Once λαμόγιο, always λαμόγιο

Ακούω φουριασμένη χθες και σήμερα στα κανάλια όλους μα όλους τους κωλοδεξιούς που κλαίγονται για τα μεγάλα λάθη που έκανε η παράταξή τους, για την προκλητική στάση στελεχών τους, για σκάνδαλα, λάθος αντιδράσεις και κακή διακυβέρνηση και μου 'ρχεται να τους γραπώσω από το λαιμό μέσα από την οθόνη.

Δεν είναι δυνατόν μέσα στη μούρη μας ρε παλιολαμόγια μέχρι χθες να μας παπαριάζατε ότι κάνατε το καλύτερο, ότι έχετε πρόγραμμα, ότι πασχίζετε για την πατρίδα πάνω απ΄όλα, να ικετεύετε για την ψήφο μας, να θάβετε κάθε πολιτικό άλλης παράταξης τόσο πειστικά και τώρα να μου βγαίνετε και να κράζετε το ίδιο σας το κόμμα και τους συναδέλφους σας για αίσχη που ξέρατε και δεν μας λέγατε!

Ποιό “καλό της πατρίδας” και ποια “υπεύθυνη πολιτική” και ποιά “τίμια στάση” και κουραφέξαλα; Πώς τολμάνε όλοι αυτοί οι γαμωπολιτικοί να μας κοροϊδεύουν μπροστά στις οθόνες μας, μπροστά στα μάτια μας από την μία μέρα στην άλλη;

Δε λυπάμαι καθόλου για τη μούτζα που φάγατε, ούτε για τις παραιτήσεις, ούτε κι αν εξαφανιστείτε μια για πάντα από την Ελλάδα παλιοψευταράδες.
Άει στο διάολο και πάρα πέρα!

Περιμένοντας…

...δυο συντάξεις χρόνια ολόκληρα, που δεν θα ξεπερνούν τα 1300 ευρώ στο σύνολο κι ας αφορούν ασταμάτητη εργασία δύο ανθρώπων τουλάχιστον πενήντα χρόνων, ο καθένας.

...δωρεάν φάρμακα και διαθέσιμες θεραπείες που επιδίδεσαι σε κανονικό σαφάρι για να εντοπίσεις και επιβαρύνεσαι ιδιωτικά παρόλο που οι κρατήσεις του ΙΚΑ είναι υπέραρκετές για την κάλυψή τους.

...δουλειές που χάνεις με την πρόφαση της κρίσης και που με την ίδια πρόφαση ένα χρόνο τώρα προσφέρονται στα μισά λεφτά.

...μια νέα γενιά που να αξίζει τον κόπο χωρίς να κατακρεουργείται η λογική και η κρίση της από σχολεία, φροντιστήρια, ιδιαίτερα και βαριεστημένους αλλά αλαζόνες παιδαγωγούς.

...έναν λαό που να σταματήσει να άγεται από λογικές σταρ σύστεμ, αναδεικνύοντας σε κάθε τομέα της ζωής σου όποιον πληροί τα συγκεκριμένα αλλά παντελώς βλακώδη κριτήρια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη λογική, την ψυχική υγεία, την αισθητική και το μέλλον σου.

...έναν πολιτικό κόσμο που να νιώσει βαθιά ντροπή συνειδητοποιώντας ότι το περίφημο “έργο” του, αφορά αποκλειστικά στην εμφάνιση, τα λόγια, τον κοινωνικά αποδεκτό του βίο και τις ολοένα και τολμηρότερες αλλά βλακωδώς παράλογες ιδέες του, που ονομάζει αυτάρεσκα “καινοτομίες”, για να κερδίσει εντυπώσεις που έχουν ήδη κερδηθεί με μια καλογυαλισμένη σύζυγο, έναν παιδαριώδη λαϊκισμό και δύο χειρονομίες δήθεν πυγμής που στον πραγματικό κόσμο θα τον έστελναν στο νοσοκομείο.

...ένα χθες, που να έχεις την ωριμότητα να μην αντιμετωπίζεις απαραίτητα ως ιερό.

Περιμένοντας όλα αυτά, συνεχίζω πεισματικά να παίζω με τις πινέζες μου σε έναν δικό μου κόσμο γεμάτο χρώματα που ηλιθιωδώς ακόμα πιστεύω πως δε μπορεί, κάποτε, κάποιος θα τον χαρεί.

Από την κούνια


Κάποτε ένα δεκαεξάχρονο κοριτσάκι που γνώρισα μέσω του kounia.org και που οι γονείς της είναι από την Κένυα, μου έλεγε πόσο ντρέπεται κάθε φορά που βγαίνει με συμμαθητές της και την σταματούν αστυνομικοί για χαρτιά. Και ειδικά για εκείνη τη φορά που την πήγαν στο τμήμα να την απελάσουν για Κένυα. Έκλαιγε για ώρες από το φόβο της γιατί δεν είχε ξαναπάει στην Κένυα, δεν ήξερε κανέναν εκεί, ούτε καν τη γλώσσα. Θυμάμαι επίσης, πως ήθελε σε λίγα χρόνια να σπουδάσει στο εξωτερικό αλλά δεν μπορούσε να βγάλει χαρτιά και διαβατήριο. Φέτος, τα πράγματα αλλάζουν λένε.

Πραγματικά είμαι τρομερά περίεργη να δω πώς στο διάολο θα γίνεται μάθημα στην Α' Γυμνασίου από 'δω και πέρα. Δίνει λέει το κράτος ένα κουπόνι σε κάθε υποψήφιο μαθητή με το οποίο θα μπορεί να παραλάβει ένα δωρεάν laptop. Όλοι οι μαθητές θα έχουν από ένα τέτοιο που θα χρησιμοποιούν στην τάξη.

Επαναλαμβάνω, όλοι οι μαθητές. Ε, καλά μην το πάρετε κι εσείς τοις μετρητοίς, στην Ελλάδα ζούμε. Μερικά από τα παιδιά μπορεί να είναι μαθητές αλλά δεν είναι Έλληνες μαθητές για να το δικαιούνται.

Επαναλαμβάνω, δεν είναι Έλληνες μαθητές. Ομοίως, μην το πάρετε κι αυτό τοις μετρητοίς. Διότι μπορεί να γεννήθηκαν στην Ελλάδα, να μιλούν ελληνικά, να γνωρίζουν μόνο αυτόν τον τόπο, αλλά οι γονείς τους δεν είναι Έλληνες. Άρα;

Άρα κάποια από τα παιδιά της Α' Γυμνασίου θα κάθονται στην τάξη κοιτώντας τους Αληθινούς Έλληνες Μαθητές να παίζουν με τα ολοκαίνουργια δωρεάν laptop, που θα τους υπενθυμίζουν κάθε στιγμή και για όλη την υπόλοιπη (σχολική) ζωή τους, το τόσο πολύ αληθινό “δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ”.
Και δε θα θέλουν να γίνουν, μη γελιόμαστε.

UPDATE 28/09/2009: Τα μάζεψαν.

[thanx Stazybo Horn!]

Οι Χείριστοι

Χρειάστηκε να διαβάσω αυτές τις μέρες για τις χειριστικές προσωπικότητες και ήταν αδύνατο να μην τις συνδέσω με τα debate. Τώρα καταλαβαίνω ότι το Απόλυτο Τίποτα που μου άφησαν, δεν ήταν και τόσο Τίποτα για αρκετούς ανθρώπους. Βρίσκονται εκεί και λένε αυτά που λένε κυρίως γιατί ακολουθούν πεπατημένες που δουλεύουν. Ξανάνοιξα μια πρόχειρη σελίδα και ξαναδιάβασα τα χαρακτηριστικά της χειριστικής προσωπικότητας. Bingo! Μεταφράζω εντελώς πρόχειρα και επιγραμματικά. Ρίξτε μια ματιά και βρείτε την εικόνα:

Άρνηση
Ποτέ ο χειριστικός δεν θα παραδεχτεί ότι έχει κάνει κάτι κακό.

Επιλεκτικό ενδιαφέρον
Ο χειριστικός κάνει ότι δεν ακούει, δεν απολογείται, δεν ενδιαφέρεται και δεν συμμετέχει σε θέματα που δεν προωθούν την ατζέντα του.

Εκλογίκευση
Πάντα για να καταφέρει τους σκοπούς του, ο χειριστικός θα προσπαθήσει να εκλογικεύσει τις πράξεις του με πλήθος επιχειρημάτων που φαινομενικά είναι λογικά.

Αντιπερισπασμός
Όταν δεν του αρέσει το αντικείμενο, είναι εξαιρετικά επιδέξιος στους ελιγμούς για να αλλάξει το θέμα και θα το κάνει αυτό, όσες φορές χρειαστεί, με μεγάλη επιμονή καθιστώντας αδύνατη μια καθαρή απάντηση.

Ψέμα
Ακόμα κι αν αποδεδειγμένα κάποιος φέρει αντιμέτωπο έναν χειριστικό με κάποιο ψέμα του, δεν θα το παραδεχτεί. Αντιθέτως, είναι ικανός να λέει όσα επιπλέον ψέματα χρειάζεται για να πετυχαίνει τους σκοπούς του και μάλιστα χωρίς ίχνος ενοχής.

Εκφοβισμός
Σπάνια ο χειριστικός θα επιδείξει επιθετική συμπεριφορά. Θα προτιμήσει το φόβο, τις ενοχές και την πλάγια επίθεση για να επιτύχει υποταγή.

Μετάθεση ενοχών
Ο χειριστικός ξέρει πολύ καλά πώς, εκμεταλλευόμενος το συναίσθημα και τις ενοχές, να κρατά πάντα τα θύματά του φοβισμένα, με αγωνία και αμφιβολία για τις ικανότητες και την αυτοπεποίθησή τους.

Ντρόπιασμα
Υπόγειος σαρκασμός, υποτίμηση και ευγενικές υποδείξεις είναι τα κύρια όπλα του για να κάνει τα υποψήφια θύματά του να νιώθουν διαρκώς ντροπή και εν τέλει ευάλωτα.

Ρόλος του Θύματος
Ο χειριστικός πολύ συχνά παίζει το αθώο θύμα, διαστρεβλώνοντας την αλήθεια και επιστρατεύοντας κάθε συναίσθημα για να κερδίσει την συμπαράσταση των άλλων.

Ψευδής Άμυνα
Φαίνεται στους τρίτους ότι η συμπεριφορά του χειριστικού είναι μία εύλογη και δικαιολογημένη άμυνα στις συμπεριφορές άλλων. Έτσι, ο χειριστικός κερδίζει εύκολα τη συμπαράστασή τους.

Ρόλος Του Υπηρέτη
Ο χειριστικός προσπαθεί συχνά να φαίνεται σκληρά εργαζόμενος για την ευημερία των θυμάτων του, κάνει ότι ενδιαφέρεται και δε χάνει ευκαιρία να χρησιμοποιεί και να υπενθυμίζει αυτήν την εικόνα για να πετύχει τους σκοπούς του.

Αποπλάνηση
Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του χειριστικού, είναι η γοητευτική του προσωπικότητα η οποία μαγνητίζει τα θύματα. Φαίνεται ευγενής, ηθικός και κερδίζει την εμπιστοσύνη τους προτού αρχίσει τις υπόλοιπες τακτικές.

Μετάθεση ευθυνών
Ο χειριστικός πάντα ψάχνει έναν τρόπο να διαστρεβλώσει τα γεγονότα ώστε να μεταθέσει τις ευθύνες στους άλλους.

Μινιμαλισμός
Είναι η μόνιμη προσπάθεια του χειριστικού να μειώσει το αντίκτυπο των πράξεών του ή να πείσει ότι δεν κάνει κακό, ότι έχει αγαθά κίνητρα, ότι έχει συναισθήματα.
(αναλυτικά, εδώ)

Σκεφτείτε τώρα, ότι όποιος επιδεικνύει τα αποπάνω, χρειάζεται να ακολουθήσει ειδική θεραπεία διότι ΔΕΝ είναι υγιής η συμπεριφορά του. Κι εμείς όχι μόνο την δεχόμαστε αλλά την επικροτούμε κιόλας. Είναι τόσο πολύ ακριβής η περιγραφή των συμπεριφορών στην πολιτική, που ειλικρινά φοβάμαι να ψάξω και τις υπόλοιπες διαταραχές.

Skatecology

Κατέληξα ότι το εφιαλτικότερο κόμμα όλων είναι οι οικολόγοι. Μισό να σου απλώσω το σκεπτικό μου. Άραξε στην καναπεδούμπα, κλείσε τα μάτια και οραματίσου από τα λίγα και απλά που ξέρεις τι θα συμβεί. Οσονούπω σου συμπληρώνω την εικόνα και με λίγα ακόμη που δεν ξέρεις.
Έχεις φανταστεί πως θα γίνει η ζωή σου άμα τους ψηφίσουμε; Έχουμε και λέμε: Όξω απ΄ το σπίτι σου, στην αυλή σου, στους δρόμους και στα χωράφια θα φυτρώσουν ανεμιστήρες του στήβεν κινγκ τάχαμου για ενέργεια, τα κεραμιδάκια και η ταρατσούλα σου θα στρωθούν με ηλιακούς, το νεράκι θα στο δίνουν με το σταγονόμετρο, θα σου κόψουν τις πλαστικές σακουλίτσες και την αυτοκινητούμπα σου, θα ψωνίζεις βιολογικά τρόφιμα σε διπλάσιες τιμές και θα ανακυκλώνεις δίχως αύριο. Πριν ψωνίσεις θα σκέφτεσαι πόση ταλαιπωρία θα φας για να ανακυκλώσεις. Οι οικολόγοι θα σου επιβάλλουν οτιδήποτε χρησιμοποιείς να το επιστρέφεις στη Μάνα Γη στην μορφή που το βρήκες. Καλά, όχι ακριβώς στην ίδια μορφή αλλά τέλος πάντων σε φιλική μορφή. Γκεγκε;

Όχι, στοιχηματίζω ότι δε γκέγκε επακριβώς. Για να στο κάνω πιο νιανιά, αγόρασες τυρί, ρύζι, γάλα, καμπά; Ένα – ένα θα τα βάζεις στη θέση τους. Το χαρτί, το πλαστικό και το γυαλί στους κάδους τους και τα αποφάγια θα τα κάνεις κομπόστα στο μπαλκόνι. Τουτέστιν θα σου χαρίσουνε μια χούφτα σκουλήκια, θα τα βάλεις στον οικογενειακό σου κάδο, θα τρώνε τα αποφάγια και θα σου δίνουν χωματάκι να το επιστρέψεις στην Μάνα Γη. Γκεγκε τώρα;

Κόβω το κεφάλι μου ότι δε γκέγκε. Άνοιξε τον εγκέφαλό σου και σκέψου: τι άλλο πετάει ο άνθρωπος; Αν δεν σου 'ρχεται η απάντηση άνοιξε το βόθρο σου και θα 'σου 'ρθει. Ω, ναι. Κακάκια και τσισάκια. “Ε, τι;” θα μου πεις. Θα σου πω κύριε, πως τολμάς και χέζεις τη Μάνα Γη; Άμα βγουν οι οικολόγοι δε θα ξαναχέσεις όπου όπου και να θες μετά και μισό μαραθώνα να καθαρίσει το σύμπαν. θα χέζεις οι-κο-λο-γι-κά. Σε ειδικό κάδο που θα υποχρεωθείς να βάλεις κάτω από τη λεκάνη σου (ναι, κάποιοι θα ανεβαίνουμε με σκαλάκι) ή στο υπόγειό σου. Όοοοχι. Δε θα πατάς καζανάκι. Το νερό είναι πολύτιμο ριμέμπερ;
Και για να στα πω επισημονικά, η ημερήσια οικογενειακή παραγωγή σου θα συλλέγεται, θα ψήνεται (το σκατό σου παξιμάδι, ριμέμπερ; ) θα μετατρέπεται σε φιλικό προϊόν για τη Μάνα Γη και θα έρχονται μετά οι οικολόγοι για τη συγκομιδή. Α, ξέχασα. Θα απαγορευτούν και τα aircondition. Ενεργοβόρα γαρ. Σκατοκατάσταση.
Άντε, τρέχα να πάρεις μέτρα, υπολόγισε ανάγκες και μέγεθος κάδου και άρχισε να μασάς λεβάντα για να συνηθίζεις.

p.s. Είναι ακόμη πολύ νωρίς για να σε μπάσω στα πρόστιμα επί της παραγωγής και το μπλαφόν ανά κώλο.

Φρένο στις σπατάλες


Ώπα.
“Σπαταλώ” δεν σημαίνει αδίκημα, δεν σημαίνει ότι είμαι πλούσια και δεν κάνει εύκολα σύνδεση με το πόθεν έσχες αλλά μόνο με το πούθεν έχωσες. Εάν κάποιος λοιπόν, με κατηγορήσει για σπατάλες τότε όλοι θα υποθέσετε ότι παρόλο που κερδίζω τίμια τα χρήματά μου, επιλέγω να τα σκορπάω δεξιά αριστερά.
“Κλέβω” σημαίνει αρπάζω, σημαίνει παρανομία, σημαίνει δικαστήρια και σπάνια εξετάζει κάποιος πού πήγαν αυτά τα λεφτά αλλά πως ήρθαν στην κατοχή μου. Αν δηλαδή κάποιος με κατηγορήσει για κλοπές τότε μιλάμε για παράνομες πράξεις για τις οποίες οφείλει να αποφασίσει μόνο η δικαιοσύνη.
Η σπατάλη δεν είναι αδίκημα ενώ η κλοπή είναι και παραείναι.
Ωραία μέχρι εδώ;
Ωραιότατα.

Πώς μπορεί λοιπόν κάποιος να κατηγορεί μια κυβέρνηση για... σπατάλες; Η λιμουζίνα που αγόρασε ο τάδε υπουργός με δημόσιο χρήμα ΔΕΝ είναι σπατάλη και οφείλει να λογοδοτήσει ακόμα κι αν τα χάριζε σε άπορες γιαγιούλες. Για μία κυβέρνηση ΔΕΝ στέκει ο όρος “σπαταλώ δημόσιο χρήμα”. Το δημόσιο χρήμα υπάρχει για συγκεκριμένες ανάγκες και μάλιστα έχει ταβάνι. Τόσα κύριε. Ούτε σεντ παραπάνω, ενώ οποιαδήποτε άλλη χρήση του είναι παράνομη και ειδικά όταν γεμίζει τυχάρπαστες τσέπες.
Συγνώμη κιόλας αλλά στην πραγματική πραγματικότητα, άμα το μπάτζετ μου για παπούτσια είναι πενήντα ευρώ και εγώ ψωνίσω διακόσια υπερχρεώνοντας την πιστωτική μου, τότε η τράπεζα δε βγαίνει να πει “είσαι σπάταλη” αλλά “κόψε το λαιμό σου και δώστα μου πίσω γιατί θα σε μπουζουριάσω”. Καπίτο;

Η συγνώμη του Γ. Παπανδρέου

...για αυτά που μου συνέβησαν στην Καβάλα από ένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, έλεγε μεταξύ άλλων:

“Διαβάσαμε με πολύ σεβασμό το post ‘H X- Psilikatzou γράφει για το ΠΑΣΟΚ’ της Κωνσταντίνας Δελημήτρου (γνωστή και ως η blogger Ψιλικατζού) αναρτημένο στο blog του Alzap και νιώθουμε την ανάγκη να της ζητήσουμε συγγνώμη. Συγγνώμη για το έλλειμμα σεβασμού στο άτομο της, τόσο ως blogger και ως δημιουργού συγγραφέα.
Μια συγγνώμη επ’ ονόματι όλων μας, όσων πιστεύουμε στα βασικά δημοκρατικά δικαιώματα του κάθε πολίτη, ακόμα δε περισσότερο στο δικαίωμα του να συγγράφει, να μετέχει, να δημιουργεί, υπενθυμίζοντας ότι οι βασικές αυτές αρχές αποτελούν και το κινητήριο μοχλό του Κινήματος. Εκφάνσεις ρατσιστικού περιεχόμενου, περιχαραγμένες διαχωριστικές γραμμές, δοβλέτια, ελλείμματα σεβασμού σε πρόσωπα και αξίες δεν θεμελιώνουν δημοκρατικές διδαχές και δεν μας εκφράζουν”

Κι έπειτα το βρίσιμο που άρπαζα για μέρες από στελέχη του πασόκ που θεωρούσαν ότι είχα όρεξη να παίζω κομματικά παιχνίδια, τις επιθέσεις για τα κομματικά μου πιστεύω (τα ποιά; ) και τα ιμάτια που σκίστηκαν για το ποιον της κυρίας που μόνο ΠΑΣΟΚ δεν ήταν όπως έλεγαν, μαθαίνω σήμερα ότι την έχρισαν υποψήφια στην Καβάλα. Αναμενόμενο θα μου πεις. Σίγουρα θα σου πω, αλλά αφού με ξέρεις, κρατιέμαι;

Ήθελα λοιπόν απλά να επισημάνω μέρες που 'ναι στον κο Παπανδρέου ότι οι διαδικτυακές συγνώμες προς όσους θίγονται καθημερινά από τα “μορφωμένα” στελέχη του εδώ στην κοινωνία της πληροφορίας που τόσο θερμά υποστηρίζει, δυστυχώς δεν είναι όπως στον έξω κόσμο. Δεν έχουν ημερομηνία λήξης.
Χαριστικά, την δικιά μου μπορεί να την πάρει πίσω.
Δεν χωράει στο βιογραφικό μου άλλωστε.

Πάμε πάλι: internet rulez.-

Tabooρωθείτε

Άμα περάσεις κάποιο συγκεκριμένο λέβελ εμπειριών σ’ αυτή την κωλοχώρα, θες δε θες θα σου γίνει σνίτσελ ο εγκέφαλος απ’ τα πολλά τα ντάπα ντούπα. Και θες το σνίτσελ, θες η κωλοχώρα, μια φορά θα τα δεις τα πράγματα αλλιώς. Όχι, πες τι είναι οι εκλογές; Τι περισσότερο θα μπορούσε να ήταν από ένα ωραιότατο παιχνιδάκι; Ναι παιχνίδι. Επιτραπέζιο.
Ήρθε πάλι ο κυριούλης, μας έκατσε κάτω πανελλαδικώς και το ξεφούρνισε: “Ελληνίδες, Έλληνες. Έφτασε πάλι η ώρα να ανακοινώσω την έναρξη ενός ακόμη Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Taboo.
Γαμώ Ελληνίδες κι Έλληνες; Γαμώ!
Τα διαδικαστικά τα ξέρετε πια φαρσί, οι παίχτες ορίστηκαν, οι αγώνες θα είναι καθημερινοί, ο τελικός θα γίνει live και η ψηφοφορία για τον καταλληλότερο, στις 4 Οκτώβρη”.

Κι άρχισαν ξανά τα πανηγύρια. Θα μου πεις, taboo ρε συ; Χάθηκε μια μονόπολη, ένα trivial, μια σκιτσομαχία; Θα σου πω, εγώ τα διαλέγω αυτά ρε φίλε; Αφού άλλος είναι ο οικοδεσπότης. Κι άμα θες να ξέρεις το ‘χω βαρεθεί το taboo. Μαντεύεις εύκολα πια ρε παιδί μου τις λέξεις που τους κάτσανε. Όλοι τις ίδιες κι απαράλλαχτες περιγραφές. Ξέρεις δηλαδή ότι όποιος πάρει την κάρτα “πολιτισμός” ας πούμε, θα μας λυσσάξει στα “μάρμαρα”, “μέγαρο”, “νταλάρας” και “γιουροβίζιον”. Καθόλου πρωτότυπα αλλά οφείλω να αναγνωρίσω πως είναι απαραίτητα πια για το πρωτάθλημα, διότι μετά από τόσα τουρνουά κι αφού έχουν χύσει ιδρώτα να σε εκπαιδεύσουν καλά, επιτέλους κατάφερες να αναγνωρίζεις τις λέξεις-κλειδιά και να μαντεύεις τις κάρτες τους. Είναι σχεδόν αυτόματος ο συνειρμός στο κεφάλι σου, δεν είναι; Τσεκ: Μέγαρο -> Πολιτισμός. Νταλάρας ->Πολιτισμός. Γιουροβίζιον -> Πολιτισμός. Γαμώ;

Θα μου πεις τι θα πειράξει αν ρίξουν που και που και καμιά λέξη από αυτές που μεταχειριζόμαστε εγώ κι εσύ. Τύπου, “πολιτισμός” είπατε; Ωραία. Έχουμε και λέμε: “ζαχό”, “35χρονη”, “όχι άλλο πλιάτσικα”, “skai”. Λάθος. Αυτές σου λέει, δεν είναι διαχρονικές. Γιατί πόσο θα τις χρησιμοποιήσεις; Για ένα παιχνίδι; Δύο; Μα μετά θα λες «ζαχό» και θα σε κοιτάνε όλοι σα μαλάκες γιατί φαντάσου λόττο τώρα, να τους ζητάς να θυμηθούνε ένα λαμόγιο στα δεκάδες και μάλιστα προ τετραετίας. Σιγουράκια χρειάζεσαι.

Καλά θα μου πεις, κι είναι τώρα αυτό taboo της προκοπής; Και πού ’ναι οι λέξεις-taboo της κάρτας, αυτές που απαγορεύεται να πεις για να μην χάσεις; Αααα όλα κι όλα. Το απλοποιήσαμε. Είπαμε ρε παιδάκι μου γιατί να κάθεσαι τώρα να αποκλείεις λέξεις για κάθε κάρτα ξεχωριστά; Φτιάξε εκεί ένα μάτσο για όλες. Είτε σου κάτσει “οικονομία”, είτε “εξωτερική πολιτική”, είτε “παιδεία”, εσύ έχεις στανταράκια που δε θα τα λες με την καμία. Και δεν είναι δύσκολο να τα μαντέψεις. Είναι οι λέξεις που δεν θα ακούσεις ποτέ σε ένα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Taboo. Κι αν καμιά φορά τους φύγει καμιά ξώφαλτση, ξέρεις ότι ο παίχτης θα απομονωθεί ή θα αποκλειστεί. Καλά, όχι πάντα. Μια φορά σε αγώνα της προκοπής δε θα τον ξαναδείς.

Όχι, κάτσε και παρατήρα. Ποτέ δε θα ακούσεις τέτοιους καιρούς για: “ρεμούλα”, “παπαδαριό”, “ρουσφέτια”, “ρατσισταρέοι”, “off-shore”, “βουλγαράκης”, “φασισταριά”, “βασανιστήρια”, “μπάτσοι”, “σόρος”, “μητσοτακέϊκο”, “ασύμμετροι καραγκιόζηδες” και άλλα αυτονόητα και εκτονωτικά. Ούτε και τα παράγωγά τους. Όποιος τα πει, κάτσε μέτρα κλωτσοπατινάδες. Καλά, και μόνο στο taboo αποφεύγονται όλα αυτά, θα μου πεις; Όντως, δύσκολα πια τα ακούς και έξω. Αλλά τι περίμενες άμα έχει λιώσει μια ολόκληρη χώρα στο taboo άντε μετά να ξεχωρίσουν τι είναι ζωή και τι παιχνίδι. Λες μια φράση, ένα ας πούμε χορταστικότατο “γαμώ το σπίτι σου κωλοφασίστα” και σε ταράζουν στην κλωτσοπατινάδα. Ρε ξεκολλάτε δεν είναι πρωτάθλημα εδώ, δεν πειράζει να τους τα λέμε άμα μας σκάνε οι μαλάκες. Σκάσε όσο θες σου λένε εσύ, αυτά όμως δε λέγονται. Υπάρχουν κανόνες.

Κι εντάξει, να σεβαστώ τους εθισμούς και τα πάθη των αλλονών, φάτε όσο κόλλημα θέτε με το κωλοtaboo, δεν τρέχει. Τα μασάω. Θέλω όμως πολύ να κόψω φάτσες άμα του ‘ρθει πάλι του αυριανού πρωταθλητή να μας παίξει μια παρτίδα τάβλι. Ξέρεις, τα κλασσικά που αρέσουν στους πρωταθλητές, πρώτα Πλακωτό και μετά Φεύγα.

Νέα Συμβολοκρατία

Για τα βασικότερα πράγματα της καθημερινότητας έχεις βήματα να κάνεις, θες δε θες. Από το λεμονάκι που θες να στύψεις μέχρι το αυτοκίνητό σου. Θες ας πούμε να οδηγήσεις; Για να το πάρεις το γαμοδίπλωμα διαβάζεις σήματα, δίνεις εξετάσεις, πληρώνεις τα κέρατά σου και παρόλο το λάδωμα, τα βασικά πρέπει ντε και καλά να τα μάθεις. Ξέρεις δηλαδή πάνω-κάτω τι σημαίνουν οι περισσότερες ταμπέλες, ξέρεις περίπου ποιος προηγείται, τα βασικά. Κι άμα δεν τα ξέρεις σκοτώνεις ή σκοτώνεσαι. Τόσα εκκλησάκια σε κάθε δρόμο το έμαθες πια. Ε, αυτή ακριβώς η ρημαδοσύνδεση χάνεται όταν μιλάμε για υψηλά νοήματα. Όσο ψηλώνει το νόημα τόσο χαμηλώνει η λογική.
Πάρε τη δημοκρατία. Αυτή τη γαμωδημοκρατία που δεν επιτρέπεται να την ακουμπάμε πια. Τόσο, που όλοι τη θαυμάζουμε και καμαρώνουμε αλλά άμα ρωτήσεις κανείς δε ξέρει κάτι πρακτικό γι’ αυτήν. Κανείς δεν έδωσε εξετάσεις, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να ελέγχει, να σταματά, να βγάζει φλας στον αποπίσω. Αυτός λοιπόν που δεν έχει ιδέα πως πηγαίνει το όχημα της χώρας του, γιατί ψηφίζει; Γιατί να δεχτώ να ψηφίσει την καταδίκη μου και να μου γαμήσει τη ζωή η κάθε μαλάκω χαζογκόμενα που δεν ξέρει πόσους έχει μέσα η Βουλή ή ποιον έχει πρόεδρο; Άμα ρωτήσεις, “ενεργός πολίτης” για τους περισσότερους τρέντηδες σημαίνει αυτός που κάνει ανακύκλωση και αγαπά το περιβάλλον. Αλλά μόνο αυτά.

Εννοώ, για να πάρεις ένα τόσο δα σκατοτιμονάκι στα χέρια σου πρέπει να έχεις δίπλωμα. Που δηλαδή τι δύναμη έχει ΕΝΑ δίπλωμα οδήγησης; Να σε σκοτώσει στη χειρότερη; Να πάρεις και πέντε – δέκα παραμάζωμα; Σιγά. Για να ορίσεις όμως την τιμονάρα ενός ολόκληρου κράτους, για να ψηφίσεις ποιος θα οδηγήσει εσένα, την οικογένειά σου και μαζί κάτι εκατομμύρια άλλους σε ένα κάρο γκρεμούς, πού στο διάολο είναι τα *δίδακτρα*, οι γνώσεις και οι εξετάσεις; Γιατί και στα πολιτικά δεν μπορούμε να έχουμε ένα τεστ κανονικό όπως με την οδήγηση και τα σήματα, τις απαγορεύσεις, τους κανόνες ασφαλείας και τις πρώτες βοήθειες;
Να ορίσουμε ότι άμα κύριε δεν ξέρεις τις πλήρεις πολιτικές θέσεις του κάθε κόμματος δεν σου επιτρέπεται να ψηφίσεις. Τόσο απλό.
Άμα δεν ξέρεις χριστιανή μου πόσο έχουν και οι άλλοι μανάβηδες τις πατάτες, πώς θέλεις να μου επιβάλεις να ψωνίζω από τον δικό σου μανάβη με το ζόρι; Εξετάσεις κανονικές. Κόπηκες θείε; Απαγορεύεται να πάρεις τιμόνι στα χέρια σου για τέσσερα χρονάκια. Τέλος. Αυτό λέω. Χρήσιμη δημοκρατία. Αλλά είναι ταμπού φυσικά να τολμήσεις να απαγορέψεις σε έναν πολίτη και μάλιστα μιας δημοκρατικής χώρας το ύψιστο των δικαιωμάτων όπως η ψήφος. Όσο όμως και να στολίζονται πολιτικοί λόγοι, ύμνοι και τραγούδια με πομπώδεις προτάσεις όπως η προηγούμενη, σόρι αλλά στην καθημερινότητα όλα αυτά δαγκώνουν.

Ξυπνάς ένα πρωί και αυτά με τα οποία είχες πάρε δώσε καθημερινά μέχρι χθες, ξαφνικά έγιναν ύψιστες ιδέες, σύμβολα, ποιήματα και στολίδια. Κι άντε εσύ τώρα να τολμήσεις να τα βρομίσεις χώνοντάς τα πίσω στην καθημερινότητά σου. Άντε, αφού φοβάσαι να τα ακουμπήσεις να καταφέρεις να επιβιώσεις χωρίς αυτά. Κι ας είναι τα πιο απαραίτητα πράγματα. Όχι, προσπάθησε να ζουλήξεις έννοιες όπως “δημοκρατία”, “εκλογές” ή “πολίτης”. Όχι, αλήθεια, προσπάθησε να φέρεις στα μέτρα σου αυτό το ρημάδι το “πολίτης” έτσι γραβατωμένο που το καταντήσανε.
Κι είναι τρομερά άδικο όλο αυτό γιατί ξέρω ότι θα υποφέρω που γίνονται σύμβολα, εγώ τη δημοκρατία, τις εκλογές και την ιδιότητά μου ως πολίτης δεν με παίρνει να τα χάσω, δεν τα ‘χω για μόστρα και δε μου περισσεύουν να τα στολίζω στα μπαλκόνια ή στους τοίχους. Δαγκώνουν άμα δεχτώ να μπουν σε βιτρίνα, πρέπει να μην αφήσω να σκουριάσουν. Να είναι χρήσιμα. Χρήσιμα όμως, όπως ο λεμονοστίφτης και η σφουγγαρίστρα μου, όχι χρήσιμα όπως “πολιτική ευθύνη”, “ξεκάθαρα μηνύματα” και “λαϊκή επαγρύπνηση”.

Εάν δεν ξαναγεμίσουν από νόημα και περιεχόμενο οι πιο χρήσιμες λέξεις δε βλέπω προκοπή. Ο κάθε επιτήδειος πείθει ότι διαθέτει δίπλωμα οδήγησης και μάλιστα επαγγελματικό κι εμείς τον κρίνουμε από το χρώμα και τη μάρκα της νταλίκας. Δε μας κόβει ότι κι εδώ ψοφάμε σαν τα κοτόπουλα, ότι κι εδώ κινδυνεύουν οι ζωές μας κι όλα αυτά, μόνο και μόνο επειδή δεν γέμισαν εκκλησάκια και οι κάλπες.

Πίσω στα απλά και καθημερινά

47η ημέρα απεργίας πείνας του Θ. Ηλιόπουλου...

#grfires

Dear friends, we finally did it! You are about to live the absolute myth in our country next summer!
Oh don't be sad now, next summer is only a few months away. After all we have to prepare all those gorgeous villas and hotels and beautiful houses built literally by the sea, on our magnificent beaches or inside rare National Parks like Partnitha!

Our New-Democracy-5-year-plan has managed to burn down half of Pelloponesse, Euboia, Zakynthos, Chalkidiki and a great number of other useless villages and forests getting on the way of your dream vacations and of course, our dream profits.

Just for your reassurance, you can watch our works live on BBC right now or in every big news network. With the help of the godsend strong winds we're clearing all areas around Attica, like Stamata and Grammatiko and Varnavas, even Agia Paraskeyh! Also in a few hours, if gods send us more winds, we'll continue clearing the exotic Penteli at last!

Additionally, we have a huge surprise for you: we've burned down Marathon too! Pretty soon this ancient historic place will be totally yours to visit, stay, play golf, get as much wasted as you like and buy the (expensive) house of your dreams! Unfortunatelly Olympia is not ready. Yet.

And please, don't be carried away by the screams and cries of the villagers that loose their lives trying to save their useless homes and families. We've prepared elections for them next month, the survivors will soon forget everything and with a 3.000 euros check they will even vote for us again! Been there, done that. Really, no harm done.

See you soon, you dreamy future greek lovers!

Τι θα γίνει ρε μαλάκες με τον άνθρωπο;

Θα τον αφήσετε να πεθάνει, να μείνει ανάπηρος, τι; Ακόμα κι αν διέπραξε “κακουργήματα” πόσο μεγάλα είναι αυτά δηλαδή για να πρέπει να πάθει τέτοια ζημιά; Και πόσοι πραγματικά ένοχοι κάνουν απεργίες πείνας με τέτοια διάρκεια; Και πλησιάζει το όριο των τριάντα ημερών που τα πράγματα σκουραίνουν, επιτέλους πόσο στ' αρχίδια σας;

Τί ήταν αυτό που έκανε δηλαδή;
Ανακατεύτηκε στο σκάνδαλο με τους βατοπεδινούς, τα έπαιρνε χοντρά από τη Siemens ή πήδαγε υπαλλήλους για να τις μονιμοποιήσει μασουλώντας παράλληλα δημόσιο χρήμα;
Γιατί προφανώς τα παραπάνω κάνουν ένα ωραιότατο ριάλιτι για να γεμίζει τα σαλόνια μας για μήνες αλλά για να σε γαμήσουν πραγματικά αρκούν δυό γκαβλωμένοι μπουρτζόβλακες ματατζήδες που την είδαν καουμπόηδες σε μια Αθήνα ινδιάνων.
Γιατί αυτό ακριβώς ήταν.

Phantom limberal

Ποτέ δεν ήθελα να το καταπιώ αυτό με τους καναπεδάκηδες. Δεν κόλλαγε ρε παιδάκι μου αυτή η όμορφη θεωριούλα ότι κάποιος θα κάτσει κάποτε στον καναπέ και για όλη την υπόλοιπη ζωή του θα μασάει παθητικά προπαγάνδα και ψέμα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά πως θα τον έπειθαν κιόλας ότι αν ας πούμε πετάει το τηγανισμένο λάδι του στα σκουπίδια αντί της λεκάνης, θα ήταν αρκετό για να χριστεί αυτομάτως ενεργός πολίτης και θα σώσει και τις θάλασσες από τη ρύπανση.

[Το πρώτο πράγμα που έμαθα στο νήπιο ήταν η υπέροχη και εκπαιδευτικότατη όπως προέκυψε ιστορία του λαδοπόντικα που λατρεύει το λάδι και το κλέβει βουτώντας την ουρά του στον τενεκέ. Ναι, μετά τη γλείφει. Λέτε άμα πετάξετε το λάδι στις λεκάνες να αφήσουν έστω και μια σταγονίτσα οι λαδοπόντικες και τα κάθε είδους ζωύφια, για να ρυπάνει τον πλανήτη; Και ειδικά αν το έχετε αρωματίσει τηγανίζοντας καλαμαράκια; ]

Ανακεφαλαίωση: καναπές + ακινησία + πλύση εγκεφάλου + ψέμματα νηπιαγωγείου = ενεργός πολίτης.
Στέκει; Ούτε ένα δίχρονο δε θα το 'τρωγε. Διότι αυτά τουλάχιστον που ξέρουμε για την ανθρώπινη φύση λένε ότι έστω μια μικρή μερίδα θα πάταγε το off, θα ζωνώταν φυσεκλίκια και θα 'παιρνε αμπάριζα ό,τι έβρισκε μπροστά της. Όμως δεν είχαμε ούτε σίριαλ κίλερς (μόνο σκέτα σίριαλ), ούτε έναν ανατινιάρη, ούτε καν μία αεροπειρατεία να σου δείξει ότι οκ, οι περισσότεροι έχουν κουνουπίδια στον εγκέφαλο αλλά υπάρχουν και ελάχιστοι που αντιδρούν και είναι λίιιιγο πιο δύσκολο να τους ξεριζώσεις την όποια λογική, τουλάχιστον πριν σε πάρουν μαζί τους.

Όλα αυτά, μέχρι που υπέπεσε στην αντίληψή μου ένα ωραιότατο πείραμα. Διάβασε προσεκτικά. Παίρνεις ένα τσεκούρι και κόβεις το χέρι μιας γιαγιάς με αρθριτικά. Πέρα από το πολύ αίμα και το απορημένο βλέμα της γιαγιάς, συμβαίνει και το εξής απίθανο. Τα ακρωτηριασμένα νεύρα που καταλήγουν πια στο πουθενά θα στέλνουν για καιρό κουκουρούκου σήματα στον εγκέφαλο, με αποτέλεσμα η γιαγιά να πιστεύει ότι συνεχίζει να έχει χέρι. Κι ας μην το βλέπει. Κι ας ξέρει ότι της το 'κοψες. Και όχι μόνο αυτό, αλλά επειδή είχε αρθριτικά θα την πονάει κιόλας, πολλές φορές για χρόνια. Το σύνδρομο phantom limb είναι εντελώς υπαρκτό, καραμπινάτη “ασθένεια” του εγκεφάλου και σιγά – σιγά αρχίζει να μας μαθαίνει πράγματα λένε, που ούτε είχαμε φανταστεί (και σιγά μη τη γλιτώνατε χωρίς να προσπαθήσω να τα φανταστώ εγώ ).

Κόβω και το δικό μου χέρι λοιπόν, ότι αυτό ακριβώς έχουν πάθει και οι καναπεδάκηδες. Άμα κάθεσαι πολύ καιρό στον καναπέ, μουδιάζεις ολόκληρος, ψοφάς. Ο εγκέφαλος όμως συνεχίζει να παίρνει σήματα ότι είσαι περδίκι. Και όχι μόνο αυτό, αλλά με την βοήθεια των σκουπιδοερεθισμάτων είναι γεγονός για σένα ότι είσαι ενεργός (πολίτης), πείθεσαι ότι σχεδόν έχεις γίνει σούπερ μαν. Τα πόδια σου, τα βλέπεις και τα νιώθεις ενεργά, είσαι σίγουρος ότι τα χέρια σου κάνουν κάθε μέρα ανακύκλωση και πως ψήφισαν τους σωστούς πολιτικούς, άσε που είσαι οικολόγος απ΄τους λίγους αφού αγαπάς την φύση στα ντοκυμαντέρ. Το δε κεφάλι σου κοντεύει να κάψει φλάντζες απ΄την πολλή σκέψη ποιο θα είναι το επόμενο που θα ψωνίσεις και ποιος θα σου δώσει την επόμενη πιστωτική. Μέχρι σουντόκου κάθεσαι και λύνεις γιατί σου 'πανε ότι έτσι αποφεύγεις το Αλζχάιμερ μην τυχόν και χάσει η ανθρωπότητα τέτοιο λαμπρό μυαλό. Η ζωή σου είναι εντελώς γεμάτη παρεκτός από τις στιγμές που ψάχνεις κανάλι και η οικογένειά σου, γύρω σου στον καναπέ κι αυτή, το ίδιο ευτυχισμένη.

Και παρόλα αυτά, παρόλη την υπέρογκη δουλειά που λένε τα νεύρα σου στον εγκέφαλο ότι κάνεις, εσύ απορείς όταν ανοίγεις τη γαμώπορτα να βγεις έξω, γιατί με τόση δουλειά που ρίχνει ο καθένας μας, γιατί με τόσους ενεργούς πολίτες και τόση πάλη, το κωλοχανείο που ζούμε βρίσκεται ακόμα στο μαύρο του το χάλι.
Έλα μου ντε, γιατί;

Εθνική χαρά

Αυτή η Γεωμετρία μας έχει καταστρέψει, το πήρα απόφαση. Διαπιστώνω ότι η αντίληψη της “χώρας” στα κεφάλια μας είναι καθαρά γεωμετρική. Σου λέει κύριε, εγώ στο χάρτη μας βλέπω να ζούμε πάνω σε ένα κομμάτι γης με συγκεκριμένο σχήμα και συγκεκριμένη χωρητικότητα και συγκεκριμένες θέσεις εργασίας και τέλος πάντων όλα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα του. Λες και νοερά μας αναλογεί μια συγκεκριμένη σπιθαμή γης, παρά το γεγονός ότι όλοι είμαστε στοιβαγμένοι σε δυο τρεις τερατούπολεις. Είναι το ίδιο παράλογο με το να λέμε ότι ο αριθμός των εστιατορίων έχει να κάνει με την αναλογία που καλούνται να ταΐσουν.

Και σε κανέναν γεωμετροκέφαλο δεν κάνει περίεργο που δεν του έχει τύχει να τον στείλουν ως τώρα πάνω σε κάνα βουνό να ζήσει στη σπιθαμίτσα του. Τη δικιά μας τη σπιθαμίτσα τη βουτάμε και την χώνουμε όπου μας συμφέρει και του αλλουνού του πετάμε μια Γεωμετρία ΝΑ γιατί λέει δεν χωράει, πάρε και τη μεζούρα και δες μόνος σου. Βέβαια μη ρωτάτε για τις θέσεις των δημοσίων υπαλλήλων, αυτές είναι κβαντοεξαρτώμενες και οι μόνες για τις οποίες εφαρμόσαμε τη θεωρία του άπειρου.

Είμαι σίγουρη ότι μέσα στο κεφάλι του Νεοέλληνα Ενεργού Πολίτη, το Πυθαγόρειο θεώρημα έχει εύκολα μεταφραστεί ήδη:
Το οικοδομικό τετράγωνο μεταναστών ενός δήμου της πατρίδας μας ισούται με το άθροισμα των οικοδομικών τετραγώνων 2 κάθετων πάρκινγκ μας... αλλιώς κλείνουμε μια παιδική χαρά;

π.σ. επιτρέπεται το κάπνισμα.

Doublethink

Αυτό που ο λαός ονομάζει «γραφτό» τελικά έχει βάση, δεν είναι τελείως ξεκούδουνο. Αποδείχτηκε ότι σαφώς και υπάρχουν όλα τα μελλοντικά συμβάντα κάπου γραμμένα. Και μπορεί κάποιοι να νομίζουν ότι τα έγραψαν εξωγήινοι, μάγοι, καλικάτζαροι, μπορεί κάποιοι να τα λένε ακασικά αρχεία, κισμέτ, μοίρα ή γραφτό, εκείνο όμως που ενδιαφέρει είναι πως υπάρχουν και παραυπάρχουν.

Αποδείχτηκε πως όντως η πραγματικότητα είναι ήδη γραμμένη. Aπλά δεν είναι σε ουρανούς, μαγικά βιβλία, αρχαία ημερολόγια ή άλλους πλανήτες. Εδώ δίπλα είναι. Σε word αρχεία δημοσιογράφων. Βέβαια μη φανταστείς τίποτα τετελεσμένο, ingsoc μεν, αρχαιοελληνικού τύπου δε, με δύο ολόκληρα κισμέτ να σε περιμένουν αντί ενός. Ήξεις - Αφίξεις. Σιγά μη μείνεις με ένα μέλλον. Doublethink.

Όμως όποιο μέλλον κι αν ζήσεις, έρθει δεν έρθει ο Ερντογάν, αποδείχτηκε πως είτε ανοίξεις την εφημερίδα, είτε πατήσεις το τηλεκοντρόλ με τίποτα δε γλιτώνεις το ημερήσιο Two Minutes Hate.

Greece, 1984

Η πολιτική των 140 χαρακτήρων

Η μοναδική αποτίμηση που έχω για αυτές τις εκλογές είναι πως το twitter πήρε κεφάλια. Οι ξεκάθαρες και κρυστάλλινες απόψεις των 140 χαρακτήρων ήταν οι μόνες υπαρκτές. Γιατί να κάθεσαι να ακούς αναλύσεις επί αναλύσεων; Σιγά μην σπας το κεφάλι σου να διαβάζεις πενηντασέλιδα προγραμμάτων για το τι τσαμπουρνάει ο καθένας γραβατάκιας. Είμαστε σοβαροί; Ντόμπρα πράγματα θέλει ο Έλληνας. “Ξάστερες κουβέντες”, “αντρίκια λόγια”, “ναι ή ου”.

Φαίνεται ρε παιδάκι μου ότι κάποιο λάκκο έχει η φάβα όταν ας πούμε πας να μιλήσεις για την παιδεία και πλατιάζεις. Κάτι πας να μου μπουρδουκλώσεις, δε μπορεί. Τι με νοιάζει κύριε που οι παράμετροί σου είναι τριών ωρών ανάλυση; Στην εκπομπή του Πρετεντέρη χωράνε; Σε είκοσι λέξεις χωράνε; Θα προλάβεις να τα πεις πριν στην πει ο Κακαουνάκης; Τον Τράγκα τον νικάς; Τις είκοσι λέξεις σου μπορείς να τις φωνάξεις κιόλας; Μπα; Δυσκολεύεσαι; Οι άλλοι πώς τις χώρεσαν δηλαδή;

Πες μας τώρα, θα δώσεις στην Παιδεία 10% ΝΑΙ ή ΟΥ; Αγαπάς την πατρίδα ΝΑΙ ή ΟΥ; Είσαι υπέρ των Σκοπίων ΝΑΙ ή ΟΥ; Είτε το πεις στ' αρχαία, είτε στα νέα, είτε στα γκακά είσαι αποδεκτός. “Εγκώ όκι τέλει Σκόπια”, “Εγκώ είμαι κριστιανό”. Όσοι απάντησαν – ότι κι αν είπαν – υπερψηφίστηκαν. Όσοι υπερβήκαν τους 140 χαρακτήρες έχασαν.

Βέβαια αυτό θα μου πεις είναι πολύ περίεργο γιατί δε γίνεται να τα θες από τους άλλους σταράτα, επώνυμα, δημόσια και με κόστος κι εσύ να σφυρίζεις κλέφτικα για τα ΠΑΝΤΑ στη ζωή σου. Η σταράτη γνώμη σου όταν ζητάς ρουσφέτι πού πάει; Γιατί δε γίνεται να βρίζεις και τους 300 αλλά να αποδέχεσαι θεσάρα στο δήμο. Οι κρυστάλλινοι και ξεκάθαροι 140 χαρακτήρες σου πού είναι όταν έχεις να νομιμοποιήσεις αυθαίρετο και αρχίζεις τα παρακάλια και τα μα και μου; Πότε ήταν η τελευταία φορά που δέχτηκες να χαλάσεις τις σχέσεις σου με το γείτονα/συνάδελφο/δενξέρωγωτι για να πεις τη σταράτη γνώμη σου για την πάρτη του που τσαμπουνάς πρωί – βράδι αλλά μόνο στο σπίτι σου; Τη λες στον γιατρό που σου ζητάει φακελλάκι ΝΑΙ ή ΟΥ;

Βασικά για μένα οι κρυστάλλινες και ξεκάθαρες απόψεις με την έννοια που τις καταλαβαίνει το κοινό του Αυτιά και του Λαζό (aka ναι ή ου) είναι επικίνδυνες. Όποιος τις έχει μπορεί ελεύθερα να τις πάρει από το κεφάλι μου γιατί μερικές φορές ξεχνιέμαι και τις νομίζω προϊόντα σκέψης, λογικής και επιχειρημάτων. Και μετά συνειδητοποιώ ότι πάντα τρώω τα μούτρα μου όταν πάω να τη σκαπουλάρω έτσι αβίαστα.

Μαστορέματα

Το σπίτι μπάζει νερά. Ξεκίνησε με πράσινες κηλίδες στα ταβάνια, μετά ίδρωναν οι τοίχοι και τώρα συνέχεια γεμίζουν τα ντουλάπια και το υπόγειο νερά. Σάπισαν τα έπιπλα, τα ρούχα, τα χαλιά και τα θεμέλια. Κάποιοι υδραυλικοί σου 'παν να μετακομίσεις, άλλοι να αλλάξεις σωληνώσεις και κάτι τρίτοι να αγοράσεις νέα έπιπλα και χαλιά. Όλοι έψαχναν τη βλάβη μέσα στο σπίτι και οι περισσότεροι έφυγαν γιατί τους τρόμαξαν οι υστερίες σου. Ποιος ξέρει τι δυσφήμιση θα τους έκανε μια τρελή.

Τελικά ήρθε ο μάστορας. “Σκάσε γλυκιά μου” σε καθησύχασε. “Το πρόβλημα είναι απλό και μόνο εγώ δε φοβάμαι να στο πω. Ούτε λεφτά θα σου φάω ούτε θα σε κοροϊδέψω. Είναι απλό, το νερό φταίει. Αυτό σου σαπίζει τα πάντα, δεν το βλέπεις κι εσύ; Αυτό αν λείψει θα γλιτώσεις, αυτό είναι που πρέπει να πολεμήσουμε”. Να κι ένας ντόμπρος μάστορας. Αστροφυσικές έψαχνες τόσο καιρό; Την πλημμύρα ρε ζώο τι την φέρνει; Μόνο το νερό.

Του την έδωσες τη δουλειά. Από αύριο αρχίζει. Θα φέρει είπε αντλίες και εργάτες, σταγόνα δε θα αφήσουν. Ούτε για να πιείς. Βέβαια ο πόλεμος με το νερό στο είπε, δε θα'ναι γρήγορος άσε που μπορεί να πνιγείς. Μέχρι να στεγνώσει όμως και την τελευταία σταγόνα, σου υποσχέθηκε πως θα πολεμάει για την οικογένεια και το σπίτι σου. Λεφτά δε θέλει, ίσα για τα υλικά, έτυχε βλέπεις να 'ναι και πατριωτάκι.

Το νερό βρε χαζή, αυτό σε κατάστρεψε, αυτό τα σάπισε όλα.
Μόνο κάνε λίγο υπομονή, μέχρι να τελειώσει η δουλειά θα έχεις λίγη φασαρία.

Τυροπωλιτική

Ας πούμε ότι δουλεύεις σε σούπερμαρκετ και μόλις πήρες προαγωγή στον πάγκο με τα τυριά (θεσάρα αν δεν το ξέρετε, ένας φίλος μου κάποτε περίμενε 6 μήνες για να πάρει αυτή την προαγωγή). Ας πούμε επίσης ότι τις πρώτες μέρες που δουλεύεις στο νέο σου πόστο αρχίζουν και λείπουν τενεκέδες φέτα. Ας πούμε τέλος, ότι όλοι οι υπάλληλοι σε έβλεπαν που έκλεβες και μάλιστα μέρα μεσημέρι.

Ο αφεντικός είναι έξαλλος. Σας καλεί όλους να μάθει τον κλέφτη. Οι συνάδελφοί σου χωρίζονται στη μέση. Οι μισοί στ' αρχίδια τους και δε βγάζουν άχνα ενώ οι άλλοι μισοί ξελαρυγγιάζονται ότι εσύ είσαι ο κλέφτης. Ξέρεις ότι σε περιμένουν δύο πράγματα. Είτε θα σε τσιμπήσουν οι μπάτσοι είτε θα επιστρέψεις ανενόχλητος και ματσωμένος στον παράδεισο της διεύθυνσης του τμήματος των τυριών σου. Κι έφτασε η στιγμή να μιλήσεις. Είναι η μόνη ευκαιρία σου για να υπερασπιστείς τον εαυτό σου. Και κατηγορείσαι ότι έχεις κατακλέψει το σύμπαν. Τι κάνεις; Τι λες;

Απλό! Τους βουτάς όλους όπως είναι, τους πας μια βόλτα στο Ζάπειο, παραγγέλνεις πορτοκαλαδίτσες και φραπόγαλα και όταν όλοι περιμένουν την απολογία σου, σηκώνεσαι κορδωτός μπροστά τους, παίρνεις το μελαγχολικό αλλά ψιλοενοχλημένο σου, λες τα παρακάτω και καθάρισες:

[Βέβαια δεν μπορούν όλοι να τη σκαπουλάρουν έτσι εύκολα, θέλει αρκετή εξάσκηση και να το 'χεις λίγο το κληρονομικό χάρισμα]

Επίσημες Δηλώσεις Διεύθυνσης Τμήματος Τυριών
Η γνώμη σας ασφαλώς δε με ικανοποιεί, είναι σαφές ότι σημαντικό μέρος από εσάς τις ταμίες κι εσάς που ανεφοδιάζετε τα ράφια επελέξατε να διαμαρτυρηθείτε για μου στείλετε το μήνυμά σας κυρίως με την αδιαφορία. Είναι πρωτοφανές το ποσοστό της αδιαφορίας και εκφράζει την δυσαρέσκειά σας από τον ευρύτερο χώρο του σούπερ μάρκετ.

Γνωρίζω ότι συγκεκριμένες συμπεριφορές μου έχουν ενοχλήσει, παραβιάζοντας αρχές που έθεσα, από την πρώτη στιγμή που ανέλαβα την ευθύνη για το τμήμα των τυριών. Αναγνωρίζω την πραγματικότητα αυτή. Την ίδια ώρα όμως που οι ταμίες κι οι άλλες οι καμπίτσες στα ράφια και την αποθήκη επικρίνουν συγκεκριμένες αδυναμίες μου, γνωρίζουν ότι, στο χειρισμό των μεγάλων προβλημάτων των τυριών, πορευόμαι με μοναδική πυξίδα την υπευθυνότητα. Με υπευθυνότητα χειρίζομαι τη μεγάλη κρίση του τυριού του σούπερ μάρκετ μας και τις συνέπειές της.

Καθήκον και χρέος μου είναι να υπηρετήσω το συμφέρον του τυριού. Τίποτα δεν μπορεί να επηρεάσει την επιλογή μου αυτή. Η τυροκομική πολιτική μου, με το ξεκάθαρο σχέδιό της, έχει σαφείς στόχους:
- Να περιορίσει τις συνέπειες της τυροκομικής κρίσης.
- Να αντιμετωπίσει τα προβλήματα των πελατών.
- Να βάλει τις βάσεις για την πρόοδο και την ανάπτυξη του τμήματος των τυριών.

Αυτή η πρόκληση ίσχυε πριν τις κλοπές των τενεκέδων φέτας. Ισχύει και μετά το σημερινό αποτέλεσμα των απόψεών σας για μένα. Το μέλλον του τυριού και του σούπερ μάρκετ είναι πάνω απ’ όλα. Σε κρίσιμες συγκυρίες, η ανευθυνότητα γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη. Όπως οι υποσχέσεις που μοιράζουν στους πάντες τα πάντα. Κυρίως, όμως, η ανυπαρξία διαμορφωμένου και συγκροτημένου τυροκομικού σχεδίου για την αντιμετώπιση της κλοπής. Όλα αυτά, δυστυχώς, που χαρακτηρίζουν τις ταμίες, αυτές στα ράφια και τις άλλες στην αποθήκη.

Είμαι αποφασισμένος να επιμείνω στο δρόμο της υπευθυνότητας. Η τυροπωλιτική της ευθύνης αποτελεί αδιαπραγμάτευτη επιλογή. Αυτή η επιλογή άλλωστε είναι η μόνη που μπορεί να θωρακίσει την οικονομία του σούπερ μάρκετ, αλλά και να καταστήσει πιο αξιόπιστο το χώρο του τυριού, οδηγώντας το σούπερ μάρκετ σταθερά στο μέλλον που του αξίζει.
- Με ακόμα μεγαλύτερη επιμονή.
- Με ακόμα μεγαλύτερη αποφασιστικότητα.
- Με ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια.

Φυσικά, θα βοηθούσε να είχες δίπλα σου ένα τσιράκι από το τμήμα με τα σαλάμια που θα το είχες βάλει να αποστηθίσει τα εξής:

Θεωρώ ότι ο Διευθυντής του τμήματος τυριών πρέπει να γίνει Διευθυντής του τμήματος τυριών. Ο λαός του σούπερ μάρκετ τον εμπιστεύεται, μπορεί να γίνει ένας νέος Τσε Φέτα. Όμως κρατώντας ισορροπίες, δεν μπορεί να γίνεις επαναστάτης. Πιστεύω ότι είναι αναστρέψιμη η κατάσταση και μάλιστα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα εάν υπάρξει αλλαγή νοοτροπίας και συμπεριφοράς, μια νέα λαϊκή τυροκομική πολιτική με ανθρώπινο πρόσωπο.
Εάν η διεύθυνση ακολουθήσει το τυροπωλητικό πρόγραμμα που έχει εξαγγείλει η ίδια, και όχι αυτοσχεδιασμούς του καθενός - όπως εσείς οι αχώνευτες στα ταμεία και οι άλλες οι βλαμένες που ανεφοδιάζετε τα ράφια.

Σουρεάλ; Mais non!

Πολιτικός σημαίνει…

“Κύριε Πρόεδρε, πρέπει να σεβόμαστε τις αρχές της κάθε χώρας. Ανεξαρτήτως, αν αυτή η χώρα είναι φιλική, λιγότερο φιλική ή περισσότερο φιλική, αυτή η χώρα έχει αποφασίσει μια ονομασία. Δεν μπορούμε παρά να σεβαστούμε την ονομασία αυτής της χώρας. Τα άλλα –νομίζω το αντιλαμβάνεται ο καθένας– δεν είναι δημοκρατικά, είναι ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά μιας χώρας. Όπως και εάν επιθυμεί αυτή η χώρα να αποκαλείται, οφείλουμε να το σεβαστούμε.”

Γεώργιος Καρατζαφέρης
Παρέμβαση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο*

via buzz from Canis Libertatis

*όχι φυσικά για την Μακεδονία μας

THUMBS UP

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη. Βία, εγκλήματα, κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι μύρια κατοίκους που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα. Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του. Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε.

Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε “υπερπολίτης” και αμολύθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν. Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους. Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροιδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.

Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι. Το καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.

Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας (αχαχχχ) και είχαν την προσωπική του υποστήριξη. Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα. Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.

Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές.

Όλο το άρθρο και τα αποτελέσματα των πρακτικών του σε νούμερα, εδώ: (κλικ)

JEEPRAS

Τα νιάτα λέει, ήταν τελικά η λύση στο πολιτικό μας τέλμα. “Σεισμό” θα φέρουν στην πολιτική. Ο Τσίπρας είναι λέει η απάντηση στον βούρκο της γερουσίας. Ο Λαζό του πλέκει το εγκώμιο εδώ και ώρα, οι εφημερίδες συμπεριφέρονται λες και πρόκειται για το πιο σημαντικό γεγονός της δεκαετίας και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως ο κόσμος ήδη το εκτίμησε. Και συμφωνώ απόλυτα πως τα νιάτα είναι το μέλλον της πολιτικής (με απλά καλά μαθηματικά, δηλαδή) αλλά πέρα από τα προφανή, πόσο ακριβώς έχουμε ξεφτιλιστεί ώστε να θεωρούμε κύριο κριτήριο πολιτικής ικανότητας την ηλικία;

Δηλαδή τί; Θα φτάσουμε σε λίγο να τους βάζουμε να απαντάνε ερωτηματολόγια τύπου αν έστω μία φορά μέσα στην δεκαετία του ογδόντα πήγες στην αυτοκίνηση, ή παρακολούθησες κάντι-κάντι, ή αν χαμουρεύτηκες στο αμάξι του μπαμπά ή έβγαλες ακμή, τότε… κάνεις για βουλευτής/ αρχηγός κόμματος/ εθνικός ευεργέτης;

Φαγώθηκαν όλοι από χθες να βγάζουν λογίδρια για τα νιάτα που έχουν φρέσκιες ιδέες, που θα μας πάνε μπροστά, που θα δείξουν επιτέλους τον σωστό δρόμο… όπως; Τί ακριβώς πέρα από τα κομμωτήρια και το λαϊφστάιλ της Ράπτη, πέρα απ’τις βλακώδεις κορώνες του Άδωνι στα τηλεπαράθυρα, το βλέμα της αγελάδας του υιού Βαρβιτσιώτη και τις πιο αρχαίες και μαλακισμένες απόψεις του υιού Πλεύρη έχουν ως τώρα να επιδείξουν τα νιάτα στην πολιτική ζωή του τόπου; Μήπως το Ολυμπιακό πνεύμα του Κουκοδήμου; Και συγκεκριμένα για τον Τσίπρα, δεν έχω άποψη. Φανταστείτε άρνηση που μου έβγαλε όλο αυτό.

[Πάντως αν θέλετε την επαγγελματική μου γνώμη (άααατσα), η καμπάνια σας εκτός από πρόβλημα στρατηγικής έχει και θέμα timing. Μα καλά ρε παιδιά, μου βγήκατε σε "ροζ" εποχή να πλασάρετε τα νιάτα ως πολιτική αξία; Δηλαδή τί μας λέτε; Ότι αν τα γερόντια έχουν κουράγια να μας πηδάνε τις τριανταπεντάχρονες (και μάλιστα με ντοκουμέντα, βλ. dvd), ετοιμαστείτε εμείς να σας πηδήξουμε οικογενειακώς; Είναι δυνατόν να μην προβλέψατε τους πιο αυτονόητους συνειρμούς;

Ή τέλος πάντων, αφού το κάνατε που το κάνατε, πάτε το μέχρι τέλους να σας βγάλουμε το καπέλο! Εγώ δηλαδή, θα πρότεινα στον Alexis να ταράξει εντελώς τα νερά. Να σκάσει στη Βουλή ντυμένος σπάιντερμαν (το πιάσατε ε; ) και να μοιράσει σε όλα τα γερόντια συναδέλφους του, από ένα alexiπτωτο που να γράφει "δώσε κι εσύ τόπο στα νιάτα - μπορείς" ]

π.σ. ναι, μη δίνετε σημασία, έχω λαλήσει αυτές τις μέρες…

HIS ROYALTY


Τα γεγονότα των ημερών κατάφεραν να μου εξηγήσουν επακριβώς το κουλό αποτέλεσμα των εκλογών λίγους μήνες πριν. Όσο άχρηστη κι αν είναι μια κυβέρνηση, όσο άπραγη και άβουλη, αυτό που νοιάζει πρωτίστως και αυτό που της δίνει το τελικό προβάδισμα, είναι ο αρχηγός της να συμβαδίζει με τα βασιλικά πρότυπα διακυβέρνησης, με τα οποία ποτίστηκε η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος στην πιο τρυφερή της ηλικία. Με λίγα λόγια:

- Να έχει οικογένεια και παιδιά – διαδόχους (άλλωστε αυτός είναι ο κλασσικός τρόπος εύρεσης αρχηγού μεγάλου κόμματος).

- Να είναι απρόσιτος (αυλή, αυλικοί, φίλοι, «φίλοι», έμπιστοι, «αυτοί που πίνει τον πρωινό του καφέ» – έλεος, τι άλλο θ’ ακούσουμε δηλαδή).

- Να είναι ακριβοθώρητος (να καίγεται ο κώλος μας και αυτός να εμφανίζεται μια στο τόσο, κι αυτό σε τίποτα συλλόγους γυναικών μιλώντας πλάγια για την επικαιρότητα, με πυγμή όμως – χαχ).

- Να διαψεύδει γενικώς (εννοείται όχι ο ίδιος) και αορίστως, ενώ όταν διαψεύδεται να κάνει τον κινέζο (βλέπε απρόσιτος και εννοείται όχι ο ίδιος, πάλι).

Έτσι, σε κάθε αναφορά στην κυβέρνηση όλοι σιχτιρίζουν ως είθισται, ενώ σε κάθε αναφορά στο πρόσωπο του πρωθυπουργού όλοι έχουν να σου αντιτάξουν:
«Οικογενειάρχης», «χαμηλών τόνων», «ευγενικός», «λαϊκός», «δεν προκάλεσε ποτέ με την προσωπική του ζωή», «σεμνός», «θρήσκος», «οι γύρω του τα φταίνε».

Και λες, πόσο μαλάκες είστε; Ας είναι και ο άγιος Ονούφριος, χέστηκα. Οι επιλογές κάποιου δηλαδή δεν καθορίζουν καθόλου το ποιος είναι; Άμα δηλαδή εγώ προσλάβω έναν δολοφόνο, δεν θα έχω συμμετοχή στο έγκλημα; Μα τι λογική είναι αυτή; Μας έχει πηδήξει πατόκορφα αυτός ο άγιος άνθρωπος με τις κωλοεπιλογές του και την απραξία του, τι ακόμη χρειάζεται να γίνει δηλαδή για να κόψει έστω έναν κώλο*;

Σε όλους όσους μου λένε αυτές τις μέρες για την καλοσύνη του μπούλη και του κάθε μπούλη (που όμως ξεχειλίζουν τα μπατζάκια του από δύναμη), έχω να πω πως ρε ‘σεις, αναλογιστείτε επιτέλους τις εξουσίες που έχει στα χέρια του και πείτε μου αν εσείς στη θέση του θα είχατε κάποιον ενδοιασμό ή θα σας έπιαναν οι καλωσύνες να τις ασκήσετε, όταν μιλάμε για εγκληματίες!

Δε μπορεί δηλαδή να κρίνεις έναν μάγειρα από το πόσο βρώμικη είναι η ποδιά του! Δεν λέγεται κάποιος «οικογενειάρχης» μόνο και μόνο επειδή δεν έχει σκάσει ροζ σκάνδαλο με την πάρτη του, έχει κι άλλα πράγματα η οικογένεια ξέρετε. Δεν λέγεται κάποιος «χαμηλών τόνων», «ευγενικός», και «σεμνός» όταν βγάζει τον σκασμό ενώ θα έπρεπε να μας έχει πάρει τ’ αφτιά με τις φωνές του. Δε λέγεται κάποιος «λαϊκός» επειδή τον είδες να τρώει σουβλάκια στου Μπαιρακτάρη, ούτε «θρήσκος» όταν κάνει την κότα στο παπαδαριό. Κυρίως όμως, δεν μπορείς να πεις «οι γύρω του τα φταίνε» για τον πολύ απλό λόγο ότι οι γύρω του είναι ΔΙΚΗ ΤΟΥ επιλογή και ο ίδιος είναι ΠΑΝΩ από αυτούς.

[Μπορεί δηλαδή να είσαστε πολύ μαλάκες όσοι ψηφίσατε αυτόν και αυτούς τους «γύρω» του αλλά δεν μπορώ να σας κατηγορήσω ότι είδατε εγκλήματα και ενώ μπορούσατε να πιάσετε τα λαμόγια, εσείς κάνατε τους σεμνούς – οικογενειάρχες – χαμηλών - τόνων]

*ξέρω ότι μιλάω στον βρόντο αφού ο επόμενος βουλευτικός κώλος – έδρα θα τον στείλει καπάκια σε εκλογές, οπότε να ‘χαμε να λέγαμε.

P.s. : Και αυτή ήτο η ταπεινή μου συμμετοχή στο κάλεσμα βοήθειας ενός συμπλόγκερ. Anytime dude.

ΣΦΗΝΑ

Χθες στην εκπομπή lifestyle του alter, ο Παπαδάκης και η παρουσιάστρια ασχολήθηκαν εκτενέστατα με το θέμα Ζαχ-Θε-Μα.

Αν ήμουν εξωγήινη θα έλεγα ότι η τηλεόραση έφτιαξε. Επειδή όμως δεν είμαι, μάλλον η πολιτική ξεφτιλίστηκε.-

[Ο τρόπος προσέγγισης της υπόθεσης δε, ήταν άκρως γελοίος με παιχνιδάκια και γελάκια μεταξύ των παρουσιαστών, τύπου “εσύ Νίκο μου, είσαι με τον Θέμο ή τον Μάκη;” “Α... εγώ δεν το λέω ακόμα! Θα το αποκαλύψω στο τέλος” είπε ο ξενέρωτος Νίκος (μα πού πάνε και δίνουνε τέτοια ομορφιά γαμώτο). Κι αφού έδειξαν σχόλια όοοολων των τηλεμαιντανών και ήρθε η ώρα να πάρουν θέση κι οι ίδιοι, η παρουσιάστρια είπε όλο νάζι και ευτυχία: “το ποιά είναι η θέση μας δεν θα σας το πούμε σήμερα, θα σας το αποκαλύψουμε την επόμενη εβδομάδα που θα έχουμε κι άλλα να πούμε γιατί η υπόθεση έχει πολύ ψωμί*”.

Καλά, κάποιος δεν υπήρχε να της εξηγήσει ότι βρε βούρλο, είναι δυνατόν να βγαίνεις όλο χαρά μόνο και μόνο επειδή βρήκες πρώτο θέμα για την εκπομπή σου τη στιγμή που αυτό το συγκεκριμένο θέμα έχει υπεξαιρεθεί από την τσέπη σου και των τηλεθεατών σου; Τη στιγμή που ένας άνθρωπος έπεσε από 4 ολόκληρους ορόφους; Τη στιγμή που όλη η Ελλάδα έχει φρίξει με τις λαμογιές;

Είναι δυνατόν να μου παίζετε παιχνιδάκια τύπου θέμος ή μάκης ή “αχ να πάρω θέση τώρα ή μετά πωπωωωω και οι δύο μου είναι συμπαθητικούληδες”; Αει σιχτήρ!]

*Προφανώς έπρεπε να μου κόψει ότι στις εκπομπές “lifestyle” η έννοια “ψωμί” για πολιτικά σκάνδαλα, δεν έχει καμία σχέση με πολιτική αλλά σιδέρωνα και έπρεπε να ταπηροκρανιαστώ ικανοποιητικά, για να ξεμπερδέψω γρήγορα με το κωλοσίδερο.

e Μ.Μ.Μ. o

Η απόφασή μου να χρησιμοποιώ το τελευταίο εξάμηνο αποκλειστικά συγκοινωνίες ήταν εντελώς αναγκαστική από τη στιγμή που ο τσίφτης σαραβαλιάστηκε. Ε, συνέβαλε και το γεγονός ότι άνοιξε το μετρό στο Αιγάλεω, οπότε ήρθε κι έδεσε. Ήθελα καιρό να γράψω για το πώς είναι να κινείσαι αποκλειστικά με μμμ αλλά όλο το ανέβαλλα. Έλεγα ρε παιδάκι μου, μην είσαι ξινόμουτρο, πες ότι κάνεις κάτι οικολογικό, άσε που γλιτώνω κι ένα σωρό φράγκα από βενζίνες και λάδια που ο τσίφτης τα κατάπινε κυριολεκτικά. Χθες όμως, ήρθε ο γερανός και πήρε δια παντός τον τσίφτη μου. Για καταστροφή.

[Μεγάλο το κρακ που νοιώθεις μέσα σου όταν μιλάμε για το πρώτο σου αμαξάκι τελικά. Κι ας πρόκειται για κάτι άψυχο. Ήταν η καλύτερη συντροφιά μου από πιτσιρίκα. Μια βολτίτσα και αμέσως γινόμουν άλλος άνθρωπος. Δεκαπέντε χρόνια κολλητάκια και τώρα παλιοσίδερα. Τον βγάλαμε μια τελευταία φωτογραφία και τον αποχαιρετήσαμε. ]

Τότε μόνο συνειδητοποίησα το οριστικό των συγκοινωνιών, τουλάχιστον μέχρι να πάρω το επόμενο αυτοκίνητο. Που όπως φαίνεται δεν θα αργήσει γιατί έχω ταπηροκρανιαστεί σοβαρότατα με αυτό που όλοι λένε «συγκοινωνίες» αλλά στην ουσία είναι η καλύτερη διαφήμιση των αυτοκινητοβιομηχανιών. Δυό μήνες να κινηθείς με λεωφορεία και μετρό, φτάνει. Θες καμιά δεκαετία με λίμο και σωφέρ για να στανιάρεις μετά. Αν έχεις τα φράγκα δηλαδή. Γιατί αν δεν, την έκατσες άσχημα.

Βλέπετε το πρόβλημα με τις περιοχές μας είναι ότι παρόλο που έχουμε μετρό, πρέπει οπωσδήποτε να πάρεις και λεωφορείο αν δεν μένεις Αιγάλεω. Και η Αγία Βαρβάρα και η Νίκαια και η Νεάπολη και η Μάνδρα και ο Κορυδαλλός και το Χαιδάρι και το Περιστέρι. Ναι, το Περιστέρι. Ο δεύτερος μεγαλύτερος δήμος της Ελλάδας κινείται με λεωφορεία. Τα οποία από εκεί και από όοοοολες τις παραπάνω περιοχές σκάνε στο Αιγάλεω. Όλη μέρα. Που κάνουν δρομολόγια ανά μισάωρο και που πρέπει να ‘σαι Η κωλόφαρδη για να μπορέσεις αφού ζπρώξεις ικανοποιητικά, να μπεις μέσα.

Το σύνηθες είναι, αφού χάσεις κάνα δυό, να το κόψεις με τα πόδια. Ή με ταξί αν έχεις χρόνο να φας μποτιλιάρισμα της αρκούδας (και εννοείται φυσικά ότι κανένας ταρίφας δεν δίνει ρέστα από τρία ευρώ – κάθε πρωί και ένας καυγάς με γριούλες που ζητάνε τα ρέστα τους). Γιατί όοοολα τα αυτοκίνητα των γύρω περιοχών, σκάνε κι αυτά στο Αιγάλεω. Στο τέλος, το παίρνεις απόφαση και ξυπνάς είκοσι λεπτάκια νωρίτερα και πας ποδαρόδρομο μέχρι το μετρό. Που για Παλλήνη και πέρα, το δρομολόγιο είναι κι αυτό ανά μισή ώρα. Μια ατέλειωτη αγωνία δηλαδή.

Το χειρότερο είναι το βράδι. Αφού βγεις απ΄το μετρό, καταλαβαίνεις ότι είσαι στο Αιγάλεω από τη φασαρία. Μόνιμες κόρνες και τα αυτοκίνητα σημειωτόν. Και η στάση που εξυπηρετεί όοοολες τις γύρω περιοχές, τόσο γεμάτη που ο κόσμος περιμένει στην άσφαλτο. Οι περισσότεροι ηλικιωμένοι γιατί οι περιοχές μας είναι γκέτο συνταξιούχων. Ακόμα και οι αφίσες στις κολώνες διαφημίζουν εκδρομές των καπη. Και νοιώθεις τόσο άσχημα με όλα αυτά. Οι γέροι δύσκολα μπορούν να σπρώξουν για να χωθούν στα λεωφορεία, ενώ συνήθως όλο και κάποιος θα μαγκωθεί στην πόρτα.

Άσε οι μαθητές. Το Αιγάλεω είναι κέντρο φροντιστηρίων με αποτέλεσμα οι μαθητές από εκεί, αλλά και όσοι σπουδάζουν Αθήνα να ξεροσταλιάζουν στην στάση. Σαν μαθήτρια θυμάμαι, ξεσηκώναμε τη στάση από γέλια, φωνές και φάρσες. Τώρα τίποτα. Τα πιτσιρίκια στέκονται παρέες παρέες, αμίλητα. Και εργάτες. Μαύρα ρούχα και χέρια πρησμένα με κρεμασμένη τη χαρακτηριστική σακουλίτσα με το τάπερ, να περιμένουν οι άνθρωποι με μισόκλειστα μάτια ένα μισάωρο στη στάση. Που μακάρι τελικά να είναι μισάωρο.

Καμιά φορά με πιάνουν τα νεύρα μου. Πήγανε και μου βάλανε μετρό εδώ και χρόνια, σε κάτι κουκουρούκου περιοχές που όποτε περνάω από ΄κει, ζήτημα να μπουν δυό άνθρωποι στο βαγόνι. Και αφήσαν τα πιτσιρίκια και τα γεροντάκια που δεν έχουν άλλη επιλογή, να τουρτουρίζουν στην στάση. Είπανε πως όπου να ΄ναι θα ξεκινήσουν έργα και για τις υπόλοιπες περιοχές, αλλά δεν μπορούν να βάλουν περισσότερα λεωφορεία προς το παρόν, γιατί υπάρχει ήδη μεγάλο κυκλοφοριακό πρόβλημα.

Προχθές το βράδι στην στάση, ήταν πραγματικά πολύ θλιβερά. Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Γριούλες να τρέμουν απ΄το κρύο, να ρωτάνε τί νούμερο είναι το λεωφορείο που έρχεται και να μαραζώνουν όταν μάθαιναν ότι το δικό τους είχε μόλις περάσει, κάτι ρωσσίδες με μωράκια να τα έχουν τυλίξει με κουβέρτες και τα πρόσωπά τους να έχουν ασπρίσει απ΄την παγωνιά.

Δίπλα μου, κάτι κοριτσάκια emo. Μου ζήτησαν τσιγάρο και αποτραβηχτήκαμε παραπίσω να ξεχαρμανιάσουμε. Για πρώτη φορά δεν μου προξένησαν απορία. Κατάλαβα πόσο πολύ δίκιο έχουν να υιοθετούν αυτή τη θλιβερή εμφάνιση. Κατάμαυρα μαλλιά να κρύβουν το πρόσωπο, τα μάτια τους μουτζουρωμένα γύρω γύρω με μαύρο μολύβι και να σηκώνουν με δυσκολία κάτι τεράστιες τσάντες παραγεμισμένες με βιβλία. Είναι ίσως η μόνη εμφάνιση που ταιριάζει με όλο αυτό. Ο μόνος τρόπος που έχουν να δείξουν πόσο απέλπιδα είναι τα παιδιά, απέναντι σε όλα αυτά.

FUCK OFF ALIENS


Ένα χρόνο πριν, είχα γανιάσει να τα γράφω και στα αγγλικά και στα ελληνικά και σε κάθε ευκαιρία. Όλοι μας δηλαδή. Ήταν πολύ σουρεάλ ρε παιδάκι μου αυτό που είχε συμβεί στον Αντώνη και ακόμη πιο σουρεάλ η ευθιξία του Λιακόπουλου όταν ας πούμε καθημερινά μέχρι σήμερα, λέει τέτοιες μαλακίες, που αν η επιστημονική κοινότητα είχε λίγη τσίπα, θα έπρεπε να τρώει τις μηνύσεις βροχή.

Είχε γίνει μεγάλο τζέρτζελο τότε, γελάσαμε, το κοροιδέψαμε και περιμέναμε να το μαζέψουν. Αρχίδια. Γιατί μπορεί εσύ να είσαι ψωνάρα του κερατά και να μηνύεις δεξιά αριστερά αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει από πάνω ένας σοβαρός να σου πει το λογικό: Πού πα ρε καραμήτρο; Γίνεται ρε εξωγήινε να μηνύσεις κάποιον για τα link του ή την αυτόματη αποδελτίωση του blog του;

Γίνεται μια χαρά, του είπαν. Έδεσαν τον Αντώνη, τον έτρεχαν στα τμήματα, κατέσχεσαν τον σκληρό της ιντερνετικής δουλειάς του κι άντε να βρεις δίκιο μετά, όταν ο πιο προχώ μπάτσος της εποχής μας, το μόνο που ξέρει από νετ είναι googlesearch: poutanakia kai vyzares.

Και μεθαύριο είναι η δίκη. Στ΄αλήθεια δηλαδή. Και δεν ζεις ούτε στην Τουρκία, ούτε στην Κίνα ούτε στο Ιράκ. Στην Ελλάδα. Κι ο μηνυτής έχει το θράσσος να κάνει και βιντεάκια απευθυνόμενος στο κοινό του internet λες και μιλάει ο πρωθυπουργός ενώ αμέσως μετά θριαμβολογεί από τηλεοράσεως για τα hits του στο youtube. Αλλά είναι και άσχετος. Πού να πάει το μυαλό του ότι τα hits στο internet συνήθως δεν είναι ψήφοι, αλλά ντομάτες.

Για μένα δεν έχει καμία σημασία αν ο Αντώνης δικαιωθεί την Παρασκευή ή όχι. Δηλαδή έχει, αλλά τη μεγάλη φόλα την έφαγε, ενώ όλοι μας πια, έχουμε ξενερώσει άπειρα με το πόσο εκτεθειμένοι είμαστε εδώ μέσα. Είναι σαν να ερχόσουν στο ψιλικατζίδικο και να μου έχωνες μήνυση επειδή τα γαριδάκια είναι ανθιυγιεινά. Και να ερχόταν μετά το υγιειονομικό και να μου έκλεινε το μαγαζί για ένα χρόνο, μέχρι να αποφασίσει ο δικαστής. Κι όλα αυτά επειδή το γαριδοεργοστάσιο ήταν πολυεθνική και δεν μπορούσες ούτε τσικ να του κάνεις. Ε, θα με ένοιαζε μετά αν θα κέρδιζα τη δίκη; Μετά από τόση ηλιθιότητα, ανεργία και ξεφτίλα;

Ο Τσιπρόπουλος, με την κατάσχεση του υπολογιστή του έχασε την δουλειά του, την επιδότηση και την ησυχία του. Γιατί θίχτηκε λέει ο τύπος! Από πράγματα που έγραφε κάποιος άλλος φυσικά. Αλλά εκείνος τον Αντώνη μπορούσε να πλήξει γιατί ο funel που ήταν ο στόχος επειδή τον σατίριζε, ευτυχώς προστατευόταν από νόμους σύγχρονης χώρας και όχι του εξωγηινιστάν.
Λοιπόν, Αντώνη έχω να σου πω τα εξής: Μακριά από το ελληνικό internet η επόμενη δουλειά σου. Όσο πιο μακριά μπορείς. Στήσε έναν σέρβερ στον Βόρειο Πόλο και βάρα από ΄κει. Οι πολικές αρκούδες είναι πολύ πιο ασφαλείς από τους εξωγήινους της χώρας σου.

Όσοι μπορείτε να παραστείτε, η δίκη γίνεται την Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου, διαβάστε το κείμενο του Αντώνη για λεπτομέρειες.

Οι υπόλοιποι, υπογράψτε εδώ. Έτσι, για το θεαθήναι προφανώς, αφού είμαστε ακόμα εδώ και συζητάμε έναν ολόκληρο χρόνο μετά, πώς θα αθωωθεί ένας άνθρωπος για τα link του!!!

DEMO


Είναι λοιπόν ένας τύπος, που ο πατέρας του ήταν βιαστής. Μαζί με τα φιλαράκια του είχαν βιάσει όλες τις πιτσιρίκες του διπλανού χωριού, που τις περισσότερες τις σκότωναν αμέσως μετά. Αφού δικάστηκε, σάπισε στη φυλακή. Η κοινωνία καταδίκασε σύσσωμη τους εγκληματίες και ο γιος μεγάλωσε ορφανός σε ένα ψευτοδημοκρατικό και εχθρικό περιβάλλον.

Ο γιος λοιπόν, καθότι συγγραφέας, έκατσε και έγραψε ένα επιστημονικό βιβλίο 1400 σελίδων παρακαλώ, που έβαζε τα πράγματα στη θέση τους. Πόσο δηλαδή οι γκομενίτσες του κουνιόσαντε του μπαμπά, πόσο πουτάνες ήσαντε, πόσα πολλά λεφτά είχαν βγάλει, πόσο κακώς που δεν πρόλαβε να τις ξεκοιλιάσει όλες και το κυριότερο, πόσο μπάσταρδα είναι τα παιδιά τους και γιατί πρέπει να τα ξεκοιλιάσουμε μέχρι να αφανιστούν.

Το βιβλίο βγήκε στα βιβλιοπωλεία ενώ διαφημιζόταν (καθημερινά) από την τηλεόραση, από έναν τυπάκο που δήλωνε (καθημερινά) πόσο διαφωνεί με τις πράξεις του βιαστή, αλλά πως το κοινό οφείλει να μαθαίνει (καθημερινά) από την εκπομπή του, τα γεγονότα που οδήγησαν τον δράστη στα εγκλήματα. Τα χιλιάδες εγκλήματα για χρόνια. Προφανώς εν βρασμώ (καθημερινά).

Η κοινωνία, καθ’ ότι δημοκρατική, διχάστηκε. Επιτρέπεται να περιορίσουμε την ελευθερία λόγου; Επιτρέπεται να απαγορευτεί ένα βιβλίο; Να φιμώσουμε τις ιδέες; Τα τηλεπαράθυρα φούντωσαν. Κάποιοι πιο δημοκράτες απ΄τους άλλους, υποστήριζαν ότι ναι μεν τα εγκλήματα είναι καταδικαστέα, τα θύματα όμως, δεν έπρεπε να φορούν φούστες πάνω από το γόνατο. Οι περισσότεροι συμφώνησαν, δίνοντας παράδειγμα κάτι άλλες κοπέλες που μετακόμισαν πρόσφατα στο χωριό και που φορούν κόκκινα προκλητικά φουστάκια.

Ήρθαν εκλογές. Ο τηλεπλασιέ και ο γιός του συγγραφέα, έγιναν βουλευτές στο ίδιο κόμμα και καταδίκαζαν ομόφωνα τις ρατσιστικές ενέργειες. Συνέχιζαν όμως ακάθεκτοι τους αγώνες τους κατά της φούστας πάνω από το γόνατο, κατά της προκλητικής συμπεριφοράς των γυναικών και ιδίως των ξενόφερτων γυναικών με τα «βάρβαρα» ήθη.

Κάποτε, παρόλο που ως τότε ο συγγραφέας του βιβλίου ήταν στο περιθώριο χρόνια, για τις φρικαλέες απόψεις του, άρχισαν να του δίνουν βήμα. Δημοκρατία γαρ. Βγήκε στα τηλεπαράθυρα. Όχι για το βιβλίο μόνο αλλά γενικά για την άποψή του για τις ξένες γυναίκες με τις κοντές φούστες. Όταν κλήθηκε να πει την γνώμη του εξεράγη. Φώναζε: «αρνούμαι τον διάλογο με γραικύλους και υπάνθρωπους». Όλα αυτά, γιατί αν η φούστα σου ήταν πάνω από το γόνατο δεν ήσουν γυναίκα. Ούτε καν άνθρωπος. Φυσικά, αν δεν ήσουν απ΄το χωριό του και πλερέζες να φόραγες, δεν είχες καμία ελπίδα να συνομιλήσει μαζί σου. Νέα ήθη. Δημοκρατία γαρ.

Ο συγγραφέας κλήθηκε σε δίκη γι΄αυτό το βιβλίο από κάτι ψευτοδημοκράτες. Ο γιος του ως καλός δικηγόρος ανέλαβε την υπεράσπιση. Ο τηλεπλασιέ ως βουλευτής πια, συνέχιζε να δηλώνει πως διαφωνεί με το βιβλίο αλλά το διαφήμιζε (καθημερινά) γιατί αυτή ήταν η δουλειά του. Ο αρχηγός του κόμματός τους απ΄την άλλη, συνέχιζε να καταδικάζει τον ρατσισμό αλλά και τις κοντές φούστες που μπορεί να προκαλέσουν τα καλά και τίμια χωριατόπουλα να βιάσουν.

Η κοινωνία παρέμεινε δημοκρατική. Από εκείνες τις δημοκρατίες που πλέον δεν γύριζες το κεφάλι σου απ΄την άλλη στο θέαμα των βιασμένων πτωμάτων. Ήσουν υποχρεωμένος να τα κοιτάζεις ξανά και ξανά. Μέχρι που τα συνήθιζες.
Από εκείνες τις δημοκρατίες που τα εγκλήματα ενός βιαστή παρότι καταδικαστέα, άρχισαν να εξετάζονται εξονυχιστικά, υπό επιστημονική πάντα σκοπιά, λαμβάνοντας το αξιογαμήσιμο του θύματος, ως ελαφρυντικό.

Από εκείνες τις δημοκρατίες που σύμφωνα με το επιστημονικό αυτό βιβλίο, ο μόνος τρόπος να γλιτώσει η κοινωνία τους μελλοντικούς βιασμούς, δεν είναι να καταδικαστούν οι δράστες αλλά τα αίτια που τους οδηγούν στα εγκλήματα: οι κοντές φούστες.
Από εκείνες τις δημοκρατίες που άρχισαν να αμφισβητούν τα εγκλήματα γιατί το επιστημονικό βιβλίο έλεγε πως όλα αυτά είναι φούμαρα δυό – τριών ελαφρών κοριτσιών. Παρόλα τα ντοκουμέντα.

Σύντομα, η δημοκρατία αυτή, προχώρησε παραπέρα. Τα ταμπού έσπασαν. Η αμφισβήτηση έγινε το νέο τρεντ. Κάθε δεδομένο και αλήθεια, μπορούσε να αμφισβητηθεί από οποιονδήποτε ντυνόταν τον επιστημονικό μανδύα. Σωρεία επιστημονικών βιβλίων, έφεραν στην επιφάνεια εξωγήινους πολιτισμούς με ατράνταχτα επιχειρήματα, ιατρικές συνομωσίες που αποθάρρυναν τον κόσμο να εμβολιάζει τα παιδιά του ή να ακολουθεί τις θεραπείες των γιατρών, ενώ σύντομα η δύναμη των τηλεπαραθύρων έκανε τον κάθε μισάνθρωπο νομάρχη, υπέρτατο άρχοντα του χωριού. Πλήρης δημοκρατία απόψεων.

Οι εκάστοτε επιστημονικοί τηλε-εκδότες θησαύριζαν, ενώ χέρι-χέρι ακολουθούσαν τα κόμματα στην μάχη κατά της κοντής φούστας. Κανένα επιστημονικό δεδομένο δεν υπήρχε, που να μην είχε από δίπλα ένα άλλο να το αντικρούει. Καμιά κοντή φούστα δεν κυκλοφορούσε χωρίς να έχει δίπλα της έναν επίδοξο βιαστή με αρκετούς λόγους να βιάσει. Καμία δημοκρατική άποψη δεν υπήρχε, που να μην της δινόταν βήμα στα τηλεπαράθυρα, ώστε να εκραγεί αμέσως μετά για τους υπανθρώπους που την πλαισίωναν. Κάθε δημοκράτης κάτοικος, μετρούσε το μέγεθος της δημοκρατίας που μπορούσε να ασκήσει, σύμφωνα πρώτα με την καταγωγή του και έπειτα με τα εκατοστά που είχε υιοθετήσει για τις… φούστες.

Η δημοκρατική αυτή κοινωνία, επέμενε πως όλα έβαιναν καλώς. Πως το βιβλίο δεν έφερε κανένα έγκλημα για να κατηγορείται. Αντιθέτως, όπλισε τους χωριανούς με σκεπτικισμό απέναντι στις προκλητικές συμπεριφορές. Τα εγκλήματα τελικά, δεν είχαν τόση πολλή σημασία σε αυτή τη δημοκρατία. Ούτε οι δράστες. Τα εγκλήματα ήταν απλά το αποτέλεσμα μιας επιστημονικώς τεκμηριωμένης και προκλητικά αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς. Της κοντής φούστας.

Η νέα αυτή δημοκρατία, καλείται να αποφασίσει για το μήκος της φούστας.
Επιστημονικά.

Η δίκη είναι αύριο.

ΚΑΜΕΡΕΣ ΠΑΝΤΟΥ


Έχω καρακατακουφαθεί με το μένος εναντίον στις κάμερες των δρόμων. Έχουν ξεσηκωθεί όλοι και φωνάζουν για τα προσωπικά τους δεδομένα. Είναι λέει παράνομο να πας σε πορεία και να σε καταγράψουν. Είναι παράνομο να σπας μια βιτρίνα ή να πετάς μια μολότωφ και να ξέρουν ποιός είσαι. Είναι καλύτερα να μείνουμε όπως είμαστε. Να πηγαίνεις δηλαδή στις διαδηλώσεις, να μπαίνουν οι «κουκουλοφόροι», να τα κάνουν πουτάνα, να σπάνε μαγαζιά και μετά να γράφεις σεντονάρες και να ρίχνεις ηλεκτρονικές υπογραφές μπας και αποφυλακιστεί ο Παναγιωτάκης με τα πράσινα παπούτσια που ήταν αθώος και που μεταξύ μας, αν δεν ήταν εκείνος ο χριστιανός με την καμερούλα ακόμα στην ψειρού θα ‘τανε.

Και δεν φτάνουν όλα αυτά, αλλά έχεις μετά τα λαμόγια τους δεξιούς και τα βάζουν με τις διαδηλώσεις, το μόνο πραγματικό δικαίωμα που μας έμεινε, αυτό της διαμαρτυρίας. Κι έχεις και τα άλλα λαμόγια τα αριστερά απολιθώματα να ξεσκίζονται στα κλισέ περί αστυνομοκρατίας και άλλα τραγικά. Λες και οι κάμερες θα είναι επιλεκτικές. Λες και μας έπεσε άσχημα που έπιασε η κάμερα τον μπάτσο που βάραγε ζαρτινιέρες.

Και τα λέτε όλα αυτά στην εποχή μας; Από πού κι ως πού οι κάμερες είναι καταπάτηση των προσωπικών δεδομένων ρε παιδιά; Ποιών προσωπικών δεδομένων; Των δικών μας δεδομένων ας πούμε, που δημοσιεύουμε εντελώς από μόνοι μας στο νετ; Των δεδομένων των άλλων, που βγάζουμε τραβώντας βιντεάκια απ΄όπου λάχει, (χωρίς να ρωτήσουμε φυσικά κανέναν) στο youtube; Των δεδομένων που γράφουμε στα παπάρια μας όταν είναι να καταγγείλουμε ανώνυμα; Των δεδομένων που όταν τα καταγγέλουν οι «απλοί άνθρωποι» είναι «ελευθερία λόγου» αλλά όταν τα καταγγέλει οποιοσδήποτε άλλος είναι «καταπάτηση προσωπικών δεδομένων»;

Και για πείτε μου ρε ΄σεις, χωρίς κάτι ωραιότατες καμερούλες πώς θα βγαίνατε να σκίζεστε για ΄κεινα τα καλόπαιδα τους μπάτσους που βασάνιζαν τους φυλακισμένους; Για τον μαλάκα που βασάνιζε το σκυλάκι και έγινε πανελλαδικά ρόμπα; Καταπατήσατε ή όχι τα προσωπικά δεδομένα της αστυνομικίνας που έγλυφε την μπανάνα στο αστυνομικό τμήμα; Ποιός από εσάς βγήκε να πει ότι όλα αυτά είναι παράνομα τότε;

Δεν μπορεί να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά ανάλογα τί μας βολεύει ή τί πρεσβεύουμε. Γιατί είναι φυσικό το εθνίκι να είναι μόνιμα υπέρ της αστυνομοκρατίας και το κουμούνι κατά αλλά εγώ, σαν εργαζόμενη θέλω στην επόμενη διαδήλωση να πάω, να σηκώσω το πανό μου, να φωνάξω όσο γουστάρω και να χρησιμοποιήσω το τελευταίο μέσο πίεσης που έχω, χωρίς να φοβάμαι να δείξω τη φάτσα μου, να πω το όνομά μου, χωρίς να φοβάμαι ούτε τα λαμόγια που θα σπάνε βιτρίνες, ούτε τα άλλα λαμόγια που θα σπάνε κόσμο στο ξύλο.

Το χειρότερο επιχείρημα, είναι αυτό του «μεγάλου αδελφού». Ότι δηλαδή πάμε να γίνουμε μια ανελεύθερη κοινωνία που θα παρακολουθείται από παντού και που δεν θα είμαστε ελεύθεροι να λειτουργούμε ως πολίτες. Θα σηκώνομαι δηλαδή το πρωί, θα παίρνω το λεωφορειάκι μου, το μετρό μου, θα τραβάω διακόσια μέτρα ποδαρόδρομο, θα δουλεύω, θα σχολάω, θα γυρίζω σπίτι μου, θα βγαίνω το βράδι για κάνα ποτάκι και όοοολο αυτό θα παρακολουθείται; Τεχνικά ΔΕΝ γίνεται να παρακολουθείται αλλά οκ, μη σας βραχυκυκλώσω παραπάνω, γιατί τα προφανή έχουν καταντήσει επιστημονική φαντασία για όσους βαράνε το πουλάκι τους είτε προς τα δεξιά είτε προς τ΄αριστερά.

Όσοι θέλετε να καταργηθούν οι κάμερες, να ζητήσετε να καταργηθεί και το youtube και τα blogs και τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, όλο το internet. Αλλιώς βάσει της δικής σας λογικής, είστε υποκριτές και ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ.

BLOW ME


Έκπληκτη διαβάζω τον τελευταίο καιρό, τις έντονες διαμαρτυρίες για τα αιολικά πάρκα. Συνοψίζοντάς τις πρόχειρα, οι κάτοικοι σε επαρχίες και νησιά, με το κλασσικό “not in my backyard” σύνδρομο, θεωρούν ότι οι ανεμογεννήτριες καταστρέφουν το έδαφος, τα δάση και τα βουνά, δημιουργούν ηλεκτρομαγνητικά πεδία, υπέρηχους, υπόηχους και υπόγειους θορύβους που είναι βλαβεροί, καταστρέφουν τη βλάστηση, σκοτώνουν τα πουλιά, κάνουν παρεμβολές στις τηλεοράσεις τους, κάνουν πολύ θόρυβο, ψυχοπλακώνουν (!), δεν παράγουν αρκετό ρεύμα, η τιμή του ρεύματος δεν μειώνεται, πέφτει η αξία των γύρω ακινήτων, δεν δημιουργούν θέσεις εργασίας και το κυριότερο, είναι κακάσχημες.

Όλα αυτά δηλαδή που μπορώ να ισχυριστώ κι εγώ για τους πυλώνες της Δεη δίπλα από το σπίτι μου που βουίζουν σαν παλαβοί και είναι βλαβερότατοι (να μη μιλήσω για τους μαλάκες που βαράνε κόρνες και στερεοφωνικά απ΄το πρωί ως το βράδι), ή για το εργοστάσιο τρία τετράγωνα παρακάτω που βρωμάει ο τόπος κάθε φορά που ανοίγεις το παράθυρο, ή για τον μαλάκα με το φλιμπεράκι παραδίπλα που έχει τυφλώσει όλες τις γάτες και σκοτώνει ότι πετάει και κινείται ή για τον άλλο που δηλητηρίασε προχθές καμιά πενηνταριά περιστέρια… ή… ή…. Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.

Οι ενστάσεις αυτές, αντικρούονται από έναν απολογισμό των αιολικών πάρκων της Καλιφόρνια που λέει ακριβώς τα αντίθετα, αναφέροντας μύρια καλά από την χρήση τους (κλικ). Η αλήθεια όμως, είναι πάντα στη μέση. Αλλά ας τα πάρουμε απ΄την αρχή γιατί μάλλον τα ΄χουμε κάνει όλα αχταρμά. Οι κακοκατασκευές, οι μίζες, η κατασπατάληση κονδυλίων και το κόψιμο δασών(!) από ηλίθια ζώα για να χτιστούν αιολικά πάρκα, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την αποτελεσματικότητά τους. Τα παραπάνω είναι αποτέλεσμα σάπιας νοοτροπίας και όχι συνομωσίας για να πεθάνουμε από τους υπόηχους θορύβους (!) ή να μας προσβάλλουν την αισθητική στα καλά καθούμενα. Και πάμε τώρα στην αισθητική και τα ψυχοπλακώματα.

Βρήκα εδώ (κλικ) μερικά επιχειρήματα για το τεχνικό κομμάτι των πάρκων, αλλά το θέμα τελικά δεν είναι η παραπληροφόρηση αλλά η γαιδουριά. Το να ζεις σε νησί ή γενικότερα στην επαρχία είναι δώρο θεού στην εποχή μας. Δεν έχετε ιδέα τί σκατά τρώμε όλη μέρα για να επιβιώσουμε στην τερατούπολη. Δεν υπάρχει μία γαμημένη αίσθηση πάνω μας που να μην έχει βιαστεί και να μην βιάζεται κάθε δευτερόλεπτο. Όραση, αφή, ακοή, γεύση, όσφρηση. Όταν εμείς στην Αθήνα ας πούμε, λέμε για «αισθητική», ποτέ δεν μιλάμε για το σύνολο του περιβάλλοντός μας αλλά για κάποια λεπτομέρεια αυτού. Μια γλάστρα ρε παιδάκι μου, ένα άστρο αν ο ουρανός είναι καθαρός, ένας πίνακας ή σπανιότατα, ένας ωραίος γκόμενος. Μέχρι εκεί φτάνει η αισθητική μας. Τέλος. Ποτέ δεν θα πούμε «τί ωραίο μέρος τα Πατήσια αλλά είναι κι αυτή η βρωμοκολώνα που γαμάει το τοπίο, ας την βγάλουμε». Έχετε δηλαδή, την πολυτέλεια να διαμαρτύρεστε για «ένα βρωμοπάρκο που χαλάει το τοπίο» τη στιγμή που κατά εκατοντάδες, πληρώνουμε τα κέρατά μας λίγες μέρες το καλοκαίρι για μια σταλιά απ΄το τοπίο σας.

Σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει κανένα τοπίο πουθενά κι εσείς κοιτάτε την προσωρινή βολή σας. Μην χάσετε το σήμα στις τηλεοράσεις, μην σας ενοχλήσει ο θόρυβος (που δεν ενοχλεί και που δεν είναι βλαβερός τελικά ή τέλος πάντων ελάτε ένα βράδι στην αγία βαρβάρα να σας πω εγώ τί σημαίνει γαμωθόρυβος) ενώ επικαλείστε περιβαλλοντολογικές ευαισθησίες για να πείσετε. Για τα αεροδρόμια ας πούμε, που πηδάνε κανονικά τα (σπάνια) πουλιά, γιατί δεν λέτε τίποτα; Για τα φυτοφάρμακα που είναι όντως βλαβερά γιατί δεν κάνετε τίποτα; Για την μόλυνση του περιβάλλοντος, για τα μπαζώματα ρεμάτων και τις καταστροφές των εδαφών που προκαλείτε για να χτίσετε, γιατί δεν λέτε τίποτα; Για όλα αυτά τα σπάνια είδη ζώων που γαμήθηκαν με τις φωτιές, τί κάνατε πέρα από το να μαθαίνουμε ότι κυνηγοί σκότωσαν και 50 ελάφια από πάνω; Και μύρια άλλα. Είστε άδικοι και μάλλον πολύ μακριά από την πραγματικά σκατένια ζωή για να καταλάβετε τί λέω. Το φτηνό μη βλαβερό ρεύμα (που δεν φταίνε οι ανεμογεννήτριες που κοστίζει ακόμη ακριβά) είναι ένα ελάχιστο από αυτά που καλούμαστε να κάνουμε μπας και κάτι σωθεί.

Η πραγματικότητα, είναι κάπως έτσι:

Σε μια δεκαετία, το πιθανότερο εσείς να μη χρειαστεί να αλλάξετε τίποτε άλλο. Άντε, το πολύ πολύ να το γυρίσετε σε βιολογικές καλλιέργειες.

Σε μια δεκαετία, το πιθανότερο εμείς να χρειαστεί να κυκλοφορούμε με μάσκες οξυγόνου. Άντε, μην τα παραλέω, ίσως όχι όλοι μας, αλλά τουλάχιστον αυτοί που δεν θα ψοφήσουμε από καρκίνο.

Αυτή είναι η διαφορά.

ΚΑΙ?


Τι άλλαξε;

Η νουδού πάλι κυβέρνηση, το πασόκ αντιπολίτευση και η αριστερά πήρε κάτι στασίδια παραπάνω.
Α, μπήκαν και τα φασισταριά μέσα.

Αν η «θέληση του λαού» συνοψίζεται στο ότι η αντεθνική Μαριέττα πήρε τον πούλο από την Βουλή για να αντικατασταθεί από πατριώτες τύπου Πλεύρηδες και Βορίδια, ε μπράβο ρε κυρίαρχε λαέ. Γάμησες πάλι. Εμένα δηλαδή.

Προσεχώς στη βουλή: η Αριστερά θα αναλώνεται να υπερασπιστεί τα άλλοτε δεδομένα που δεν θα είναι καθόλου δεδομένα για τα φασισταριά και η νουδού θα κάνει τη δουλειά της ανενόχλητη. Εντάξει, το πασόκ μια απ΄τα ίδια. Θα συμφωνεί με την αριστερά και θα κάνει πλάτες στη δεξιά.

Υ.Γ. : Τι γαμάτα που τα λέει αυτός ο Παπαγιαννάκης!!!

ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙΣ ΤΑΛΕΝΤΑ


Προσπάθησα να βγάλω άκρη με τα πολιτικά και μπλέχτηκα παραπάνω. Δεν βρήκα τελικά τίποτε το αντικειμενικό για τα κόμματα, πέρα από το ότι είναι όλοι γτπκ. Όχι τόσο για τους πολιτευάμενους σε προσωπικό επίπεδο, μιλάω για ένα κόμμα στο σύνολο. Προσπάθησα να σκεφτώ γιατί υπάρχει αυτό το μπάχαλο ως προς το τι θεωρεί ο καθένας «θετικό» ή «αρνητικό» για το εκάστοτε κόμμα. Βέβαια όπως ήταν φυσικό, για να χωρέσει κάτι τέτοιο στο κεφάλι μου χρειάστηκε αρκετά downgrades.

Έτσι, τα κόμματα μου μοιάζουν με εν δυνάμει επιχειρήσεις. Όταν κληθούν να κυβερνήσουν, έχουν συγκεκριμένα τμήματα να διορίσουν επικεφαλείς που αυτοί με τη σειρά τους θα διορίσουν υφιστάμενους κ.ο.κ. Από ΄κει αρχίζει και στραβώνει το κλήμα. Αν το αντικείμενο είναι π.χ. συγκοινωνίες και ο επικεφαλής είναι πρώην πάρεδρος της κάτω παναγιάς απόφοιτος δημοτικού και αριστερός ψάλτης, ε δεν θέλει και πολύ να πάει κατά διαόλου. Η πρώτη μου ένσταση λοιπόν, είναι το αντικείμενο των πολιτικών σε σχέση με αυτά που θα καταπιαστούν. Σπάνια βλέπω κυβερνήσεις να απαρτίζονται από καλά καταρτισμένους ανθρώπους ως προς αυτά που θα τους αναθέσουν. Και δεν μιλάω γενικά για βουλευτές, μιλάω για αυτούς που εν τέλει θα στελεχώσουν την εκάστοτε κυβέρνηση. Πόσο μάλλον για τους αποκάτω. Βάζεις ρε κύριε υπουργό τον τάδε αγωνιστή του κόμματος και αυτός διορίζει αβέρτα όλο του το σόι και ψάχνεις μετά να βρεις τι έφταιξε; Αφού είναι πελατάκια σου ρε μπάρμπα όλοι στην τελική, πώς να τα απολύσεις και πώς περιμένεις να κάτσουν να δουλέψουν σωστά σε κάτι που το βλέπουν πρώτη φορά μπροστά τους;

Μετά από αρκετά χρόνια δουλειάς, έχω φάει εξάψαλμους με το κουτάλι. Την παραμικρή μαλακία να κάνεις, έχεις πέντε ανθρώπους πάνω από το κεφάλι σου να σε ξεχέσουν, να σε στείλουν στον προιστάμενο και στην χειρότερη να σε απολύσουν. Άσε που τις περισσότερες φορές μόνο και μόνο από ντροπή τραβάς μια παραίτηση μόνη σου. Θέλω να πω, ποτέ δεν είσαι ο αγάς στο χαρέμι που άμα γίνει στραβή δεν τρέχει μία. Ε, σε ένα κόμμα ή στην κυβέρνηση όλα αυτά είναι σουρεάλ. Είτε από την πλευρά των προισταμένων (επιλογή, αναζήτηση ευθυνών, έστω επαρκές κατσάδιασμα ή απόλυση) είτε από την πλευρά του «εργαζόμενου» (ειδικά στο θέμα της ευθιξίας), είτε από την πλευρά των «μετόχων» (τη δική μας ντε).

Εάν μια επιχείρηση πάει χάλια κλείνει, πουλιέται, πτωχεύει, κάτι γίνεται τέλος πάντων. Στα κόμματα και στις κυβερνήσεις δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα. Κρίνεις τα μικρά, αυτά που σχετίζονται με την τσέπη σου, τα συμφέροντά σου, το «μικροκλίμα» σου και χέστηκες για την γενική πορεία της εταιρείας που ρε γαμώτο άμα βουλιάξει θα βουλιάξεις κι εσύ. Πού να ψάχνεις τώρα τους ισολογισμούς. Άμα ο υπαλληλάκος που συναλλάσεσαι ή σύστησες, έχει συμπαθητική φάτσα ή είναι από το χωριό σου δε το σκέφτεσαι παραπέρα. Πάλι σουρεάλ.

Γενικά δηλαδή, πρόκειται καθαρά για ένα ριάλιτι επιχειρήσεων. Τα κόμματα είναι οι διαγωνιζόμενοι, η κυβέρνηση είναι η επικρατούσα ομάδα και εμείς οι τηλεθεατές (και μέτοχοι – που δηλαδή τα χώνουμε χοντρά σε κάθε περίπτωση). Προβάλλεται καθημερινά σε όλα τα κανάλια κι εμείς καλούμαστε να ψηφίσουμε ποιό άτομο (sic) θα παραμείνει ή θα φύγει από την ομάδα α ή β για να κυβερνήσει αυτός που θα κερδίσει. Τα ξεκατινιάσματα λειτουργούν απλά για να ανεβάζουν την τηλεθέαση ενώ ο νικητής και η ομάδα του θα πάρουν χοντρά λεφτά. Όπως σε κάθε πετυχημένο ριάλιτι, υπάρχουν και κριτές και παρουσιαστές και ζωντανό κοινό για το σόου της Κυριακής, με τη μόνη διαφορά ότι – λες και πρόκειται για θρίλερ του Κίνγκ – είτε το παρακολουθείς είτε όχι, η νικήτρια ομάδα στ΄αλήθεια θα αποφασίσει για την ζωή σου. Ε, και μετά άντε να πεις ότι δεν σου αρέσουν τα σόου.

Για όλα τα παραπάνω, τέλος τα πολιτικά κείμενα. Όσο σουρεάλ κι αν ακούγεται δεν μου αρέσουν τα σόου, δεν πρόκειται να ψηφίσω Πέρι ή Καλομοίρα και δεν θα κάτσω να πολυχαλαστώ όταν δημοκρατία για τα μυαλά μας είναι ένα ριάλιτι σόου και μόνο.

Υ.Γ. Τουλάχιστον ρε μάγκες, ας τηρούσατε τον έναν και μοναδικό γαμάτο κανόνα των ριάλιτι που λέει ότι στάνταρ μετά το πέρας του παιχνιδιού, κανείς δεν θυμάται τους άλλοτε αστέρες-παίχτες, αντί να τους κρατάτε στο προσκήνιο και να παίζουμε κάθε χρόνο μόνο μ΄αυτούς και τα παιδιά τους.

Τόσα ταλέντα έχει η Ελλάδα, τι διάολο;