Ένεκεν της ημέρας και ως tribute στον πιο αγαπημένο μου καλλιτέχνη μακράν, όχι ρε δε σκάω με τίποτα. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω αλλά αυτό το θέμα με τημουσικήπουακούω πολύ μου την έχει βαρέσει. Ειδικά σήμερα. Αν κρίνω δηλαδή από αντιδράσεις που κόβω γύρω μου, τα πράγματα είναι πολύ σκούρα για εμάς τους πουροκάγκουρες που αναγκαστικά μεγαλώσαμε με πίτσα παπαδοπούλου στο πικάπ, ντίρλι ντίρλι στα τραπέζια, ρεμπέτικα στην αυλή, καζατζίδη στο αυτοκίνητο, μπόνει εμ στα πάρτι, κλαρίνα στους γάμους, πόλα αμπντούλ στην εκδρομή και μπλουζ στις πρώτες καύλες.
Τελειωμό δεν είχε η μουσική μας και τώρα μούγκα για όλα αυτά μη σε πουν καγκούρι. Θεωρώ χειρότερη καγκουριά να μην επιτρέπεται να σου αρέσει ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής, παρά να σου αρέσει η ίδια η καγκουρομουσική κι ας είναι σκυλάδικα/ σέικ/ ταπαπάκια/ σκασουσού / ντέρτι (νταϊάνα). Άσε τα εξπεκτέισονς. Δεν μπορεί λέει να είσαι λαϊκιά και να μη σ’ αρέσουν τα σκυλάδικα, οπότε το αμέσως επόμενο λογικό συμπέρασμα είναι ότι άμα σ΄ αρέσουν τα σκυλάδικα πρέπει ντε και καλά να είσαι λαϊκιά. Ψυχάκηδες. Κι άντε μετά να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας (=φαν του πλούταρχου, πιχι).
Βέβαια το παραδέχομαι ότι παίζει να είμαι καγκούρι και να μην το ‘χω πάρει πρέφα αλλά στα τέτοια μου και δεν ξέρω πώς αλλιώς να στο πω, όμως ρε παιδάκι μου πολύ μου τη δίνει όταν άπειροι κρύβουν την μουσικήπουακούνε και όχι ρε, δεν παίζει να το κάνω κι εγώ (ειδικά όταν μετά το πρώτο ποτήρι δεν είμαι σε θέση να κάνω απολύτως καμία διάκριση στο κάψιμο).
Αν δηλαδή τα θέλετε και επιστημονικά, ημουσικήπουακούω κατάντησε σαν τα ζώδια με τη μόνη διαφορά ότι τη διαλέγεις. Παγίδα κανονική. Ακτινογραφία χαρακτήρα, μόνο που δεν έχεις άλλοθι ότι δε φταις εσύ που γεννήθηκες τότε που γεννήθηκες και πως η μάνα σου φταίει που δε σε κράταγε μέχρι το Νοέμβρη για να σε γεννήσει πιο κουλ. Κι έτσι διαλέγουν όλοι να είναι Σκορπιοί και μάλιστα του πρώτου δεκαήμερου με Σελήνη στου διαόλου τη μάνα μόνο και μόνο επειδή έχουν τη φήμη σεξουλοκίνκι. Και αφού δηλώσεις τι διάλεξες, όλο χαρά που είσαι εντός των πλαισίων της επικρατούσας κουλαμάρας, πάρε και τον αστρολογικομουσικό σου χάρτη. Πάρε σετάκι τα αγαπημένα σου χρώματα, τα σωστά μαλλιά και ρούχα, πάρε επαγγελματικά, πάρε τύχη, πάρε να μάθεις πως είσαι στις σχέσεις σου, πάρε στάτους, πάρε κι ένα μάτσο κάγκουρες που ταιριάζουν στη δική σου καγκουρότητα. Σκέτη ακτινογραφία μιλάμε, πρέπει να φέρεσαι ομοιόμορφα και να κράζεις τους Εχθρούς. Εννοείται πάντα οι Εχθροί είναι οι κάγκουρες. Η όλη κατάσταση είναι σα να μην είσαι γεννημένος Σκορπιός αλλά άμα το διαλέξεις, να πρέπει ντε και καλά να πηδάς 3 φορές τη μέρα για να μη φανεί ότι κατά βάθος παρθενοπαρθένος γεννήθηκες και παρθενοπαρθένος δε θες να πεθάνεις. Και γι’ αυτό κάνεις τέτοιες μαλακίες.
Το κλου είναι πως σε κάθε περίπτωση πρέπει ντε και καλά να (λες ότι) ακούς αυτά που ακούνε οι κουλ. Θα μου πεις τι είναι κουλ. Θα σου πω ανάλογα τον κάγκουρα που έχεις απέναντί σου. Έχεις τον κάγκουρα του έντεχνου, του λαϊκού, της ποπ, του χέβι, της ντανς… κόλλα δίπλα ό,τι θέλεις γιατί η μαλακία δεν τελειώνει πουθενά. Κι εσύ οφείλεις να ελιχθείς. Έχω υπάρξει καρακούλ παραδεχόμενη ότι ψοφάω να ακούω τσάμικο (αλήθεια, ψοφάω) αλλά στη σωστή παρέα. Μαλάκας είμαι να πάω να πω στον ροκά ότι έχω γίνει κουδούνι με Μαργαρίτη;
Ε, αυτό ακριβώς έπαθα με τον Michael Jackson. Μυρμήγκιασμα. Τώρα να το πω ή θα πέσουν να με φάνε; Να στεναχωρηθώ ή θα με δει κάνα μάτι; Να ανεβάσω ένταση στο μπίλι τζιν ένεκεν της ημέρας ή θα με κράξουν; Να σ’ αρέσει, να λιώνεις για τη μουσική και το χορό του, να είναι καρακούλ να το παραδέχεσαι για όλη σου την εφηβεία, να τον λατρεύει μέχρι η μάνα σου και η γιαγιά σου (κατόρθωμα, όχι αστεία) και ξαφνικά από τα μέσα περίπου της δεκαετίας 90 να ντρέπεσαι να πεις το όνομά του. Εκεί φτάσαμε με όσα έκανε και σύντομα εκτοπίστηκε τελείως έξω από το κουλόμετρο. Κάπως έτσι αποκαθηλώθηκε και για μένα από το θρόνο του Απόλυτου Θεού. Ψέματα ή αλήθεια δεν ξέρω, όμως ήταν πολλά όλα αυτά που του καταλόγιζαν αν και τα περισσότερα δεν έπρεπε να με αφορούν. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι εγώ θα ήμουν στο Δαφνί με το 1/1000 της επιτυχίας του. Και όπως όλοι (κι ας μην το παραδέχονται) τον λάτρευα. Ε, μετά απλά τον συμπαθούσα και στο τέλος μόνο τον λυπόμουν. Όλα αυτά μέχρι σήμερα.
Γκιόζης μέγας ο συγχωρεμένος ακούω να λένε τριγύρω. Έχω να τους πω ότι κατέληξα οριστικά για αυτούς που θυμήθηκαν να την πουν στον συγχωρεμένο: που πα ρε καραμήτρο που θα τολμήσεις να μιλήσεις για τον Michael Jackson; Και ποιον ακριβώς έχεις να αντιτάξεις; Και τι ακριβώς πιθανότητα έχει να τον μάθουν η μαμά μου και η γιαγιά μου; Δε σε παίρνει, λέμε.-
I just can't stop loving you 
Διαβάζοντας σήμερα το πρωί στους επικήδειους το πλήρες βιογραφικό του, άρχισα να θυμάμαι πως δεν είναι σχήμα λόγου, στ’ αλήθεια άγγιξε την κορυφή του κόσμου, έκανε τις περισσότερες πωλήσεις όλων των εποχών, γάμησε ως χορευτής και γενικά το άξιζε. Κι όλα αυτά με διάρκεια όχι παίξε – γέλασε, από μικρό παιδάκι. Και φαντάσου δεν με τούμπαραν αυτά τόσο πολύ αλλά κάτι άλλο. Ανακάλυψα πως ο Michael Jackson τελικά, δεν ήταν στο μυαλό μου καθόλου όπως π.χ. η τέιλορ ντέιν, η σίντι λόπερ ή ο τζο κόκερ που μου έκαναν ένα τσικ για μια εποχή και τώρα τους θυμάμαι γλυκά γιατί μου θυμίζουν αγαπημένες καγκουροεποχές. Είναι η διαπίστωση πως βλέποντας σήμερα συγκεντρωμένα τα άλμπουμ του συνειδητοποίησα ότι γνωρίζω όλα μα όλα τα τραγούδια του, τα έχω χορέψει όλα πολύ και ξέρω όλους μα όλους τους στίχους. Και όλα έγιναν επιτυχίες. Σε όλον τον πλανήτη. Κι ο πλανήτης θα τον θυμάται μόνο για τις πλαστικές. Αν αυτό δεν είναι καγκουριά, τότε τι είναι;
Ευκολάκι παζλ λοιπόν. Ψοφάω: Rod Steward + System Of A Down + Βαμβακάρης + Robbie Williams + Ρίτα Σακελλαρίου + Chopin + Τάνια Τσανακλίδου + Prodigy + Μαργαρίτης…
+ τόσοι άλλοι που δεν υπάρχει λόγος να αποκαλύψω γιατί κόβω το κεφάλι μου ότι σε κάθε όνομα έχω ήδη αφήσει πίσω μπουλούκια που κατέληξαν οριστικά και αμετάκλητα για την καγκουρότητά μου*.
* και ναι ρε μαλάκες, το ξέρω ότι οι περισσότεροι χρειαστήκατε μονάχα τον Rod Steward. Γιατί νομίζατε ότι τον έχωσα πρώτο; 
Beat it!
