Νέα Συμβολοκρατία

Για τα βασικότερα πράγματα της καθημερινότητας έχεις βήματα να κάνεις, θες δε θες. Από το λεμονάκι που θες να στύψεις μέχρι το αυτοκίνητό σου. Θες ας πούμε να οδηγήσεις; Για να το πάρεις το γαμοδίπλωμα διαβάζεις σήματα, δίνεις εξετάσεις, πληρώνεις τα κέρατά σου και παρόλο το λάδωμα, τα βασικά πρέπει ντε και καλά να τα μάθεις. Ξέρεις δηλαδή πάνω-κάτω τι σημαίνουν οι περισσότερες ταμπέλες, ξέρεις περίπου ποιος προηγείται, τα βασικά. Κι άμα δεν τα ξέρεις σκοτώνεις ή σκοτώνεσαι. Τόσα εκκλησάκια σε κάθε δρόμο το έμαθες πια. Ε, αυτή ακριβώς η ρημαδοσύνδεση χάνεται όταν μιλάμε για υψηλά νοήματα. Όσο ψηλώνει το νόημα τόσο χαμηλώνει η λογική.
Πάρε τη δημοκρατία. Αυτή τη γαμωδημοκρατία που δεν επιτρέπεται να την ακουμπάμε πια. Τόσο, που όλοι τη θαυμάζουμε και καμαρώνουμε αλλά άμα ρωτήσεις κανείς δε ξέρει κάτι πρακτικό γι’ αυτήν. Κανείς δεν έδωσε εξετάσεις, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να ελέγχει, να σταματά, να βγάζει φλας στον αποπίσω. Αυτός λοιπόν που δεν έχει ιδέα πως πηγαίνει το όχημα της χώρας του, γιατί ψηφίζει; Γιατί να δεχτώ να ψηφίσει την καταδίκη μου και να μου γαμήσει τη ζωή η κάθε μαλάκω χαζογκόμενα που δεν ξέρει πόσους έχει μέσα η Βουλή ή ποιον έχει πρόεδρο; Άμα ρωτήσεις, “ενεργός πολίτης” για τους περισσότερους τρέντηδες σημαίνει αυτός που κάνει ανακύκλωση και αγαπά το περιβάλλον. Αλλά μόνο αυτά.

Εννοώ, για να πάρεις ένα τόσο δα σκατοτιμονάκι στα χέρια σου πρέπει να έχεις δίπλωμα. Που δηλαδή τι δύναμη έχει ΕΝΑ δίπλωμα οδήγησης; Να σε σκοτώσει στη χειρότερη; Να πάρεις και πέντε – δέκα παραμάζωμα; Σιγά. Για να ορίσεις όμως την τιμονάρα ενός ολόκληρου κράτους, για να ψηφίσεις ποιος θα οδηγήσει εσένα, την οικογένειά σου και μαζί κάτι εκατομμύρια άλλους σε ένα κάρο γκρεμούς, πού στο διάολο είναι τα *δίδακτρα*, οι γνώσεις και οι εξετάσεις; Γιατί και στα πολιτικά δεν μπορούμε να έχουμε ένα τεστ κανονικό όπως με την οδήγηση και τα σήματα, τις απαγορεύσεις, τους κανόνες ασφαλείας και τις πρώτες βοήθειες;
Να ορίσουμε ότι άμα κύριε δεν ξέρεις τις πλήρεις πολιτικές θέσεις του κάθε κόμματος δεν σου επιτρέπεται να ψηφίσεις. Τόσο απλό.
Άμα δεν ξέρεις χριστιανή μου πόσο έχουν και οι άλλοι μανάβηδες τις πατάτες, πώς θέλεις να μου επιβάλεις να ψωνίζω από τον δικό σου μανάβη με το ζόρι; Εξετάσεις κανονικές. Κόπηκες θείε; Απαγορεύεται να πάρεις τιμόνι στα χέρια σου για τέσσερα χρονάκια. Τέλος. Αυτό λέω. Χρήσιμη δημοκρατία. Αλλά είναι ταμπού φυσικά να τολμήσεις να απαγορέψεις σε έναν πολίτη και μάλιστα μιας δημοκρατικής χώρας το ύψιστο των δικαιωμάτων όπως η ψήφος. Όσο όμως και να στολίζονται πολιτικοί λόγοι, ύμνοι και τραγούδια με πομπώδεις προτάσεις όπως η προηγούμενη, σόρι αλλά στην καθημερινότητα όλα αυτά δαγκώνουν.

Ξυπνάς ένα πρωί και αυτά με τα οποία είχες πάρε δώσε καθημερινά μέχρι χθες, ξαφνικά έγιναν ύψιστες ιδέες, σύμβολα, ποιήματα και στολίδια. Κι άντε εσύ τώρα να τολμήσεις να τα βρομίσεις χώνοντάς τα πίσω στην καθημερινότητά σου. Άντε, αφού φοβάσαι να τα ακουμπήσεις να καταφέρεις να επιβιώσεις χωρίς αυτά. Κι ας είναι τα πιο απαραίτητα πράγματα. Όχι, προσπάθησε να ζουλήξεις έννοιες όπως “δημοκρατία”, “εκλογές” ή “πολίτης”. Όχι, αλήθεια, προσπάθησε να φέρεις στα μέτρα σου αυτό το ρημάδι το “πολίτης” έτσι γραβατωμένο που το καταντήσανε.
Κι είναι τρομερά άδικο όλο αυτό γιατί ξέρω ότι θα υποφέρω που γίνονται σύμβολα, εγώ τη δημοκρατία, τις εκλογές και την ιδιότητά μου ως πολίτης δεν με παίρνει να τα χάσω, δεν τα ‘χω για μόστρα και δε μου περισσεύουν να τα στολίζω στα μπαλκόνια ή στους τοίχους. Δαγκώνουν άμα δεχτώ να μπουν σε βιτρίνα, πρέπει να μην αφήσω να σκουριάσουν. Να είναι χρήσιμα. Χρήσιμα όμως, όπως ο λεμονοστίφτης και η σφουγγαρίστρα μου, όχι χρήσιμα όπως “πολιτική ευθύνη”, “ξεκάθαρα μηνύματα” και “λαϊκή επαγρύπνηση”.

Εάν δεν ξαναγεμίσουν από νόημα και περιεχόμενο οι πιο χρήσιμες λέξεις δε βλέπω προκοπή. Ο κάθε επιτήδειος πείθει ότι διαθέτει δίπλωμα οδήγησης και μάλιστα επαγγελματικό κι εμείς τον κρίνουμε από το χρώμα και τη μάρκα της νταλίκας. Δε μας κόβει ότι κι εδώ ψοφάμε σαν τα κοτόπουλα, ότι κι εδώ κινδυνεύουν οι ζωές μας κι όλα αυτά, μόνο και μόνο επειδή δεν γέμισαν εκκλησάκια και οι κάλπες.

Social MediApes

Έρχεται η μέρα που πετάς μια για πάντα το κλειδί του συρταριού. Δεν χρειάζεται πια να το ανοιγοκλείνεις αφού βρήκες μια πιο ουσιαστική γωνιά. Τα λες κρυφά μεν αλλά με ανώνυμους παραλήπτες. Τα λένε και αυτοί. Τα ίδια. Περίεργο που τελικά δεν ήσουν μόνη. Τα συζητάτε, τα αναλύετε, εμβαθύνετε και ανοίγει ο ένας την ψυχή του στον άλλο. Εντελώς. Τέτοιο θαύμα δεν έχει ξαναγίνει. Περνάς καλά έως γαμάτα για πολύ καιρό. Για πάρα πολύ καιρό. Και οι εκπλήξεις δεν σταματούν να έρχονται. Κι άλλοι ομοιοπαθείς. Κι άλλοι που μισούν τα ίδια με σένα. Κι άλλοι που αγάπησαν όσα εσύ. Κι έρχονται κι άλλοι. Κι άλλοι. Αμέτρητοι. Κάποιοι διαφορετικοί, κάποιοι παράξενοι, κάποιοι πιο φοβισμένοι και άλλοι τρομακτικοί. Όλοι τους όμως εξίσου όμορφοι γιατί τους βλέπεις και σε βλέπουν κάτω από την πέτσα. Διάφανοι όλοι. Και συνεχίζουν να 'ρχονται.

Σύντομα μια λέξη από κάποιο γνωστό, ένα υπονοούμενο από μια φίλη, ένα γελάκι από συνάδελφο και διαπιστώνεις ότι δεν έχεις πέτσα πια. Είσαι εντελώς διάφανη. Όλοι κάτω από τα ροδαλά τους δέρματα κρύβουν πράγματα εκτός από εσένα που είσαι τώρα το επίκεντρο συζήτησης, πολλές φορές και χλεύης. Και έρχονται κι άλλοι να σε δουν. Εσένα και τη διαφάνειά σου. Κοιτάζουν κάθε πόρο ανεξερεύνητο, αναλύουν τα εσώψυχά σου, δεν σταματούν πριν σηκώσουν το φρύδι.

Αυτός ο ζωολογικός κήπος έχει πολλούς επισκέπτες κι εσύ ούτε στιγμή να ξεκουραστείς. Δεν έχεις σπίτι, δουλειά, σκεπάσματα να χωθείς. Είναι όλα ένα ανοιχτό κλουβί. Το σόου πάει καλά. Κοιτάς τους φίλους σου στα διπλανά κλουβιά κι είναι κι εκείνοι το ίδιο απορημένοι. Και λυπημένοι. Τώρα ο ζωολογικός κήπος γεμίζει κλουβιά. Άδεια. Γεμάτα λαχταριστές μπανάνες. Και οι πόρτες ανοιχτές. Κανείς δεν θέλει να μείνει έξω. Όλοι μαλώνουν για τα κλουβιά. Θέλουν τις μπανάνες, θέλουν προσοχή, ρίχνουν δειλά καμιά πετσούλα και μετά δοκιμάζουν το σόου. Κι είναι όμορφο. Ρίχνουν κι άλλη πετσούλα, μετά μια μεγαλύτερη κι άλλη, κι άλλη. Χαρούμενη διαπιστώνεις ότι σε όλους πια λείπει ένα κομμάτι. Μέχρι και οι επισκέπτες ζήλεψαν και κάνουν το ίδιο. Τα κλουβιά δεν έχουν νόημα πια. Ανοίγουν. Τα διάφανα εκθέματα πετιούνται έξω και στη θέση τους μπαίνει ένα γιγάντιο χρυσό κλουβί. Ένας μόνο θα το πάρει.

Το δικό σου δέρμα σου τώρα έχει αλλάξει. Σαν τα φίδια έχεις πετάξει το παλιό και βγάζεις νέο. Αλλά ακόμη κι αν αποφασίσεις μεμιάς να διώξεις πάλι όλη σου την πέτσα, λίγη διαφορά κάνει. Δεν είσαι πια η μόνη. Τώρα όλοι είναι διάφανοι και όλοι κάνουν τους ντυμένους. Η μάχη για το χρυσό κλουβί δίνεται στην αρένα μόνο. Κάθε συζήτηση για αυτή είναι ταμπού, είναι σα να μην συμβαίνει. Κανείς δε σου σηκώνει φρύδι πια γιατί ήσουν εκεί και στη δική του γύμνια.

Τώρα κανείς δεν ξέρει τι θέλει. Κανείς δεν ξέρει πως να έχει το χρυσό κλουβί αλλά παράλληλα να μην κρυώνει. Ανακούφιση. Είσαι και πάλι αόρατη. Βρήκες και πάλι ένα κλειδωμένο συρτάρι. Ένα παράξενα κλειδωμένο συρτάρι βασικά αφού έχουν όλοι το κλειδί, όλοι το ανοίγουν αλλά κανείς δεν το βλέπει. Βιάζονται να ανοίξουν το δίπλα ή να βρουν ένα μαγικό λουκέτο για το δικό τους. Κι αν κάποιος κάποια φορά το δει, αν κάποιος σταματήσει να σε παρατηρήσει, μετά θα κάνει τον ανήξερο γιατί ξέρει πως δεν τον παίρνει. Αν κάνει να σηκώσει φρύδι δηλαδή, με τέτοια γύμνια πια ξέρει πολύ καλά τι κάζο τον περιμένει.

ίνερ πισ

Κοιτώντας λίγο πίσω και παρατηρώντας αυτά που με ανησύχησαν ή με χαροποίησαν πολύ στο παρελθόν, αρχίζω και συνειδητοποιώ ότι το “κατσάδιασμα” που έριξα πριν καιρό σε έναν περίφημο σεμιναριάρχη και εξαιρετικά υπομονετικό άνθρωπο, δεν έπρεπε να το είχα ρίξει και σόρι δηλαδή αλλά ήταν πολύ παράξενο αυτό που μου ΄πε για να το καταπιεί η μυαλουδάρα μου χωρίς κρας τεστ.
Μου είχε πει λοιπόν ότι η αντίδραση και τα συναισθήματά μας στα εξωτερικά ερεθίσματα (εάν δεν μιλάμε για ερεθισματάρες) δεν έχει να κάνει με αυτά καθεαυτά τα ερεθίσματα αλλά με το πόσο καλά ή όχι νιώθουμε εμείς τη δεδομένη στιγμή. Το εσωτερικό μας θερμόμετρο συγκεκριμένα το είχε ονομάσει. Για να το καταλάβω καλύτερα, μου είχε πει να ψάξω περίπου παρόμοιες περιπτώσεις στο παρελθόν και να μετρήσω το τότε θερμόμετρό μου και τις αντιδράσεις μου για να καταλάβω τι εννοεί. Εντάξει έβαλα τα γέλια για το “θερμόμετρο” και για τις εκφράσεις που χρησιμοποιούν συνήθως στα σεμινάρια όπως “βρες ένα αγαπημένο μέρος και πήγαινε με το μυαλό σου” και “ας χαϊδέψουμε το εσωτερικό μας παιδί” αλλά τελικά την έφαγα τη φόλα για τα καλά.

Σήμερα στο ξεκάρφωτο μου ήρθαν δύο τρακαρίσματα που είχα παλιά. Εντελώς κουκουρούκου ήμουν και στα δύο. Το ένα συνέβη εκείνη την χαρακτηριστική εποχή που θυμάμαι καλά και που το θερμόμετρό μου έλεγε άριστα 10. Έτυχε λοιπόν μια μέρα και μου τράκαραν τον τσίφτη. Το πίσω φανάρι λιάδα και ένα καρούμπαλο ΝΑ. Ε, η αντίδρασή μου ήταν να βγω με γέλια και να πω στον τρομοκρατημένο γερούλη να χαλαρώσει και να αφήσει τις αστυνομίες και τις ασφάλειες. Επέμενε ο άνθρωπος να με αποζημειώσει έστω με μετρητά και τον αποτέλειωσα λέγοντάς του πως ό,τι χαλάει στα σαραβαλάκια όπως ο τσίφτης δεν κοστίζει πάνω από πεντοχίλιαρο, σιγά το φοβερό δηλαδή και τον αποχαιρέτησα βιαστικά. Μέχρι την τελευταία φορά που κοίταξα πίσω μου από τον καθρέφτη, ο γερούλης στεκόταν στη μέση του δρόμου αποσβολωμένος και με κοίταγε σαν ούφο. Θα μου πεις αυτά πήγαινε πέστα στο δεύτερο τρακάρισμα κάνα χρόνο μετά, στον ταρίφα που έπεσε πάνω μου και μας άκουσε όλη η Καλλιθέα αλλά οκ, τώρα που το σκέφτομαι ήταν μια γαμωεποχή που τώρα μπορώ να το παραδεχτώ ότι το θερμόμετρό μου είχε πέσει κάτω του μηδενός.

Ο σεμιναριάρχης είχε δίκιο ο άνθρωπος. Από σήμερα κατέληξα πως είναι γαμάτη θεωρία και την μοιράζομαι γιατί θέλω να της προσθέσω ένα κατιτίς που επίσης ανακάλυψα σήμερα. Όσο κοιτάω πίσω, παρατηρώ πως όσο μεγαλώνω ανεβαίνει ένα τσικ το εσωτερικό μου θερμόμετρο. Πρέπει αντικειμενικά να συνωμοτήσουν όλα τα παράλληλα σύμπαντα για να χαρώ πια σαν τη χαζή ή να γαμηθεί ο Δίας για να γίνω έξαλλη από θυμό ή νεύρα. Που γαμιέται συχνά δηλαδή αλλά τέλος πάντων δεν είμαι πια τόσο πολύ έρμαιο των εξωτερικών συνθηκών όπως πρόσφατα ανακάλυψα ότι ήμουν. Και είναι ρε παιδάκι μου λίγο ασφάλεια αυτό, είναι λίγο ανακούφιση, είναι σαν να έχεις καταφέρει να στήσεις μέσα σου ένα ιγκλού που μπορεί απ΄έξω να βαράνε καταιγίδες και χιονοθύελλες, μπορεί να είναι φτιαγμένο μόνο από πάγο αλλά άμα έχεις καταφέρει να χωθείς μέσα καλά, απλά τις ακούς να λυσομανάνε και δεν κινδυνεύεις τόσο από το κρύο. Καλά που και που σου φεύγει κάνα παγότουβλο αλλά έχεις μάθει σχεδόν πως να βουλώνες τις τρύπες πια.

p.s. Τώρα το πως ανεβάζεις το ρημάδι το θερμόμετρο είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία. Πρέπει λέει να βρεις το αγαπημένο σου μέρος για να ταξιδεύεις συχνά εκεί με το μυαλό σου και ναι, σωστά καταλάβατε, να μην ξεχνάς να χαϊδεύεις το εσωτερικό σου παιδί.

Phantom limberal

Ποτέ δεν ήθελα να το καταπιώ αυτό με τους καναπεδάκηδες. Δεν κόλλαγε ρε παιδάκι μου αυτή η όμορφη θεωριούλα ότι κάποιος θα κάτσει κάποτε στον καναπέ και για όλη την υπόλοιπη ζωή του θα μασάει παθητικά προπαγάνδα και ψέμα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά πως θα τον έπειθαν κιόλας ότι αν ας πούμε πετάει το τηγανισμένο λάδι του στα σκουπίδια αντί της λεκάνης, θα ήταν αρκετό για να χριστεί αυτομάτως ενεργός πολίτης και θα σώσει και τις θάλασσες από τη ρύπανση.

[Το πρώτο πράγμα που έμαθα στο νήπιο ήταν η υπέροχη και εκπαιδευτικότατη όπως προέκυψε ιστορία του λαδοπόντικα που λατρεύει το λάδι και το κλέβει βουτώντας την ουρά του στον τενεκέ. Ναι, μετά τη γλείφει. Λέτε άμα πετάξετε το λάδι στις λεκάνες να αφήσουν έστω και μια σταγονίτσα οι λαδοπόντικες και τα κάθε είδους ζωύφια, για να ρυπάνει τον πλανήτη; Και ειδικά αν το έχετε αρωματίσει τηγανίζοντας καλαμαράκια; ]

Ανακεφαλαίωση: καναπές + ακινησία + πλύση εγκεφάλου + ψέμματα νηπιαγωγείου = ενεργός πολίτης.
Στέκει; Ούτε ένα δίχρονο δε θα το 'τρωγε. Διότι αυτά τουλάχιστον που ξέρουμε για την ανθρώπινη φύση λένε ότι έστω μια μικρή μερίδα θα πάταγε το off, θα ζωνώταν φυσεκλίκια και θα 'παιρνε αμπάριζα ό,τι έβρισκε μπροστά της. Όμως δεν είχαμε ούτε σίριαλ κίλερς (μόνο σκέτα σίριαλ), ούτε έναν ανατινιάρη, ούτε καν μία αεροπειρατεία να σου δείξει ότι οκ, οι περισσότεροι έχουν κουνουπίδια στον εγκέφαλο αλλά υπάρχουν και ελάχιστοι που αντιδρούν και είναι λίιιιγο πιο δύσκολο να τους ξεριζώσεις την όποια λογική, τουλάχιστον πριν σε πάρουν μαζί τους.

Όλα αυτά, μέχρι που υπέπεσε στην αντίληψή μου ένα ωραιότατο πείραμα. Διάβασε προσεκτικά. Παίρνεις ένα τσεκούρι και κόβεις το χέρι μιας γιαγιάς με αρθριτικά. Πέρα από το πολύ αίμα και το απορημένο βλέμα της γιαγιάς, συμβαίνει και το εξής απίθανο. Τα ακρωτηριασμένα νεύρα που καταλήγουν πια στο πουθενά θα στέλνουν για καιρό κουκουρούκου σήματα στον εγκέφαλο, με αποτέλεσμα η γιαγιά να πιστεύει ότι συνεχίζει να έχει χέρι. Κι ας μην το βλέπει. Κι ας ξέρει ότι της το 'κοψες. Και όχι μόνο αυτό, αλλά επειδή είχε αρθριτικά θα την πονάει κιόλας, πολλές φορές για χρόνια. Το σύνδρομο phantom limb είναι εντελώς υπαρκτό, καραμπινάτη “ασθένεια” του εγκεφάλου και σιγά – σιγά αρχίζει να μας μαθαίνει πράγματα λένε, που ούτε είχαμε φανταστεί (και σιγά μη τη γλιτώνατε χωρίς να προσπαθήσω να τα φανταστώ εγώ ).

Κόβω και το δικό μου χέρι λοιπόν, ότι αυτό ακριβώς έχουν πάθει και οι καναπεδάκηδες. Άμα κάθεσαι πολύ καιρό στον καναπέ, μουδιάζεις ολόκληρος, ψοφάς. Ο εγκέφαλος όμως συνεχίζει να παίρνει σήματα ότι είσαι περδίκι. Και όχι μόνο αυτό, αλλά με την βοήθεια των σκουπιδοερεθισμάτων είναι γεγονός για σένα ότι είσαι ενεργός (πολίτης), πείθεσαι ότι σχεδόν έχεις γίνει σούπερ μαν. Τα πόδια σου, τα βλέπεις και τα νιώθεις ενεργά, είσαι σίγουρος ότι τα χέρια σου κάνουν κάθε μέρα ανακύκλωση και πως ψήφισαν τους σωστούς πολιτικούς, άσε που είσαι οικολόγος απ΄τους λίγους αφού αγαπάς την φύση στα ντοκυμαντέρ. Το δε κεφάλι σου κοντεύει να κάψει φλάντζες απ΄την πολλή σκέψη ποιο θα είναι το επόμενο που θα ψωνίσεις και ποιος θα σου δώσει την επόμενη πιστωτική. Μέχρι σουντόκου κάθεσαι και λύνεις γιατί σου 'πανε ότι έτσι αποφεύγεις το Αλζχάιμερ μην τυχόν και χάσει η ανθρωπότητα τέτοιο λαμπρό μυαλό. Η ζωή σου είναι εντελώς γεμάτη παρεκτός από τις στιγμές που ψάχνεις κανάλι και η οικογένειά σου, γύρω σου στον καναπέ κι αυτή, το ίδιο ευτυχισμένη.

Και παρόλα αυτά, παρόλη την υπέρογκη δουλειά που λένε τα νεύρα σου στον εγκέφαλο ότι κάνεις, εσύ απορείς όταν ανοίγεις τη γαμώπορτα να βγεις έξω, γιατί με τόση δουλειά που ρίχνει ο καθένας μας, γιατί με τόσους ενεργούς πολίτες και τόση πάλη, το κωλοχανείο που ζούμε βρίσκεται ακόμα στο μαύρο του το χάλι.
Έλα μου ντε, γιατί;

Ασήμωσε

Πολλές φορές βαριόμουν αφόρητα και μερικές άλλες παθιαζόμουν για πράγματα που όταν τα ξανασκέφτομαι τώρα πια, νιώθω όπως την πρώτη στιγμή που τα αντιμετώπισα: παρατήστε με ήσυχη να κάνω ότι γουστάρω εδώ μέσα, δεν μπορείτε να μου επιβάλλετε τίποτα περισσότερο από όσα μου επιβάλλετε στον έξω κόσμο. Διαφήμιση ή όχι στα blogs, ανωνυμία – ψευδωνυμία ή επωνυμία στα blogs, να βρίζεις ή να μιλάς καθώς πρέπει, να γράφεις τα προσωπικά σου ή όχι, να αφήνεις να σε βρίζουν στα σχόλια ή είσαι κατά της ελευθερίας του λόγου (sic), να το λες όταν διαφωνείς με ένα κείμενο ή να κάνεις την πάπια (και ειδικά όταν είναι “φίλος”), να γράφεις για ενήλικα θέματα ή να γράφεις μόνο κατάλληλα για όλους, να καταγγέλεις τα δημόσια πράγματα με το όνομά τους ή κεκαλυμμένα...

Κάθε θέμα από τα παραπάνω και ένα σωρό άλλα τέτοιου είδους ήταν αντικείμενα μπλογκοπολέμων, εκατοντάδων σχολίων, άπειρου μίσους και ίντριγκας για να καταλήξουμε αυτή τη στιγμή να μην απασχολούν σχεδόν κανέναν εκτός από μεσήλικες που είναι καινούργιοι στο μέσο και μεσήλικες χωρίς καμία σωτηρία το μάθουν ποτέ. Θέλω να πω, πως πλέον όποιος θέλει βάζει διαφήμιση στο blog του χωρίς αστείους χαρακτηρισμούς όπως “προδότης”, οι “κακές λέξεις” απενοχοποιούνται καθώς πια τις βρίσκεις και στα έντυπα και στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, όποιος θέλει γράφει τα προσωπικά του ή λέει το όνομά του ή όχι, ο καθένας διαχειρίζεται τα σχόλια στο blog του όπως γουστάρει χωρίς να χαρακτηρίζεται φασίστας, άμα διαφωνείς κάθετα με ένα ρημαδοκείμενο δε φοβάσαι μην τυχόν και σε κακοχαρακτηρίσουν (και κυρίως έχουν την νοημοσύνη οι περισσότεροι να καταλάβουν ότι δεν είναι απαραίτητο να έχεις κάτι εναντίον αυτού που το έγραψε), γράφεις για ό,τι σου καπνίσει όσο ενήλικο κι αν είναι, βλέπεις καθημερινά κείμενα με επώνυμες καταγγελίες για συγκεκριμένα πράγματα και ανθρώπους, κ.ο.κ. Πράγματα αυτονόητα παντού, τώρα γίνονται επιτέλους αυτονόητα και στο ελληνικό νέτ. Φυσικά, μιλάω για τους νορμάλ ανθρώπους πάντα.

Όλο αυτό που ζούμε είναι μία εντελώς νέα διάσταση στην ανθρώπινη ζωή όπως χαρακτηρίζεται από κοινωνιολόγους και ψυχολόγους και είναι υγιείς οι αντιδράσεις, αλλά μέχρι ενός σημείου θα προσθέσω εγώ. Με την ελληνική κοινωνία η σύγκρουση ήρθε και έδεσε. Άντε τώρα να καταφέρεις να εισάγεις ομαλά στο νετ κάποιον που είναι ήδη δυσλειτουργικός στον έξω κόσμο. Γιατί πώς να μάθει τώρα εκείνος που από τότε που γεννήθηκε εκπαιδεύτηκε να μισεί όποιον φέρει αντίθετη άποψη, να δεχτεί ένα αρνητικό λινκ στο κείμενό του; Πώς να συζητήσεις με κάποιον που μέχρι σήμερα ακόμη ψάχνει πίσω από απόψεις και πλέκει συνωμοσίες για καθετί που δεν γνωρίζει και δεν έχει σκοπό να ψάξει περισσότερο; Πως καν να συζητήσεις με κάποιον που δεν θέλει να συζητά; Όλα αυτά πιτώνουν τελείως όταν μπουν στη μέση τα πολιτικά, τα ποδοσφαιρικά ή τέλος πάντων εκείνα τα ελάχιστα που πυροδοτούν τη σκέψη του νεοέλληνα.
Και μπορεί τα πρώτα χρόνια αρκετοί να πίστευαν ότι μπορούν εδώ να υποδυθούν τα πάντα, ότι μπορούν να φαίνονται κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι, τώρα πια όμως η εκπαίδευση στο νέο μέσο καθώς αυτό γίνεται η συνέχεια της έξω ζωής και όχι μια άλλη παράλληλη ζωή, δυσκολεύει τους δυσλειτουργικούς εξίσου γιατί κάνουν μπαμ από χιλιόμετρα.

Ένα από τα πιο γαμιστερά επαγγέλματα που έχω ανακαλύψει τα τελευταία χρόνια είναι οι futurists, ελληνιστί μελλοντολόγοι. Και μπορεί οι περισσότεροι να νομίζουμε ότι πρόκειται για καφετζούδες, πρόκειται όμως για ένα επάγγελμα έτη φωτός μακριά από τέτοιες μαλακίες. Οι futurists λαμβάνοντας υπόψη κάθε επιστήμη, προβλέπουν το μέλλον του ανθρώπου αναλύοντας στοιχεία, τεχνολογίες και τάσεις. Ξέρω ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει περίπτωση τέτοιο επάγγελμα να στεριώσει, είναι άπειρα δύσκολο να κάτσεις να βάλεις την δυσλειτουργικότητα σε νόρμες για να βγάλεις μελλούμενα, αυτό όμως που ξέρω είναι πως σε γενικές γραμμές είναι πολύ σκούρα τα πράγματα για όσους βρίσκονται από την ηλικία μου και πάνω και διαθέτουν γκομπιούτερ και ιντερνέτι. Καλά, αυτό με την ηλικία μην το πάρετε τοις μετρητοίς. Τα ΕΛ-μαλακογονίδια είναι πιο ανθεκτικά κι απ΄τις κατσαρίδες.

Οι προβλέψεις λένε πως ο άνθρωπος πρόκειται να ζήσει μια τρομερή μετάλλαξη προς το καλύτερο. Ότι δηλαδή η ανθρώπινη προσωπικότητα θα εμπλουτιστεί, θα ξαναφιλοσοφήσει και θα ανθίσει με τη βοήθεια του internet καθώς της δίνεται ένα νέο τεράστιο πεδίο δράσης, με γνώσεις και ερεθίσματα για ακόμη περισσότερα ενδιαφέροντα στα οποία δεν θα είχε ποτέ πρόσβαση ή δεν θα τολμούσε να διανοηθεί ότι υπάρχουν.
Πάρτε τώρα αυτήν την πρόβλεψη και χώστε την στην Ελλάδα. Έχεις έναν μεσήλικα κολλημένο παρτάκια απατεωνίσκο ή μια αγάμητη θείτσα φαν της τατιάνας και τους δίνεις πληροφορίες που δεν θέλουν να κατανοήσουν και δεν μπορούν να διαχειριστούν, παρέα μπόλικων ομοιοπαθών, σελίδα στατιστικών, κοκακόλες – πατατάκια και κοινό. Ξεκινήστε από τους αρχαιοΕΛαιόπληκτους, συνεχίστε με τους θρησκόληπτους, προχωρήστε σε αυτούς που νομίζουν ότι επιτέλους θα γαμήσουν (και δη πιπίνια) και προσθέστε σε όλους αυτούς, ταξιτζίδες, κουκουέδες, αεκάκια και παναθηναϊκούς. Βοήθειά μας.

Εθνική χαρά

Αυτή η Γεωμετρία μας έχει καταστρέψει, το πήρα απόφαση. Διαπιστώνω ότι η αντίληψη της “χώρας” στα κεφάλια μας είναι καθαρά γεωμετρική. Σου λέει κύριε, εγώ στο χάρτη μας βλέπω να ζούμε πάνω σε ένα κομμάτι γης με συγκεκριμένο σχήμα και συγκεκριμένη χωρητικότητα και συγκεκριμένες θέσεις εργασίας και τέλος πάντων όλα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα του. Λες και νοερά μας αναλογεί μια συγκεκριμένη σπιθαμή γης, παρά το γεγονός ότι όλοι είμαστε στοιβαγμένοι σε δυο τρεις τερατούπολεις. Είναι το ίδιο παράλογο με το να λέμε ότι ο αριθμός των εστιατορίων έχει να κάνει με την αναλογία που καλούνται να ταΐσουν.

Και σε κανέναν γεωμετροκέφαλο δεν κάνει περίεργο που δεν του έχει τύχει να τον στείλουν ως τώρα πάνω σε κάνα βουνό να ζήσει στη σπιθαμίτσα του. Τη δικιά μας τη σπιθαμίτσα τη βουτάμε και την χώνουμε όπου μας συμφέρει και του αλλουνού του πετάμε μια Γεωμετρία ΝΑ γιατί λέει δεν χωράει, πάρε και τη μεζούρα και δες μόνος σου. Βέβαια μη ρωτάτε για τις θέσεις των δημοσίων υπαλλήλων, αυτές είναι κβαντοεξαρτώμενες και οι μόνες για τις οποίες εφαρμόσαμε τη θεωρία του άπειρου.

Είμαι σίγουρη ότι μέσα στο κεφάλι του Νεοέλληνα Ενεργού Πολίτη, το Πυθαγόρειο θεώρημα έχει εύκολα μεταφραστεί ήδη:
Το οικοδομικό τετράγωνο μεταναστών ενός δήμου της πατρίδας μας ισούται με το άθροισμα των οικοδομικών τετραγώνων 2 κάθετων πάρκινγκ μας... αλλιώς κλείνουμε μια παιδική χαρά;

π.σ. επιτρέπεται το κάπνισμα.

Μποτρίνι

Εντάξει, παίζει να έχουμε φάει όλη η παρέα χοντρό κόλλημα με τον πολυβραβευμένο σεφ (sic). Μόλις κάνει να πέσει διάλειμα βαράνε όλοι μαζί τα τηλέφωνα να προλάβουμε κάνα σχολιάκι πριν ξαναρχίσει. Και δώστου τα sms “ρε μαλάκες πού μιλάτε, άντε κλείστε τοοοοο”! Φυσικά, είναι το μπίτσινες της όλης φάσης που ιντριγκάρει αλλά είναι ρε παιδάκι μου και μια ματιά στην φάση που λέγεται “οικογενειακή επιχείρηση” στην Ελλάδα. Κι όταν λέω οικογενειακή, δεν εννοώ απαραίτητα σόι, εννοώ αυτό το ηλίθιο παρεΐστικο/αρρωστημένα οικογενειακό των μικρών επιχειρήσεων, που και καλά περνάμε τέλεια όλοι μαζί, που σίγουρα αυτό αντανακλάται και στον κόσμο (sic) και που κάτι άλλο θα φταίει όμως που δεν μας προτιμά - πέρα από τη μπίχλα και τα σκατά που τον ταΐζουμε - που το 'χουμε καταντήσει μπουρδέλο από την τεμπελιά και την ξερολίαση, που όλοι ξέρουμε να τα κάνουμε όλα και δε δεχόμαστε κουβέντα αλλά είμαστε ανά πάσα στιγμή πρόθυμοι για κήρυγμα παντός είδους και που όταν αναγκαστικά πλησιάσει το φούντο βγάζουμε τα μαχαίρια και ριχνόμαστε με Αγάπη στην ενδοικογενειακή βία.
Βέβαια, μετά τη μπόρα, πάλι όλα καλά, πάλι όλοι αδέλφια μονιασμένα που δοξάζουμε τον πολυβραβευμένο σεφ, που μόλις λίγα πλάνα πριν μπινελικώναμε και όλα αυτά μπροστά στις κάμερες μόνο και μόνο για να σώσουμε την επιχείρηση/ οικογένειά μας!

π.σ. Το δεύτερο κόλλημα της εποχής, το Supernatural. Μεγάλη επιτυχία σας λέω στον γυναικείο φαντασιόπληκτο πληθυσμό που ξενυχτάει κάθε βράδυ για δει διαόλια και τριβόλια. Και για να μην έχουμε παρεξηγήσεις, είμαι φαν του Ντην. Σαμ αμ σόρι αλλά είσαι πολύ ξενέρωτος ρε φίλε.

π.σ.2 Και μην αρχίσετε τις βλακείες. Φυσικά και βλέπω τηλεόραση. Ταινίες, ντοκυμαντέρ, Μποτρίνι, Supernatural και brainiacs.

O πολίτης Skai

Δεν ήθελε και πολύ. Οι αηδιασμένοι από τις χοντροφωνάρες των γραφικών, επιλέγουν το άλλο άκρο, την πιο clean εκδοχή της δημοσιογραφίας και στρέφουν το μίσος μας αλλού με μεγάλο αντίκτυπο στη νοοτροπία του (ούτως ή άλλως κομπλεξάκια) συμπατριώτη. Ντοκυμαντέρ, οικολογική συνείδηση, αντικαπνιστικές εκστρατείες, όχι σκουπίδια σε θάλασσες και ακτές, λάμπες για όλους. Και δεν θα είχα κανένα πρόβλημα με όλα αυτά, είμαι φανατική των υπεργαμάτων ντοκυμαντέρ, της εκπομπής για τους μεγάλους Έλληνες (όχι όμως των ψηφοφοριών και του νταβαντουριού που προηγήθηκε) και της ελληνοφρένειας (της ραδιοφωνικής περισσότερο).

Απλά το skai ήταν η αφορμή για να πω δυο λόγια για το νέο τρέντ που δεν το αντέχω μία. Ξεκινάω από το τσιγάρο που ήδη έχω φρικάρει. Για να τα ξεκαθαρίσω απ΄την αρχή, εργάζομαι σε κτήριο που απαγορεύεται το κάπνισμα και δεν έχω κανένα πρόβλημα να κάνω μονάχα 1 τσιγάρο το 8ωρο. Ούτε μου λείπει, ούτε ποτέ άναψα τσιγάρο σε χώρους ή καταστάσεις που δεν έπρεπε. Όταν όμως κάποιος παραπονεθεί για την μυρωδιά του καπνιστή, τα παίρνω χοντρά γιατί αυτό δεν έχει καθόλου να κάνει με την υγεία του - που είναι ο μόνος λόγος που σέβομαι. Τα παίρνω γιατί όταν ο μισός πληθυσμός βρωμοκοπάει τζατζίκια εγώ δεν ήρθα ποτέ να κάνω εκστρατεία κατά της μπόχας του. Ή όταν μισώ ένα άρωμα αλλά είμαι υποχρεωμένη να το τρώω στη μάπα όλη μέρα, πάλι δε λέω κουβέντα. Εννοώ, η υγεία των παθητικών καπνιστών είναι αποκλειστικά ευθύνη μου και το βουλώνω με ευχαρίστηση όταν διακυβεύεται αλλά σόρι, η μυρωδιά μου είναι μόνο δική μου. ΔΕ θέλετε να ξεκινήσω εκστρατείες για τη δική σας. Πάμε παρακάτω.

Το ελαιοπουλάκι το ξέρετε; Βιολογικό κοτόπουλο 11.30 το κιλό. Το βιολογικό κοτόπουλο λέει, δε μυρίζει, τρώει υγιεινά και όχι μεταλλαγμένα, έχει χώρο βοσκής και είναι ποτισμένο με σελήνιο και ω3. Ανάρπαχτο γίνεται στο σούπερ μάρκετ. Έχει κι άλλο ένα που το είδα μόνο μια φορά (γιατί λέει είναι πολύ λίγα τα κομμάτια που διατίθενται) 18 ευρώ το κιλό (θα γράψω τη μάρκα μόλις το ξαναδώ). Όλη αυτή η πανάκριβη τρεντιά, σου λέει κατάμουτρα ότι το ψωροκοτοπουλάκι των 4.25 ευρώ που σαβούριαζες τόσο καιρό ήταν σκουπίδια. Εμένα στ' αρχίδια μου αλλά άμα έχεις παιδιά πες μου τί τύψεις θα έχεις να τα ξαναταΐσεις βρωμοκοτόπουλα. Και το ίδιο συμβαίνει με τα λαχανικά, τα φρούτα, τα γιαούρτια και τους χυμούς. Τα ελάχιστα βιολογικά ραφάκια του σούπερ μάρκετ αντικαθίστανται σιγά σιγά από τα “βρώμικα” και όλα τα υπόλοιπα γέμισαν πανάκριβες τρεντιές. Κοστίζει σου λέει, η ποιότητα. Σκοτώνεις τα παιδιά σου. Κι ενώ από τη μια στα κάνουν τσουρέκια που είσαι σπάταλη και υπερκαταναλωτική και δεν ξέρεις να περνάς με έναν μισθό, χώνονται από δίπλα οι υγείες και οι οικολογίες και στα μασάνε στο πιτς φυτίλι. Λες και δεν μπορείς να εκθρέψεις κοτόπουλο με λίγο παραπάνω κόστος, έπρεπε να φτάσει τριπλάσια τιμή για να πείσεις για την Ποιότητα και να τρομάξεις ικανοποιητικά τον καταναλωτή. Πάμε παρακάτω.

Την επιδότηση για τα κλιματιστικά την ακούσατε; 35% έκπτωση για απόσυρση των παλιών κλιματιστικών. Πλασάρεται ως η πιο οικολογική κίνηση που θα μπορούσε να κάνει το κράτος και αφού σε τιγκάρει αμφιβολίες για το πόσο υγιεινό είναι το παλιό σου, πόσο ρυπαίνει το περιβάλλον, χώνονται κι από δίπλα οι κωτσόβολοι και τρέχει το γεροντάκι ως “ενεργός πολίτης” να κάνει το χρέος του (και με έκπτωση). Πιο μεγάλη τρύπα στο νερό δεν έχω ξανακούσει. Πιο ξετσίπωτη κίνηση για να τ' αρπάξουν οι έμποροι, πιο οφθαλμοφανής οικολογική προπαγάνδα καπιταλέων δεν έχει ξαναυπάρξει. Δηλαδή δεν έχει μείνει τίποτα άλλο, σε λίγο θα επιδοτούνται αυτοί που πετάνε τα φυτά τους για να τα αντικαταστήσουν με τα βοτάνια που πλασάρουνε στο σκάι με 6.90 το ένα. Καλά ρε μαλάκες, φασκόμηλα και βασιλικοί με 6.90; Τα βαφτίσατε οικολογία και πάτε να μας τα σπρώξετε; Δεντροβασιλικό πήρα από την έκθεση προχθές, μιλάμε δεντράκι κανονικό με 2 ευρώ, τί άλλο έχετε σκοπό να μας πουλήσετε προωθώντας τη γαμωοικολογία σας;

Έχω ένα κάρο ακόμα τέτοια αλλά έχω και σίδερο, σόρι.

p.s.: πώς τα καταφέρατε έτσι ρε, έχω χάσει τη μπάλα με τα link μου, σαν κατσαρίδες πολλαπλασιάζεστε!

GRAND HOTEL

Είναι μέρες που λέω θα σκάσω αν δεν βγάλω άκρη με όλα αυτά που προσπαθώ να καταλάβω, τουλάχιστον να τα γράψω, να πω με τί ενθουσιάζομαι κάθε φορά. Κι όταν έρθει η ώρα, τελικά γράφω ό,τι μαλακία μου πρωτόρθει και ξεχνάω το πιο ενθουσιαστικό. Και λέω δε μπορεί, σήμερα δεν θα αφήσω την πολυλογία να το θάψει πάλι. Αλλά παρασύρομαι και δεν τελειώνει ποτέ αυτό το μαρτύριο. Πάει και τελείωσε, σήμερα πρέπει προλάβω να πω αυτό που με κούφανε.

[Αυτά σκεφτόμουν λίγα λεπτά πριν, και όλως παραδόξως πάτησα το x στην γαμάτη παιχνιδάρα μου και άνοιξα τον κειμενογράφο. Και πάνω που πήρα φόρα χώνεται σφήνα το κωλοράδιο και βάζει το reflex. Καλά, πού το θυμήθηκαν; Και τώρα βρήκαν γαμώτο; Χάθηκα στις νότες... μου θύμισε κάτι όμορφα χρόνια που πέρασαν τόσο πολύ γρήγορα. Που τότε, τα 'λεγα επικεικώς χάλια ενώ τώρα τα λιμπίζομαι σα μαλλί της γριάς. Πώς στο διάολο γίνεται ένα τόσο χαζοχαρούμενο κομμάτι να σε σκατώνει τόσο εύκολα! Και λες, χέστηκα δε γράφω τίποτα. Ας μην ειπωθούν οι φοβερές ανακαλύψεις μου. Ας τις πάρει το reflex. Αλλά έλα που ο ενθουσιασμός είναι από τα πιο αγαπημένα μου συναισθήματα. Και το κακό με την εποχή μου είναι πως δεν με αφήνει να ενθουσιάζομαι και όταν το παθαίνω, δεν μου δίνει χρόνο ή δεν μου επιτρέπει να το πω. Και τότε είναι που τα παίρνω χοντρά, πεισμώνω και τα λέω. Ε, και μετά τα γνωστά. Κάποιος θα βρεθεί πάλι να με πει χαζή. Πράγμα όμως που σημαίνει ότι υπάρχουν ακόμη άπειρα πράγματα να με ενθουσιάσουν. Χα!]

Μέχρι αργά χθες βράδι, διάβαζα για ένα γαμωξενοδοχείο. Μέχρι στον ύπνο μου το είδα. Ανήκει στον κύριο Χίλμπερτ, έναν μαθηματικό, που έκατσε και σκέφτηκε ένα παράδοξο. Πάει κάπως έτσι: αν είχαμε λέει, ένα ξενοδοχείο που τα δωμάτιά του ήταν εντελώς γεμάτα με καλεσμένους, το πρόβλημα της πληρότητας δεν θα ήταν και τόσο πρόβλημα αν τα δωμάτιά του ήταν άπειρα. Τρεις σελίδες ανάλυση για να καταλάβω ότι προσπαθούσε να μεταδόσει την έννοια του απείρου και μέχρι σήμερα αναρρωτιέμαι αν το κατάλαβα καλά τελικά. Ίσως μου φάνηκε ψιλοάτοπο στην αρχή, αν σκεφτείτε ότι όλοι διδαχτήκαμε περί απείρου αλλά τότε λέει, ήταν μεγάλη συζήτηση όλο αυτό. Και καλά, το παράδοξο είναι πως όσο πλήρες κι αν είναι το ξενοδοχείο, δεν υπάρχει αριθμός καλεσμένων που να μην μπορεί να βολέψει, αρκεί να τους μετακινήσει ένα δωμάτιο προς το άπειρο. Εκεί είναι λέει το μυστικό. Στο άπειρο. Έπρεπε με κάποιο τρόπο, να εμπεδώσουν πως συμπεριφέρεται αυτό, σε σχέση με τους κανονικούς αριθμούς.

Γενικά λέει, το ξενοδοχείο του Χίλμπερτ βοήθησε να καταλάβουμε καλύτερα την έννοια του απείρου και πώς βοηθάει τη σκέψη, όχι σε συγκεκριμένες εφαρμογές αλλά σαν διαδικασία. Μέσω λέει του απείρου και των άπειρων υπολογισμών που απαιτεί, μπορούμε να χτίσουμε ένα οικοδόμημα (με την έννοια μιας θεωρίας – όχι κτίσματος κανονικού δηλαδή) ξεκινώντας από τη στέγη και μετά πηγαίνοντας στα θεμέλια. Ανάποδα δηλαδή. Έτσι λέει, σκέφτεται η επιστήμη. Σκέφτεται κάτι διαστημάτο και μετά ψάχνει τις ρίζες του στη γη. Πολλές φορές λέει, αυτό καταλήγει σε υπεργαμάτη θεωρία ενώ μερικές άλλες, σωριάζεται τόσο πολύ εντυπωσιακά που γκρεμίζεται και το ίδιο και τα γύρω οικοδομήματα. Και αυτό, είναι κάτι που μόνο ένας επιστήμονας είναι φτιαγμένος για να αντέξει. Ουφ. Τα ‘πα.

Κι ενώ μπορεί όλα αυτά να είναι λίγο “κοίτα τώρα με τί πήγαιναν και μπουρδουκλιάζονταν τα τότε μεγάλα μυαλά για να καταλάβουν απλές έννοιες όπως το άπειρο” επειδή ακριβώς εμείς τα ‘χουμε πάρει όλα έτοιμα, τότε είναι που φρικάρω και σκέφτομαι πόσο περιττά είναι πολλά απ’αυτά που κάνουμε κι εμείς σήμερα, που για τους αυριανούς θα ‘ναι μασημένη τροφή και πεπερασμένη κατάκτηση. Θέλω να πω, πως απ’την πιο μικρή διαδικασιούλα μπορεί να προκύψει θεωριάρα, από το πιο ηλίθιο πράγμα μπορεί να προκύψει το μέλλον, αρκεί και μόνο να το κάνουμε πολλές φορές και να το σκεφτούμε άλλες τόσες. Και να ‘χουμε φυσικά την αντοχή να παραδεχτούμε ότι γκρεμίστηκε, αν συμβεί.

Τεσπα, το βιβλίο είναι το Science in Discworld III, είναι από τα πιο υπέροχα (οκ, και δύσκολα) βιβλία που έχω διαβάσει και το κύριο point είναι, πόσα ελάχιστα και διαφορετικά πράγματα βοήθησαν την σκέψη του Δαρβίνου, 25 χρόνια μετά το ταξίδι του και μετά από οχτώ άσχετα βιβλία βοτανολογίας και θεοσύνης που έγραψε, για να συλλάβει την καταπληκτική θεωρία της Φυσικής Επιλογής που ήταν μπροστά του όλα αυτά τα χρόνια και δεν μπορούσε να τη δει ή καταπίεζε αρκετό καιρό, γιατί ήταν και θεούσος εκτός των άλλων – αλλά όχι χέστης τελικά.

Πάλι το πήγα μέσω Λαμίας αλλά είχα καιρό να σας τα ζαλίσω με τα επιστημονικοτέτοια μου που με ενθουσιάζουν every single day αλλά δεν έχω σχεδόν ποτέ χρόνο να τα πω και βρήκα την κατάλληλη ευκαιρία.   

ΚΟΝΣΙΚΟΥΕΝΣΙΖ


Κατέληξα ότι η παιδεία, οι κυβερνήσεις, οι θρησκείες, οι παρθένες και τέλος πάντων όλα αυτά τα όμορφα και ηθικά πράγματα που προτείνονται όταν ψάχνουμε λύσεις για την εντελώς υπό τον πάτο κατάσταση, είναι αερολογίες και δεν κάνουν τίποτα. Ή τέλος πάντων δεν κάνουν τίποτε ΤΩΡΑ. Διότι τώρα είναι που καίγεται ο κώλος μας και τώρα είναι που εγώ βρίσκομαι στο peak μου. Μετά, χέστηκα. Άμα δηλαδή χουφταλιάσω κάντε ό,τι γουστάρετε. Ένα καλό γηροκομείο με γρήγορη σύνδεση θα είναι τελείως αρκετό μέχρι να ψοφήσω. Και κόψτε το λαιμό σας οι όξω. Τώρα είναι που υποτίθεται ότι πρέπει να ζήσω κάτι παραπάνω.

Θα μου πεις, δε σ΄ενδιαφέρει τα παιδιά μας τι κόσμο θα παραλάβουν; Μπα. Εδώ έχουν ήδη παραλάβει τους πιο καμμένους γονείς που υπάρχουν στον πλανήτη, που τα εκπαιδεύουν να κάνουν ακριβώς τα ίδια και χειρότερα, λέτε να καταλάβουν γρι από την όλη κατάσταση – πέρα φυσικά από το γεγονός ότι «η ζωή είναι δύσκολη», «το περιβάλλον καταστρέφεται» και άλλα ακαδημαικά; Το πολύ πολύ να καταντήσουν σαν εκείνο το αντιπαθητικό γκρίζο κωλόπαιδο της Γκρινπις και να μας τα ζαλίζουν λίγο παραπάνω. Σιγά.

Η ιδέα λοιπόν, είναι απλή. Για να λυθεί τώρα το πρόβλημα της κατάντιας – και μιλάω για κάθε είδους κατάντια – το μόνο που χρειάζεται είναι να τα αφήσουμε όλα λάσκα εκτός από ένα πράγμα. Τις συνέπειες. Να ξέρεις ότι μπορείς να κάνεις και να πεις ότι σου κατέβει, να κλέψεις, να πεις ψέμματα, να μαχαιρώσεις, να είσαι χριστιανός, να είσαι φιλελεύθερος, να έχεις τηλεοπτική εκπομπή, αναψυκτήρια ή ξώγαμο στα εξήντα. Ό,τι πάνω κάτω συμβαίνει δηλαδή.

ΟΜΩΣ.

Ο οποιοσδήποτε κάνει την παραμικρή παρανομία, να είναι 1000% σίγουρο ότι θα έχει συνέπειες και κόστος. Να μην γλιτώνει ούτε η Αυτού Μεγαλειότης, ο νομάρχης θεσσαλονίκης. Να τρως κλήση και να μην υπάρχει μία στο δισεκατομμύριο που να στη σβήσει άνθρωπος. Να λες ένα τόσο δα αθώο ψεμματάκι (π.χ. ότι δεν ρήμαξες καμία τζαμαρία στη διαδήλωση) και αν σε πιάσουν, να έχεις σίγουρα συνέπειες. Να πετάς το αποτσίγαρο στο δρόμο και να πληρώνεις πρόστιμο. Να μην την γλιτώνεις με τίποτε ρε παιδάκι μου. Και μάλιστα με τους ήδη υπάρχοντες νόμους. Ούτε νέα σκληρά μέτρα, ούτε τίποτα.

Αντίθετα, θα μπορούσαμε ακόμη και να μικρύνουμε τα πρόστιμα ή τις ποινές φυλάκισης. Να σκοτώνεις άνθρωπο και να εκτίεις 10 χρόνια μόνο. Αλλά 10 ακατέβατα. Ούτε μέρα λιγότερο. Να περνάς με κόκκινο φανάρι και να πληρώνεις 25 ευρώ μόνο. Αλλά να μη τα γλιτώνεις ούτε με τον τροχονόμο πατέρα. Απλό δεν είναι;

Μου ‘ρχονται ένα ένα όλα αυτά που σκάνε κάθε μέρα στις ειδήσεις και σκέφτομαι πως σε έναν τόσο συνεπή κόσμο, δεν θα είχα καμία έννοια για τα κοινά. Ούτε για τις ιδεολογίες, ούτε για τα κόμματα, τα λαμόγια και τις ρεμούλες. Δεν θα με ενδιέφερε καθόλου μα καθόλου ποιος θα κέρδιζε τις εκλογές, ποιος θα γινόταν αρχιεπίσκοπος, ποιος θα τσέπωνε 5 δις μαύρα ή ποιος προιστάμενος πήδηξε την υφιστάμενη και μετά τον φωταγωγό. Ούτε καν για την παιδεία ή για το πώς θα γίνουμε σωστότεροι άνθρωποι. Καθόλου. Τέτοια ζώα που είμαστε, η παιδεία θα χρειαζόταν τουλάχιστον τέσσερις γενιές και μπόλικη παγκοσμιοποίηση για να καθαρίσει τη σαπίλα.

Οπότε, τι μας μένει μπας και προλάβουμε να ζήσουμε τώρα ανθρώπινα;
Να «φορολογήσουμε» την καφρίλα.-     

ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ’ ΝΑΙ ΠΑΣΧΑΛΙΑ

Το κακό με την κινηματοεπαναστατικότητα της όλης φάσης, είναι ότι σε βάζει στο τριπάκι να κινήσεις να πάρεις την Πόλη και να μην έχεις τσεκάρει πρωτίστως αν δικαιούσαι τριήμερη άδεια απ’την δουλειά. Ψάχνεις κόσμους να μετακομίσεις τσι γήινοι για να τους σώσεις και δεν κάνεις μια έτσι να δεις ότι ρε μαλάκα κοίτα και λίγο χαμηλά, τους πας βουρ στου χαντάκ! Εννοώ, δεν είναι δυνατόν ο τηλεανταγωνισμός της κινηματοεπαναστατικότητας να κάνει τον αγώνα του θίγοντας τα φλέγοντα της οικογένειας κι εμείς να κοφτώμεθα για οικολογίες και δικαιώματα του πολίτη.

Δεν γίνεται κύριοι, το νούμερο 1 θέμα της ελληνικής κοινωνίας να είναι οι ερωμένες, τα ξώγαμα και το υπέρτατο ζήτημα Απιστία VS Προδοσία, κι εμείς να σφυρίζουμε κλέφτικα μη τυχόν και πιάσει η μύτη μας τίποτε ποταπό. Αφού μποχάει ήδη το πράγμα ίσαμε τον ουρανό, είναι εσύ να ψάχνεις την μπίχλα στην τρύπα του όζοντος;

[Η βιταμίνη C, η ασπιρίνη, το βηχοσίρουπο και η ημερήσια παραγωγή μιας χαρτομαντηλοβιομηχανίας ατάκτως ερριμένη ολούθε, αποτελούν μια σκατούλα και μισή για να ξεπεράσεις την (γνωστή, λέει) κωλογρίπη (που "όοοολους τους έχει ρίξει τάβλα" αλλά ρε μαλάκες, όλοι σφύζετε από ζωντάνια κι εγώ είμαι έτοιμη να τα κακαρώσω, σιχτήρια παλιοκατσαρίδες), εάν παράλληλα δεν έχεις φροντίσει να έχεις κατάφατσα μια τηλεόραση. Διότι εάν δεν κάνεις ικανοποιητική γυμναστική και στην τελευταία τρίχα της κεφαλής σου, εάν δεν φτάσει το αίμα στον εγκέφαλο μέσω φτέρνας, εάν δεν εξασκήσεις τις φωνητικές χορδές αρκετά, ώστε να φωνάξεις καμπάνα το Ε, ΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΖΟΥΛΑΠΙΑ, όλο το φαρμακείο να κατεβάσεις, γιατρειά δεν έχει. Πρέπει να έχεις κίνητρα για να γίνεις καλά, λένε οι γιατροί. Ακόμα κι αν τα κίνητρά σου είναι να θες να επιδοθείς στο κράξιμο δίχως αύριο. Ο ασθενής θέλει ελπίδες και στόχους για να επιλέξει να ζήσει. Ε, και μ'αυτά και μ'εκείνα, αποφάσισα να μην ψοφήσω ακόμα]

Τα update λοιπόν στα κερατιάτικα του κόσμου τούτου, είναι εν ολίγοις:

Σε μια “παράνομη” σχέση με πρωταγωνιστές έναν παντρεμένο, μια ανύπαντρη, το παιδί τους και την απατημένη σύζυγο, οι εμπλεκόμενοι θα ονομάζονται από τούδε και στο εξής:

Α. Πριν το τεστ dna - Ο Ευηπόληπτος Οικογεινειάρχης, η Πουτανάρα Χαλαρών Ηθών Με Υπέρμετρες Φιλοδοξίες, το Μπάσταρδο Ξώγαμο και η Σύζυγος Με Το Καθαρό Κούτελο Που Προτάσσει Τα Στήθη Της* Για Να Προστατέψει Τον Ευηπόληπτο Οικογενειάρχη.

Β. Μετά το τεστ dna - Ο Ευηπόληπτος Οικογενειάρχης Που Υπέπεσε Σε Στιγμιαίο** Αμάρτημα Όπως Όλοι Άλλωστε, η Πουτανάρα Χαλαρών Ηθών Με Υπέρμετρες Οικονομικές Φιλοδοξίες***, το Ξώγαμο Παύλα Μπάσταρδο Παύλα Θαύμα Της Φύσης και η Σύζυγος Με Τη Μεγάλη Καρδιά Και Τη Δύναμη Της Συγχώρεσης Που Θα Πάει Στον Παράδεισο Σούμπιτη****.

Οι σχολιαστές που θα αγνοούν τους νέους αυτούς Χρυσούς Κανόνες Ευηπόληπτου Οικογενειακού Κερατώματος θα τους πασάρουμε στον Κούγια για υποχρεωτική κατήχηση δέκα ολόκληρων λεπτών. Από και κλείεται να μην λυγίσουν.

[Κάποιος εδώ μέσα κοιμάται τον ύπνο του δικαίου ανυποψίαστος αλλά αν δε θέλει να αναγκαστεί να φάει το πουλί του κομμένο ροδέλες, καλό θα ήταν να μη γίνει ποτέ Ευηπόληπτος Οικογενειάρχης. Τον προτιμούμε Σκέτο Αγαπούλη]

* Να πώς ανεβαίνουν οι τιμές των πλαστικών χειρουργών.

** Κάτω των δύο ετών, να λαμβάνεται ως Στιγμιαίο, άνω των δύο ετών να λαμβάνεται ως Εξ’ Ορισμού Ανδρικό Παράπτωμα, ενώ εάν αφορά περισσότερες των μία γυναικών, στο εξής θα κατονομάζεται ως Το Υπέρτατο Αρσερνικό Επί Του Πλανήτη Μας Και Μία Γύρα Μπύρες Δώρο Απ’ Το Μαγαζί.

*** Σε περίπτωση που η Πουτανάρα είναι μορφωμένη, αυτό το χαρακτηριστικό προστίθεται πρώτο, π.χ. Η Μορφωμένη Πουτανάρα κ.τ.λ.

**** Και Ομοίως Όσες Ακολουθήσουν Το Παράδειγμα Της Άγιας Αυτής Γυναικός (Με Το Όχι Και Τόσο Καθαρό Κούτελο).

ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

Τα ΑΤΜ, σήμαναν και φέτος Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά*. Γύρω από τους ναούς, πλήθος κόσμου πλησιάζει με θρησκευτική κατάνυξη να προσκυνήσει το Άγιο αυτό Πνεύμα. Οι ιερείς φρόντιζουν από νωρίς να τα φισκάρουν μετρητά για να μπορέσουν να μεταλάβουν όλοι οι πιστοί. Η νέα αυτή θρησκεία δεν έχει εντολές, απαγορεύσεις και αμαρτίες. Το μόνο που θέλει είναι PIN και κάρτα. Αρκεί να ξέρεις το νούμερό σου και γίνεσαι αυτομάτως ο πιο σούπερ πιστός που με τέσσερα κλικ έχει άμεση πρόσβαση στο άβατο του ιερού λογαριασμού της θρησκείας των ΑΤΜ.

Η Νέα Βίβλος είναι εύκολη να την αποστηθίσεις αφού διαθέτει μόνο τα εξής ιερά λόγια: Εισάγετε την κάρτα σας, πιέστε τον κωδικό σας.

Κλικ, κλικ, κλικ, κλικ…. ενημέρωση πιέστε 1, ανάληψη πιέστε 2, κατάθεση πιέστε 3.

Μην ξεχάσετε την κάρτα σας.

Ευχαριστούμε για την συναλλαγή.

Ούτε χειροφιλήματα, ούτε εικονοφιλήματα, ούτε τάματα, ούτε ντρες κόουντ. Όλα επιτρέπονται αρκεί να έχεις κάρτα, PIN και μετρητά. Άσε που δεν έχεις να φοβάσαι για κολάσεις και μεταθανάτιες τιμωρίες. Η ψυχή σου είναι σε σίγουρα χέρια, κανείς δεν θα την αγγίξει και όλοι πάνε παράδεισο. Σε κάνα παραστράτημα τύπου Απλήρωτης Δόσης, άντε το πολύ πολύ να σου πάρουνε το σπίτι ή το αυτοκίνητο. Στη χειρότερη να σε χώσουνε στη φυλακή. Η ψυχή σου όμως, κάτασπρη σα το περιστεράκι θα ανέβει στους ουρανούς. Διότι, η θρησκεία αυτή είναι πολύ προχώ. Χέστηκε για τους πεθαμένους. Ακόμα κι αν υπάρχει Απλήρωτη Δόση μετά τον θάνατο του πιστού, υπάρχει πάντα ο Εγγυητής. Όμορφος κόσμος, ηθικός, Αγγελικά πλασμένος.

…. ενημέρωση πιέστε 1,,,,

…το υπόλοιπο του λογαριασμού σας είναι…

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΑΤιΜούλικα!!!

* Νταξ’ κάποτε είχαμε τα ημερολόγια, όμως είναι πιο ξεκάθαρα ρε παιδάκι μου τώρα τα πράγματα. Ένα ατέλειωτο μπέρδεμα με τους παλιοημερολογίτες, τους καθολικούς, όλους τους αλλόθρησκους τέλος πάντων, τις Μαρίες τις παρθένες που γιορτάζουν άλλη μέρα από τις αναντάμ παπαντάμ, είχες κινητές γιορτές κι ένα σωρό πράγματα να σε μπερδέψουν αν δεν ήσουν και πολύ της εκκλησίας, ώστε να μην ξέρεις στα σίγουρα αν πρέπει να το γιορτάσεις ή όχι. Τώρα, με μια απλή επίσκεψη στο ATM, έστω και με δύο ευρουλάκια διαφορά απ΄το νορμάλ, είναι καραστάνταρ ότι τέρμα οι αμφιβολίες.

Μάγκες ΤΩΡΑ γιορτάζουμε απαξάπαντες.

Γιούπι!!!!!

DECODING


Βαρέθηκα τους κώδικες και τις γλώσσες του σώματος και τα σήματα και τα μηνύματα και όλα αυτά τέλος πάντων τα αόρατα με τα οποία προσπαθούν να με μεταφράσουν και που καλούμαι με τη σειρά μου να αποκωδικοποιήσω για να μπορέσω επιτέλους να επικοινωνήσω με τον διπλανό μου. Με μορς καλύτερα θα τα λέγαμε.

Ένα ατέλειωτο κατεβατό από όρους, ταμπέλες και κλισέ που τις περισσότερες φορές ούτε λογική έχουν, άσε που σε καταμπερδεύουν. Και εντάξει, κάποτε ίσως να χρειάζονταν, όμως στην εποχή μας οι κώδικες αλλάζουν τόσο πολύ γρήγορα που είναι σχεδόν παράλογο να χρησιμοποιείς για κριτήρια τις ερμηνείες συμπεριφοράς που βοήθησαν κάποτε τη γιαγιά σου να επιβιώσει (με βοηθητικά αναγνώσματα τον ονειροκρίτη και τον καζαμία).

Είναι σα να ξυπνάς ένα πρωί και να φοράς το αγαπημένο σου στρετς μαύρο παντελόνι με το μαύρο κοντό πουλοβεράκι. Φαντάσου ότι είναι από εκείνα τα σπάνια πρωινά που έχεις όλο το χρόνο μπροστά σου να φτιάξεις ζεστό καφεδάκι και να εντρυφήσεις χαλλλλαρά σε όλες τις χαζολεπτομέρειες: να προβάρεις το πιο ψηλό τακούνι σου, να μακιγιαριστείς με τις ώρες, να διαλέξεις κατάλληλη ζώνη, να αρωματίσεις το μαλλί με σανταλόξυλο και να ξεκινήσεις χαρούμενη για τη δουλειά με τέρμα μουσικές κολλημένες στ΄αφτί, σχεδόν άλλος άνθρωπος.

Ε, όλοι όσοι σε δουν θα σταθούν σε ένα και μόνο γεγονός. Απ΄όοοολα όσα έχεις κάνει όλο το πρωί, κολλάνε σα χαλασμένα γραμμόφωνα στο ότι φοράς μαύρα και αντί για καλημέρα, σε ρωτούν μήπως πέθανε κανείς. Άλλοι πάλι σκέφτονται πως θα υπάρχει κάποιο βαθύτερο ψυχολογικό αίτιο που – έστω υποσυνείδητα – σε σπρώχνει στην καταχνιά, ενώ κάποιοι απ΄αυτούς, πως σίγουρα θέλεις να κρύψεις τα περιττά κιλά σου… Ούτε που τους περνάει απ΄το μυαλό πως helloooo? ίσως, απλά και μόνο λατρεύεις το μαύρο. Κανείς δεν βλέπει τη φάτσα σου που λάμπει από χαρά, κανείς δεν παρατηρεί τα μάτια σου που λένε πάντα τις πιο μεγάλες αλήθειες και που κανείς τους ποτέ δε σκέφτηκε να τα αποκωδικοποιεί πρώτα. Κολλάνε. Σα χαλασμένα γραμμόφωνα.

Με το που θα σκάσεις μύτη, ανοίγουν με τη μία το Μεγάλο Λεξικό της Τετριμένης Συμπεριφοράς: Χμμμ… μαύρα ρούχα…καταθλιπιτικιά, μαύροι κύκλοι…άγριο σεξ ή μπάφοι, κόκκινο μανό….πουτάνα ή απλά κακό γούστο, πλατύ χαμόγελο…φλερτάρει, υπερκινητική…κόκα ή διπλός εσπρέσσο, ψηλό τακούνι… πεσμένος κώλος.

Ε λοιπόν, καιρός να αλλάξετε λεξικό. Οι περισσότερες ερμηνείες σας είναι πρωτόγονες και ανήκουν στην σφαίρα του φανταστικού με ολίγη από πουριτανισμό, κάτι από μισανθρωπισμό, μπόλικο κουτσομπολιό και τίγκα στο στερεότυπο.

[Κι αν θέτε να ξέρετε οι πουτάνες πια χρησιμοποιούν γαλλικό μανικιούρ, το πλατύ χαμόγελο σημαίνει πρόσφατη λεύκανση, οι μαύροι κύκλοι καλύπτονται αψογότατα με στικ και το ψηλό τακούνι δεν σηκώνει με τίποτα τον πεσμένο κώλο. Χρειάζεσαι και ειδικό καλσόν για να το πετύχεις αυτό ]  

ΨΗΦΙΑΚΟ ΧΑΣΜΑ

Ως μέλος του ψηφιακού κόσμου και γνωρίζοντας ελάχιστα από τεχνολογία και internet, η ζωή, οι γνώσεις, ο τρόπος σκέψης μου, έχει αλλάξει οριστικά. Συναναστρεφόμενη με ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα από τον ψηφιακό κόσμο, είναι φορές που αισθάνομαι ότι μιλάμε άλλη γλώσσα (στην καλύτερη).

Το γνωστό «χάσμα γενεών» όπως το ξέραμε ως τώρα, είναι τίποτα μπροστά στην μαύρη τρύπα που έχει ανοίξει το ψηφιακό χάσμα. Μία τρύπα που δεν λογίζει εθνικότητες, γλώσσες, κουλτούρες και άλλα κοινά χαρακτηριστικά που σε όλα τα γνωστά χάσματα είναι το κοινό σημείο αναφοράς.

Το ψηφιακό χάσμα χωρίζει αμείλικτα στα δύο, διότι αφορά ασύμβατους ανθρώπους που κινούνται σε εντελώς διαφορετικές ταχύτητες. Σχεδόν σε άλλους κόσμους.

Η Μ13, τα λέει καταπληκτικά.

Τα σχόλιά σας εκεί (κλικ).

Z&D

(βαρετή σεντονάρα μην κάνετε τον κόπο, απλά εντυπωσιάστηκα τόσο από κάτι ενεσούλες κριτικής σκέψης, που ήθελα μερικές από αυτές, να υπάρχουν και εδώ για να τις διαβάζω συνέχεια)

Το zoom και το downgrade είναι αγαπημένα πνευματικά εργαλεία. Σε όλα μα όλα απ΄όσα δεν καταλαβαίνω ή δεν μπορώ να εξηγήσω με δικά μου λόγια, παίρνω αυτά τα δύο εργαλειάκια και πιξελάκι πιξελάκι προσπαθώ να κάνω τα πάντα δικά μου. Κι όχι μόνο αυτό αλλά μου γκρεμίζουν και τρικλοποδιάζουν τα δύσκολα και σοβαρά πράγματα που φτιάχτηκαν εξεπιτούτου για δύσκολα αλλά δεν είναι και τόσο τελικά. Θέτε παραδείγματα; Χμμμ… ας σκεφτώ ένα δύσκολο για να σας το μεταφέρω καλύτερα:

Ηθική: Ένα σύνολο κανόνων και αξιών που αποφασίζει ο καθένας προσωπικά για την ζωή του. Πόσο απόφαση και πόσο προσωπική είναι τελικά η ηθική όμως;

Z&D: Διαφορετικούς κανόνες και αξίες έχει ο Έλληνας, ο χριστιανός, ο πολίτης ο βουδιστής, ο άστεγος, ο Αμερικανός, ο δικηγόρος, ο δημόσιος υπάλληλος, ο εφοπλιστής. Κάπου συναντώνται, κάπου όχι.

Αν το zoom γίνει πετυχημένα, έχω να παρατηρήσω πως κάποιοι άνθρωποι έχουν διπλές ιδιότητες που είναι τελείως ασύμβατες ως προς τις αξίες τους. Αν μια πανανθρώπινη αξία είναι ας πούμε, το άρθρο 5 της διακύρηξης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων: «Κανείς δεν επιτρέπεται να υποβάλλεται σε βασανιστήρια ούτε σε ποινή ή μεταχείριση σκληρή, απάνθρωπη ή ταπεινωτική», τότε οι μισοί μπάτσοι αυτού του κόσμου καταπατούν ασύστολα ένα από τα βασικότερα ανθρώπινα δικαιώματα.

Σώωωωπα θα μου πείτε. Ναι, αλλά αν οι μπάτσοι είναι και χριστιανοί, αυτά τα δύο συγκρούονται. Αν επίσης είναι και Έλληνες που οι νόμοι αποτρέπουν τέτοια συμπεριφορά (έχουμε δηλαδή, τις τρεις ιδιότητες μπάτσος, χριστιανός, Έλληνας) ε τότε μιλάμε για το πιο αλλοπρόσαλο μίγμα αξιών που υπάρχει. Πάντα σε ηθικό επίπεδο φυσικά.
Θέλω να πω ότι έχουμε κάτσει κι έχουμε μπλέξει τους νόμους, τη θρησκεία, την κουλτούρα, τον πολιτισμό, το προσωπικό συμφέρον, τον πατριωτισμό ή όλα όσα κάνουμε για την επιβίωση, με την ηθική. Που τελικά δεν είναι καθόλου τα ίδια, όπως θα δείτε παρακάτω.

Διάβασα αυτές τις μέρες κάτι σκόρπια στο νετ (γι΄αυτό δεν μπόρεσα να βρω ξανά τα link) για την κριτική και αναλυτική σκέψη και θεώρησα καλό να τα παραθέσω εδώ μεταφρασμένα γιατί για πρώτη φορά βρήκα απλά και συμπυκνωμένα όλα αυτά που προσπαθώ εδώ και καιρό να αποτυπώσω ή να τεκμηριώσω αλλά δεν μπορούσα.

«- Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι μπερδεύουν την ηθική με την συμπεριφορά που οφείλουν να έχουν στα πλαίσια της κοινωνίας, της θρησκείας και των νόμων. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν βλέπουν την ηθική ως προσωπικό θέμα ή σαν σετ ιδεών και αρχών που μας οδηγούν στη συμπεριφορά που βοηθά ή βλάπτει τα υπόλοιπα όντα.

- Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν ότι η ηθική ορίζεται πανανθρώπινα όπως για παράδειγμα μέσω της διακύρηξης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών (UN Declaration of Human Rights) και πως αυτή η ηθική είναι διαπολιτισμική και διαθρησκευτική.

- Οποτεδήποτε βασίζουμε τα ηθικά μας συμπεράσματα σε θρησκευτικά ή πολιτισμικά δεδομένα, διαχωρίζουμε τους εαυτούς μας από εκείνους που έχουν αντίθετες θρησκευτικές ή πολιτισμικές πεποιθήσεις. Είναι κρίσιμο επομένως, ότι χρησιμοποιούμε τις κοινές ηθικές έννοιες και τις αρχές ως οδηγούς στο συλλογισμό, μέσω των κοινών ηθικών ζητημάτων.

- Η ανάπτυξη των ηθικών δυνατοτήτων συλλογισμού κάποιου, είναι κρίσιμη επειδή υπάρχει στην ανθρώπινη φύση μια ισχυρή τάση προς τον εγωισμό, την προκατάληψη, προς την μονόπλευρη αιτιολόγηση και την αυτοεξαπάτηση.

- Τεράστια χρηματικά ποσά ξοδεύονται για να πειστούν οι άνθρωποι να δουν τα γεγονότα του κόσμου με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Επιπλέον, ανάλογα με την κοινωνία και τον πολιτισμό στους οποίους ανατρεφόμαστε, οι ίδιοι είμαστε έντονα προδιαθετημένοι για να δούμε μερικά πρόσωπα και έθνη στην πλευρά του καλού και άλλα, στην πλευρά του κακού. Το σημαντικότερο είναι πως σχεδόν όλοι οι άνθρωποι αυτοπροσδιορίζονται ως σύμμαχοι της πλευράς του καλού και των εχθρών τους στην πλευρά του κακού.

- Στον καθημερινό κόσμο, το ηθικό αντιμετωπίζεται μερικές φορές ως το πλέον προφανές και αυτονόητο ενώ θα έπρεπε να ήταν θέμα συζήτησης ή αντιθέτως, αντιμετωπίζεται ως θέμα συζήτησης όταν πρέπει να είναι προφανές και αυτονόητο».

Τελικό συμπέρασμα: Είμαστε όλοι Μπαμπούσκες. Άπειρα τα layers κολλημένα πάνω μας που αν πρώτα δεν αναγνωριστούν, δεν γίνεται να ανοιχτούν ώστε κάποτε να φτάσουμε στον πυρήνα των πραγμάτων.

p.s. Τι γαμάτο που είναι το νετ!!!

RAM 89


Εκεί πίσω στο βρώμικο (κυριολεκτικά) 89, τα πράγματα ήταν πολύ σκούρα άμα ήσουν μαθήτρια και πήγαινες στο Λύκειο της γειτονιάς μου, γιατί δε φτάνει που πηγαίνανε και σε χώνανε με το ζόρι μέσα σ΄ένα τσιμεντένιο κτίριο να περάσεις τα πιο γαμιστερά σου χρόνια, είχανε πάει τα τζιμάνια και το είχανε χτίσει δίπλα σε κήπο με ανοιχτό θέατρο. Άντε να στρώσεις κώλο μέσα μετά. Καθόσουν στο θρανίο, κόλλαγες στις παραθυράρες και περίμενες πότε θα έρθει η ώρα της τρελής (που λιμάριζε τα νύχια της κι έτρωγε μανιωδώς σοκολατάκια γιατί «έχω περίοδο και χώρισααααααα», διαβάζοντας πάντα Άρλεκιν) για να δραπετεύσεις.

Μόλις έφτανε η ώρα της, τσούλαγες σιγά σιγά απ΄την καρέκλα δήθεν ανέμελα, είχες φροντίσει η υπόλοιπη παρέα να κάθεται κοντά στον τοίχο, τσούλαγες, τσούλαγες, έπεφτες στα γόνατα και μπουσούλαγες στα τέσσερα πίσω απ΄τους άλλους μέχρι την ανοιχτή πόρτα ακριβώς μπροστά απ΄την έδρα και κάτω απ΄τα σοκολατάκια της περιοδεύουσας. Τον Χ. τον βάζαμε τελευταίο γιατί ήταν βρωμίκουλας και μια φορά η Α. δεν άντεξε και ακριβώς κάτω απ΄την έδρα άρχισε να τον φαπακιάζει που βρήκε την ώρα ο μαλάκας κι αυτός να την κλάσει. Ήταν η μοναδική φορά που μας πήρε πρέφα η τρελή. Μπάφιασε η τάξη με τον βρωμόκωλο. Τρεις μέρες αποβολή όλη η σειρά.

Βγαίναμε συνήθως απ΄το σχολείο τοίχο τοίχο, μη μας πάρει χαμπάρι ο επιστάτης και τρέχαμε βουρ για την πόρτα του κήπου απέναντι μη μας δουν οι γείτονες γιατί ήταν κάτι καρφάρες κι αυτοί, (παναγίτσα μου πώς κάνανε έτσι άμα βλέπανε ξέμπαρκο πιτσιρίκι ή εξωσχολικό με μηχανάρα – ειδικά τα θεότεκνα γαμώτο). Όταν φτάναμε στον κήπο παίρναμε την πρώτη βαθιά ανάσα και ψάχναμε για συνένοχους. Άμα είχες ένα ελικόπτερο και κοίταγες τον κήπο από πάνω, θα έβλεπες τούφες τούφες γιαγιάδες με παιδάκια, καμιά μικρότερη τουφίτσα ζευγαράκια και κάτι τουφάρες ΝΑ! εμείς. Μαζεμένοι όλοι για παντομίμα.

Βρίσκαμε τίτλους από κάτι γαμιστερές τσόντες και αφού πείθαμε ότι υπάρχουν και παραυπάρχουν και δεν είναι της φαντασίας μας, βάζαμε την άλλη ομάδα να κάτσει να τους κάνει παντομίμα. Η άλλη ομάδα ήταν πολύ σπασαρχίδικια. Των κουλτουριαρέων. Μας είχαν πρήξει με κάτι «αβάσταχτες ελαφρόπετρες του είναι» και άλλα που δεν τα ΄χαμε ξαναματακούσει αλλά σιγά μη τους το λέγαμε. Η παντομίμα σύντομα πήρε μορφή μανίας. Οι ομάδες έγιναν γιγάντιες και τα απογεύματα αλωνίζαμε τα βίντεο κλαμπ μπας και βρούμε κάναν καλό τίτλο. Και οι κοπάνες, σύννεφο. Όλα αυτά, μέχρι τη μέρα που παίρναμε ελέγχους και ανακάλυψε η μάνα μου τις απουσίες. Και δε φτάνει αυτό αλλά είχα πατώσει και στα μαθήματα. Μόνο η τρελή μου είχε γαμάτο βαθμό, κι αυτό γιατί το επίθετό μου ήταν διάσημο στο σχολείο λόγω της αδελφής μου που ήταν φύτουκλας ξακουστός. Βουτάω τη μάνα μου και την πάω στην τρελή.

Με βλέπει αυτή ξαφνιασμένη λες και δεν με είχε ξαναδεί. Τι κάνετε κυρία της λέω και κοτσάρω και δίπλα ολοστρόγγυλο το επίθετό μου. Αγκαλιές, φιλιά, συγχαρητήρια αυτή στη μαμά μου και μια ωραιότατη ανάλυση για το πόσο καλή είμαι στα μαθηματικά. Αχαχαχαχχχχ. Οκ, δεν φάνηκε, από μέσα μου γέλασα. Με κοιτάει η μάνα μου με μισό μάτι καθώς ως γνωστόν, ποιος θα με ήξερε καλύτερα από τη μάνα μου και περνάει κατευθείαν στο ψητό. Πώς βρέθηκαν όλες αυτές οι απουσίες; Ο βρωμόκωλος με έσωσε.

Πιάνω την τρελή και της θυμίζω την τριήμερη αποβολή που σιγά μην είχα εγώ εμπλοκή, που όλα τα έκαναν οι κακοί μαθητές, που θα ΄πρεπε να μένουν στον τόπο και όχι να εμποδίζουν εμάς που διψάμε για μάθηση κ.α. Άστραψε από τη χαρά της αυτή. Έβγαλε το κλασσικό λογίδριο για τους «αλήτες» και τα «πορνίδια» που συμπαρασύρουν τους «καλούς μαθητές» και καθησύχασε τη μάνα μου ότι οι απουσίες ήταν αναγκαστικές για όλα τα θρανία της ακριανής σειράς. Μετά της θύμισα ότι τις τρεις αυτές μέρες πήγαινα κανονικά στο σχολείο που δεν θυμάστε κυρία που ερχόμουν για παράδοση στο β2 για να μην χάσω την ύλη; Ναι, λέει αυτή. Ουφ. Χεχε. Ο ρατσισμός απέναντι στους κακούς μαθητές με έσωσε για άλλη μια φορά.

Τέτοια θυμάμαι από το σχολείο. Από το βιβλίο ιστορίας ούτε το εξώφυλλο δεν θυμάμαι και σημειωτέον μιλάμε για Λύκειο και όχι για δημοτικό. Ψέμματα, θυμάμαι τον Σμιθ και τον Καντ αλλά παίζει αυτοί να ήταν στην κοινωνιολογία. Θυμάμαι επίσης ότι το ’89 τα ‘φτιαξα με το κολλητάκι μου. Α, κι ένα πράσινο βιβλίο του Έκο που ήταν προαιρετικό που τσακίστηκαν να μου το αγοράσουν και έλιωσα στα γέλια μόλις διάβασα την πρώτη σελίδα γιατί θα ήταν γαμάτοι οι ορισμοί του για παντομίμα.

Συμπέρασμα:  τυπώστε ό,τι βιβλίο γουστάρετε, μαλλιοτραβηχτείτε, και γενικά φαγωθείτε όσο θέλετε να μας πείσετε ότι έτσι θα μείνει κάτι παραπάνω στα παιδιά. Θέλω να πω ότι η μνήμη ενός εφήβου έχει συγκεκριμένη χωρητικότητα και αυτοματοποιημένους τρόπους ανάκλησης πληροφοριών που συνήθως χρειάζεσαι τα κατάλληλα ερεθίσματα για να τις επαναφέρεις ή τουλάχιστον περισσότερο ενδιαφέρουσες πληροφορίες (όπως θα τα ΄λεγε και ο Έκο στο πράσινο βλιβλίο).

Σε απλά ελληνικά, τόσα χρόνια, παρατήρησα πως έχω αναγκαστεί πολύ περισσότερες φορές να ανακαλέσω από τη μνήμη μου τον κώλο του Χ. για παράδειγμα, παρά οποιοδήποτε άλλο σημαντικό ιστορικό περιστατικό.

ΣΟΣΙΑΛΑΙΖΙΝ


Η συναναστροφή με όλο και περισσότερους ανθρώπους και δη τουρίστες λόγω μετρού, που καθόλου δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι μπορεί να φοράω τα ακουστικά αλλά ως σωστή κουτσομπολίτσα έχω φροντίσει να κλείσω τη μουσική μόλις παίξει ψιλή κουβεντούλα μεταξύ τους, με έχει κάνει και γαμώ τους κατάσκοπους. Γιατί κύριοι μια σωστή πατριώτισα πρέπει να ξέρει επακριβώς τί γνώμη έχει η αλλοδαπή για την Ελλαδάρα μας ή τέλος πάντων απλά να ξέρει τί λένε οι διπλανοί της.

Ε, λοιπόν το πρώτο πράγμα που κάνει ένας τουρίστας μόλις πατήσει την ποδάρα του στο μετρό είναι να κάνει μαθήματα ελληνικής. Τσάμπα είναι άλλωστε. Με το που θα μπω στο βαγόνι βλέπεις καμιά δεκαριά ροζ φάτσες να κοιτάνε κάπου ψηλά και να επαναλαμβάνουν μετά την κοπέλα που τα φωνάζει «εκεί ψηλά»: Pa-li-ni και μετά να κοιτιώνται μεταξύ τους και να γελάνε απ΄τη χαρά τους που τα κατάφεραν τόσο καλά. Κάπου εκεί είναι η σειρά μου να γελάσω. Χεχε, ο επόμενος σταθμός για κακή τους τύχη λέγεται Dou-ki-sis Pla-ke-nti-as. Ε ρε γέλια. Στρουμπουλάνε τη γλώσσα τους, βγαίνουν κάτι α-πί-στευ-τα και μετά για καμιά δεκαριά σταθμούς ανοίγουν ψιλή κουβεντούλα για το πόσο δύσκολη και αστεία είναι η γλώσσα μας.

Τα υπόλοιπα είναι ψιλοστάνταρ: πόσο καθαροί είναι οι σταθμοί του μετρό, πόσο ωραία ήταν στους Ολυμπιακούς και… αυτά. Μετά το γυρίζουν στις γκατζετιές και σε κάτι περίεργα για κομπιούτορες και δεν καταλαβαίνω τίποτα – γιατί οι περισσότεροι έρχονται για συνέδρια ή τέλος πάντων είναι τόσο γκίκουλες που ούτε στις διακοπές τους δεν ξεκολάνε. Η κυρία «εκεί ψηλά» συνεχίζει το μάθημα, κάπου σταματάνε, λένε πάλι κάνα ελληνικό, γελάνε λες και είναι στο λούνα παρκ και γυρνάνε πάλι στις γκατζετιές. Κάπως έτσι.

Προχθές πέτυχα μια πολύ περίεργη παρέα. Μπαμπάς, μαμά γύρω στα εξήντα και γιος γύρω στα είκοσι. Οι τρεις τους κι εγώ, στις τέσσερις αντικρυστές θέσεις. Στρίγγλαγε το βαγόνι με την ταχύτητα που έτρεχε κι εκείνο το ζώον ο οδηγός, εγώ κλασσικά έτοιμη να ξεράσω (να φανταστείτε την προηγούμενη βδομάδα που δεν είχε θεσούλα, λιποθύμησα από την ναυτία και τον ίλλιγο και γκρεμοτσακίστηκα κιόλας – φακ ακόμα πονάωωωω – σιχτήρ), και οι τρεις τους ψιλή κουβεντούλα. Κλείνω τη μουσική με τρόπο και πέρα από τα “mum” και “dad” αρχίζω να πέφτω απ΄τα σύννεφα. Οι τυπάδες είχαν να δουν τον γιό τους καμιά τριετία. Ήρθαν στην Αθήνα για διαφορετικούς λόγους και τα ΄λεγαν λιγάκι μέχρι να κατέβει ο μικρός στο Σύνταγμα (που δεν το ΄πε ακριβώς έτσι αλλά το εκπαιδευμένο αφτί τα πιάνει πια) και αυτοί στο Μοναστηράκι (μα τί παράξενο,όοοοολοι μα όλοι να το λένε mistiraki). Προφανώς είχαν έρθει από διαφορετικές χώρες ή πόλεις και είχαν δώσει ραντεβού στο αεροδρόμιο. Μέσα στο μετρό διασταύρωναν τους χάρτες τους, αντάλλασαν διευθύνσεις και κανόνιζαν να βρεθούνε κάνα βράδι για να δουν όλοι μαζί την Ακρόπολη όσο θα έμεναν Αθήνα.

Σε όλη τη διαδρομή ο μικρός εξιστορούσε πώς ζει, πού δουλεύει, πόσα παίρνει, ότι είχε έρθει για ένα συνέδριο και πόσο χαρούμενος ήταν που κάνει αυτή τη δουλειά (τεχνική ήταν, δεν πολυκατάλαβα). Οι γονείς του λες και μιλούσαν σε ξένο. Πού και πού κάνα τυπικό μπράβο, μερικές ερωτήσεις αμηχανίας και τίποτα άλλο. Απλά άκουγαν. Μάλλον διακοπές είχαν έρθει γιατί κάτι έπιασα για νησιά. Όταν κατέβηκε ο μικρός απ΄το βαγόνι κι έμειναν οι δυό τους, ρώτησε ο φάδερ «τί λες, να συναντηθούμε με τον άντριου αύριο». Και η μάδερ απάντησε «νόου, χι ιζ ολντ ιναφ νάου, έχουμε χρόνο ντίαρ να δούμε τον άντριου, καλύτερα ας μείνουμε οι δυό μας εν λετς ιντζόι γκρις ». Μαλάκας εγώ.

Τί στο διάολο ήθελα και έκλεισα τα ακουστικά. Έβαλα τέρμα τη μουσικούλα μου και σκεφτόμουν τον πουρ άντριου. Α ρε άντριου να μην είσαι Έλληνας. Βγαίνω απ΄το μετρό και βλέπω τρεις αναπάντητες στο κουνητό. Φτού! Δεν έχουν σήμα εκεί κάτω στα λαγούμια και με έψαχνε η πεθερά μου: «Πού ΄σαι ρε παιδί μου; Σου ΄στειλα ένα ταψί παστίτσιο, κοτόπουλο με πατάτες και ζυμωμένα μπιφτέκια, για την κατάψυξη τα μπιφτέκια ε; και το νου σας μη τα ξεχάσετε. Θα σας πάρω το βράδυ να μου πείτε αν σας άρεσαν και να σας θυμίσω να βάλετε τα μπιφτέκια στην κατάψυξη. Όχι στην ψύξη ε; Στην κα-τά-ψυ-ξη».

Ε σας το χρώσταγα, στο όνομα της πεθερούλας μου, του ξεροψημένου παστίτσιου, του θεικού κοτόπουλου με τις πατατούλες και τα μπιφτεκάκια (ζγκαταψυξ) πώς να το κάνουμε, έχω κι εγώ μερικούς λόγους να είμαι περήφανη που είμαι ελληνίδα.

ΖΗΤΩ Η ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ


... και οι τσίφτηδες που έφτιαξαν τις φανέλες* που θα μου πείτε εμένα ότι δεν ξέρω από ντιζάνια και γραφιστοτέτοια.

*με comic sans φυσικά.-   

ΠΡΟΒΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΑ


Τα κοκόρια έδωσαν για άλλη μια φορά μια πολύ γαμιστερή ιδέα. Με την έξυπνη πρότασή τους να ιδιωτικοποιηθούν τα δάση, η ανοιχτή θάλασσα, η ρύπανση και οι φυσικοί πόροι, θα ΄σκαγα αν δεν πήγαινα παραπέρα τέτοια θεωριάρα για να βρεθούν κι άλλες λύσεις για το καλό μας (sic)*.

[Η πρότασή τους με λίγα λόγια, είναι πως για να «σωθεί» το περιβάλλον, πρέπει κάποιοι να είναι ιδιοκτήτες των δασών για να τα προσέχουν, πρέπει να κάνουμε τη θάλασσα κομματάκια και να την πουλήσουμε στους «σωστούς»** ανθρώπους, πρέπει κάποιοι να αγοράσουν τα δικαιώματα ρύπανσης και όποιος ξεπερνάει τα φυσιολογικά όρια να εισπράτουν τα πρόστιμα κ.τ.λ. Με λίγα λόγια όσοι δεν έχουν φράγκα την μπούτσισαν αλλά αυτό το λέμε «ελευθερία» και φιλελευθερισμό (και άμα το είπε ο Φρήντμαν ή πώς τον λένε, σημαίνει ότι έχει διαβάσει ένα πάκο βιβλιοθήκες και άρα προσκυνάμε και ποια είμαι εγώ να τον αμφισβητήσω αφού για όλα έχει μια θεωρία με κάτι προβατάκια που βόσκουν στο χωράφι του γείτονα και προκαλούν εξωτερικότητες και κάτι άλλα δύσκολα που άμα οι τσοπάνηδες ήταν ένα τσικ φιλελεύθεροι, χρυσάφι θα πουλάγανε τα πνευματικά δικαιώματα για να μπορεί ο πάσα Φρήντμαν να χρησιμοποιεί τα προβατάκια τους στα οικονομικά του πειράματα)]

Έτσι λοιπόν θέλοντας πάντα στο –πολύ- βάθος του μυαλού μας να βοηθήσουμε το περιβάλλον θα έπρεπε ιδανικά να ξεκινήσουμε από τα συναισθήματα. Αυτά τα φταίνε όλα. Και για να παρουσιάσω τη φιλελεύθερη πρότασή μου αρκετά φιλελευθεριακά, θα σας το πω με… προβατάκια. Ακολουθεί προβατοοικονομικό μοντέλο:

Ας υποθέσουμε ότι έχουμε δύο φάρμες, τη φάρμα Α και τη φάρμα Β με δέκα πρόβατα έκαστη. Στη φάρμα Α τα δύο προβατάκια είναι λυπημένα γιατί η μάνα τους εξαφανίστηκε, τα άλλα δύο είναι καρακαταχαρούμενα γιατί μόλις χλαπακιάσανε ένα λιβάδι χόρτα, τα δύο είναι ταπηροκρανιασμένα γιατί τα προηγούμενα δεν τους άφησαν ούτε φούντα γρασιδάκι, τα άλλα δύο βαριούνται και τα τελευταία δύο είναι αγχωμένα γιατί η πόρτα του στάβλου έκλεισε και αυτό στο μυαλό ενός προβάτου σημαίνει ανελέητο κούρεμα. Ο τσοπάνης της φάρμας Α, τα χρωματίζει ανάλογα τα συναισθήματά τους. Στη φάρμα Β έχουμε τα ίδια συναισθήματα αλλά ο τσοπάνης παίζει τη φλογέρα του και τα ΄χει γραμμένα.

Το Προιόν που αναμένεται από τα πρόβατα είναι μπόλικο αφράτο μαλλί. Οι επιστημονικές έρευνες έχουν αποδείξει ότι τα χαρούμενα πρόβατα παράγουν 80% περισσότερο μαλλί οπότε ο ιδιοκτήτης της φάρμας Α, φροντίζει να καλύψει τις ανάγκες τους και να τα κάνει όλα χαρούμενα με ecstasy. Ο ιδιοκτήτης της φάρμας Β, συνεχίζει να τα ΄χει γραμμένα. Αποτέλεσμα; Ο νικητής είναι ο πρώτος τσοπάνης με 80% παραπάνω μαλλί (και φυσικά ένα τσικ παραπάνω κόστος γιατί τα ecstasy δεν πλησιάζονται πια τα ρημάδια).
Καλό εεεεεεε;;;;

Τα κομμούνια της παρέας, παρόλο που θα παραδεχτούν τον θρίαμβο του προβατοοικονομικού μοντέλου μου, εντούτοις θα αρχίσουν τις γνωστές πίπες: «και δηλαδή τι σχέση έχει όλο αυτό με τη διάσωση του περιβάλλοντος;» Μα τι πεζοί που είναι αυτοί οι άνθρωποι; Τεσπα, αφού θυμήσω ότι όλα γίνονται για το καλό-μας και ότι στο –πολύ- βάθος του μυαλού μου αυτό σκέφτηκα πρώτο, ας σας κάνω τη χάρη να σας απαντήσω αφού δεν σας κόφτει παραπέρα. Ετοιμαστείτε να καταρίψουμε μεμιάς κάθε δυσπιστία και να είστε σίγουροι ότι από αύριο όλοι θα κουμπωνόμαστε φιλελεύθερα:

Μα ρε βλήτα, αν όλοι οι τσοπάνηδες έβγαζαν 80% παραπάνω λεφτά, τουτέστιν – για να πάμε στους ανθρώπους – αν όλα τα πρόβατα προσφέραμε 80% περισσότερο Προιόν στους ιδιοκτήτες μας και είμασταν και καρακαταχαρούμενοι, ποιος το χέζει το περιβάλλον;

[Είμαι σίγουρη ότι αυτά δεν ήταν δύσκολο να τα ΄χε σκεφτεί κι ο Φρήντμαν αλλά οι φιλελεύθεροι έχουν ένα θεματάκι με τους λογικούς συνειρμούς γενικότερα. Λένε κάτι ουάου και άμα το πάρεις και το προχωρήσεις σε σούπερ ουάου, κολλάνε σε ηθικές και μαλακίες. Ή είσαι φιλελεύθερος ή δεν είσαι! Άμα δηλαδή ο απώτερος σκοπός σου είναι το Κέρδος και η Ελευθερία πάνω σε Πρόβατα, δεν έχεις κανένα λόγο να ασχοληθείς με το ευ ζειν των Προβάτων μόνο και μόνο για να λέγεσαι Άνθρωπος. Αυτά είναι παλαιολιθικά πράγματα που άμα δε βαριόμουνα θα ΄σας το ΄κανα κι αυτό προβατάκια να το καταλάβετε]

*καλό μας: ελευθερία στο κέρδος.
**σωστός άνθρωπος: πλούσιος πλην τίμιος (το ‘’πλην’’ κυριολεκτικό).

ΧΟΡΤΟΛΑΤΡΕΙΣ


Δεν έχω καταλήξει ακόμα για τους χορτοφάγους. Ομολογώ όμως, ότι είμαι αρκετά σκεπτική απέναντί τους. Και όχι λόγω επιχειρημάτων, το αντίθετο, έχω ψιλοπειστεί ότι αν δεν είσαι αυστηρά χορτοφάγος και κάνεις συχνά τεστ (ειδικά για σίδηρο) μάλλον καλό κάνεις στην υγεία σου. Κοινή λογική βασικά, παν μέτρο και τα τέτοια. Αφήστε που σκοτώνουμε ένα σωρό ζωάκια τσάμπα και βερεσέ.

Αυτό που μου τη δίνει περισσότερο απ΄όλα όμως, είναι ο τρόπος που πλασάρονται γενικά αυτά τα πράγματα. Έχεις ρε παιδάκι μου μια θεωρία ή τέλος πάντων μερικές αποδείξεις ότι κάτι πρέπει να αλλάξεις απ΄αυτά που κάνεις. Τι πιο φυσικό απ΄το να παραθέσεις τα στοιχεία και να αφήσεις τον καθένα να σχηματίσει την άποψή του; Ε, ποτέ δεν γίνεται έτσι. Δεν ξέρω πώς την έχουν δει τόσο σταυροφόροι, αλλά οι περισσότεροι πιάνονται από κάτι και το φορτώνουν με θρησκείες, με μόδες, με καταστροφικά σενάρια και άπειρες new age παπαριές.

Σας ορκίζομαι, θα αρκούσαν μερικά στοιχειάκια για να πειστεί ένας απλός άνθρωπος. Ούτε τύψεις, ούτε συναίσθημα, ούτε μεταφυσικές ανησυχίες, ούτε φόβος. Τίποτα δεν χρειάζομαι απ΄όλες αυτές τις σάλτσες, πέρα από απλή καλή λογική. Έπειτα, έχεις να βγάλεις και άκρη και με τα παρακλάδια τους. Η κάθε πασπαλισμένη με αηδίες θεωρία αρχίζει και μάχεται τις άλλες. Ο χορτοφάγος που τρώει παράγωγα ζώων επιτίθεται στον χορτοφάγο που τρώει μόνο καρπούς. Ο χορτοφάγος πολέμιος της σόγιας χώνει άπειρα στον χορτοφάγο που τρώει ψάρι ή στο τάδε οπαδό της δείνα χορτοφαγικής θρησκευτικής οργάνωσης. Αντί δηλαδή να εστιάσουν στην έρευνα και την ενημέρωση, έχουν χωριστεί σε ομάδες κι ενώ εσύ ψάχνεις να δεις τα υπέρ και τα κατά, χάνεσαι σε κοκορομαχίες (ενίοτε μη κοκοροφάγων) new age victims.

Περίπου τα ίδια γίνονται και σε οτιδήποτε έχει να σου πει μια άλλη άποψη για το πώς να ζήσεις καλύτερα. Έχουν μπλέξει το «ποιότητα ζωής» με το «πώς θα μπουρδουκλώσουμε τη θεωρία μας με ό,τι κινείται και πετάει», ενώ θεωρούν ότι η πλύση εγκεφάλου και ο φόβος είναι η αμεσότερη οδός. Βλέπε επίσης γυμναστική, δίαιτες, διαπαιδαγώγηση, διακόσμηση και γενικά οτιδήποτε έχει μπροστά τη λέξη «εναλλακτικό» ή αποτελεί εκστρατεία της Όπρα.

Και για να μην τους βάζω όλους σε ένα τσουβάλι, έχω ένα κρας τεστ που κάνω σε χορτοφάγους: Λέω σε κάποιον φανατικό χορτοφάγο ότι είμαι κι εγώ, μόνο που κάθε είκοσι μέρες καταπίνω ένα κοπάδι μπριζόλες γιατί αυτό θεωρώ ότι είναι το καλύτερο για την υγεία μου. Μετά την καραστάνταρ απορημένη μουτσούνα, οι αντιδράσεις είναι συγκεκριμένες. Απαρίθμηση των do και don’ts του σωστού χορτοφάγου, οπωσδήποτε αναφορά της λέξης «αμαρτία», παραστατικότατη παντομίμα της αγελαδινής φατσούλας την ώρα της σφαγής και στο τέλος, αφορισμός και αγανάκτηση. Επιχειρήματα, μηδέν. Λες και είπα ότι γδέρνω κουνέλια για να κάνω γούνα.

Οκ, δε θέλω και πολύ. Κάπου εκεί επεμβαίνω δυναμικά αναλύοντας την θεωρία μου περί της ψυχής των φυτών. Αλλά με επιχειρήματα σοβαρότατα: «επειδή δηλαδή τα φυτά δεν έχουν μάτια και στόμα, θεωρείς ότι δεν διαπράτεις δολοφονία;» ή «έχεις σκεφτεί ποτέ πόσο σιχαμερό είναι να ρουφάς το σπέρμα μιας ντομάτας;» ή «υποτιμάς το i.q. ενός βλήτου μόνο και μόνο επειδή δεν ξέρεις να το μετρήσεις;» ή «έχεις σκεφτεί πως αυτοί που χρησιμοποιούν αγγούρια για σεξουαλικό βοήθημα θα έπρεπε να λέγονται φυτόφιλοι και να θεωρούνται το ίδιο άρρωστοι με τους ζωόφιλους;».

Βασικά, δεν έχω πείσει κανέναν ακόμα. Ίσως αν τα ΄λεγα καλύτερα, μερικοί από τύψεις θα γίνονταν χωματοφάγοι. Χεχε, φυσικά και έχω μια θεωριούλα εύκαιρη και γι΄αυτούς.  

ΜΠΕΤΟΝ ΑΡΜΕ


Δεν ξέρω αν φταίει μόνο η ηλικία – που μάλλον έχει βάλει το χεράκι της, «πήζει το μυαλό σου», «φρονιμεύεις» και άλλα παρήγορα – όμως, οι σταθερές μου αρχίζουν και καταρρέουν η μια μετά την άλλη. Και λέγοντας σταθερές εννοώ όλα αυτά τα πράγματα που κάποτε πιάστηκες για να ξεκινήσεις. Για παράδειγμα, η θρησκεία είναι μια τέτοια σταθερά. Μπορεί για μένα να είναι παντελώς άχρηστη τώρα αλλά την θεωρώ ωραίο παραμυθάκι για ένα παιδί ώστε να φρενάρει λιγάκι μέχρι «να πήξει το μυαλό» του.

- ποιανού είναι αυτή η κούκλα παιδί μου;
- της Ελενίτσας.
- και γιατί την πήρες;
- έτσι.
- δώστη πίσω αμέσως γιατί είναι αμαρτία και ο θεούλης θα σε στείλει στην κόλαση.
- α, εντάξει.

Προφανώς αυτή η απομυθοποίηση συμβαίνει όταν πρέπει να πετάξεις τα βοηθητικά ροδάκια και να αρχίσεις να πατινάρεις μόνη σου. Που σε μερικούς ανθρώπους δεν συμβαίνει ποτέ, σε άλλους αργεί και άλλοι την ψιλλιάζονται από νωρίς. Ε, σε μένα άργησε. Όταν πρωτοξεκινάς να αντιλαμβάνεσαι το χάος, κάνεις μικρά μικρά βηματάκια αλλά και πάλι δεν είσαι σίγουρη.

- ποιανής είναι ο Νικολάκης;
- της Ελενίτσας.
- και γιατί τον πήρες;
- έτσι.
- δώστον πίσω αμέσως γιατί είναι αμαρτία και ο θεούλης θα σε στείλει στην κόλαση.
- όχι. θα παίξω λίγο, μετά θα ζητήσω συγχώρεση και βουαλά ο παράδεισος.
- ο θεούλης θα σε τιμωρήσει γιατί το ΄χεις σχεδιασμένο. Δώστον πίσω τώρα.
- α, εντάξει.

Στην πορεία, ανακαλύπτεις τη λογική και γεμίζει ξαφνικά η κεφάλα σου με επιχειρήματα τόσο πολύ προφανή αλλά και τόσο αντιφατικά με αυτά που ήξερες ως τώρα, που λες πρώτα να τα δοκιμάσεις για να δεις πού θα σε βγάλουν.

- από πού είναι ο Ιμπραήμ;
- από την Αίγυπτο.
- και ΔΕΝ είναι χριστιανός;
- όχι.
- αν δεν γίνει χριστιανός, είσαι αμαρτωλή και ο θεούλης θα σε στείλει στην κόλαση.
- μα θα αλλαξοπιστήσω εγώ, το ίδιο κάνει.
- κι αυτό είναι αμαρτία και ο θεούλης θα σε στείλει στην κόλαση.
- ο Αλλάχ όμως θα με βγάλει απ΄τα καζάνια, θα με στείλει στον δικό του παράδεισο και θα με ταίζει πιλάφια που είναι το αγαπημένο μου φαγητό.
- …

Και σιγά σιγά αρχίζει το μεγάλο Γλέντι Της Ζωής. Ο καμβάς που έβαψες πάνω του τον εαυτό σου εξαφανίζεται και στην προσπάθεια να μην εξαφανιστείς κι εσύ μαζί του, παίρνεις ένα μεγάλο πινέλο και ψάχνεις τοίχους να βαφτείς. Σύντομα όμως ανακαλύπτεις ότι δεν υπάρχουν τέτοιοι τοίχοι παρεκτός κι αν τους χτίσεις εσύ. Με δικά σου υλικά και μάλιστα πολύ πολύ ανθεκτικά. Λογικά υλικά.

- αυτός είναι ομοφυλόφιλος.
- μα αυτός είναι παπάς!
- και;

- αυτός είναι αρχικλέφταρος.
- μα αυτός είναι καθηγητής πανεπιστημίου
- και;

- αυτός είναι απατεώνας.
- μα αυτός είναι υπουργός!
- και;

- αυτός είναι τίμιος άνθρωπος.
- μα αυτός είναι Αλβανός!
- και;

- αυτός είναι ψεύτης.
- μα αυτός έχει δικιά του εκπομπή στην τηλεόραση.
- ίσα – ίσα.

Παραδόξως πάντως, κάποιες σταθερές παραμένουν ακόμα όσο κι αν πήξει το μυαλό σου. Αυτές είναι τα θεμέλια συνήθως.

- σ΄αγαπώ.
- πού με βάζεις;
- στα link μου.
- κι άμα πέσω απ΄τa link σου;
- θα συνεχίσεις να υπάρχεις στην ζωή μου βρε χαζό.  

AND I THINK TO MYSELF…


Τώρα τελευταία τα σύμπαντα μου ‘χουν σπάσει τα νεύρα πάρα πολύ. I mean, ρε φίλε πώς το κάνεις αυτό; Πώς πας και χώνεις έναν άνθρωπο πάνω σε μια πέτρα γύρω από μαύρα σκοτάδια και τον αφήνεις έτσι μόνο του να αναρωτιέται; Και δεν φτάνει αυτό αλλά πας και του δίνεις και νιονιό; Άστον εκεί πέρα να τρώει χορτάρι, να τρέχει στα λιβάδια, να χαζεύει τα γαλάζια και τα κίτρινα και τα πορτοκαλί… ή μαλακία, μην του δώσεις χρώματα, τέλος πάντων άστον στην ησυχία του. Άσε για το μέγεθος. Μα καλά, δε μπορούσες να μας κάνεις γιγάντιους να έχει φάση; Έπρεπε δηλαδή να πας και να μας κάνεις σα μυγοχέσματα, μικρότερους ακόμη και από ένα εφταμηνίτικο φαλαινάκι; Και δε φτάνει που ακόμα και τα φαλαινάκια είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ αλλά πας και τους δίνεις λιγότερο νιονιό, να μην μπορείς να κάνεις μαζί τους μια κουβέντα της προκοπής, να μας σπασαρχιδίζουν ακόμα κι αυτά, εκτός από τον χώρο που μας τρώνε;

Μιλάμε, να είσαι φαλαινίτσα, να μην έχεις καθόλου μυαλό και τα πράγματα να είναι απλούστατα: ψάρια να φας, ψάρια να ζευγαρώσεις, ψάρια να σου τρώνε τη γλίτσα και ψάρια που δε σου χρησιμεύουν σε τίποτα. Ενώ σε μένα, τα πράγματα είναι άπειρα πιο πολύπλοκα: ψάρια να φάω, ψάρια να μη φάω, ψάρια να με φάνε, ψάρια να θαυμάσω, ψάρια με ένα δισεκατομμύριο χρησιμότητες, που ντε και καλά πρέπει να αξιοποιήσω. Κι ούτε ένα ψαράκι για δείγμα να μου φάει τη γλίτσα τουλάχιστον! Να μη πάω στα άλλα ζώα που πρέπει να ασχοληθώ μαζί τους και που προφανώς μια φαλαινίτσα τα ΄χει γραμμένα δε ξέρω που γράφουν οι φάλαινες τα ψάρια που τους σπάνε τ΄αρχίδια.

Και δεν φτάνουν τα εγκόσμια, έχω και τα απόξω. Μου δίνεις πλανήτες, μου δίνεις φαινόμενα, μου δίνεις ένα σωρό δύσκολα εφέ κι εγώ σπασαρχιδίζομαι να τα καταλάβω. Γιατί αν δεν τα καταλάβω, ξανασπασαρχιδίζομαι κι αυτή η μαλακία δεν τελειώνει πουθενά. Άσε που κάποιοι τα ΄χουν καταλάβει όοοοολα και δε φτάνει που έχω τα γνωστά σπασαρχιδίσματα, έχω και τους άλλους σπασαρχίδες να φάω στη μάπα. Τουλάχιστον να ήμασταν ο καθένας στην κοσμάρα του σε ξεχωριστούς πλανήτες και όχι όλοι μαζί στις κοσμάρες μας αλλά πάνω στον ίδιο πλανήτη. Αδικία.

Έρχεται μια βροχούλα, βγαίνει μετά το ουράνιο τόξο, μυρίζει το χορτάρι και η πλάση κάτι κάνει δεν το θυμάμαι τώρα. Για ένα σαλιγκάρι, αυτό σημαίνει τσάρκα και μάσα. Για έναν άνθρωπο, έχουμε και λέμε: «να πάρω ομπρέλα», «να μαζέψω σαλιγκάρια», «να ποτιστεί το χωράφι», «ο θεούλης κλαίει», «ευκαιρία για καταθλιψάρα», «να βάλω αδιάβροχη μάσκαρα», «ο πλανήτης εκδικείται» και ένα σωρό ασύνδετα, αλλοπρόσαλλα πράγματα που προκύπτουν από την αηδία που λέγεται νοημοσύνη σε συνάρτηση με την άλλη αηδία που λέγεται συναίσθημα κι όλα αυτά, σε συνάρτηση με τους ρυθμούς ζευγαρώματος του καθενός.

Ε μετά για να μη μπερδευόμαστε λέει, ακολουθήσαμε το «διαίρει και βασίλευε», τα κάναμε όλα κομματάκια και τα χωρίσαμε σε κατηγορίες και… βασιλέψαμε. Βάσει αυτής της κατηγοριοποίησης, αυτοί ας πούμε που προνοούν για ομπρέλα λέγονται γιάπηδες με επίφοβο μαλλί, αυτοί που τρώνε σαλιγκάρια σιχαμένοι και δε θέλω να τους ξέρω, αυτοί που περιμένουν να ποτιστεί το χωράφι, αγρότες που κλείνουν δρόμους, αυτοί με τον θεούλη που κλαίει πλησιάζουν στην ευτυχία τις φαλαινίτσες και πάει λέγοντας.

Εκατομμύρια πράγματα να χωρίσεις σε πιο μικρά κομματάκια όπως σου γουστάρει, να διαιρέσεις και να βασιλέψεις. Και τελικά καταλήγεις στο μόνο χρήσιμο πράγμα του κόσμου: ακετιλοσαλι…φτού ασπιρίνη.

Και μετά αρχίζεις πάλι και σκέφτεσαι λο-γι-κά. Which is… Ο κόσμος μας χωρίζεται σε δύο πράγματα: σ’αυτά που κάνεις εντός ωραρίου και σ’ αυτά που κάνεις εκτός.-

p.s. H ασπιρίνη λέει, ήταν φυτική. Από μανιτάρια.

TALES (FROM THE CRYPT)

Μια μέρα πριν το σκάσει η Χιονάτη απ΄το παλάτι και λίγο πριν πλακωθεί άσχημα με την στρίγγλα την μητριά της, λίγες μέρες δηλαδή πριν αράξει στο σπιτάκι των νάνων, δεν ένοιωθε πολύ καλά. Πήγε μια βόλτα στον κήπο κι έκατσε να σκεφτεί σοβαρά το μέλλον της. Όλα πήγαιναν ανάποδα τελευταία και το πράγμα φαινόταν ότι θα σκάλωνε άσχημα όπου να ΄ναι. Από τότε που πέθανε ο πατέρας της, είχε αποθρασυνθεί η κάργια η βασίλισσα και της έκανε τη ζωή μαύρη. Έπρεπε να βρει σύντομα μια δουλειά.

Στο σχολείο, δεν έκαναν μαθήματα επαγγελματικού προσανατολισμού, αν και από μικρή ήθελε να γίνει δικηγόρος πράγμα που της το απαγόρεψε η κάργια και δεν το ξαναξεστόμισε. Τα μόνα μαθήματα που έκανε, ήταν κάτι άχρηστα όπως «Γαλαζοαίματη Χαζοπουλίαση», «Παλατική Οικονομία», «Πριγκηποπουλική Ψευτοπαρθενοσαγηνευτική» και «Έκτακτη Αίτηση Ασύλου Σε Σπίτια 7 Νάνων». Ούτε τη βάση δεν έπιανε.

Η κολλητή της, μια υπναρού πριγκήπισσα, κατάφερε να περάσει στην ανωτάτη «Κοιμωμένη Πριγκηπική» και εξασφάλισε το μέλλον της. Όσες πέρναγαν εκεί, τις έκλειναν σε έναν ψηλό πύργο, έβαζαν κάνα συνταξιούχο ξεδοντιάρη δράκο να φυλάει την είσοδο και έστελναν τελειόφοιτους τεχνίτες της Γλωσσοφιλικής (με μεταπτυχιακό στο «Αν Τη Σκαπουλάρεις Απ΄Τον Δράκο») για να πάρουν το πτυχίο (= γάμος με την υπναρού και ζήσαν αυτοί καλά και μπλα μπλα μπλα). Εξασφαλισμένη θέση στο Δημόσιο (=κάνα ξέμπαρκο παλάτι σε καινούργιο παραμύθι) και μπόλικα φράγκα (=θησαυροί, περιουσίες και απολύτως κανένα μέτρο στο χρυσάφι όπως συμβαίνει στα παραμύθια).

Η Χιονάτη όμως, δεν ήθελε τέτοιο μέλλον. Δηλαδή τί, να κοιμόταν στους πύργους μέχρι να εδεήσει να ΄ρθει ο αριστούχος ή να έψαχνε σπιτάκια νάνων για να δαγκώνει δηλητηριασμένα μήλα μέχρι να ταβλιαστεί και να τη σώσει ο απόφοιτος ή να βρωμίζουν τα μπούτια της από στάχτες μέχρι να έρθει η νεραιδονονά… κι ένα σωρό άλλα παραμύθια; Όχι. Ήθελε ντε και καλά να γίνει δικηγόρος. Θα το ΄σκαγε απ΄την κάργια και θα κυνηγούσε τ΄όνειρό της.

Σηκώθηκε την άλλη μέρα το πρωί, έριξε δυό τρία γαμωσταυρίδια για να προκαλέσει την κάργια, έγινε χοντρός καυγάς, το ΄σκασε απ΄το παλάτι και ξεκίνησε χαρούμενη το ταξίδι της για τη Νομική. Περπατούσε τρεις μέρες και τρεις νύχτες ώσπου ξεθεωμένη, στο βάθος του δάσους είδε ένα μικρό σπιτάκι.

Το σπιτάκι ήταν τόσο μικρό που ίσα χωρούσε να περάσει. Στο εσωτερικό του εφτά ίδια κρεββατάκια, εφτά πιατάκια στο τραπέζι, εφτά καρεκλάκια… όλα από εφτά. Κάτι της θύμιζαν όλα αυτά, αλλά μην τα ξαναλέμε, ούτε βάση δεν είχε πιάσει στο μάθημα των 7 νάνων. Όρμηξε στην κατσαρόλα, σωριάστηκε σε ένα κρεβατάκι κατάκοπη και όταν ξύπνησε… είχε ήδη αρχίσει το παραμύθι γαμώτο!

Ηθικό δίδαγμα: Όσοι δεν ξέρουν τα παραμύθια τους, είναι καταδικασμένοι να τα ξαναζήσουν.

ΠΟΥΘΕΝΑΔΕΣ

Υπήρχε κάποτε ένας αρχαίος πολιτισμός, πολύ έξω απ΄τα τετριμένα. Κι ενώ θα περίμενες να μεταδώσουν γνώση, φώτα, σοφία και τίποτα αγάλματα απ΄αυτά με τα μικρά πουλιά, αυτοί έκαναν τη ζωή τους. Κατάλαβαν νωρίς το βάρος της ευθύνης να είσαι ένας αρχαίος κι έτσι περιορίζονταν στα βασικά: φαί-χέσιμο-ύπνος. Βέβαια, έκαναν κάποιες προόδους αλλά το μετάνοιωναν αμέσως μετά.

Ανακάλυψαν δικιά τους γλώσσα και γραφή αλλά αποφάσισαν ότι οι μεταγενέστεροι θα της αλλάξουν τον αδόξαστο. Άσε που θα τους μνημόνευαν αιώνες για τους λόγους π.χ. που ονόμασαν τον ήλιο «γκαβ» (και σιγά μην πήγαινε το μυαλό τους στο προφανές: ότι ήλιος=γκάβλα). Το πιθανότερο θα ήταν, να έδιναν τόμους εξήγησης για το κάθετί και να άφηναν την ουσία. Που φυσικά η ουσία ήταν ότι πέρναγαν καλά. Έτσι, για να μην μπερδέψουν τους απογόνους αποφάσισαν ότι αυτά είναι μαλακίες στο τετράγωνο και χρησιμοποιούσαν την γλώσσα κάτι παραδιπλανών αρχαίων για να θολώσουν τα νερά.

Τέχνες δεν είχαν. Κι αν εμπνέονταν κάτι κατά λάθος, το κατάστρεφαν. Μια φορά ένας μεθύστακας πήγε και σκάλισε μια γκόμενα στην κεντρική πλατεία, γουστάριζαν σαν παλαβοί αλλά και πάλι σκέφτηκαν ότι ίσως οι μαλάκες απόγονοι τους πέρναγαν όλους για στρέητ και ξενέρωτους. Έσβησαν την γκόμενα και σκάλισαν έναν σκύλο. Μετά σκέφτηκαν ότι υπήρχε περίπτωση να νομίζουν ότι είχαν κάνα θεό τύπου σκύλο και προτιμούσαν χίλιες φορές να αφήσουν κάνα σπόρι πανούκλας για τους επόμενους παρά τέτοιες υποτιμητικές υποθέσεις. Πάει κι ο σκύλος. Στο τέλος παρέμειναν στις «μινιμάλ» τέχνες: απόλυτο κενό. Κι άσε τους μαλάκες να ψάχνονται.

Τα ρούχα τους ήταν οικολογικά. Τα έφτιαχναν από ένα ειδικό φυτό που έλιωνε σε δύο χρόνια. Δεν θα σωζόταν κανένα ρούχο με εξωφρενικά σκισίματα, βαθιά ντεκολτέ και καμπάνα στο μπατζάκι. Τεσπα, δεν άφησαν πίσω τους ούτε ίχνος. Οι μεταγενέστεροι, το ίδιο. Είχε περάσει από στόμα σε στόμα η πεποίθηση να σβήνουν όλα τα ίχνη τους και κανείς ποτέ δεν το αμφισβήτησε, εκτός από κάτι καραψωνάρες που είχαν φάει τα λυσσακά τους να τους θυμούνται. Τους έστελναν εξορία με τη μία. Κι έτσι, παρέμειναν (α)γνωστοί στους τριγύρω, ως «οι πουθενάδες».

Μέχρι… την εποχή της μεγάλης φτώχειας. Όταν γέμισε ο τόπος τους κόσμο και κοσμάκη από όλο τον πλανήτη. Οι άλλοι λαοί είχαν πολλά να υπερηφανευτούν και να μεταδώσουν. Γλώσσες, τέχνες, τόνους πολιτισμού και μια βαριά ευθύνη να μην τα ξεχάσουν. Είχαν κουβαλήσει αυτό το «βαρύ» φορτίο μαζί τους και όλη τους η ζωή κινούταν γύρω απ΄αυτό. Άλλοι ένοιωθαν ντροπή που δεν κατάφερναν πράγματα, άλλοι υπερήφανοι που ζούσαν σύμφωνα με τα αρχαία ήθη, άλλοι επόπτευαν όσους πήγαιναν να ξεφύγουν. Οι πουθενάδες απ΄την άλλη, σφουγγάρια. Μάθαιναν, ρώταγαν, έφτιαχναν, εξελίσσονταν. Οι άλλοι, δύσπιστοι, υπερόπτες, μονόχνωτοι και με το αιώνιο κόλλημα της υστεροφημίας…

Μέχρι την εποχή του μεγάλου πολέμου. Ο λόγος απλός για την φιλοσοφία όλων αυτών: άμα έχεις πολλές πούτσες, η φυσική αντίδραση είναι να τις μετρήσεις. Για την φιλοσοφία των πουθενάδων τα πράγματα ήταν διαφορετικά: άμα έχεις πολλές πούτσες, έχεις πολλούς λόγους να χαρείς. Έτσι, οι διαμάχες μεταξύ πολιτισμών είχαν φτάσει στο απροχώρητο. Έπρεπε να κάτσουν να μετρήσουν ποιός την έχει πιο μεγάλη (την ιστορία). Ο κάθε λαός πίστευε ότι ήταν ο πιο καλός, ο πιο φιλοσοφημένος, ο πιο «βαρύς». Έτσι, ο καθένας συσπειρώθηκε, προσευχήθηκε στον θεό του, έφτιαξε τις παραδοσιακές στολές πολέμου, αποστήθισε όλα τα σημεία της ιστορίας του, σήκωσε τις δικές του σημαίες και βουτήχτηκε στο αίμα σίγουρος για την νίκη του.

Οι πουθενάδες τότε συνειδητοποίησαν την σοφία των προγόνων τους. Ήταν οι μόνοι που εξαιρέθηκαν απ΄τον πόλεμο αυτό… λόγω «βλακείας». Δεν είχαν έναν θεό να υπερασπιστούν, δεν είχαν ιστορία να αποστηθίσουν, δεν είχαν γλώσσα να διατηρήσουν, ούτε σημαία με συγκεκριμένα χρώματα. Όλα τα χρώματα τους άρεσαν. Το μόνο που ήθελαν, ήταν να μαθαίνουν για τους άλλους, να κρίνουν, να φιλοσοφούν και να πορεύονται χωρίς ίχνος.

…ήταν οι μόνοι επιζώντες.

ΚΑΡΕΚΛΟΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ


Ουφ.. ακόμα στο γραφείο. Με το μυαλό μου πετάω πάνω από άπλυτα ρούχα, σκονισμένα έπιπλα, μια ψόφια γλάστρα με μαϊντανούς, στοίβες πιάτα με όλη την πανίδα του ψόφιου φαγητού, ένα ρημάδι φόρεμα που φωνάζει τρεις μήνες να του μαζέψω τρία τόσα δα δαχτυλάκια απ΄τα πλαϊνά, ένα δέντρο αστόλιστο που με λίγη υπομονή σύντομα θα φαίνεται χιονισμένο (…απ΄την σκόνη και με φυσικούς ιστούς αράχνης παρακαλώ κι όχι γιαλαντζί), κάτι κάλτσες που ψάχνουν τα ταίρια τους σαν Ρωμαίοι που φωνάζουν τις καλτσο-ιουλιέττες τους κάτω από μπαλκόνια - καναπέδες κι ένα πιάτο ψίχουλα πάνω στο σεκρετέρ δίπλα στα οικογενειακά κειμήλια.Δύο τινά. Είτε θα συνεχίσω να πετάω και σαν καλή ψηλομύτα θα τα βλέπω όλα αφ΄υψηλού, είτε θα φάω ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο φασίνα, πηλοφόρι και μυστρί. Ή το πιο πιθανό τελικά, με κόβω να κάθομαι εδώ και να γράφω ανθυπολογοτεχνικά πονήματα για τα ζόρια της εργαζόμενης παύλα παραλίγο νοικοκυράς.

Όλοι μου λένε να βάλω πρόγραμμα για να μην τρέχω έτσι. Έβαλα λοιπόν. Δευτέρα άπλυτα – Τρίτη σιδέρωμα – Τετάρτη αποτρίχωση/ μάσκα/ πήλινγκ/ μπιμπίκια (σιγά μη δεν έβρισκα χρόνο να χώσω λίγη θηλυκότητα) – Πέμπτη μαγείρεμα (για το φιλότιμο δηλαδή – σουβλάκια σουβλάκια ε, μη μας πουν και αγαστρονόμητες) – Παρασκευή το Χάος – Σαββατοκύριακο τα ρέστα μου. Εντάξει, τυχαίνουν και τα έκτακτα αλλά εγώ έβαλα τα βασικά. Κάθισα, τα καμάρωσα και μετά είπα να τ΄αλλάξω λιγάκι. Είχα ξεχάσει το τριχοστάιλινγκ. Με τα πολλά, έχωσα τα πάντα εκτός από πλύσιμο, σιδέρωμα, μαγείρεμα, ξεσκόνισμα και σφουγγάρισμα. Δεν χωράνε λέμε!

Πετώντας πάνω από το Χάος, ανακαλύπτω ότι κάτω από την τρίτη καρέκλα της τραπεζαρίας μου, αυτή που είναι φάτσα απ΄τα δεξιά, υπάρχει ένα καθαρό κομμάτι πατώματος. Εκεί θα τη βγάλω Σαββατοκύριακο. Και αυτό κυρίες και κύριοι είναι σαν την κοσμοθεώρηση του μισογεμάτου ποτηριού, της αισιόδοξης πλευράς των πραγμάτων και μην μας θεωρήσετε τίποτα τρελλές άμα μας δείτε να κρυβόμαστε κάτω από καρέκλες. Απλά εμείς οι εργαζόμενες παύλα παραλίγο νοικοκυρές, έχουμε την φιλοσοφία μας που θα ακούσετε συχνά να αποκαλείται από τις μυημένες και ως η Θεωρία της Κρυψώνας του Μοναδικού Καθαρού Κομματιού Κάτω από την Τρίτη Καρέκλα της Τραπεζαρίας.

Καλό Σ/Κ εβριμπόντι και εύχομαι εκ βάθους καρδίας να πάθουν διάρροια όλοι οι εργένηδες και οι εργένισσες του κόσμου τούτου και να την βγάλουν καθισμένοι Πάνω στην Λεκάνη της Τουαλέττας Χέζοντας Αλλύπητα που όμως αυτό είναι μια άλλη φιλοσοφική θεωρία που απαξιάω ν' αναλύσω ακριβώς τώρα.

ΩΔΗ ΣΤΑ ΚΙΤΡΙΝΑ ΔΟΝΤΙΑ


Ανάμεσα στις υπόλοιπες δικτατορίες του lifeμηχέσωstyle, αυτή που πραγματικά μου σπάει τα νεύρα είναι τα ολόλευκα και ολόισια δόντια. Όχι απ΄αυτά που τα βουρτσίζεις, τα προσέχεις, κάνεις και κάνα τσιγαράκι και τα ΄χεις ανθρώπινα. Όοοοχι. Απ΄τα άλλα. Απ΄αυτά που ντε και καλά θα πληρώσεις τον αισθητικό οδοντοτέτοιο να στα γυαλίσει, να στα ευθυγραμμίσει, να στα κάνει σετάκι με το… (πώς λέγεται γαμώτο) άσπρο του ματιού και να βγεις μετά ν’αστράφτεις και να φλασάρεις τους άλλους που δεν μεταλλάχτηκαν ακόμα.Έχει γεμίσει ο τόπος φλασιάρηδες. Είναι κάτι σαν τα τζιπ, κάτι σαν καινούργιο στάτους οφ τρεντίσιτι κι άμα κάνεις να γελάσεις με τα υποκίτρινά σου, μετά το ξανασκέφτεσαι και λες κι άμα δεν τους τυφλώσω αρκετά; Κι άμα το χαμόγελό μου δεν αρκετά αστραφτερό ώστε να φωτίσει το πρόσωπό μου να πέσουν άπαντες τέζα και μετά να λένε συνέχεια αστεία μπας και ξαναδούν το έργο τέχνης μουυυυ;

Έργο τέχνης είπα… Άμα δηλαδή η Τζοκόντα είχε ένα λίιιιιιιγο πιο πλατιό χαμόγελο μιλάμε θα είχε έρθει όλη η τέχνη τούμπα. Εντάξει, κάναμε μια υποχώρηση και δεχτήκαμε τις κυτταρίτιδες, τα ψωμάκια και τις ζουμπουρλούδικες αναγεννησιακές γκομενίτσες αλλά τα σάπια δόντια; Ζαμέ. Αν και η διαφήμιση του Παυλίδη μετά των σοκολατακίων του, θα είχε ένα πόιντ παραπάνω εδώ που τα λέμε.

Η «ομορφιά» ήταν πάντα δύσκολη, ακριβή και πρόσκαιρη. Αλλά τέλος πάντων ψιλοκαταλάβαινες ότι πρόκειται για κάτι εξωτερικό. Τώρα όμως συνδέεται και με τον εσωτερικό σου κόσμο. Δεν προδιαθέτει απλά παρά πείθει κιόλας για πράγματα του χαρακτήρα σου άμα την διαθέτεις. Γιατί το ολόλευκο χαμόγελο δεν έχει ταυτιστεί με τις αισθητικές επεμβάσεις ή έστω το οικονομικό στάτους αλλά με πράγματα λιγουλάκι πιο βαθιά.

Για παράδειγμα, ο πολιτικός με το φλασιάρικο χαμόγελο λέγεται πιο «ανθρώπινος» και «τίμιος» και εντάξει, άμα τον γνωρίσεις θα καταλάβεις, αλλά πόσοι από αυτούς που ψηφίζουν γνωρίζουν τους υποψήφιους; Άρα τετελεσμένο. Οι γκόμενοι που δεν φοβούνται να δείχνουν τα δόντια τους πιο «ζεστοί», «πρόσχαροι» και «ανοιχτοί», άρα θα γαμήσουν πιο εύκολα. Οι υποψήφιοι υπάλληλοι πιο «επαγγελματίες» άρα έχουν περισσότερες πιθανότητες να προσληφθούν.

Θέλω να πω ότι αν κάποιος δεν γελάει πλατιά, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι «εσωστρεφής», «δύσπιστος» ή «μουτζούφλης». Μπορεί κάλλιστα να σημαίνει ότι δεν γουστάρει να κόψει τον καφέ και το τσιγάρο για να γίνει φλασιάρης. Εντάξει, το θέμα υγιεινής παίζει πολύ στην εποχή μας και το καταλαβαίνω διότι είναι δύσκολο να είσαι βρώμικος πια. Και δεν μιλάω για περιπτώσεις που έχει φυτρώσει τρία στρέμματα σπανάκι στο σκυλόδοντο απ΄την απλυσιά.

Αλλά ρε γαμώτο ένα στραβό δοντάκι, μια κουφαλίτσα, μια κάποια κιτρινούλα κηλιδίτσα, γιατί θα πρέπει να μας κάνουν λιγότερο ζεστούς, ανθρώπινους, τίμιους, πρόσχαρους και δεν ξέρω τι άλλο έχουν σκεφτεί κάτι μαλάκες που δεν ξέρουν τι άλλο να επινοήσουν και είπαν να τρεντιάσουν την ασπρίλα.

Εδώ είμαι και ΄δω είσαστε. Σε λίγο θα γίνουν τρέντι τα πτηνά και θα μας βάζουν να κόβουμε τις μύτες μας και να κολλάμε σιδερένια γυαλιστερά ράμφη και θα απαγορεύεται να εισπνέουμε απ΄τις μύτες ή να ρουφάμε τις μύξες μας και θα είμαστε υποχρεωμένοι να μιλάμε με μορς χτυπώντας τα ράμφη ο ένας του άλλου. Και σας το δηλώνω. Άμα γίνει κάτι τέτοιο, εγώ θα πουλάω μαλλί της γριάς και μάλιστα μπλε. Δεν θα μπορούν να το φάνε ούτε αυτοί με τις γυαλιστερές μύτες ούτε αυτοί με τα άσπρα δόντια.

Άντε μετά μαλάκες να σας δω τι τρεντιές θα σκεφτείτε για να φάτε το μπλε μαλλί μου. Για να μάθετε αρχιδάκια να μου καταργείτε έτσι στεγνά καφεδάκια, σοκολατίτσες και κόκκινο κρασάκι. Στα παντζάρια πάντως, καλά τους κάνατε.

ΠΟΣΟ ΑΞΙΖΩ?


Αν δεχτώ ότι όπως ο κάθε άνθρωπος, είμαι μοναδική και έχω ξεχωριστή προσωπικότητα που δεν έχει κανείς στο Σύμπαν (αν δηλαδή απορρίψω έτσι στην ψύχρα ολόκληρη θεωρία παράλληλων συμπάντων – που θα την απορρίψω γιατί αυτή τη στιγμή με βολεύει μια χαρά), τότε παίζει να γαμηθεί παντελώς η θεωρία της ισότητας. Στην ουσία, ναι μεν είμαι μοναδική, ξεχωριστή μπλα μπλα αλλά το ίδιο και κάθε άνθρωπος στη γη και έτσι, προκύπτει η ισότητααααα.

Σημείωσις: ξεχωριστή και μοναδική δεν σημαίνει καλύτερη ή χειρότερη, απλά διαφορετική. Για να μην τα μπλέκουμε δηλαδή… που τελικά σιγά μη δεν τα μπλέκαμε.

Η ιστορία ξεκίνησε ως εξής: ένα “μοναδικό” καβλοράπανο* (που όμως δεν το ΄ξερε) με ανύπαρκτη αυτοεκτίμηση (πώς έτυχε, δεν ξέρω) πήγε και αγόρασε ένα βιβλίο απ΄αυτά που μπλέκουν τα ακριβώς παραπάνω. Απ΄αυτά δηλαδή με τα της μοναδικής προσωπικότητας (του αναγνώστη μόνο – μιλάμε για εντελώς σχιζοφρενικούς συγγραφείς) που το «μοναδική» το μεταφράζουν κάπως σαν «τί μοναδική μπλούζα είναι αυτή χρυσή μου!», ή «ο γκόμενος που βρήκα έχει μια μοναδική… μύτη).

Έτσι λοιπόν, αφού διάβασε όλα αυτά σε δεύτερο ενικό και προστακτικούλα, το καβλοράπανο πείστηκε για την μοναδικότητά του, αλλά με την διαστρεβλωμένη έννοια ενός πανάκριβου πίνακα: μοναδικότητα = ομορφιά + σπανιότητα. Κι ο αμέσως επόμενος συνειρμός στο μυαλό ενός καβλοράπανου, δεν ήταν φυσικά ο θαυμασμός, η έκσταση και η συντήρηση του “έργου” αλλά πιο πρακτικά πράγματα : η αξία (βρε μανία αυτά τα καβλοράπανα με τις εξαργυρώσεις). Πόσα πιάνω; Σε ελεύθερη μετάφραση, τι αξίζω; Και φυσικά η απάντηση κατευθείαν απ΄το βιβλίο : Εσύ Αξίζεις Περισσότερα.

Το νυν συνειδητοποιημένο μοναδικό καβλοράπανο κυκλοφόρησε τα νέα στα υπόλοιπα μοναδικά καβλοράπανα και έτσι προέκυψαν οι υποστηρικτές του φαινομένου της υπεραξίας του υπερεγώ. Κατά το φαινόμενο αυτό, το *Εγώ* αξίζει πιο πολλά απ΄το *Εσείς* ή οι *Άλλοι*. Η ισότητα για τους υποστηρικτές της «μοναδικότητας» έχει ένα σωρό έννοιες. Ας πούμε, το «όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι» σημαίνει ευκολότατα: «όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, αλλά μόνο όταν μιλάμε για τους άλλους. Γιατί εγώ αξίζω πιο πολλά».

Και φτάνουμε στο τώωωωωρα… Η θεωρία του «μοναδικού και σπάνιου πίνακα», έχει υποστηρικτές σε όλο τον κόσμο. Έχει διεισδύσει σε θρησκείες, επιστήμες και έθνη. Έχει στείλει κόσμο να σφαχτεί, να διαβάζει ζώδια, να ανοίγει τις πόρτες των β’ υποδοχέων των λιποκυττάρων του, να ακολουθεί εναγωνίως τη μόδα και συνεχώς να αναρρωτιέται «πόσα αξίζω;». Ακόμα κι αν η απάντηση είναι ήδη δοσμένη: «αξίζεις περισσότερα απ΄τους Άλλους». Και ενώ όλη αυτή η φιλοσοφία θα έπρεπε να κάνει τα καβλοράπανα να προσπαθούν να ξεχωρίσουν, αντιθέτως τα προβατοποιεί (αρκεί να χρησιμοποιήσεις ένα ΕΣΥ και ένα ΑΞΙΖΕΙΣ).

Και έχεις τώρα τα καβλοράπανα με ένα σωρό υπαρξιακά, περισσότερα από πριν : «γιατί ο Ερμής μου είναι ανάδρομος;», «γιατί οι πόρτες των λιποκυττάρων μου δεν είναι τόσο ανοιχτές όσο το μυαλό μου;», «γιατί δεν μ΄αφήνουν να αποδείξω αυτά που αξίζω;», «γιατί αρνούνται να παραδεχτούν ότι εγώ αξίζω παραπάνω;», «τι πάει να πει αξιοκρατία και γιατί δεν με χωνεύει;»

Και έφτασε λοιπόν η στιγμή που επιβάλλεται να εισάγουμε στην αγορά την θεωρία των παράλληλων συμπάντων. Και μάλιστα εκείνη την ψαγμένη όπου κάθε καβλοράπανο έχει ένα σύμπαν για την πάρτη του.

*καβλοράπανο: για τους περισσότερους σημαίνει ό,τι τους καβλώνει. Για μένα, ό,τι καβλώνει τους περισσότερους.

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΣΜΟΣ VS ΜΕ

Το πρόβλημα με κάποιες δουλειές, είναι οι τυπικούρες που καλείσαι να επιδείξεις και που τις θεωρούν σοβαρότατη προυπόθεση επαγγελματισμού. Είτε έχει να κάνει με ντύσιμο, είτε με απαγορεύσεις (κάπνισμα κ.τ.λ.), είτε με τρόπους επικοινωνίας (πληθυντικός, σοβαρή γλώσσα), είτε με αλλαγή προσωπικών συνηθειών (ξύπνημα, ξύπνημα, ξύπνημα).

Η πιο βίαιη αλλαγή όμως, είναι αυτή της σκέψης. Δεν μπορείς να σκέφτεσαι σπίτι σου έτσι και στη δουλειά γιουβέτσι. Πρέπει να σκέφτεσαι συγκεκριμένα για να μπορείς να επικοινωνείς με τον τρόπο που σου ζητείται, αλλιώς θα τα κάνεις σύσκατα.

Παίζει όμως η εξής κολληματάρα: σε περίπτωση που οι τυπικούρες δεν είναι αρκετά στριμόκωλες, τότε είναι αδύνατον να σκεφτείς διαφορετικά απ΄ότι συνήθως και έτσι, παραμένεις «ο εαυτός σου» (δεν πίστευα ποτέ ότι θα έλεγα εγώ τέτοιο κλισέ – ο μον ντιέ).

Και τότε, μπορεί ας πούμε να σε ρωτήσει κάνας υψηλά ιστάμενος «με ζήτησε κανείς;» και να του απαντήσεις φυσικότατα «μπα, σε γράψανε όλοι στ΄αρχίδια τους».

Η σωστή αντίδραση φυσικά θα ήταν η αποτελεσματικότατη μέθοδος της επίπληξης μπας και μπεις λιγάκι στο τριπάκι του επαγγελματισμού. Αλλά όχι. Κι εκεί να σε βασανίσουν. Επιλέγουν να ψοφήσουν όλοι στα γέλια κι άντε εσύ μετά να αποδείξεις ότι στ΄αλήθεια σκέφτεσαι σαν επαγγελματίας (απλά βάζεις πού και πού κάνα μπινελικάκι για το ξεκάρφωμα).

MY BLOG


…is sometimes as good as a barel.

Όχι, δεν θα ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικό να ζω χωμένη σ΄ένα βαρέλι, να κάνω πράγματα που δεν θα έκανε κάποιος δημοσίως ή να κοροιδεύω τους τριγύρω, μόνο και μόνο για να αποδείξω ότι όλα αυτά τα γαμίδια που μας περιστοιχίζουν έχουν βαρέσει κόκκινα. Ένας σοβαρός λόγος θα ήταν (αν για μία από τις ελάχιστες φορές επιτρέψω στον εαυτό μου να μιλήσει παντελώς ελεύθερα) διότι δεν θα είχα ικανοποιητικά μεγάλο ακροατήριο ώστε η απόλαυση να βαρέσει κόκκινα, όση ακριβώς και η μαλακία που εισπράττω.

Πάραυτα, θεωρώ τον κυνισμό απαραίτητο στοιχείο για να καταλάβω κάποια πράγματα, να επαναφέρω την σκέψη μου στα ίσια της και να αποδώσω σωστότερα κάποια άλλα. Προσπαθώ αρκετά να γίνω τόσο κυνική όσο χρειάζεται, ώστε να δω τριγύρω μου ψύχραιμα. Δεν το πετυχαίνω πάντα ενώ άλλες φορές αποφεύγω να διατυπώσω ακριβώς αυτά που σκέφτομαι, χαρίζοντας μεν στον εαυτό μου μερικές ιδιωτικές στιγμές απόλαυσης αλλά δυστυχώς, στερώντας απ΄τους άλλους πολλά κιλά τσουχτερής πραγματικής πραγματικότητας.

Κάτι μέρες σαν κι αυτή, αισθάνομαι ότι τούτο δω είναι το βαρέλι μου και όλα αυτά που κάνω γνωστά για την ζωή μου, ενίοτε τα ευτελίζω αρκετά ικανοποιητικά ώστε να τους δώσω την αληθινή τους διάσταση : πόσο αρχίδι είμαι. Κάνω κάποιες προσπάθειες ν΄ αποδείξω ότι αυτά για τα οποία σκιζόμαστε, τρέχουμε, πενθούμε, φωνάζουμε και χαιρόμαστε είναι μια κλανιά μπροστά σ΄αυτά που μετράνε αλλά δεν αρκεί. Κι αυτά που μετράνε, συνήθως δεν είναι ορατά, πολλές φορές ούτε καν τα ξέρουμε ή δεν θέλουμε να τα ξέρουμε. Γιατί συνηθίσαμε σε ζωές άλλες απ΄αυτές που θα ΄πρεπε. Τόσο πολύ μακρινές απ΄τις στοιχειωδώς ανθρώπινες που πραγματικά αναρωτιέμαι αν στ΄αλήθεια υπάρχει κώδικας επικοινωνίας πέρα απ΄τον τετριμμένο: χρυσή μου, ας τα λέμε καλά, πάχυνα, γάμησα, καλησπέρα σας, αγόρασα, ξεσκόνισα.

Αυτά συμβαίνουν όταν τα μικρά γίνονται μεγάλα, όταν τα πάνω έρχονται κάτω, όταν παρεξηγούμε έννοιες όπως «προτεραιότητες», με μέγιστο έγκλημα τον χρόνο που κυλάει, την ανοχή που αποκτάμε, την συνήθεια στην φρίκη και το κλουβί που τρέχουμε να κλειστούμε είτε λέγεται σπίτι, είτε τηλεόραση, είτε τζιπ, είτε πορτοφόλι, είτε η ζωούλα μας.

Υπάρχουν πολλά που δεν καταλαβαίνω. Το καθάρισμα της λάσπης στην ζάντα εξισώνεται ευκολότατα με μια γερή αγκαλιά, ένας σκύλος με τα μικρά στα ορφανοτροφεία που περιμένουν, οι γλάστρες στο μπαλκόνι με δυό ουσιαστικές κουβέντες και όλα αυτά τα δάνεια με μια ευτυχισμένη ζωή. Από πού να ξεκινήσεις…

Καταλαβαίνω όμως, ότι δεν έγινα ικανοποιητικά κυνική. Ας γίνω:

O χρόνος να διαβάσεις αυτό το κείμενο εξισώνεται στην πραγματική πραγματικότητα, με τρεις θανάτους παιδιών από πείνα αρκετά χιλιόμετρα μακριά, που χάρη στον γαμάτο πολιτισμό σου, έχεις καταφέρει να μηδενίσεις όποτε γουστάρεις. Αλλά εσύ κι εγώ έχουμε άλλες προτεραιότητες. Εγώ γράφω, εσύ διαβάζεις, εσύ πιθανόν ενοχλείσαι και μόνο που στο ανέφερα, αλλά εγώ σόρι πρέπει να προσθέσω ότι μόλις πέθαναν ακόμα δυό παιδιά από έιτζ. Α, και μια που ΄σαι ακόμα εδώ, να σου θυμίσω να μην ξεχάσεις να ταίσεις τον σκύλο, να πλύνεις το κάμπριο και να ποτίσεις τα λουλούδια. Δεν θα σου πάρει πολύ χρόνο, έξι παιδιά υπόθεση το πολύ. Άντε εφτά αν υπολογίσεις και τις κακοποιήσεις.

p.s. όσο παράξενο κι αν ακούγεται, το ΄γραψα πρώτα πρώτα για μένα – ίσως πάλι αύριο απανθρωπιστώ τόσο, όσο χρειάζεται για να γράψω καμμιά μαλακία απ΄αυτές τις μαλακίες που συνηθίζω να γράφω.

OBJECTIVITY


Έχω ένα οξύμωρο που με παιδεύει καιρό. Όσο περνάνε τα χρόνια όλο και πιο πολύ μπερδεύομαι. Οκ, here’s the thing: Ας πούμε ότι εγώ αποφασίζω για κάτι και έχω μια γνώμη. Η όλη διαδικασία που με οδήγησε στην γνώμη αυτή δεν γίνεται (λένε οι ψυχολόγοι και οι νευρολόγοι) να πέρασε μόνο απ΄τον εγκέφαλο. Σωστά; Εννοώ, ότι την σκέφτηκα, επιχειρηματολόγησα, ψιλοδιάβασα, αισθάνθηκα, χάρηκα, λυπήθηκα, κουβέντιασα, τέλος πάντων ήταν ένα κράμα συναισθημάτων και σκέψης.

Για παράδειγμα, το μίσος μου για τον πόλεμο. Έχω τις απόψεις μου, τα συναισθήματά μου, τις σκέψεις μου. Όπως και ο διπλανός μπορεί να έχει τα δικά του. Πώς γίνεται μια ανθρώπινη άποψη να ονομάζεται αντικειμενική;

Θεωρητικά, αντικειμενικός είναι ο αποστασιοποιημένος που έκατσε σε μια γωνιά, έβγαλε τα συναισθήματα και είδε όλες τις πλευρές ίσα κι όμοια και κατόπιν αποφάσισε. Επίσης θεωρητικά, η ανθρώπινη φύση περιλαμβάνει και συναισθήματα θες δε θες. Υποθετικά λοιπόν πάντα, πώς ο πιο αντικειμενικός άνθρωπος του κόσμου μπορεί να χαρακτηριστεί στ΄αλήθεια αντικειμενικός και σωστός, αν δεν κριθεί αποκλειστικά από το αποτέλεσμα και μάλιστα αφού περάσουν αρκετά χρόνια; Αν για παράδειγμα ο x είναι κατά των μεταλλαγμένων και ο ψ υπέρ και αν υποθέσουμε ότι δεν εμπλέκονται προσωπικά με το όλο θέμα (ώστε να υπάρχει ασφαλής απόσταση), πόσο στ΄αλήθεια αντικειμενικοί είναι αν για να φτάσουν στις απόψεις τους είναι φύσει αδύνατον να απεμπλακούν απ΄το συναίσθημα;

Ξαναμπερδεύτηκα. Well, το ερώτημα είναι υπάρχει αντικειμενικό και ανθρώπινο μαζί; Δεν είναι τυχαίο ότι οι μηχανές ασχολούνται με γεγονότα και στατιστικές, ούτε το ότι η λέξη «γνώμη» και «άποψη» δεν υπάρχει σε υπολογιστική γλώσσα.

Όλα αυτά, γιατί βαρέθηκα ν΄ακούω απόψεις που χαρακτηρίζονται αβέρτα αντικειμενικές μόνο και μόνο γιατί συμφωνούμε ή γιατί αυτός που την είπε ξέρει να κρύβει καλά το συναίσθημα ή γιατί η διαδικασία που ακολουθήσαμε για να βγάλουμε το ίδιο αποτέλεσμα ήταν η ίδια: δηλαδή η ανθρώπινη και μόνο.

Μου λένε ότι το σωστό είναι να κρίνεις βάσει γεγονότων, αριθμών και στατιστικής. Οκ, έχουμε χιλιάδες νεκρούς και χιλιάδες καλά από έναν πόλεμο. Ποια ανθρώπινη άποψη θεωρείται η πιο αντικειμενική;