μου ήξερε λιγότερα, η προχώ μαμά μιας φίλης όλο έλεγε «ό,τι κι αν κάνετε να ΄χετε πάντα δεμένο το βρακί» (και το δικό μου ήταν πάντα πολύ στενό να το δέσω – άσε που δεν πολυπίστευα σε χαζοπρολήψεις) ενώ οι κολλητές που είχαν μείνει στις σφεντόνες, επέμεναν να δοκιμάσουμε το σουτιέν μου «γιατί θα ρίχνει σίγουρα πάνω από πέντε μέτρα». Πφφφ παιδιά ακόμη!

Η καινούργια μου παρέα άρχισε κανονικότατα τα μαθήματα. Πώς περπατάς (αυτό το πέτυχα μάλλον γιατί ήμουν το μόνο γυμνασιοκόριτσο με λουμπάγκα), πώς μιλάς στ΄αγόρια (με μια λέξη: σανηλίθια), τί λες άμα σε καλέσουν σε πάρτι (ναι.- αλλά διστακτικά), τί σημαίνει «τα φτιάχνουμε» (σου κάνει δώρα ο γκόμενος κιεσύταπαίρνεις) και το σημαντικότερο, πώς φιλάς Σαν Γυναίκα (με τη γλώσσα να κάνει τραμπάλα), Οκ, λοιπόν, είχα όλα τα απαραίτητα εφόδια. Ο γκόμενος έλειπε. Όοοοχι επέμεναν οι άλλες. Έχει κι άλλο μάθημα: Τί κάνεις άμα σου πιάσει το βυζί;;;

Ααααα όλα κι όλα! Εκεί επαναστάτησα. Δε φτάνει που κοψομεσιάστηκα, που σαβουριαζόμουν κάθε τρεις και λίγο με τα κωλοπάπουτσα της εκκλησίας, που δεν έλεγα πια Ρε-Μπίχλα αλλά Μωρό μου στον κάθε Μπίχλα, που έτρεχα δεξιά αριστερά σε πάρτια και δε με χόρευε κανείς ενώ απαγορευόταν λέει να χορεύω μόνη μου, που θα έπρεπε να κάνω λούνα παρκ τη γλώσσα μου άμα κάποιος μου «τα έφτιαχνε» και μου χάριζε κάνα σαβουροαρκουδάκι, θα καθόμουν αποπάνω να μου πιάσει ΚΑΙ το βυζί;

Αυτό λοιπόν που διαπίστωσα αμέσως μετά, είναι πως τα σουτιέν νούμερο μηδέν σφεντονάνε στα οχτώ μέτρα ακριβώς. Καρατσεκαρισμένο.

ΠΡΟΒΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΑ


Τα κοκόρια έδωσαν για άλλη μια φορά μια πολύ γαμιστερή ιδέα. Με την έξυπνη πρότασή τους να ιδιωτικοποιηθούν τα δάση, η ανοιχτή θάλασσα, η ρύπανση και οι φυσικοί πόροι, θα ΄σκαγα αν δεν πήγαινα παραπέρα τέτοια θεωριάρα για να βρεθούν κι άλλες λύσεις για το καλό μας (sic)*.

[Η πρότασή τους με λίγα λόγια, είναι πως για να «σωθεί» το περιβάλλον, πρέπει κάποιοι να είναι ιδιοκτήτες των δασών για να τα προσέχουν, πρέπει να κάνουμε τη θάλασσα κομματάκια και να την πουλήσουμε στους «σωστούς»** ανθρώπους, πρέπει κάποιοι να αγοράσουν τα δικαιώματα ρύπανσης και όποιος ξεπερνάει τα φυσιολογικά όρια να εισπράτουν τα πρόστιμα κ.τ.λ. Με λίγα λόγια όσοι δεν έχουν φράγκα την μπούτσισαν αλλά αυτό το λέμε «ελευθερία» και φιλελευθερισμό (και άμα το είπε ο Φρήντμαν ή πώς τον λένε, σημαίνει ότι έχει διαβάσει ένα πάκο βιβλιοθήκες και άρα προσκυνάμε και ποια είμαι εγώ να τον αμφισβητήσω αφού για όλα έχει μια θεωρία με κάτι προβατάκια που βόσκουν στο χωράφι του γείτονα και προκαλούν εξωτερικότητες και κάτι άλλα δύσκολα που άμα οι τσοπάνηδες ήταν ένα τσικ φιλελεύθεροι, χρυσάφι θα πουλάγανε τα πνευματικά δικαιώματα για να μπορεί ο πάσα Φρήντμαν να χρησιμοποιεί τα προβατάκια τους στα οικονομικά του πειράματα)]

Έτσι λοιπόν θέλοντας πάντα στο –πολύ- βάθος του μυαλού μας να βοηθήσουμε το περιβάλλον θα έπρεπε ιδανικά να ξεκινήσουμε από τα συναισθήματα. Αυτά τα φταίνε όλα. Και για να παρουσιάσω τη φιλελεύθερη πρότασή μου αρκετά φιλελευθεριακά, θα σας το πω με… προβατάκια. Ακολουθεί προβατοοικονομικό μοντέλο:

Ας υποθέσουμε ότι έχουμε δύο φάρμες, τη φάρμα Α και τη φάρμα Β με δέκα πρόβατα έκαστη. Στη φάρμα Α τα δύο προβατάκια είναι λυπημένα γιατί η μάνα τους εξαφανίστηκε, τα άλλα δύο είναι καρακαταχαρούμενα γιατί μόλις χλαπακιάσανε ένα λιβάδι χόρτα, τα δύο είναι ταπηροκρανιασμένα γιατί τα προηγούμενα δεν τους άφησαν ούτε φούντα γρασιδάκι, τα άλλα δύο βαριούνται και τα τελευταία δύο είναι αγχωμένα γιατί η πόρτα του στάβλου έκλεισε και αυτό στο μυαλό ενός προβάτου σημαίνει ανελέητο κούρεμα. Ο τσοπάνης της φάρμας Α, τα χρωματίζει ανάλογα τα συναισθήματά τους. Στη φάρμα Β έχουμε τα ίδια συναισθήματα αλλά ο τσοπάνης παίζει τη φλογέρα του και τα ΄χει γραμμένα.

Το Προιόν που αναμένεται από τα πρόβατα είναι μπόλικο αφράτο μαλλί. Οι επιστημονικές έρευνες έχουν αποδείξει ότι τα χαρούμενα πρόβατα παράγουν 80% περισσότερο μαλλί οπότε ο ιδιοκτήτης της φάρμας Α, φροντίζει να καλύψει τις ανάγκες τους και να τα κάνει όλα χαρούμενα με ecstasy. Ο ιδιοκτήτης της φάρμας Β, συνεχίζει να τα ΄χει γραμμένα. Αποτέλεσμα; Ο νικητής είναι ο πρώτος τσοπάνης με 80% παραπάνω μαλλί (και φυσικά ένα τσικ παραπάνω κόστος γιατί τα ecstasy δεν πλησιάζονται πια τα ρημάδια).
Καλό εεεεεεε;;;;

Τα κομμούνια της παρέας, παρόλο που θα παραδεχτούν τον θρίαμβο του προβατοοικονομικού μοντέλου μου, εντούτοις θα αρχίσουν τις γνωστές πίπες: «και δηλαδή τι σχέση έχει όλο αυτό με τη διάσωση του περιβάλλοντος;» Μα τι πεζοί που είναι αυτοί οι άνθρωποι; Τεσπα, αφού θυμήσω ότι όλα γίνονται για το καλό-μας και ότι στο –πολύ- βάθος του μυαλού μου αυτό σκέφτηκα πρώτο, ας σας κάνω τη χάρη να σας απαντήσω αφού δεν σας κόφτει παραπέρα. Ετοιμαστείτε να καταρίψουμε μεμιάς κάθε δυσπιστία και να είστε σίγουροι ότι από αύριο όλοι θα κουμπωνόμαστε φιλελεύθερα:

Μα ρε βλήτα, αν όλοι οι τσοπάνηδες έβγαζαν 80% παραπάνω λεφτά, τουτέστιν – για να πάμε στους ανθρώπους – αν όλα τα πρόβατα προσφέραμε 80% περισσότερο Προιόν στους ιδιοκτήτες μας και είμασταν και καρακαταχαρούμενοι, ποιος το χέζει το περιβάλλον;

[Είμαι σίγουρη ότι αυτά δεν ήταν δύσκολο να τα ΄χε σκεφτεί κι ο Φρήντμαν αλλά οι φιλελεύθεροι έχουν ένα θεματάκι με τους λογικούς συνειρμούς γενικότερα. Λένε κάτι ουάου και άμα το πάρεις και το προχωρήσεις σε σούπερ ουάου, κολλάνε σε ηθικές και μαλακίες. Ή είσαι φιλελεύθερος ή δεν είσαι! Άμα δηλαδή ο απώτερος σκοπός σου είναι το Κέρδος και η Ελευθερία πάνω σε Πρόβατα, δεν έχεις κανένα λόγο να ασχοληθείς με το ευ ζειν των Προβάτων μόνο και μόνο για να λέγεσαι Άνθρωπος. Αυτά είναι παλαιολιθικά πράγματα που άμα δε βαριόμουνα θα ΄σας το ΄κανα κι αυτό προβατάκια να το καταλάβετε]

*καλό μας: ελευθερία στο κέρδος.
**σωστός άνθρωπος: πλούσιος πλην τίμιος (το ‘’πλην’’ κυριολεκτικό).

COLON SENSE


Δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου αλλά το κόλλημα όλων αυτών των new agers με τα κωλάντερά τους, είναι άλλο πράγμα. Δεν φτάνει που έχουν φάει τα λυσσακά τους με ό,τι έχει να κάνει με εξαγνισμούς και καθαριότητες, πλέον αποκλείεται να συναντήσεις εναλλακτικόμουτρο που να σέβεται τον εαυτό του και να μην θέλει να καθαρίσει το κόλον του.

Θα μου πεις, αν κουβαλάς ολόκληρη επαρχία από μικροσκοπικά μαμούνια πάνω σου, φαντάσου τί θα παίζει στο κόλον σου. Πάτε καλά ρε σεις, τί το περάσατε το κόλον σας; Σε λίγο θα του κάνετε και παρκέ για να γλιστράει καλύτερα!

Το γαμάτο είναι, ότι έχουν αρχίσει τους κολοπολέμους. Σου λένε οι πρώτοι, ότι μπορείς ας πούμε, να κάνεις την ειδική διαιτούλα και να πετάς πού και πού κάνα κλυσματάκι. Εκεί που ψοφάς δηλαδή από την πείνα, χώνεις ένα κλύσμα και το ξεχνάς.

Όοοχι, λένε οι παραδίπλα, «ένα κλύσμα καθαρίζει μόνο το κάτω κόλο». Υδροθεραπεία πρέπει να κάνεις. Εμ, η μάνα μου τόσα χρόνια αυτά λέει. Άμα είναι να κάνεις σωστή καθαριότητα δεν ξεκινάς απ΄το σαλόνι!

Όοοοχι, λένε οι άλλοι με τα πιο καθαρά κωλάντερα. Ο μόνος σωστός τρόπος είναι να κάνεις εσωτερικό λούσιμο με αλατόνερο και μετά να κάτσεις να μας γράψεις πώς ήταν τα κακάκια σου… στο μπλογκ σου!

Συγνώμη κιόλας, αλλά οι εναλλακτικιές τί λένε μετά το πρώτο ραντεβού, «Σούλα μου, πού να στα λέω! Κελεπούρι! Ψηλός, μετρημένος, σοβαρός και με ένα κόλον μούρλια! Μοσχομύριζε σπιρουλίνα στα πέντε μέτρα!»;;;;

ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ


Η δουλειά μου μερικές μέρες είναι τόσο δύσκολη που ο μόνος τρόπος να ξεκολλήσει το κεφάλι μου είναι… να με κάνω ρόμπα. Χθες ας πούμε, μου ζητήθηκε να γράψω μια ανακοίνωση για τους νικητές κάποιου διαγωνισμού. Είχα γράψει τα κείμενά του, ήξερα το αντικείμενο γιατί είναι κάτι που τρέχει μήνες, οπότε no prob το πολύ πέντε λεπτά, λέω. Ε, έφαγα το κεφάλι μου να βρω κάτι της προκοπής να γράψω, κάτι που να είναι «αξιοπρεπές με ένα τσικ ενθουσιασμού». Το τυπώνω όλο χαρά και διαβάζω δυνατά την πρώτη φράση. Είχα γράψει επί λέξει: «αναδείχτηκαν οι μεγάλοι νικητές του μεγάλου διαγωνισμού που κέρδισαν το μεγάλο έπαθλο!» Ακόμα γελάνε στο γραφείο.

Άνοιξα ένα λεξικό μπας και καταφέρω να ξεκολλήσω. Λες και ο εγκέφαλός μου είχε μέσα μία και μοναδική λέξη: μεγάλο. Τα συνώνυμα δεν βοήθησαν και πολύ, παρεκτός κι αν με άφηναν να γράψω τίποτα «αναδείχτηκαν οι πελώριοι νικητές του γιγάντιου διαγωνισμού που κέρδισαν το τρισμέγιστο έπαθλο». Αλλά δεν. Έπρεπε κατεπειγόντως να βρω τρόπο για να αρχίζει αυτή η περίφημη ανακοίνωση. Τις λέξεις που να επικοινωνούν (αχαχα μιλάω κι εγώ σαν μεταλλαγμένη! Μα, επικοινωνούν; Ναι, εδώ αυτή τη λέξη τη χρησιμοποιούν όλοι πολύ περίεργα τύπου «θέλω να επικοινωνήσω το τάδε μήνυμα» και στο τσακ είμαι να τους επικοινωνήσω κάνα γαλλικό). Τι έλεγα; Α, και έψαχνα λοιπόν πώς στο διάολο να γράψω για τον ρημάδη τον διαγωνισμό με τους υπερτυχερούς και το μεγά… (άει σιχτίρ) το… έπαθλο. Τρεις ώρες!

Μου λένε όλοι ότι αυτή η δουλειά, είναι περισσότερο τεχνική. Ότι δεν χρειάζεται φοβερή προσπάθεια, αρκεί να καταφέρεις να επικοιν… (φτού!) να δώσεις το μήνυμα αποφεύγοντας τους διθυράμβους και τα κλισέ. Σου δίνουν δηλαδή ένα γεγονός και σου λένε γράψε εκατό λέξεις με δυό μεσότιτλους. Αυτά τα πράγματα όμως, μερικές μέρες δε γίνονται με την καμία. Πρέπει να μπουρδουκλώσεις συγκεκριμένες λέξεις με δικές σου και να καταφέρεις να μη σου βγει αστείο. Ε, αποκλείεται.

Καμιά φορά όταν βρω λίγο χρόνο, έτσι για αποσυμπίεση φτιάχνω δικά μου κείμενα με όσο περισσότερο βλακ χιούμορ μπορώ. Μετά βάζω σοβαρούς τίτλους, τα τυπώνω και τα διαβάζω σε όλους φωναχτά μπας και ξεκολλήσει η ατμόσφαιρα. Κάτι σαν «Ήρθε η ώρα σου! Ω μεγάλε νικητή της εταιρείας, μπορείς να περάσεις αύριο από τη γραφειάρα μας όπου ο Μεγάλος θα σου παραδώσει αυτοπροσώπως ένα καρακαταπληκτικό ανοιχτήρι για μπάμιες». Νταξ΄εδώ φαίνεται ξενέρωτο αλλά εντός κόντεξτ καραλέει.

Άλλες πάλι, με πιάνει οίστρος και αντί για σοβαρή ανακοίνωση, μου βγαίνει μυθιστόρημα και όλοι μου ζητούν να το κάνω πιο χαρντσέλινγκ. Χε, το ΄μαθα τι σημαίνει αυτό. Αντί δηλαδή να το ξεσκίσεις στο δράμα και να πεις «το σούπερ φανταστικό γαμάουα προϊόν μας θα σας σκίσει τα φάρδουλα και οι γκόμενες θα πέφτουν τέζα» πρέπει να το κάνεις λίγο πιο «το προϊόν μας είναι το καλύτερο στην κατηγορία του». Μπλιαχ! Ε, ξενερώνω και μετά νοιώθω λες κι έχω καταπιεί κασέτα μέχρι που αδειάζει εντελώς ο εγκέφαλος και το μόνο που μένει μέσα είναι ο μεγάλος διαγωνισμός, οι μεγάλοι νικητές και τα μεγάλα έπαθλα… Ουφ!

Δεν ξέρω πώς μπορώ να το τιθασεύσω αυτό το πράγμα. Ή όλα ή τίποτα. Οι μέσες λύσεις δεν μου αρέσουν μία. Τα περισσότερα διαφημιστικά κείμενα που θα συναντήσεις τριγύρω, είναι είτε ξενέρωτα είτε κλισαδούρες. Καμιά φορά θα ήθελα να μπορούσα να τα γράψω χωρίς κανένα «τσικ αξιοπρέπειας και ενθουσιασμού». Πιο ελεύθερα ρε παιδί μου. Λες και δεν μιλάει από πίσω κάνας πληθυντικόδουλος αλλά τέλος πάντων κάποιος που το γουστάρει αυτό το ρημάδι. Το κείμενο ας πούμε, μιας εταιρείας με βαφές να το έγραφε ένας μπογιατζής και να ξεκινούσε: «Μανταμίτσα, τι λέτε να σας περάσουμε κάνα χεράκι;» Ή το κείμενο ενός δανείου να έλεγε: «αφού είσαι που είσαι μαλάκας και χρεώνεσαι σαν τρελός δεξιά αριστερά, πάρε τουλάχιστον το δικό μας να γουστάρουμε». Ή για τους διαγωνισμούς «τώρα θα σκέφτεσαι σιγά μη κερδίσεις αλλά κάπου εδώ πρέπει να σε πληροφορήσω ότι δεν είναι πολλοί οι καμένοι που θα κάτσουν να συμμετάσχουν, μπορεί να είσαι και ο μόνος δηλαδή, οπότε έχεις πολλές πιθανότητες. Πάρε μέρος που σου λέω».

Γαμώτο τι ωραία που είναι να γράφω εδώ μέσα. Πέντε λεπτάκια και τσουπ! Έτοιμο. Άμα όμως πρέπει να τα γράψω έτσι κι έτσι κι έτσι, τα σκατώνω τελείως. Πρέπει να το κοιτάξω αυτό.

[Διάλειμμα τέλος. Πρέπει να επιστρέψω στους μεγάλους διαγωνισμούς με τα μεγάλα δώρα και τους μεγάλους νικητές. Ε ρε κάτι μεγάλες μαλακίες που θα γράψω πάλι! Οι συνάδελφοι πάντως γουστάρουν κι αυτό είναι μια κάποια παρηγοριά]

ΧΟΡΤΟΛΑΤΡΕΙΣ


Δεν έχω καταλήξει ακόμα για τους χορτοφάγους. Ομολογώ όμως, ότι είμαι αρκετά σκεπτική απέναντί τους. Και όχι λόγω επιχειρημάτων, το αντίθετο, έχω ψιλοπειστεί ότι αν δεν είσαι αυστηρά χορτοφάγος και κάνεις συχνά τεστ (ειδικά για σίδηρο) μάλλον καλό κάνεις στην υγεία σου. Κοινή λογική βασικά, παν μέτρο και τα τέτοια. Αφήστε που σκοτώνουμε ένα σωρό ζωάκια τσάμπα και βερεσέ.

Αυτό που μου τη δίνει περισσότερο απ΄όλα όμως, είναι ο τρόπος που πλασάρονται γενικά αυτά τα πράγματα. Έχεις ρε παιδάκι μου μια θεωρία ή τέλος πάντων μερικές αποδείξεις ότι κάτι πρέπει να αλλάξεις απ΄αυτά που κάνεις. Τι πιο φυσικό απ΄το να παραθέσεις τα στοιχεία και να αφήσεις τον καθένα να σχηματίσει την άποψή του; Ε, ποτέ δεν γίνεται έτσι. Δεν ξέρω πώς την έχουν δει τόσο σταυροφόροι, αλλά οι περισσότεροι πιάνονται από κάτι και το φορτώνουν με θρησκείες, με μόδες, με καταστροφικά σενάρια και άπειρες new age παπαριές.

Σας ορκίζομαι, θα αρκούσαν μερικά στοιχειάκια για να πειστεί ένας απλός άνθρωπος. Ούτε τύψεις, ούτε συναίσθημα, ούτε μεταφυσικές ανησυχίες, ούτε φόβος. Τίποτα δεν χρειάζομαι απ΄όλες αυτές τις σάλτσες, πέρα από απλή καλή λογική. Έπειτα, έχεις να βγάλεις και άκρη και με τα παρακλάδια τους. Η κάθε πασπαλισμένη με αηδίες θεωρία αρχίζει και μάχεται τις άλλες. Ο χορτοφάγος που τρώει παράγωγα ζώων επιτίθεται στον χορτοφάγο που τρώει μόνο καρπούς. Ο χορτοφάγος πολέμιος της σόγιας χώνει άπειρα στον χορτοφάγο που τρώει ψάρι ή στο τάδε οπαδό της δείνα χορτοφαγικής θρησκευτικής οργάνωσης. Αντί δηλαδή να εστιάσουν στην έρευνα και την ενημέρωση, έχουν χωριστεί σε ομάδες κι ενώ εσύ ψάχνεις να δεις τα υπέρ και τα κατά, χάνεσαι σε κοκορομαχίες (ενίοτε μη κοκοροφάγων) new age victims.

Περίπου τα ίδια γίνονται και σε οτιδήποτε έχει να σου πει μια άλλη άποψη για το πώς να ζήσεις καλύτερα. Έχουν μπλέξει το «ποιότητα ζωής» με το «πώς θα μπουρδουκλώσουμε τη θεωρία μας με ό,τι κινείται και πετάει», ενώ θεωρούν ότι η πλύση εγκεφάλου και ο φόβος είναι η αμεσότερη οδός. Βλέπε επίσης γυμναστική, δίαιτες, διαπαιδαγώγηση, διακόσμηση και γενικά οτιδήποτε έχει μπροστά τη λέξη «εναλλακτικό» ή αποτελεί εκστρατεία της Όπρα.

Και για να μην τους βάζω όλους σε ένα τσουβάλι, έχω ένα κρας τεστ που κάνω σε χορτοφάγους: Λέω σε κάποιον φανατικό χορτοφάγο ότι είμαι κι εγώ, μόνο που κάθε είκοσι μέρες καταπίνω ένα κοπάδι μπριζόλες γιατί αυτό θεωρώ ότι είναι το καλύτερο για την υγεία μου. Μετά την καραστάνταρ απορημένη μουτσούνα, οι αντιδράσεις είναι συγκεκριμένες. Απαρίθμηση των do και don’ts του σωστού χορτοφάγου, οπωσδήποτε αναφορά της λέξης «αμαρτία», παραστατικότατη παντομίμα της αγελαδινής φατσούλας την ώρα της σφαγής και στο τέλος, αφορισμός και αγανάκτηση. Επιχειρήματα, μηδέν. Λες και είπα ότι γδέρνω κουνέλια για να κάνω γούνα.

Οκ, δε θέλω και πολύ. Κάπου εκεί επεμβαίνω δυναμικά αναλύοντας την θεωρία μου περί της ψυχής των φυτών. Αλλά με επιχειρήματα σοβαρότατα: «επειδή δηλαδή τα φυτά δεν έχουν μάτια και στόμα, θεωρείς ότι δεν διαπράτεις δολοφονία;» ή «έχεις σκεφτεί ποτέ πόσο σιχαμερό είναι να ρουφάς το σπέρμα μιας ντομάτας;» ή «υποτιμάς το i.q. ενός βλήτου μόνο και μόνο επειδή δεν ξέρεις να το μετρήσεις;» ή «έχεις σκεφτεί πως αυτοί που χρησιμοποιούν αγγούρια για σεξουαλικό βοήθημα θα έπρεπε να λέγονται φυτόφιλοι και να θεωρούνται το ίδιο άρρωστοι με τους ζωόφιλους;».

Βασικά, δεν έχω πείσει κανέναν ακόμα. Ίσως αν τα ΄λεγα καλύτερα, μερικοί από τύψεις θα γίνονταν χωματοφάγοι. Χεχε, φυσικά και έχω μια θεωριούλα εύκαιρη και γι΄αυτούς.  

ΓΡΑΙΚΟΙ ΥΠΟ ΚΑΥΣΩΝΑ


Σκεπτόμενη ότι ούτως ή άλλως πάμε για φούντο παγκοσμίως, είπα να κάνω ένα σενάριο επιστημονικής (πάντα) φαντασίας (δε), ένα τύπου σιμουλέισον ενός διαφορετικού κόσμου να γουστάρω. Το σενάριο είναι φύσιν παραδοσιακό, συντηρητικό και καυσωνοκρουσμένο αλλά δεν μασάμε.

Ας πούμε δηλαδή ότι κάνουμε λοβοτομή στους παγκοσμιοτέτοιους, ποτίζουμε με μοχίτος τους συγχρονιστούληδες (εντάξει, εγώ τουλάχιστον μεθάω με δαύτα) και γίνουμε όλοι απαξάπαντες… εθνικοτέτοιοι. Θα μου πείτε, υπάρχει και μέση λύση. Όχι, θα σας πω. Δεν υπάρχει και μόλις το διαπίστωσα αλλά βαριέμαι να αναλύω. Τι μέλλει γενέσθαι λοιπόν;

Για να πεις ότι παίζει τέτοιο σενάριο, έχεις άπειρες αλλαγές να κάνεις. Βαφτίζεις τους πάντες ορθόδοξους χριστιανούς, τους βάζεις σημαίες στα μπαλκόνια, επαναφέρεις πολυτονικό και καθαρεύουσες (οι διανοούμενοι μιλούν όμως αρχαία – δεν είμαστε όλοι ίσα κι όμοια), διώχνεις τους μετανάστες (ή τέλος πάντων τους παράνομους και κρατάς τους υπόλοιπους ένα σκαλί παρακάτω για σιγουριά). Ό,τι σου κάνει για παγκοσμιοτέτοιο το σαμποτάρεις/ απαγορεύεις/ εξαφανίζεις και ΔΕΝ ξεχνάς τι τράβηξες από Τούρκους, Φράγκους, Αλβανούς, Πέρσες, Δωριείς, Νεάτερνταλ και Τιτάνες. Μην ξεχνάμε τις εθνικές ανατάσεις ανά τακτά χρονικά διαστήματα, το ξεψείρισμα κάθε αντεθνικής γκουμούτσας που θα ακούγεται όξω από ΄δω και την λειτουργία κάθε Κυριακή. Πις οφ κέικ.

Ωραία; Ωραία. Εκτός από τόνους διάβασμα να θυμηθούμε το πολυτονικό και κάνα δεκάευρο τη σημαιούλα ο καθένας μας (νταξ και κάτι δις παραπάνω για εξοπλισμούς, άμυνες και ό,τι άλλο χρειαζόμαστε για τον πόλεμο που «όπου να ΄ναι ε-ε-έρχεται»), όλα τ΄άλλα βαίνουν όπως πριν. Ή όχι;

Φτου! Ξεχάσαμε τα παγκοσμιοτέτοια που ΔΕΝ αποδεχόμεθα με τίποτα. Το λοιπόν, κλείνουμε τα μπλόγκια (ιντερνέτι σιξ σιξ σιξ ριμέμπερ?), καίμε τα πισιά, αγοράζουμε τίποτα υπολογιστές Αντικυθήρων και άλλα ελληνικά προιόντα (μπάι μπάι κοκακολίτσαααααα) και δεν ψηφίζουμε αντεθνικά κόμματα τύπου Αριστερά. Ούτε Δεξιά. Πουλημένοι είναι κι αυτοί. Λάος μόνο.

Ωρέ Γραικοί (για να μπούμε στο φίλινγκ) να σας κάνω μια ερώτηξις; Και που ΄ναι το μέλλον ωρέ; Τι μένει να κάνεις άμα αποκοπείς από τον κόσμο και όλα τα βλέπεις μόνο σαν Γραικός απέναντι στους Άλλους; Τουτέστιν: μας φάγατε τους προγόνους, υπονομεύετε το μέλλον μας και θέτε να μας κάνετε πειθήνια όργανά σας αλλά εμείς βαστάμε γεράαααα! Θέτε δηλαδή να γίνουμε η πονηρή Αλεπού που αρνείται να φάει για να μην δηλητηριαστεί; Πάρε το… αυτό που τρώνε οι αλεπούδες τέλος πάντων, κάντου κάνα dna, πλύντο και φάτο. Τόσο δύσκολο είναι;

Καταλήγω ότι αυτό το σιμουλέισον δεν το θέλει κανείς. Ούτε οι απ΄εδώ ούτε οι απ΄εκεί. Όλοι θέλουμε να προχωρήσουμε. Απλά κάποιοι, το θέλουν σερβιρισμένο με ενοχές και μπου ρου μπου ρου πρηξαρχίδισμα.

Ω Γραικοί Τιμητές Του Ένδοξου Παρελθόντος έχω αρκετά ντράβαλα, δεν θέλω άλλο νταλκά στο σβέρκο. Σύρετε εσείς τον Αγώνα κι όταν είναι στείλτε μια αναπάντητη. 

Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ

Αν έβγαινα και έλεγα επώνυμα ( ΚΑΙ σε βιβλία ΚΑΙ σε κανάλια) ότι ο Γιώργος Νταλάρας είναι αποδεδειγμένα Σαύρας, Εσωγήινος, Βριλ, καταπίνει μωρά και ετοιμάζει τα σατανικά του σχέδια για να κατακτήσει τον πλανήτη ΓΗ και ότι ο Τζίμης Πανούσης είναι αποδεδειγμένα απόγονος των Ελ και έχει προφητευτεί γι΄αυτόν (από τους σεβαστούς πατέρες της ορθόδοξης εκκλησίας φυσικά) ότι θα νικήσει τον υποχθόνιο Γιώργο Νταλάρα και θα εξαπολύσει μυστικά γυαλιστερά κολάν κατά του λαρυγγιού του, βοηθώντας το Καλό Τραγούδι να κυριαρχήσει…

…ο Γιώργος Νταλάρας δεν θα είχε το δικαίωμα να με μηνύσει ως συκοφάντισσα;

Άμα τα πεις αυτά για έναν (και μάλιστα επώνυμο) έχεις πρόβλημα, ενώ άμα αναφερθείς σε ας πούμε, μερικές χιλιάδες ανθρώπους (ειδικά αν είναι μη Έλληνες, μη ορθόδοξοι κ.τ.λ.) την βγάζεις καθαρή;

Αν δηλαδή πεις ότι πέντε χιλιάδες Αμερικάνοι είναι Υποχθόνιοι Νταλάρες και ότι δύο εκατομμύρια Έλληνες είναι Ελ Πανούσηδες, τότε οι Νταλάρες κάνουν μόκολα και οι Πανούσηδες κάνουν πάρτι και μπορούν να πουν μετά όσο «Νταλάρας» θέλουνε τσάμπα;

Ωραία.

Οι βιοτέχνες υποδημάτων ετοιμάζουν γαλαξιακό πόλεμο με μυστικές αερόσολες ενώ οι κρυφοσιωνιστές αρτοποιοί κάνουν πειράματα με κοσμόσφαιρες – φρατζόλες για να είναι έτοιμοι για το το τελικό τους χτύπημα εναντίον της Ορθοδοξίας, τον Δεκέμβριο του 2007 στην πλατεία Συντάγματος όπου μάλλον θα επέμβουν οι Ελ Ταρίφιδες που θα πατήσουν το μυστικό κουμπί «ΚΙΤ» των υπερόπλων – ταξί τους και θα στείλουν βιοτέχνες και αρτοποιούς σούμπητους στον Σείριο. Οι βουλκανιζαντέρ-εξατμίσεις τα ξέρουν αλλά κάνουν τις πάπιες.

Χα! Πιάστε με άμα μπορείτε.

SIMILIA SIMILIBUS CURENTUR


“Η διπλή τυφλή κλινική δοκιμή απαιτεί να χορηγείται το ίδιο φάρμακο σε όλους τους ασθενείς, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει στην ομοιοπαθητική, η οποία θεωρεί τον κάθε ασθενή ξεχωριστό και θεραπεύει τη δική του νόσο. Έτσι, δεν είναι εύκολο να υπάρξουν διπλές τυφλές κλινικές δοκιμές. Υπάρχουν όμως μελέτες που καταδεικνύουν την αποτελεσματικότητα των ομοιοπαθητικών φαρμάκων”. Πηγή.

Εξπλανασιόν: Αν δηλαδή κάποιος έχει σύφιλη, η δικιά του σύφιλη δεν θα είναι ίδια με κανενός αλλουνού τη σύφιλη, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να τεστάρουν τα αποτελέσματα των φαρμάκων.

Αφού όμως η κάθε σύφιλη δεν μοιάζει με κανενός αλλουνού, πώς δηλαδή ξέρετε ότι πρόκειται για σύφιλη και όχι ας πούμε, για βαριά κατάθλιψη με ολίγο από aids και τρία καβλόσπυρα?

Και αφού δεν είναι ίδιες οι νόσοι, πώς γίνεται και τα συμπτώματα μοιάζουν τόσο διαολεμένα μεταξύ τους;

p.s. Και για να ρωτήσω και τίποτα τσι προκοπής… και αφού τα όμοια θεραπεύουν τα όμοια (σε ελάχιστες δόσεις) αν δίνω κάθε μέρα σε έναν ομοιοπαθητικό γιατρό ομοιοπαθητικά φάρμακα, πότε θα γίνει συμβατικός γιατρός;

ΘΑ

Έχω καταντήσει ο πολιτικός του εαυτού μου. Θα σας πλύνουμε κουρτίνες, θα σας βάψουμε τα νύχια, θα σας ξεσκονίσουμε, θα σας σιδερώσουμε, θα σας χτίσουμε γέφυρες… οκει παρασύρθηκα. Το πνεύμα προεκλογικό, η δε σαρξ… μια μέρα μετά. Σαβουριάζομαι από καρέκλα σε καρέκλα και περιμένω από έναν τενεκέ φραπέ να με σηκώσει και να μου υλοποιήσει τα προεκλογικά που έλεγα στον εαυτό μου όλη τη βδομάδα. Αλλά δεν. Οι κουρτίνες ακόμα εκρού, τα νύχια άβαφα και η σκόνη κάνει καριέρα κόμπακτ πούδρας για ταλαιπωρημένες επιδερμίδες.

Κι αύριο πάλι δουλειά. Μέχρι την Παρασκευή που θα ξανατρέξω στις κάλπες, θα με ξαναψηφίσω – γαμάει λέμε το πολιτικό πρόγραμμα – και μετά θα κάτσω σα τον μαλάκα τον ψηφοφόρο να τα ρίχνω στο φραπέ… που ήταν ντεκαφεινέ μάλλον. Ή στο νευρικό μου σύστημα που είναι αδιάβροχο πια. Και να πεις ότι έχω και σοβαρή αντιπολίτευση; Αρχίδια. Μόλις πω τη μαγική φράση «ανοιξιάτικες κουρτίνες», ξυπνάει ο πορωμένος οπαδός μέσα μου και χειροκροτάω τα γαμάτα σχέδια για το μέλλον. Κλαπ κλαπ κλαπ. Μπράβο πρόεδρε! Και κουρτίνες, και φούντες (στην κουρτίνα ντε) και ξαράχνιασμα, μέχρι και μέριτο για το σιδέρωμα θα βάλουμε. Κλαπ κλαπ κλαπ!

Φυσικά, οι εβδομαδιαίες αυτές εκλογές θα έπρεπε να μου είχαν βάλει λίγο μυαλό αλλά ακόμα πιο φυσικά, άμα είσαι οπαδός… είσαι οπαδός. Δε θες πολλά πολλά. Χώνεις, ξενερώνεις, απελπίζεσαι, μέχρι κάποιος να πει μια τόσο δα μαγική λέξη. Ε, εγώ τη λέω στον εαυτό μου και αυτομπλοφάρω μια χαρά. Αφού με ξέρω. «Πικέ κουβερτούλες»! Ααααααα…. κλαπ κλαπ κλαπ. Μόνη μου εντυπωσιάζομαι ο μαλάκας. Κσι δεν φτάνει αυτό. Όοοχι. Τη λέω και στους άλλους. Κύριοι, πού να σας τα λέω, θα σας αλλάξουμε τη ζωή, το σπίτι σας θα λάμπει, οι αράχνες θα φύγουν μετανάστες, τα χαλιά θα μαζευτούν και στον μπούτσο σας λουλούδια!

Ε, και μετά σαβουριάζομαι ήσυχη για την εκλογή μου και περιμένω να ξεκουνηθώ. Κυριακή βράδι. Πάω να σιδερώσω. Το αποφάσισα. Έχουμε εκλογές την Παρασκευή και με βλέπω να παίρνω τον πούλο.

P.s. Ετοιμάζεται πραξικόπημα έμαθα. Τώρα, μαμά θα΄ναι, πεθερά θα ΄ναι, δε ξέρω. Το σίγουρο είναι ότι αυτοί οι συνταγματάρχες δε χρειάζονται φραπέ. Βάλτε τη μάνα μου και την πεθερά μου να κάνουν τους πολιτικούς και κόβω τα βυζιά μου ότι την άλλη μέρα θα κυκλοφορούμε όλοι με βατραχοπέδιλα για να στρώσει η άσφαλτος.

ΝΤΕΦΙ (ΝΙΣΙΟΝΣ)


Έχει κουρκουτιάσει το κεφάλι μου από όλους αυτούς τους καινούργιους διαφημιστικούς όρους που πρέπει να μάθω σε χρόνο ντε-τε (ντε-τε= συντομογραφία του «άντε ντε» που σημαίνει «τέλειωνε μαλάκα» και που προφανώς κουτσουρεύτηκε από τίποτα βλαχοεξέκιουτιβς και τώρα θεωρείται σίριους τερμινόλοτζι). Οι όροι αυτοί, είναι είτε πολύ δύσκολες λέξεις, είτε απίστευτα εύκολες που όμως μοιάζουν μεταξύ τους τόσο πολύ που όλο τις μπερδεύω.

Αφήστε που οι περισσότεροι όροι έχουν απαραίτητα δίπλα τη λέξη marketing. Εντάξει ρε κύριοι και οι κορδελιάστρες έχουν τους όρους τους αλλά τα λένε ανθρώπινα: φαλτσέτα, ρεφιλάρισμα, φόντι. Δε λένε κορδελιαστρική φαλτσέτα, κορδελιαστρικό ρεφιλάρισμα και φόντι κορδελιαστρικής. Έχουν μια κάποια ταπεινότητα οι άνθρωποι, άσε που τα ευκόλως εννοούμενα τα τρώει η φαλτσέτα. Για τους έξυπνους δηλαδή.

Ο πιο ενοχλητικός όρος είναι το “deadline”. Σημαίνει σε ελεύθερη μετάφραση ότι κάπου στο εγγύς μέλλον υπάρχει μια «ψόφια γραμμή». Άμα την περάσεις ψόφησες κι εσύ. Τόσο απλό, αρκεί να μην το ακούς τόσο πολύ συχνά ώστε μετά από λίγο να φτάσεις στο σημείο να νομίζεις ότι αυτή η λέξη έχει στοιχειώσει το κτίριο και να την ακούς ακόμα και από το στεγνωτήρι της τουαλέτας.

Πριν όμως την «ψόφια γραμμή», καλείσαι να κάνεις διάφορα πράγματα που δε γελάς στο άκουσμά τους, αποφεύγεις να ρωτήσεις τι σημαίνουν και κάθε φορά κουνάς συγκαταβατικά το κεφάλι τύπου «το κατάλαβα – το έχω σπουδάσει σου λέω αυτό το πράγμα –άσε που όλη μου η πτυχιακή είναι πάνω σ΄αυτό». Το μυστικό είναι να σηκώνεις παράλληλα το δεξί φρύδι ψηλά. Ή να το έχεις ξετριχιάσει έτσι, ώστε να φαίνεται μόνιμα σηκωμένο τύπου «ναι, σωστά κατάλαβες, τίποτε δεν άφησα όξω από την πτυχιακή μου».

Μόλις λήξει το παιχνίδι εντυπώσεων, βουλιάζεις στο υπολογιστάκι σου και ψάχνεις κρυφά τα λεξικά. Αρκεί να θυμάσαι καλά τις άγνωστες λέξεις. Το τι είχα τραβήξει με το guerilla marketing δε λέγεται. Να σπάω το κεφάλι μου να βρω πώς στο διάολο να συνδυάσω ένα γορίλα μάρκετινγκ (μπουχαχα) σε μια διαφημιστική καμπάνια για τράπεζες. Αφού δοκίμασα ένα σωρό αναγραμματισμούς, έπεσα πάνω στο Guerilla.

Ωραία λέω, ας δούμε τώρα τι σημαίνει: “The strategy of targeting small and specialized customer groups in such a way that bigger companies will not find it worthwhile to retaliate”. Εμ, πέστε το τόση ώρα ρε παιδιά! Απλό. Έψαχναν κάτι αρκετά σκουληκιάρικο για πλαγιοκόπημα (marketing ντε!) που όμως οι μεγαλοκαρχαρίες να θεωρήσουν εντελώς για τον μπούτσο. Έλα ρε παιδιά και είχα αγχωθεί, η ειδικότης μου λέμε! Τσαααακ έτοιμο το γοριλάκι.

Ε, και μετά είδαν πόσο ψηλά σηκώθηκε το φρύδι (τα τσιμπιδάκια σόλιγκεν είναι φονιάδες πάει και τελείωσε) και άρχισαν τις μαλακίες:

- Affinity Marketing

- Όχι ρε, δεν πουλάω τη μάνα μου.

- Ambush Marketing

- Α, εγώ τις χειροβομβίδες τις φοβάμαι.

- Marketing Myopia

- Στραβούλιακας είσαι και φαίνεσαι.

- Relationship Marketing

- Αυτό στο χωριό μου μίστερ, λέγεται σεξουαλική παρενόχληση.

- Offensive Marketing

- Της δικιάς σου μάνας.

- Neuromarketing

- Παρομοίως. Τσουρέκια.

Στα διάλα!

AND I THINK TO MYSELF…


Τώρα τελευταία τα σύμπαντα μου ‘χουν σπάσει τα νεύρα πάρα πολύ. I mean, ρε φίλε πώς το κάνεις αυτό; Πώς πας και χώνεις έναν άνθρωπο πάνω σε μια πέτρα γύρω από μαύρα σκοτάδια και τον αφήνεις έτσι μόνο του να αναρωτιέται; Και δεν φτάνει αυτό αλλά πας και του δίνεις και νιονιό; Άστον εκεί πέρα να τρώει χορτάρι, να τρέχει στα λιβάδια, να χαζεύει τα γαλάζια και τα κίτρινα και τα πορτοκαλί… ή μαλακία, μην του δώσεις χρώματα, τέλος πάντων άστον στην ησυχία του. Άσε για το μέγεθος. Μα καλά, δε μπορούσες να μας κάνεις γιγάντιους να έχει φάση; Έπρεπε δηλαδή να πας και να μας κάνεις σα μυγοχέσματα, μικρότερους ακόμη και από ένα εφταμηνίτικο φαλαινάκι; Και δε φτάνει που ακόμα και τα φαλαινάκια είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ αλλά πας και τους δίνεις λιγότερο νιονιό, να μην μπορείς να κάνεις μαζί τους μια κουβέντα της προκοπής, να μας σπασαρχιδίζουν ακόμα κι αυτά, εκτός από τον χώρο που μας τρώνε;

Μιλάμε, να είσαι φαλαινίτσα, να μην έχεις καθόλου μυαλό και τα πράγματα να είναι απλούστατα: ψάρια να φας, ψάρια να ζευγαρώσεις, ψάρια να σου τρώνε τη γλίτσα και ψάρια που δε σου χρησιμεύουν σε τίποτα. Ενώ σε μένα, τα πράγματα είναι άπειρα πιο πολύπλοκα: ψάρια να φάω, ψάρια να μη φάω, ψάρια να με φάνε, ψάρια να θαυμάσω, ψάρια με ένα δισεκατομμύριο χρησιμότητες, που ντε και καλά πρέπει να αξιοποιήσω. Κι ούτε ένα ψαράκι για δείγμα να μου φάει τη γλίτσα τουλάχιστον! Να μη πάω στα άλλα ζώα που πρέπει να ασχοληθώ μαζί τους και που προφανώς μια φαλαινίτσα τα ΄χει γραμμένα δε ξέρω που γράφουν οι φάλαινες τα ψάρια που τους σπάνε τ΄αρχίδια.

Και δεν φτάνουν τα εγκόσμια, έχω και τα απόξω. Μου δίνεις πλανήτες, μου δίνεις φαινόμενα, μου δίνεις ένα σωρό δύσκολα εφέ κι εγώ σπασαρχιδίζομαι να τα καταλάβω. Γιατί αν δεν τα καταλάβω, ξανασπασαρχιδίζομαι κι αυτή η μαλακία δεν τελειώνει πουθενά. Άσε που κάποιοι τα ΄χουν καταλάβει όοοοολα και δε φτάνει που έχω τα γνωστά σπασαρχιδίσματα, έχω και τους άλλους σπασαρχίδες να φάω στη μάπα. Τουλάχιστον να ήμασταν ο καθένας στην κοσμάρα του σε ξεχωριστούς πλανήτες και όχι όλοι μαζί στις κοσμάρες μας αλλά πάνω στον ίδιο πλανήτη. Αδικία.

Έρχεται μια βροχούλα, βγαίνει μετά το ουράνιο τόξο, μυρίζει το χορτάρι και η πλάση κάτι κάνει δεν το θυμάμαι τώρα. Για ένα σαλιγκάρι, αυτό σημαίνει τσάρκα και μάσα. Για έναν άνθρωπο, έχουμε και λέμε: «να πάρω ομπρέλα», «να μαζέψω σαλιγκάρια», «να ποτιστεί το χωράφι», «ο θεούλης κλαίει», «ευκαιρία για καταθλιψάρα», «να βάλω αδιάβροχη μάσκαρα», «ο πλανήτης εκδικείται» και ένα σωρό ασύνδετα, αλλοπρόσαλλα πράγματα που προκύπτουν από την αηδία που λέγεται νοημοσύνη σε συνάρτηση με την άλλη αηδία που λέγεται συναίσθημα κι όλα αυτά, σε συνάρτηση με τους ρυθμούς ζευγαρώματος του καθενός.

Ε μετά για να μη μπερδευόμαστε λέει, ακολουθήσαμε το «διαίρει και βασίλευε», τα κάναμε όλα κομματάκια και τα χωρίσαμε σε κατηγορίες και… βασιλέψαμε. Βάσει αυτής της κατηγοριοποίησης, αυτοί ας πούμε που προνοούν για ομπρέλα λέγονται γιάπηδες με επίφοβο μαλλί, αυτοί που τρώνε σαλιγκάρια σιχαμένοι και δε θέλω να τους ξέρω, αυτοί που περιμένουν να ποτιστεί το χωράφι, αγρότες που κλείνουν δρόμους, αυτοί με τον θεούλη που κλαίει πλησιάζουν στην ευτυχία τις φαλαινίτσες και πάει λέγοντας.

Εκατομμύρια πράγματα να χωρίσεις σε πιο μικρά κομματάκια όπως σου γουστάρει, να διαιρέσεις και να βασιλέψεις. Και τελικά καταλήγεις στο μόνο χρήσιμο πράγμα του κόσμου: ακετιλοσαλι…φτού ασπιρίνη.

Και μετά αρχίζεις πάλι και σκέφτεσαι λο-γι-κά. Which is… Ο κόσμος μας χωρίζεται σε δύο πράγματα: σ’αυτά που κάνεις εντός ωραρίου και σ’ αυτά που κάνεις εκτός.-

p.s. H ασπιρίνη λέει, ήταν φυτική. Από μανιτάρια.