Περιμένοντας…

...δυο συντάξεις χρόνια ολόκληρα, που δεν θα ξεπερνούν τα 1300 ευρώ στο σύνολο κι ας αφορούν ασταμάτητη εργασία δύο ανθρώπων τουλάχιστον πενήντα χρόνων, ο καθένας.

...δωρεάν φάρμακα και διαθέσιμες θεραπείες που επιδίδεσαι σε κανονικό σαφάρι για να εντοπίσεις και επιβαρύνεσαι ιδιωτικά παρόλο που οι κρατήσεις του ΙΚΑ είναι υπέραρκετές για την κάλυψή τους.

...δουλειές που χάνεις με την πρόφαση της κρίσης και που με την ίδια πρόφαση ένα χρόνο τώρα προσφέρονται στα μισά λεφτά.

...μια νέα γενιά που να αξίζει τον κόπο χωρίς να κατακρεουργείται η λογική και η κρίση της από σχολεία, φροντιστήρια, ιδιαίτερα και βαριεστημένους αλλά αλαζόνες παιδαγωγούς.

...έναν λαό που να σταματήσει να άγεται από λογικές σταρ σύστεμ, αναδεικνύοντας σε κάθε τομέα της ζωής σου όποιον πληροί τα συγκεκριμένα αλλά παντελώς βλακώδη κριτήρια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη λογική, την ψυχική υγεία, την αισθητική και το μέλλον σου.

...έναν πολιτικό κόσμο που να νιώσει βαθιά ντροπή συνειδητοποιώντας ότι το περίφημο “έργο” του, αφορά αποκλειστικά στην εμφάνιση, τα λόγια, τον κοινωνικά αποδεκτό του βίο και τις ολοένα και τολμηρότερες αλλά βλακωδώς παράλογες ιδέες του, που ονομάζει αυτάρεσκα “καινοτομίες”, για να κερδίσει εντυπώσεις που έχουν ήδη κερδηθεί με μια καλογυαλισμένη σύζυγο, έναν παιδαριώδη λαϊκισμό και δύο χειρονομίες δήθεν πυγμής που στον πραγματικό κόσμο θα τον έστελναν στο νοσοκομείο.

...ένα χθες, που να έχεις την ωριμότητα να μην αντιμετωπίζεις απαραίτητα ως ιερό.

Περιμένοντας όλα αυτά, συνεχίζω πεισματικά να παίζω με τις πινέζες μου σε έναν δικό μου κόσμο γεμάτο χρώματα που ηλιθιωδώς ακόμα πιστεύω πως δε μπορεί, κάποτε, κάποιος θα τον χαρεί.

Τρύγος

Δίπλα στη δουλειά μου έχει ένα χωράφι αμπέλια. Σήμερα είχαν τρύγο. Αληθινό όμως, όχι από εκείνους τους γιαλαντζί τρύγους που κάναμε παλιά στις αυλές μας, άμα είχαμε κάνα ψωράμπελο και φύτρωνε καμιά ρόγα στο τόσο και παραφυλάγαμε μη μας τη φάει κάνας πειναλέος σπουργίτης, για να την κόψουμε ντε και καλά στην εποχή της και να διαπιστώσουμε μετά, ότι η γεύση της έφερνε σε βραστό κοτόπουλο με κουκούτσια.

Ο τρύγος αυτός, είχε καμιά δεκαριά εργάτες με τα μπογαλάκια τους, πατσαβουράκια δεμένα κόμπο με κολατσιό και τα στρογγυλά μεγάλα παγούρια από φελιζόλ στημένα στη σειρά, απ΄ αυτά που κουβαλάγαμε παλιά στις εκδρομές. Ήταν πολύ περίεργο. Λίγα βήματα πιο πέρα ήταν η μεγάλη πόρτα για το γραφείο και αυτοί, έχοντας ήδη δουλέψει απ΄το ξημέρωμα, ετοιμάζονταν για πικ νικ δίπλα στο φορτηγάκι με την εντυπωσιακή σοδειά. Καμιά τριανταριά τελάρα τίγκα στα τσαμπιά. Στο τσακ ήμουν να στριφογυρίσω την τσάντα στον αέρα, να την σαβουρντίσω στο κεφάλι οποιανού πέρναγε και να πάω να βουτήξω στ' αμπέλια, να λερωθώ όσο θέλω και μετά να πάω να κάτσω στην κουρελού. Δεν θα το κούναγα ρούπι μέχρι να τους φάω όλα τα ψωμοτύρια και να τους αδειάσω τα παγούρια με τα παγωμένα νερά. Μέχρι και τα αστεία τσεμπέρια με τον κόμπο πίσω θα φόραγα στο κεφάλι άμα μ' άφηναν για μια μέρα να γουρουνιάσω στο χωράφι τους.

Μετά από λίγο, άρχισε βρόχα. Μέσα από το τζάμι στο γαμιστερό γραφειάκι μου, μια κοίταγα το χωράφι και μια τα άσπρα νύχια μου. Ρε μια μανία που μ΄έπιασε. Ήθελα να πάω να τα χώσω μέσα στις λάσπες μέχρι να γίνουν κατάμαυρα και χαρούμενα πάλι. Μετά ήρθε ένα brief, τρία mail, ένα conference και κάτι άλλα με δύσκολες λέξεις και μετά άρχισε ο πανικός. Όταν έφτασα το απόγευμα στ' αμάξι τα αμπέλια δεν είχαν άλλα σταφύλια. Με έπιασαν τα νεύρα μου. Ούτε κλαράκι δε θα 'σπαγα άμα τα μάζευα εγώ. Άσε που δε θ' άφηνα ρόγα για ρόγα. Θα έκοβα τα τσαμπιά, θα τα καθάριζα προσεκτικά, ίσως να τα γυάλιζα και λιγάκι και μετά θα τα έστρωνα όμορφα στα τελάρα με ρυζόχαρτο ανάμεσα στην κάθε στρώση όπως έμαθα όταν ήμουν πωλήτρια να βάζω στα ακριβά κουστούμια για να φαίνονται πιο ακριβά.

Μέχρι να φτάσω σπίτι είχα στήσει μια θεαματικότατη σταφυλοέκθεση με προβολείς, φωτεινές πινακίδες και σταφυλοζογκλέρ με ρόγες. Είχα συντάξει την ομιλία έναρξης, είχα πλέξει την κορδέλα εγκαινίων από αμπελόφυλλα και έψαχνα όνομα για το μεγάλο γεγονός του Τρύγου Του Χωράφιου Δίπλα Στο Γραφείο Μου, όταν ένας μαλάκας ταξιτζής άρχισε τις κόρνες γιατί δεν πήρα χαμπάρι το φανάρι που άναψε πράσινο. Κι όλα αυτά γιατί δε με πήρανε εργάτρια στον τρύγο. Ευτυχώς αύριο είναι Παρασκευή. Το σουκου θα τη βγάλω με τα γλαστράκια μου και μάλιστα χωρίς γάντια να ξεχαρμανιάσω.
Τώρα που βρήκα και φάρμακο για τις κάμπιες, τις μελίγκρες και τ' άλλα τα μαλακισμένα μαμούνια που μου κάτσιασαν το νυχτολούλουδο θα τους αλλάξω τον αδόξαστο. Σατανικό φάρμακο. Κι αυτουνού του έβγαλα όνομα. Ινδιάνικο. Το ονόμασα “κάτι να βρωμάει, κάτι να γλιστράει, κάτι να ψοφάει”.

Φάτε τη σκόνη μου τώρα ακατάδεκτοι τρυγητές με τα αστεία τσεμπεράκια σας, τα δροσερά παγουράκια σας και τα δεμένα σπιτικά φαγάκια σας που έχετε το θράσος να μας τα κουνάτε επιδεικτικά όταν εμείς οι άχρωμοι, κουρασμένοι, πλαδαροί άνθρωποι πάμε σ' αυτό που λέμε δουλειά.

Ε!

Στα γρήγορα για το καλοκαιράκι μου τώρα που ίσιωσα λίγο, γιατί με όλα αυτά που συμβαίνουν δε θα με αφήσουν να τα γράψω. So, πήγα Χανιά για 10 μέρες και γύρισα τη μισή Κρήτη, δοκίμασα τα καλύτερα φαγητά έβα και γέλασα τόσο πολύ που μου φτάνει για όλο τον χειμώνα. Έμεινα στο Μελρόουζ Πλέις Των Φτωχών, αυτό που γεννά ζατρούς και μάλιστα σιρούργους, εκεί που παραφυλάνε κάτι γραβατωμένοι για παραλιακές χειραψίες σε επίτιμους, εκεί που ο ήλιος τσουρουφλάει αλλά μόνο την πρώτη μέρα και οι αφράτοι ροζ άνθρωποι είναι για πρώτη φορά γαμάτοι γιατί είναι από τη Νορβηγία και όχι την Αγγλία.

Θες πολλή βενζίνη, κάνα δυο συκώτια καβάτζα, ένα τρίκιλο περιθώριο στην κοιλιακή χώρα πρωί-μεσημέρι-βράδυ και χώρο στα μάτια για τους αμέτρητους άσπρους και ροζ ιβίσκους (πληζ που στο διάολο τους πουλάνε στην Αθήνα;;; ). Έγινα μπεζίρι για μπεζίρι απ΄τις αναβασοκαταβάσεις, ένας σούπερ ντούπερ ντόπιος μας κέρασε εκδρομή από τις 8 το πρωί ως τις 12 τη νύχτα στην νότια Κρήτη, πιάστηκε η ψυχή μου μετά τα Σφακιά με τους γκρεμούς, μια κουκλάρα μαμά μας έφτιαξε μέχρι γαμοπίλαφο (γιαμ), έσκασα από τις ομορφιές, είπα και ξαναείπα ώφου!

Το ρεζουμέ, χρειάστηκαν μόνο λίγες μέρες για να μάθω μια νέα γλώσσα, να καταλάβω πόσο χιούτζ είναι ένας τοσοδούλης χάρτης άμα είναι να τον παίρνεις σβάρνα κάθε μέρα, να γίνω αστέρι στην γευσιγνωσία, τσιπουρογνωσία και μοχιτογνωσία (ναι, εγώ) και κυρίως να γυρίσω επιτέλους μια φορά στην αγία βαρβάρα και να νιώσω άνθρωπός τους ρε παιδί μου! Γιες αμ μπλaκ!!!

Προφανώς επειδή πέρασα υπερτέλεια το σύμπαν φρόντισε να επαναφέρει τις ισορροπίες χαρίζοντάς μου τον ιό της κωλογρίπης στο καράβι της επιστροφής και είμαι σε καραντίνα από την ημέρα που γύρισα έως αύριο όπως με ενημέρωσε το 1135, τουτέστιν απαγορεύεται να πάω να δω το νέο μου βαφτισιμάκι μέχρι την Τετάρτη, δεν έχω δει την ανηψιά μου για πάνω από εικοσαήμερο, έχω κυριολεκτικά λιώσει το Anno 1404 (καραλέει) και έχω ξεμείνει από πράτσετ και τσιφόρους με αποτέλεσμα να την έχω πέσει στο Κόκκινο Βιβλιαράκι Του Κειμενογράφου τίγκα στις γραμματικές και τα συντακτικά ώστε να νιώσω μια πελώρια λαχτάρα (sic) να γράψω τα ασύντακτα μακρυνάρια μου. Εξ' ου και το ποστ.

*Ε! = γαμιστερή κρητική προσφώνηση που δεν μπορεί να την μιμηθεί όποιος κι όποιος και που προκαλώ κάτι ΓουάναμπιΠανηγύριΣταρς της Κρήτης να την ηχογραφήσουν για να έχω εύκαιρο ένα κράξιμο που συχνά χρειάζομαι.

Αρνητικόλοτζι

Χάλια θα περάσω, το ξέρω. Έχω καταφέρει να στραγγίξω και την τελευταία σταγόνα του μισοάδειου μου ποτηριού και περιμένω να περάσουν οι μέρες μέχρι να ρημαδοφύγω διακοπές. Όλα σκατά. Κωλοδιακοπές ρε γαμώτο. Από τώρα ξέρω πόσο χάλια θα είναι. Ξέρω ας πούμε, ότι το δωμάτιο που έκλεισα είναι ύποπτα φθηνό, επίσης ξέρω ότι η περιοχή είναι εντελώς κακόφημη και γεμάτη φασαρία, ξέρω ότι το ταξίδι θα είναι μια ταλαιπωρία και μισή ενώ είμαι καρακατασίγουρη ότι η παρέα είναι για τα μπάζα. Και δεν φτάνουν αυτά που θα τραβήξω, ήδη ταλαιπωρούμαι. Λίστες, ετοιμασίες, πολλή πολλή δουλειά, ψόφιες γραμμές (deadlines εννοώ, μη τα ξαναλέμε) που περιμένουν απειλητικά και μια στοίβα ρούχα πάλι για σίδερο. Άσε που μου 'σπασε κι ένα νύχι.
Οιωνός.

===========================================

Σκάστε, διαλογίζομαι τόση ώρα. Δοκιμάζω μια ολοκαίνουργια τεχνική δικής μου εμπνεύσεως που άμα πιάσει θα ιδρύσω σχολή. Ε μα, με έχουν πρήξει τόσες μέρες με τις θετικές σκέψεις, τις αισιοδοξίες, τις γαμάτες διακοπές και τα ποτήρια που δεν πρέπει να τα βλέπεις μισοάδεια. Όχι ρε, εγώ μισοάδειο θέλω να το βλέπω και όχι μόνο αυτό, αλλά το παίρνω και σας το χύνω στη μάπα και δεν μένει μέσα τίποτα τίποτα τίποτα. Και ξέρετε πώς λέγεται αυτό; Ένα άδειο ποτήρι που δεν αφήνει σε κανέναν περιθώρια για φαντασιώσεις. Άδειο. Κενό. Έμπτι. Ούτε αμφιβολίες ούτε παπαρόλοτζιζ. Μισό, το ξαναπαίρνω από την αρχή.

[Παρατηρώ ότι άμα είναι να γλιτώσω το σίδερο, έχω γαμώ τις λογοδοιάρροιες]

Με λίγα λόγια, τέρμα οι Μεγάλες Προσδοκίες. Άμα τα σκέφτεσαι σκατά τα πράγματα ούτε τα προδιαθέτεις, ούτε τα γκαντεμιάζεις, ούτε τίποτα άλλο συμπαντικό. Ξέρεις τι είναι το μόνο που τους κάνεις; Τα ντύνεις σκατουλί και έχεις προετοιμαστεί μια χαρούλα μέχρι να 'ρθει η ώρα να τα φας.
Και οποία έκπληξις κυρίες και κύριοι, η παραμικρή εσάνσ φράουλας είναι ικανή να σου φτιάξει τη μέρα! Το άδειο πια ποτήρι σου που δεν είχες κανένα πρόβλημα να γέμισει μέχρι απάνω με σκατά, έχει τώρα δυό φραουλίτσες ντεκόρ. Και μετά άλλες δύο. Και μετά λίγη γρανίτα. Και μετά μια μπάλα παγωτό. Εντάξει και λίγα σκατουλάκια κάτω κάτω αλλά σιγά, εδώ μιλάμε για ένα... πώς θα το λέγατε; Α! Ένα μισογεμάτο ποτήρι λιχουδιές!

Συνοψίζω. Παίρνεις το μισογεμάτο, μισοάδειο, γουατέβα ποτήρι σου και το αδειάζεις. Μετά το σκουπίζεις καλά καλά από συμπαντικές σκουπιδοθεωρίες και έπειτα το τιγκάρεις στα σκατά. Παίρνεις κουταλάκι, στρώνεσαι στο τραπέζι, κλείνεις τη μύτη και είσαι αποφασισμένη να τα φας. Και μετά έλα να μου πεις ότι σου βρώμισε το παραμικρό μετά από τόσο σκατό.

Κακές, ψυχρές κι ανάποδες σκατοδιακοπές του γιου του!

Thriller

Ένεκεν της ημέρας και ως tribute στον πιο αγαπημένο μου καλλιτέχνη μακράν, όχι ρε δε σκάω με τίποτα. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω αλλά αυτό το θέμα με τημουσικήπουακούω πολύ μου την έχει βαρέσει. Ειδικά σήμερα. Αν κρίνω δηλαδή από αντιδράσεις που κόβω γύρω μου, τα πράγματα είναι πολύ σκούρα για εμάς τους πουροκάγκουρες που αναγκαστικά μεγαλώσαμε με πίτσα παπαδοπούλου στο πικάπ, ντίρλι ντίρλι στα τραπέζια, ρεμπέτικα στην αυλή, καζατζίδη στο αυτοκίνητο, μπόνει εμ στα πάρτι, κλαρίνα στους γάμους, πόλα αμπντούλ στην εκδρομή και μπλουζ στις πρώτες καύλες.

Τελειωμό δεν είχε η μουσική μας και τώρα μούγκα για όλα αυτά μη σε πουν καγκούρι. Θεωρώ χειρότερη καγκουριά να μην επιτρέπεται να σου αρέσει ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής, παρά να σου αρέσει η ίδια η καγκουρομουσική κι ας είναι σκυλάδικα/ σέικ/ ταπαπάκια/ σκασουσού / ντέρτι (νταϊάνα). Άσε τα εξπεκτέισονς. Δεν μπορεί λέει να είσαι λαϊκιά και να μη σ’ αρέσουν τα σκυλάδικα, οπότε το αμέσως επόμενο λογικό συμπέρασμα είναι ότι άμα σ΄ αρέσουν τα σκυλάδικα πρέπει ντε και καλά να είσαι λαϊκιά. Ψυχάκηδες. Κι άντε μετά να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας (=φαν του πλούταρχου, πιχι).
Βέβαια το παραδέχομαι ότι παίζει να είμαι καγκούρι και να μην το ‘χω πάρει πρέφα αλλά στα τέτοια μου και δεν ξέρω πώς αλλιώς να στο πω, όμως ρε παιδάκι μου πολύ μου τη δίνει όταν άπειροι κρύβουν την μουσικήπουακούνε και όχι ρε, δεν παίζει να το κάνω κι εγώ (ειδικά όταν μετά το πρώτο ποτήρι δεν είμαι σε θέση να κάνω απολύτως καμία διάκριση στο κάψιμο).

Αν δηλαδή τα θέλετε και επιστημονικά, ημουσικήπουακούω κατάντησε σαν τα ζώδια με τη μόνη διαφορά ότι τη διαλέγεις. Παγίδα κανονική. Ακτινογραφία χαρακτήρα, μόνο που δεν έχεις άλλοθι ότι δε φταις εσύ που γεννήθηκες τότε που γεννήθηκες και πως η μάνα σου φταίει που δε σε κράταγε μέχρι το Νοέμβρη για να σε γεννήσει πιο κουλ. Κι έτσι διαλέγουν όλοι να είναι Σκορπιοί και μάλιστα του πρώτου δεκαήμερου με Σελήνη στου διαόλου τη μάνα μόνο και μόνο επειδή έχουν τη φήμη σεξουλοκίνκι. Και αφού δηλώσεις τι διάλεξες, όλο χαρά που είσαι εντός των πλαισίων της επικρατούσας κουλαμάρας, πάρε και τον αστρολογικομουσικό σου χάρτη. Πάρε σετάκι τα αγαπημένα σου χρώματα, τα σωστά μαλλιά και ρούχα, πάρε επαγγελματικά, πάρε τύχη, πάρε να μάθεις πως είσαι στις σχέσεις σου, πάρε στάτους, πάρε κι ένα μάτσο κάγκουρες που ταιριάζουν στη δική σου καγκουρότητα. Σκέτη ακτινογραφία μιλάμε, πρέπει να φέρεσαι ομοιόμορφα και να κράζεις τους Εχθρούς. Εννοείται πάντα οι Εχθροί είναι οι κάγκουρες. Η όλη κατάσταση είναι σα να μην είσαι γεννημένος Σκορπιός αλλά άμα το διαλέξεις, να πρέπει ντε και καλά να πηδάς 3 φορές τη μέρα για να μη φανεί ότι κατά βάθος παρθενοπαρθένος γεννήθηκες και παρθενοπαρθένος δε θες να πεθάνεις. Και γι’ αυτό κάνεις τέτοιες μαλακίες.

Το κλου είναι πως σε κάθε περίπτωση πρέπει ντε και καλά να (λες ότι) ακούς αυτά που ακούνε οι κουλ. Θα μου πεις τι είναι κουλ. Θα σου πω ανάλογα τον κάγκουρα που έχεις απέναντί σου. Έχεις τον κάγκουρα του έντεχνου, του λαϊκού, της ποπ, του χέβι, της ντανς… κόλλα δίπλα ό,τι θέλεις γιατί η μαλακία δεν τελειώνει πουθενά. Κι εσύ οφείλεις να ελιχθείς. Έχω υπάρξει καρακούλ παραδεχόμενη ότι ψοφάω να ακούω τσάμικο (αλήθεια, ψοφάω) αλλά στη σωστή παρέα. Μαλάκας είμαι να πάω να πω στον ροκά ότι έχω γίνει κουδούνι με Μαργαρίτη;

Ε, αυτό ακριβώς έπαθα με τον Michael Jackson. Μυρμήγκιασμα. Τώρα να το πω ή θα πέσουν να με φάνε; Να στεναχωρηθώ ή θα με δει κάνα μάτι; Να ανεβάσω ένταση στο μπίλι τζιν ένεκεν της ημέρας ή θα με κράξουν; Να σ’ αρέσει, να λιώνεις για τη μουσική και το χορό του, να είναι καρακούλ να το παραδέχεσαι για όλη σου την εφηβεία, να τον λατρεύει μέχρι η μάνα σου και η γιαγιά σου (κατόρθωμα, όχι αστεία) και ξαφνικά από τα μέσα περίπου της δεκαετίας 90 να ντρέπεσαι να πεις το όνομά του. Εκεί φτάσαμε με όσα έκανε και σύντομα εκτοπίστηκε τελείως έξω από το κουλόμετρο. Κάπως έτσι αποκαθηλώθηκε και για μένα από το θρόνο του Απόλυτου Θεού. Ψέματα ή αλήθεια δεν ξέρω, όμως ήταν πολλά όλα αυτά που του καταλόγιζαν αν και τα περισσότερα δεν έπρεπε να με αφορούν. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι εγώ θα ήμουν στο Δαφνί με το 1/1000 της επιτυχίας του. Και όπως όλοι (κι ας μην το παραδέχονται) τον λάτρευα. Ε, μετά απλά τον συμπαθούσα και στο τέλος μόνο τον λυπόμουν. Όλα αυτά μέχρι σήμερα.

Γκιόζης μέγας ο συγχωρεμένος ακούω να λένε τριγύρω. Έχω να τους πω ότι κατέληξα οριστικά για αυτούς που θυμήθηκαν να την πουν στον συγχωρεμένο: που πα ρε καραμήτρο που θα τολμήσεις να μιλήσεις για τον Michael Jackson; Και ποιον ακριβώς έχεις να αντιτάξεις; Και τι ακριβώς πιθανότητα έχει να τον μάθουν η μαμά μου και η γιαγιά μου; Δε σε παίρνει, λέμε.-

I just can't stop loving you
Διαβάζοντας σήμερα το πρωί στους επικήδειους το πλήρες βιογραφικό του, άρχισα να θυμάμαι πως δεν είναι σχήμα λόγου, στ’ αλήθεια άγγιξε την κορυφή του κόσμου, έκανε τις περισσότερες πωλήσεις όλων των εποχών, γάμησε ως χορευτής και γενικά το άξιζε. Κι όλα αυτά με διάρκεια όχι παίξε – γέλασε, από μικρό παιδάκι. Και φαντάσου δεν με τούμπαραν αυτά τόσο πολύ αλλά κάτι άλλο. Ανακάλυψα πως ο Michael Jackson τελικά, δεν ήταν στο μυαλό μου καθόλου όπως π.χ. η τέιλορ ντέιν, η σίντι λόπερ ή ο τζο κόκερ που μου έκαναν ένα τσικ για μια εποχή και τώρα τους θυμάμαι γλυκά γιατί μου θυμίζουν αγαπημένες καγκουροεποχές. Είναι η διαπίστωση πως βλέποντας σήμερα συγκεντρωμένα τα άλμπουμ του συνειδητοποίησα ότι γνωρίζω όλα μα όλα τα τραγούδια του, τα έχω χορέψει όλα πολύ και ξέρω όλους μα όλους τους στίχους. Και όλα έγιναν επιτυχίες. Σε όλον τον πλανήτη. Κι ο πλανήτης θα τον θυμάται μόνο για τις πλαστικές. Αν αυτό δεν είναι καγκουριά, τότε τι είναι;

Ευκολάκι παζλ λοιπόν. Ψοφάω: Rod Steward + System Of A Down + Βαμβακάρης + Robbie Williams + Ρίτα Σακελλαρίου + Chopin + Τάνια Τσανακλίδου + Prodigy + Μαργαρίτης…
+ τόσοι άλλοι που δεν υπάρχει λόγος να αποκαλύψω γιατί κόβω το κεφάλι μου ότι σε κάθε όνομα έχω ήδη αφήσει πίσω μπουλούκια που κατέληξαν οριστικά και αμετάκλητα για την καγκουρότητά μου*.

* και ναι ρε μαλάκες, το ξέρω ότι οι περισσότεροι χρειαστήκατε μονάχα τον Rod Steward. Γιατί νομίζατε ότι τον έχωσα πρώτο;

Beat it!

Μαστορέματα

Το σπίτι μπάζει νερά. Ξεκίνησε με πράσινες κηλίδες στα ταβάνια, μετά ίδρωναν οι τοίχοι και τώρα συνέχεια γεμίζουν τα ντουλάπια και το υπόγειο νερά. Σάπισαν τα έπιπλα, τα ρούχα, τα χαλιά και τα θεμέλια. Κάποιοι υδραυλικοί σου 'παν να μετακομίσεις, άλλοι να αλλάξεις σωληνώσεις και κάτι τρίτοι να αγοράσεις νέα έπιπλα και χαλιά. Όλοι έψαχναν τη βλάβη μέσα στο σπίτι και οι περισσότεροι έφυγαν γιατί τους τρόμαξαν οι υστερίες σου. Ποιος ξέρει τι δυσφήμιση θα τους έκανε μια τρελή.

Τελικά ήρθε ο μάστορας. “Σκάσε γλυκιά μου” σε καθησύχασε. “Το πρόβλημα είναι απλό και μόνο εγώ δε φοβάμαι να στο πω. Ούτε λεφτά θα σου φάω ούτε θα σε κοροϊδέψω. Είναι απλό, το νερό φταίει. Αυτό σου σαπίζει τα πάντα, δεν το βλέπεις κι εσύ; Αυτό αν λείψει θα γλιτώσεις, αυτό είναι που πρέπει να πολεμήσουμε”. Να κι ένας ντόμπρος μάστορας. Αστροφυσικές έψαχνες τόσο καιρό; Την πλημμύρα ρε ζώο τι την φέρνει; Μόνο το νερό.

Του την έδωσες τη δουλειά. Από αύριο αρχίζει. Θα φέρει είπε αντλίες και εργάτες, σταγόνα δε θα αφήσουν. Ούτε για να πιείς. Βέβαια ο πόλεμος με το νερό στο είπε, δε θα'ναι γρήγορος άσε που μπορεί να πνιγείς. Μέχρι να στεγνώσει όμως και την τελευταία σταγόνα, σου υποσχέθηκε πως θα πολεμάει για την οικογένεια και το σπίτι σου. Λεφτά δε θέλει, ίσα για τα υλικά, έτυχε βλέπεις να 'ναι και πατριωτάκι.

Το νερό βρε χαζή, αυτό σε κατάστρεψε, αυτό τα σάπισε όλα.
Μόνο κάνε λίγο υπομονή, μέχρι να τελειώσει η δουλειά θα έχεις λίγη φασαρία.

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΧΟΡΗΓΟΣ


"Το θέμα αφορά την προσπάθεια τριών ανθρώπων να φτάσουν ως την Παραολυμπιάδα του Πεκίνου στους αγώνες διπλού μεικτού σκιφ της κατηγορίας των adaptive (ΑΜΕΑ). Οι δύο είναι οι αθλητές Κωνσταντίνα Γκαράτσα και Βαγγέλης Καρέλης, ενώ ο τρίτος ο προπονητής τους Λάμπρος Ρίζος. Επιχειρήσεις και επιχειρηματίες προβολή θα είναι για σας, ειδικά αν έχετε και βλέψεις στην κινέζικη αγορά".


(κλικ πληζ)!


POST IT

Κλείνουμε την TV Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2008 – (κλικ)

Πες τα χρυσόστομη! – (κλικ)

Καλή επιτυχία Μ. – (κλικ)

Τα λέμε.

ΚΟΝΣΙΚΟΥΕΝΣΙΖ


Κατέληξα ότι η παιδεία, οι κυβερνήσεις, οι θρησκείες, οι παρθένες και τέλος πάντων όλα αυτά τα όμορφα και ηθικά πράγματα που προτείνονται όταν ψάχνουμε λύσεις για την εντελώς υπό τον πάτο κατάσταση, είναι αερολογίες και δεν κάνουν τίποτα. Ή τέλος πάντων δεν κάνουν τίποτε ΤΩΡΑ. Διότι τώρα είναι που καίγεται ο κώλος μας και τώρα είναι που εγώ βρίσκομαι στο peak μου. Μετά, χέστηκα. Άμα δηλαδή χουφταλιάσω κάντε ό,τι γουστάρετε. Ένα καλό γηροκομείο με γρήγορη σύνδεση θα είναι τελείως αρκετό μέχρι να ψοφήσω. Και κόψτε το λαιμό σας οι όξω. Τώρα είναι που υποτίθεται ότι πρέπει να ζήσω κάτι παραπάνω.

Θα μου πεις, δε σ΄ενδιαφέρει τα παιδιά μας τι κόσμο θα παραλάβουν; Μπα. Εδώ έχουν ήδη παραλάβει τους πιο καμμένους γονείς που υπάρχουν στον πλανήτη, που τα εκπαιδεύουν να κάνουν ακριβώς τα ίδια και χειρότερα, λέτε να καταλάβουν γρι από την όλη κατάσταση – πέρα φυσικά από το γεγονός ότι «η ζωή είναι δύσκολη», «το περιβάλλον καταστρέφεται» και άλλα ακαδημαικά; Το πολύ πολύ να καταντήσουν σαν εκείνο το αντιπαθητικό γκρίζο κωλόπαιδο της Γκρινπις και να μας τα ζαλίζουν λίγο παραπάνω. Σιγά.

Η ιδέα λοιπόν, είναι απλή. Για να λυθεί τώρα το πρόβλημα της κατάντιας – και μιλάω για κάθε είδους κατάντια – το μόνο που χρειάζεται είναι να τα αφήσουμε όλα λάσκα εκτός από ένα πράγμα. Τις συνέπειες. Να ξέρεις ότι μπορείς να κάνεις και να πεις ότι σου κατέβει, να κλέψεις, να πεις ψέμματα, να μαχαιρώσεις, να είσαι χριστιανός, να είσαι φιλελεύθερος, να έχεις τηλεοπτική εκπομπή, αναψυκτήρια ή ξώγαμο στα εξήντα. Ό,τι πάνω κάτω συμβαίνει δηλαδή.

ΟΜΩΣ.

Ο οποιοσδήποτε κάνει την παραμικρή παρανομία, να είναι 1000% σίγουρο ότι θα έχει συνέπειες και κόστος. Να μην γλιτώνει ούτε η Αυτού Μεγαλειότης, ο νομάρχης θεσσαλονίκης. Να τρως κλήση και να μην υπάρχει μία στο δισεκατομμύριο που να στη σβήσει άνθρωπος. Να λες ένα τόσο δα αθώο ψεμματάκι (π.χ. ότι δεν ρήμαξες καμία τζαμαρία στη διαδήλωση) και αν σε πιάσουν, να έχεις σίγουρα συνέπειες. Να πετάς το αποτσίγαρο στο δρόμο και να πληρώνεις πρόστιμο. Να μην την γλιτώνεις με τίποτε ρε παιδάκι μου. Και μάλιστα με τους ήδη υπάρχοντες νόμους. Ούτε νέα σκληρά μέτρα, ούτε τίποτα.

Αντίθετα, θα μπορούσαμε ακόμη και να μικρύνουμε τα πρόστιμα ή τις ποινές φυλάκισης. Να σκοτώνεις άνθρωπο και να εκτίεις 10 χρόνια μόνο. Αλλά 10 ακατέβατα. Ούτε μέρα λιγότερο. Να περνάς με κόκκινο φανάρι και να πληρώνεις 25 ευρώ μόνο. Αλλά να μη τα γλιτώνεις ούτε με τον τροχονόμο πατέρα. Απλό δεν είναι;

Μου ‘ρχονται ένα ένα όλα αυτά που σκάνε κάθε μέρα στις ειδήσεις και σκέφτομαι πως σε έναν τόσο συνεπή κόσμο, δεν θα είχα καμία έννοια για τα κοινά. Ούτε για τις ιδεολογίες, ούτε για τα κόμματα, τα λαμόγια και τις ρεμούλες. Δεν θα με ενδιέφερε καθόλου μα καθόλου ποιος θα κέρδιζε τις εκλογές, ποιος θα γινόταν αρχιεπίσκοπος, ποιος θα τσέπωνε 5 δις μαύρα ή ποιος προιστάμενος πήδηξε την υφιστάμενη και μετά τον φωταγωγό. Ούτε καν για την παιδεία ή για το πώς θα γίνουμε σωστότεροι άνθρωποι. Καθόλου. Τέτοια ζώα που είμαστε, η παιδεία θα χρειαζόταν τουλάχιστον τέσσερις γενιές και μπόλικη παγκοσμιοποίηση για να καθαρίσει τη σαπίλα.

Οπότε, τι μας μένει μπας και προλάβουμε να ζήσουμε τώρα ανθρώπινα;
Να «φορολογήσουμε» την καφρίλα.-     

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΜΕ ΠΟΙΗΣΗ


Ενθουσιασμένη με το παιχνίδι της Εαρινής Συμφωνίας, αποφάσισα να συμμετάσχω… ακάλεστη.

Σε γενικές γραμμές, είναι ένα παιχνίδι όπου δημοσιεύει ο καθένας ένα ποίημα που αντιστέκεται στην βαρβαρότητα της εποχής μας. Υπάρχουν άπειρα ποιήματα και ποιητές που λατρεύω, αλλά ήθελα να προτείνω κάτι διαφορετικό από τα κλασσικά. Έτσι, έβαλα τα εξής φίλτρα στις επιλογές μου: Ήθελα πρώτον ο ποιητής να είναι εν ζωή και δεύτερον να είναι γενναιόδωρος με το έργο του. Να κυκλοφορούν δωρεάν στο ίντερνετ όλα τα παλιότερα βιβλία του ώστε προτείνοντάς τον, να μπορεί κάποιος να πάρει μια ιδέα του έργου του και να μπορεί να του πει δυό όμορφα λόγια.

Σύγχρονη εξουσία

Την πατρίδα μου δεν την αγαπώ.
Σε κάποιες όμως στιγμές της
και τη ζωή μου θα ’δινα.
Άλλοι, πάντως, την αγαπούν παράφορα.
Eκείνοι που πρόλαβαν
να σηκώσουν σημαίες,
εκείνοι οι άλλοι
που πόνταραν σε κόμμα ευκαιρίας

και τώρα μας διαχειρίζονται.

Παναγιώτης Καρακούλης

Τα σχόλιά σας, εκεί (κλικ).

p.s. welcome doc!

ΣΦΗΝΑ

Χθες στην εκπομπή lifestyle του alter, ο Παπαδάκης και η παρουσιάστρια ασχολήθηκαν εκτενέστατα με το θέμα Ζαχ-Θε-Μα.

Αν ήμουν εξωγήινη θα έλεγα ότι η τηλεόραση έφτιαξε. Επειδή όμως δεν είμαι, μάλλον η πολιτική ξεφτιλίστηκε.-

[Ο τρόπος προσέγγισης της υπόθεσης δε, ήταν άκρως γελοίος με παιχνιδάκια και γελάκια μεταξύ των παρουσιαστών, τύπου “εσύ Νίκο μου, είσαι με τον Θέμο ή τον Μάκη;” “Α... εγώ δεν το λέω ακόμα! Θα το αποκαλύψω στο τέλος” είπε ο ξενέρωτος Νίκος (μα πού πάνε και δίνουνε τέτοια ομορφιά γαμώτο). Κι αφού έδειξαν σχόλια όοοολων των τηλεμαιντανών και ήρθε η ώρα να πάρουν θέση κι οι ίδιοι, η παρουσιάστρια είπε όλο νάζι και ευτυχία: “το ποιά είναι η θέση μας δεν θα σας το πούμε σήμερα, θα σας το αποκαλύψουμε την επόμενη εβδομάδα που θα έχουμε κι άλλα να πούμε γιατί η υπόθεση έχει πολύ ψωμί*”.

Καλά, κάποιος δεν υπήρχε να της εξηγήσει ότι βρε βούρλο, είναι δυνατόν να βγαίνεις όλο χαρά μόνο και μόνο επειδή βρήκες πρώτο θέμα για την εκπομπή σου τη στιγμή που αυτό το συγκεκριμένο θέμα έχει υπεξαιρεθεί από την τσέπη σου και των τηλεθεατών σου; Τη στιγμή που ένας άνθρωπος έπεσε από 4 ολόκληρους ορόφους; Τη στιγμή που όλη η Ελλάδα έχει φρίξει με τις λαμογιές;

Είναι δυνατόν να μου παίζετε παιχνιδάκια τύπου θέμος ή μάκης ή “αχ να πάρω θέση τώρα ή μετά πωπωωωω και οι δύο μου είναι συμπαθητικούληδες”; Αει σιχτήρ!]

*Προφανώς έπρεπε να μου κόψει ότι στις εκπομπές “lifestyle” η έννοια “ψωμί” για πολιτικά σκάνδαλα, δεν έχει καμία σχέση με πολιτική αλλά σιδέρωνα και έπρεπε να ταπηροκρανιαστώ ικανοποιητικά, για να ξεμπερδέψω γρήγορα με το κωλοσίδερο.

ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ’ ΝΑΙ ΠΑΣΧΑΛΙΑ

Το κακό με την κινηματοεπαναστατικότητα της όλης φάσης, είναι ότι σε βάζει στο τριπάκι να κινήσεις να πάρεις την Πόλη και να μην έχεις τσεκάρει πρωτίστως αν δικαιούσαι τριήμερη άδεια απ’την δουλειά. Ψάχνεις κόσμους να μετακομίσεις τσι γήινοι για να τους σώσεις και δεν κάνεις μια έτσι να δεις ότι ρε μαλάκα κοίτα και λίγο χαμηλά, τους πας βουρ στου χαντάκ! Εννοώ, δεν είναι δυνατόν ο τηλεανταγωνισμός της κινηματοεπαναστατικότητας να κάνει τον αγώνα του θίγοντας τα φλέγοντα της οικογένειας κι εμείς να κοφτώμεθα για οικολογίες και δικαιώματα του πολίτη.

Δεν γίνεται κύριοι, το νούμερο 1 θέμα της ελληνικής κοινωνίας να είναι οι ερωμένες, τα ξώγαμα και το υπέρτατο ζήτημα Απιστία VS Προδοσία, κι εμείς να σφυρίζουμε κλέφτικα μη τυχόν και πιάσει η μύτη μας τίποτε ποταπό. Αφού μποχάει ήδη το πράγμα ίσαμε τον ουρανό, είναι εσύ να ψάχνεις την μπίχλα στην τρύπα του όζοντος;

[Η βιταμίνη C, η ασπιρίνη, το βηχοσίρουπο και η ημερήσια παραγωγή μιας χαρτομαντηλοβιομηχανίας ατάκτως ερριμένη ολούθε, αποτελούν μια σκατούλα και μισή για να ξεπεράσεις την (γνωστή, λέει) κωλογρίπη (που "όοοολους τους έχει ρίξει τάβλα" αλλά ρε μαλάκες, όλοι σφύζετε από ζωντάνια κι εγώ είμαι έτοιμη να τα κακαρώσω, σιχτήρια παλιοκατσαρίδες), εάν παράλληλα δεν έχεις φροντίσει να έχεις κατάφατσα μια τηλεόραση. Διότι εάν δεν κάνεις ικανοποιητική γυμναστική και στην τελευταία τρίχα της κεφαλής σου, εάν δεν φτάσει το αίμα στον εγκέφαλο μέσω φτέρνας, εάν δεν εξασκήσεις τις φωνητικές χορδές αρκετά, ώστε να φωνάξεις καμπάνα το Ε, ΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΖΟΥΛΑΠΙΑ, όλο το φαρμακείο να κατεβάσεις, γιατρειά δεν έχει. Πρέπει να έχεις κίνητρα για να γίνεις καλά, λένε οι γιατροί. Ακόμα κι αν τα κίνητρά σου είναι να θες να επιδοθείς στο κράξιμο δίχως αύριο. Ο ασθενής θέλει ελπίδες και στόχους για να επιλέξει να ζήσει. Ε, και μ'αυτά και μ'εκείνα, αποφάσισα να μην ψοφήσω ακόμα]

Τα update λοιπόν στα κερατιάτικα του κόσμου τούτου, είναι εν ολίγοις:

Σε μια “παράνομη” σχέση με πρωταγωνιστές έναν παντρεμένο, μια ανύπαντρη, το παιδί τους και την απατημένη σύζυγο, οι εμπλεκόμενοι θα ονομάζονται από τούδε και στο εξής:

Α. Πριν το τεστ dna - Ο Ευηπόληπτος Οικογεινειάρχης, η Πουτανάρα Χαλαρών Ηθών Με Υπέρμετρες Φιλοδοξίες, το Μπάσταρδο Ξώγαμο και η Σύζυγος Με Το Καθαρό Κούτελο Που Προτάσσει Τα Στήθη Της* Για Να Προστατέψει Τον Ευηπόληπτο Οικογενειάρχη.

Β. Μετά το τεστ dna - Ο Ευηπόληπτος Οικογενειάρχης Που Υπέπεσε Σε Στιγμιαίο** Αμάρτημα Όπως Όλοι Άλλωστε, η Πουτανάρα Χαλαρών Ηθών Με Υπέρμετρες Οικονομικές Φιλοδοξίες***, το Ξώγαμο Παύλα Μπάσταρδο Παύλα Θαύμα Της Φύσης και η Σύζυγος Με Τη Μεγάλη Καρδιά Και Τη Δύναμη Της Συγχώρεσης Που Θα Πάει Στον Παράδεισο Σούμπιτη****.

Οι σχολιαστές που θα αγνοούν τους νέους αυτούς Χρυσούς Κανόνες Ευηπόληπτου Οικογενειακού Κερατώματος θα τους πασάρουμε στον Κούγια για υποχρεωτική κατήχηση δέκα ολόκληρων λεπτών. Από και κλείεται να μην λυγίσουν.

[Κάποιος εδώ μέσα κοιμάται τον ύπνο του δικαίου ανυποψίαστος αλλά αν δε θέλει να αναγκαστεί να φάει το πουλί του κομμένο ροδέλες, καλό θα ήταν να μη γίνει ποτέ Ευηπόληπτος Οικογενειάρχης. Τον προτιμούμε Σκέτο Αγαπούλη]

* Να πώς ανεβαίνουν οι τιμές των πλαστικών χειρουργών.

** Κάτω των δύο ετών, να λαμβάνεται ως Στιγμιαίο, άνω των δύο ετών να λαμβάνεται ως Εξ’ Ορισμού Ανδρικό Παράπτωμα, ενώ εάν αφορά περισσότερες των μία γυναικών, στο εξής θα κατονομάζεται ως Το Υπέρτατο Αρσερνικό Επί Του Πλανήτη Μας Και Μία Γύρα Μπύρες Δώρο Απ’ Το Μαγαζί.

*** Σε περίπτωση που η Πουτανάρα είναι μορφωμένη, αυτό το χαρακτηριστικό προστίθεται πρώτο, π.χ. Η Μορφωμένη Πουτανάρα κ.τ.λ.

**** Και Ομοίως Όσες Ακολουθήσουν Το Παράδειγμα Της Άγιας Αυτής Γυναικός (Με Το Όχι Και Τόσο Καθαρό Κούτελο).

FTOY!

Gamoto den exw akomh ellhnika sto pcaki m giati kapoios panejypnos apofasise sta kala kathoumena na to paijei rooter gia na min tou to peirajoume, alla den tha tou perasei! Fimwnetai h eleftheria tou logou (ntaj’ kai ths malakias)?

Loipon, postarw apo twra aftes tis grammoules estw kai sta greeklish giati avrio provlepetai agrio trejimo:

Eyxomai kalh xronia se ooooooolous kai polles filares stis moutrakles sas!

Na sas mpei ejairetika kala to 2008… h o,ti einai na sas mpei telos pantwn!!!

0-1


Μέρες που΄ναι, δεν θα μπορούσα παρά να μπω στο κλίμα των ημερών. Ένα ρημάδι χαρτί με τρέχει δύο εβδομάδες τώρα, για να καταλήξω να ρίξω τον πρώτο καυγά της ζωής μου με άνθρωπο. Ούτε εγώ το πιστεύω αλλά στ΄αλήθεια τσακώθηκα. Άνοιξα ψιλικατζίδικο, το πούλησα, τα ΄βγαλα πέρα με υγειονομικό, εφορίες, τέβε, ΔΕΗ και επιμελητήρια (με μόνη βοήθεια το ίντερνετ και τις οδηγίες που έδινε) για να τσακωθώ για ένα κωλόχαρτο. Ειλικρινά μου είναι αδύνατο να το πιστέψω ότι βρέθηκα απέναντι σε τόσο αγενείς ανθρώπους. Για να με καταφέρει κάποιος να εμπλακώ σε καυγά, αυτό είναι πραγματικό επίτευγμα. Χίλια μπράβο λοιπόν, στα ΚΕΠ Αγ. Βαρβάρας.

Ιστορικό χοντρικά: Μια ωραία πρωία ανακαλύπτεις πως σου λείπει ένα ρημαδόχαρτο. Ας το ονομάσουμε κωλόχαρτοΑ. Σου λένε λοιπόν μην ταλαιπωρείσαι κοπελιά, πήγαινε στα ΚΕΠ να τελειώνεις. Μια και δυό πάω. Τίποτε δεν είναι μου λένε, μην ανησυχείτε, θα πάτε στην τάδε υπηρεσία, θα κάνετε αυτό, θα πάρετε το κωλόχαρτοΒ και θα το καταθέσετε στο άλλο ΚΕΠ γιατί εμείς δεν έχουμε αρμοδιότητα. Σε λίγες μέρες θα ΄χετε το κωλόχαρτοΑ στα χέρια σας.

Στην τάδε υπηρεσία ανακαλύπτω ότι χρειάζομαι ένα κωλόχαρτοΓ και ένα κωλόχαρτοΔ που τα ΚΕΠ ξέχασαν να μου πουν. Αφού ταλαιπωρούμαι για μέρες (έπεσα και σε απεργίες) πάω στο νέο ΚΕΠ να καταθέσω το κωλόχαρτοΒ για να πάρω το πολυπόθητο κωλόχαρτοΑ. Ααααα όχι μου λένε, τα ΚΕΠ Αγ. Βαρβάρας δεν τα ξέρουν καλά. Τσάμπα πήγατε στην τάδε υπηρεσία, χρειάζεστε απλά μια υπεύθυνη δήλωση και το κωλόχαρτοΑ.

Hello? Καλέ πώς δεν το σκέφτηκα; Για να βγάλω το κωλόχαρτοΑ χρειαζόταν απλά να καταθέσω το κωλόχαρτοΑ; Μα τί απλό που ήταν. Προσπαθώ να τους εξηγήσω το άτοπο της μαλακίας που πέταξαν και δυστυχώς τζίφος. Ανένδοτοι. Η ουρά ήταν μέχρι την πόρτα, οπότε προκειμένου να μπερδεύομαι αποφάσισα να πάω την επόμενη στην εν λόγω υπηρεσία μόνη μου να τελειώνω.

Στον γυρισμό όμως, είχα την φαεινή ιδέα να περάσω από τα ΚΕΠ Αγ. Βαρβάρας μπας και μου βρουν ευκολότερη λύση. Τί το ήθελα; Και όχι μόνο αυτό αλλά με έπιασε το παράπονο και ήθελα να τους εξηγήσω απ΄την αρχή πόσο με είχαν ταλαιπωρήσει. Άρχισα τα παράπονα:
- Πρώτον, με στείλατε κάπου χωρίς να μου πείτε ότι θέλει κωλόχαρτοΓ και Δ, με αποτέλεσμα να τρέχω σα τον μαλάκα, δεύτερον τα άλλα ΚΕΠ δεν δέχονται το κωλόχαρτοΒ και τρίτον, τί κάνω τώρα;
Η απάντηση ήταν διαφωτιστικότατη:
- Αααα, τί λέτε; Εμείς εξυπηρετούμε Περιστέρι. Πού να ξέρουμε τί χρειάζονται οι άλλες περιοχές;
- Μα απ΄την πρώτη στιγμή ξέρατε ότι δεν ανήκω εδώ. Μου το είπατε άλλωστε. Γιατί λοιπόν μου δώσατε λάθος οδηγίες αντί να με στείλετε στα ΚΕΠ εκείνης της περιοχής να ξεμπερδεύουμε;
- Να πάρετε στο Υπουργείο να κάνετε τα παράπονά σας για τα ΚΕΠ της περιοχής σας.
- Μα εσείς με ταλαιπωρήσατε όχι εκείνοι.
- Όχι, εσείς έπρεπε να το ξέρετε.
- Ότι τί; Ότι δηλαδή μου δώσατε οδηγίες για μια υπηρεσία που επειδή δεν έχετε αρμοδιότητα, θα ήταν στάνταρ λάθος;
- Να, εδώ σας γράφω το τηλέφωνο του Υπουργείου να κάνετε τα παράπονά σας.
- Τέλος πάντων, τώρα τί κάνω;
- Να πάτε μόνη σας στην Υπηρεσία να σας εξυπηρετήσει.
Δεν άντεξα, ύψωσα φωνή:
- Ναι, αυτό θα έκανα. Βαρέθηκα να παίζω χαλασμένο τηλέφωνο με τα ΚΕΠ.
Την άφησα και έφυγα. Πηγαίνοντας προς την πόρτα την ακούω να φωνάζει μπροστά σε όλο τον κόσμο:
- Άλλη φορά να μην μας προτιμήσετε!
- Εννοείται! Μόνο που εμείς σας πληρώνουμε…
Για να εισπράξω την υπέρτατη απάντηση:
- ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ!

Έκλεισα την πόρτα και βγήκα να πάρω λίγο αέρα. Το ΚΕΠ ήταν φίσκα από κόσμο που με κοιτούσε κοροιδευτικά. Προφανώς γιατί θα έπρεπε να ξέρω ότι τα ΚΕΠ δεν είναι δημόσια υπηρεσία και άρα αυτό τους καθιστά Αγίους που απαγορεύεται να τους αντιμιλάς ακόμη κι αν τρέχεις τσάμπα δύο βδομάδες για πάρτη τους.

Το έψαξα όμως. Όπου να ΄ναι ετοιμάζεται επιστολή για τον Δήμο Αγ. Βαρβάρας που θα κοινοποιηθεί σε τρεις- τέσσερις ακόμη αρμόδιους. Όχι πως θα καταφέρω τίποτε, ένα συγνώμη θα ήταν αρκετό, απλά γιατί αποφάσισα πως τέρμα με τις κατσίκες*.

Bottom line, αυτό που ανακάλυψα για τους καυγάδες είναι ότι καλά έκανα και τους απέφευγα. Απορώ πώς κάποιοι τους έχουν καθημερινή πρακτική. Μετά τον καυγά ιδρώνεις, το κεφάλι σου πονάει για ώρες και αναρρωτιέσαι διαρκώς ποιός ο λόγος να γίνει όλο αυτό. Προφανώς το αντίδοτο για τους καυγάδες είναι ένα συγνώμη. Που ακόμα πιο προφανώς είναι τρομερά δύσκολο για μερικούς ανθρώπους. Και που εντελώς προφανέστατα προτιμούν να αναμετρώνται με ντεσιμπέλ, παρά να τους πηδήξει κάποιος τόσο ανεπανόρθωτα τον τόσο μεγάλο εγωισμό του φοβερού και καταπληκτικού εαυτού τους.

Σε αυτόν τον καυγά ηττήθηκα. Δεν είχα ούτε τα απαιτούμενα ντεσιμπέλ ούτε την τελευταία κουβέντα. Από επιλογή φυσικά. Θα μπορούσα να μην κλείσω την πόρτα και να γίνουμε κώλος με τη θείτσα. Θα μπορούσα να πω χιλιάδες πράγματα που τώρα που τα σκέφτομαι ήρεμα, θα ήταν μεγάλη ντροπή να τα πω. Έτσι όμως μετράνε οι καυγάδες. Από το ποιός επιβλήθηκε. Είναι δύσκολο να κρίνεις από το αποτέλεσμα καθώς οι συνέπειες δεν φωνάζουν τόσο δυνατά, άσχετα αν είναι άπειρα πιο οριστικές και από τα πιο εντυπωσιακά γαυγίσματα.

*κατσίκες= οι τύπισσες που κατσικώνονται πίσω από ένα (δημόσιο/ δημοτικό/ ιδιωτικό/ στ΄αρχίδια μου) γραφείο και θεωρούν ότι κάνουν φιλανθρωπία σε σκυλάκια που δεν έχουν κανένα δικαίωμα να γαβγίσουν μόνο και μόνο γιατί οι κατσίκες βρίσκονται πίσω απ΄το γραφείο και θεωρούν ότι κάνουν φιλανθρωπία. Που η αλήθεια είναι ότι οι κατσίκες είτε πίσω από γραφείο, είτε σε στάνη, το περισσότερο που μπορούν να κάνουν είναι κατσικότυρο.

p.s. οκ, σεντονάρα αλλά σκεφτείτε πως αυτό είναι το επίσημο tribute στον πρώτο μου σκυλοκαυγά.

p.s.2. και μην πιστεύετε μαλακίες. Το τελευταίο που σκέφτεσαι μετά από έναν καυγά είναι το σεξ. To “θα τη γαμήσω” πάρτε το μεταφορικά.

ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

Τα ΑΤΜ, σήμαναν και φέτος Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά*. Γύρω από τους ναούς, πλήθος κόσμου πλησιάζει με θρησκευτική κατάνυξη να προσκυνήσει το Άγιο αυτό Πνεύμα. Οι ιερείς φρόντιζουν από νωρίς να τα φισκάρουν μετρητά για να μπορέσουν να μεταλάβουν όλοι οι πιστοί. Η νέα αυτή θρησκεία δεν έχει εντολές, απαγορεύσεις και αμαρτίες. Το μόνο που θέλει είναι PIN και κάρτα. Αρκεί να ξέρεις το νούμερό σου και γίνεσαι αυτομάτως ο πιο σούπερ πιστός που με τέσσερα κλικ έχει άμεση πρόσβαση στο άβατο του ιερού λογαριασμού της θρησκείας των ΑΤΜ.

Η Νέα Βίβλος είναι εύκολη να την αποστηθίσεις αφού διαθέτει μόνο τα εξής ιερά λόγια: Εισάγετε την κάρτα σας, πιέστε τον κωδικό σας.

Κλικ, κλικ, κλικ, κλικ…. ενημέρωση πιέστε 1, ανάληψη πιέστε 2, κατάθεση πιέστε 3.

Μην ξεχάσετε την κάρτα σας.

Ευχαριστούμε για την συναλλαγή.

Ούτε χειροφιλήματα, ούτε εικονοφιλήματα, ούτε τάματα, ούτε ντρες κόουντ. Όλα επιτρέπονται αρκεί να έχεις κάρτα, PIN και μετρητά. Άσε που δεν έχεις να φοβάσαι για κολάσεις και μεταθανάτιες τιμωρίες. Η ψυχή σου είναι σε σίγουρα χέρια, κανείς δεν θα την αγγίξει και όλοι πάνε παράδεισο. Σε κάνα παραστράτημα τύπου Απλήρωτης Δόσης, άντε το πολύ πολύ να σου πάρουνε το σπίτι ή το αυτοκίνητο. Στη χειρότερη να σε χώσουνε στη φυλακή. Η ψυχή σου όμως, κάτασπρη σα το περιστεράκι θα ανέβει στους ουρανούς. Διότι, η θρησκεία αυτή είναι πολύ προχώ. Χέστηκε για τους πεθαμένους. Ακόμα κι αν υπάρχει Απλήρωτη Δόση μετά τον θάνατο του πιστού, υπάρχει πάντα ο Εγγυητής. Όμορφος κόσμος, ηθικός, Αγγελικά πλασμένος.

…. ενημέρωση πιέστε 1,,,,

…το υπόλοιπο του λογαριασμού σας είναι…

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΑΤιΜούλικα!!!

* Νταξ’ κάποτε είχαμε τα ημερολόγια, όμως είναι πιο ξεκάθαρα ρε παιδάκι μου τώρα τα πράγματα. Ένα ατέλειωτο μπέρδεμα με τους παλιοημερολογίτες, τους καθολικούς, όλους τους αλλόθρησκους τέλος πάντων, τις Μαρίες τις παρθένες που γιορτάζουν άλλη μέρα από τις αναντάμ παπαντάμ, είχες κινητές γιορτές κι ένα σωρό πράγματα να σε μπερδέψουν αν δεν ήσουν και πολύ της εκκλησίας, ώστε να μην ξέρεις στα σίγουρα αν πρέπει να το γιορτάσεις ή όχι. Τώρα, με μια απλή επίσκεψη στο ATM, έστω και με δύο ευρουλάκια διαφορά απ΄το νορμάλ, είναι καραστάνταρ ότι τέρμα οι αμφιβολίες.

Μάγκες ΤΩΡΑ γιορτάζουμε απαξάπαντες.

Γιούπι!!!!!

e Μ.Μ.Μ. o

Η απόφασή μου να χρησιμοποιώ το τελευταίο εξάμηνο αποκλειστικά συγκοινωνίες ήταν εντελώς αναγκαστική από τη στιγμή που ο τσίφτης σαραβαλιάστηκε. Ε, συνέβαλε και το γεγονός ότι άνοιξε το μετρό στο Αιγάλεω, οπότε ήρθε κι έδεσε. Ήθελα καιρό να γράψω για το πώς είναι να κινείσαι αποκλειστικά με μμμ αλλά όλο το ανέβαλλα. Έλεγα ρε παιδάκι μου, μην είσαι ξινόμουτρο, πες ότι κάνεις κάτι οικολογικό, άσε που γλιτώνω κι ένα σωρό φράγκα από βενζίνες και λάδια που ο τσίφτης τα κατάπινε κυριολεκτικά. Χθες όμως, ήρθε ο γερανός και πήρε δια παντός τον τσίφτη μου. Για καταστροφή.

[Μεγάλο το κρακ που νοιώθεις μέσα σου όταν μιλάμε για το πρώτο σου αμαξάκι τελικά. Κι ας πρόκειται για κάτι άψυχο. Ήταν η καλύτερη συντροφιά μου από πιτσιρίκα. Μια βολτίτσα και αμέσως γινόμουν άλλος άνθρωπος. Δεκαπέντε χρόνια κολλητάκια και τώρα παλιοσίδερα. Τον βγάλαμε μια τελευταία φωτογραφία και τον αποχαιρετήσαμε. ]

Τότε μόνο συνειδητοποίησα το οριστικό των συγκοινωνιών, τουλάχιστον μέχρι να πάρω το επόμενο αυτοκίνητο. Που όπως φαίνεται δεν θα αργήσει γιατί έχω ταπηροκρανιαστεί σοβαρότατα με αυτό που όλοι λένε «συγκοινωνίες» αλλά στην ουσία είναι η καλύτερη διαφήμιση των αυτοκινητοβιομηχανιών. Δυό μήνες να κινηθείς με λεωφορεία και μετρό, φτάνει. Θες καμιά δεκαετία με λίμο και σωφέρ για να στανιάρεις μετά. Αν έχεις τα φράγκα δηλαδή. Γιατί αν δεν, την έκατσες άσχημα.

Βλέπετε το πρόβλημα με τις περιοχές μας είναι ότι παρόλο που έχουμε μετρό, πρέπει οπωσδήποτε να πάρεις και λεωφορείο αν δεν μένεις Αιγάλεω. Και η Αγία Βαρβάρα και η Νίκαια και η Νεάπολη και η Μάνδρα και ο Κορυδαλλός και το Χαιδάρι και το Περιστέρι. Ναι, το Περιστέρι. Ο δεύτερος μεγαλύτερος δήμος της Ελλάδας κινείται με λεωφορεία. Τα οποία από εκεί και από όοοοολες τις παραπάνω περιοχές σκάνε στο Αιγάλεω. Όλη μέρα. Που κάνουν δρομολόγια ανά μισάωρο και που πρέπει να ‘σαι Η κωλόφαρδη για να μπορέσεις αφού ζπρώξεις ικανοποιητικά, να μπεις μέσα.

Το σύνηθες είναι, αφού χάσεις κάνα δυό, να το κόψεις με τα πόδια. Ή με ταξί αν έχεις χρόνο να φας μποτιλιάρισμα της αρκούδας (και εννοείται φυσικά ότι κανένας ταρίφας δεν δίνει ρέστα από τρία ευρώ – κάθε πρωί και ένας καυγάς με γριούλες που ζητάνε τα ρέστα τους). Γιατί όοοολα τα αυτοκίνητα των γύρω περιοχών, σκάνε κι αυτά στο Αιγάλεω. Στο τέλος, το παίρνεις απόφαση και ξυπνάς είκοσι λεπτάκια νωρίτερα και πας ποδαρόδρομο μέχρι το μετρό. Που για Παλλήνη και πέρα, το δρομολόγιο είναι κι αυτό ανά μισή ώρα. Μια ατέλειωτη αγωνία δηλαδή.

Το χειρότερο είναι το βράδι. Αφού βγεις απ΄το μετρό, καταλαβαίνεις ότι είσαι στο Αιγάλεω από τη φασαρία. Μόνιμες κόρνες και τα αυτοκίνητα σημειωτόν. Και η στάση που εξυπηρετεί όοοολες τις γύρω περιοχές, τόσο γεμάτη που ο κόσμος περιμένει στην άσφαλτο. Οι περισσότεροι ηλικιωμένοι γιατί οι περιοχές μας είναι γκέτο συνταξιούχων. Ακόμα και οι αφίσες στις κολώνες διαφημίζουν εκδρομές των καπη. Και νοιώθεις τόσο άσχημα με όλα αυτά. Οι γέροι δύσκολα μπορούν να σπρώξουν για να χωθούν στα λεωφορεία, ενώ συνήθως όλο και κάποιος θα μαγκωθεί στην πόρτα.

Άσε οι μαθητές. Το Αιγάλεω είναι κέντρο φροντιστηρίων με αποτέλεσμα οι μαθητές από εκεί, αλλά και όσοι σπουδάζουν Αθήνα να ξεροσταλιάζουν στην στάση. Σαν μαθήτρια θυμάμαι, ξεσηκώναμε τη στάση από γέλια, φωνές και φάρσες. Τώρα τίποτα. Τα πιτσιρίκια στέκονται παρέες παρέες, αμίλητα. Και εργάτες. Μαύρα ρούχα και χέρια πρησμένα με κρεμασμένη τη χαρακτηριστική σακουλίτσα με το τάπερ, να περιμένουν οι άνθρωποι με μισόκλειστα μάτια ένα μισάωρο στη στάση. Που μακάρι τελικά να είναι μισάωρο.

Καμιά φορά με πιάνουν τα νεύρα μου. Πήγανε και μου βάλανε μετρό εδώ και χρόνια, σε κάτι κουκουρούκου περιοχές που όποτε περνάω από ΄κει, ζήτημα να μπουν δυό άνθρωποι στο βαγόνι. Και αφήσαν τα πιτσιρίκια και τα γεροντάκια που δεν έχουν άλλη επιλογή, να τουρτουρίζουν στην στάση. Είπανε πως όπου να ΄ναι θα ξεκινήσουν έργα και για τις υπόλοιπες περιοχές, αλλά δεν μπορούν να βάλουν περισσότερα λεωφορεία προς το παρόν, γιατί υπάρχει ήδη μεγάλο κυκλοφοριακό πρόβλημα.

Προχθές το βράδι στην στάση, ήταν πραγματικά πολύ θλιβερά. Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Γριούλες να τρέμουν απ΄το κρύο, να ρωτάνε τί νούμερο είναι το λεωφορείο που έρχεται και να μαραζώνουν όταν μάθαιναν ότι το δικό τους είχε μόλις περάσει, κάτι ρωσσίδες με μωράκια να τα έχουν τυλίξει με κουβέρτες και τα πρόσωπά τους να έχουν ασπρίσει απ΄την παγωνιά.

Δίπλα μου, κάτι κοριτσάκια emo. Μου ζήτησαν τσιγάρο και αποτραβηχτήκαμε παραπίσω να ξεχαρμανιάσουμε. Για πρώτη φορά δεν μου προξένησαν απορία. Κατάλαβα πόσο πολύ δίκιο έχουν να υιοθετούν αυτή τη θλιβερή εμφάνιση. Κατάμαυρα μαλλιά να κρύβουν το πρόσωπο, τα μάτια τους μουτζουρωμένα γύρω γύρω με μαύρο μολύβι και να σηκώνουν με δυσκολία κάτι τεράστιες τσάντες παραγεμισμένες με βιβλία. Είναι ίσως η μόνη εμφάνιση που ταιριάζει με όλο αυτό. Ο μόνος τρόπος που έχουν να δείξουν πόσο απέλπιδα είναι τα παιδιά, απέναντι σε όλα αυτά.

ΔΙΣ ΓΟΥΙΚ’Σ ΝΟΟΥΛΕΤΖΙΖ


νόουλετζ νάμπερ ουάν: o εγκέφαλός μας, είναι λέει κατασκευασμένος για ένα και μόνο πράγμα: τη χαρά. Να ξεχνά γρήγορα τις κατραπακιές και να επιλέγει να θυμάται μόνο τα χαρούμενα, ενώ σε κάθε δύσκολη φάση να προσπαθεί εναγωνίως να βρει διέξοδο ώστε να επιστρέψει στην αγαπημένη του κατάσταση, την χαρά.

[Έκατσε δηλαδή ο καλός θεούλης και έφτιαξε όoooλο αυτό το πολύπλοκο πράγμα, πίτα στα μυαλόνια, υπομυαλόνια, ανθυπομυαλόνια (κι όλα αυτά τα θαυμαστά τέλος πάντων που έχουν μέσα τα μυαλά και που επιτελούν ένα κάρο λειτουργίες), με αρχιεντολή τη χαζοχαρουμενιά. By default δηλαδή, έχουμε αρχιμαλάκα εγκέφαλο.
Αντί να κάθεται δηλαδή να φιλοσοφήσει, να κλαψομουνιάσει, να προβληματιστεί, ό,τι αξιολόγο και να κάνεις, αν δεν περιέχει χαρά, kiss it goodbye. Ο εγκέφαλος θα στο ξεχάσει με την πρώτη ευκαιρία. Αν δηλαδή κάποιος κάτσει και το σκεφτεί, όλοι όσοι δεν είναι χαρούμενοι ή δεν προσπαθούν να ξαναγίνουν χαρούμενοι, έχουν πρόβλημα προγραμματισμού και χρειάζονται κατεπειγόντως ζυγοστάθμιση. Which brings us στα (αρσενικά & θηλυκά) ανθυπογκομενίδια: lifestyle, sex, shopping & gossip. Ο εγκέφαλός τους είναι υγιέστατος, μάγκες μου. Εμείς χάνουμε άσχημα]

νόουλετζ νάμπερ του: ο θυμός λέει, είναι δύο πράγματα: είτε πόνος, είτε φόβος. Αυτό. Τίποτε άλλο.

[Ακόμα ψάχνομαι μπας και τρικλοποδιάσω αυτή τη σπαστικότατη θεωρία αλλά τζίφος. Όσες φορές είμαι ταπηροκρανιασμένη, καραισχύουν αυτά τα δύο ή ένα από τα δύο. Κι εγώ που νόμιζα ότι ο θυμός ερχόταν κι από μόνος του]

νόουλετζ νάμπερ θρι: ακόμα ψοφάω για Dire Straits. Όποτε τους ακούω λιώνω. Όσα χρόνια κι αν περάσουν θα είναι αξεπέραστοι.-

[προδίδω την ηλικία μου με κάτι τέτοιες μλκς τώρα, αλλά αφού τους λατρεύω γμτ]

p.s: έμαθα κι ένα κάρο πράγματα ακόμη, αλλά πρόκειται για γνώσεις που αποσκοπούν κυρίως στην διατήρηση της σωστής μου εγκεφαλικής κατάστασης (aka gossip).

σουκουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυκισεζ !!!

ΓΙΑΔΕ

Κάτι μικρά πραγματάκια πάνω στους ανθρώπους που αγαπώ, κάποτε με έκαναν πύραυλο. Κι ενώ το κεκέδισμα του μικρού υποχώρησε νωρίς (κι ευτυχώς από πιο νωρίς μπορούσα κι εγώ να πω το σίγμα) όλα τα υπόλοιπα έμειναν ίδια κι απαράλλαχτα. Με μια διαφορά όμως. Τώρα τα λατρεύω. Άσε που τα προκαλώ κιόλας.

Η μάνα μου, με το παραμικρό χτυπάει τις παλάμες της στα γόνατα και φωνάζει πολλές φορές «αχού το παιδάκι μου»!
Η γιαγιά διακόπτει κάθε είδους συζήτηση, χτυπώντας σε στον ώμο και λέγοντας πολλές φορές το χαρακτηριστικό «γιάδε» μέχρι να γυρίσεις να την κοιτάξεις, ώστε να σε ρωτήσει συνήθως κάτι για τον θρύλο.
Ο μπαμπάς, οτιδήποτε καινούργιο κι αν συμβεί στην ζωή μου, αρχίζει και τελειώνει τις φράσεις του με αλλεπάλληλα «πρόσεχε».
Τέλος, ο μικρός, σε κάθε παρατήρηση που του κάνω είτε για κάτι που φοράει, είτε (συνήθως) για την κοτσίδα του που την αφήνει μες την ψαλίδα, απαντάει στάνταρ «στ΄αρχίδια μου» ενώ όταν του λέω κάτι που έκαναν άλλοι, η απάντηση είναι «στ΄αρχίδια σου».

Όταν πηγαίνω στο πατρικό μου, είναι η καλύτερη του άντρα μου. Κάθεται και χαζεύει τα χούγια της οικογένειας και γελάει σα βλαμμένο.

Ένας χαρακτηριστικός διάλογος, πάει κάπως έτσι:

Μαμά: Τί κάνετε παιδάκια μου; Είστε καλά;
Εγώ: Τα ίδια ρε μαμά. Άσε, χάλασε πάλι το πλυντήριο και μέχρι να ΄ρθει ο τεχνικός θα κοψομεσιαστώ να τα πλένω στο χέρι.
Αδελφός: Στ΄αρχίδια σου.
Γιαγιά: Γιάδε… γιάδε…
Μαμά: Αχού το παιδάκι μου!
Μπαμπάς: Πρόσεχε. Αυτοί οι τεχνικοί είναι λέρες.
Γιαγιά: Γιάδε… γιάδε…
Μαμά: Κάτσε βρε μαμά, τί θες; Αφού μιλάμε!
Γιαγιά: Ο Ολυμπιακός πότε παίζει γιε μου;
Σύζυγος: Την Κυριακή.
Μαμά: Πες ρε παιδί μου κι εσύ τίποτε στον αδελφό σου να την δώσει τη μηχανή. Τρώει τόσο κρύο, θα αρπάξει καμιά πούντα!
Εγώ: Ναι βρε ηλίθιο. Καλά λέει η μαμά! Το κορίτσι σου δεν το σκέφτεσαι;
Γιαγιά: Γιάδε…
Αδελφός: Στ΄αρχίδια μου.
Μπαμπάς: Μικρέ, θα τις φας, πρόσεχε!
Μαμά: Αχού το παιδάκι μου!
Γιαγιά: Γιάδε…
Μαμά: Έλα βρε μάνα. Τί ΄ναι πάλι;
Γιαγιά: Θα κερδίσουμε.
Σύζυγος: Άσε μη το γρουσουζέψουμε.
Γιαγιά: Γιάδε…
Μαμά: Τί λες βρε μάνα;
Γιαγιά: Για την Κυριακή λέω. Θα τους σκίσουμε τους κουρέλες.
Αδελφός: Στ΄αρχίδια μας.
Μπαμπάς: Ας προσέχαμε.

λοβ διζ γκάιζ!

“Woman In A Chemise”


Ο Πικάσο όταν ήταν σκατά, ζωγράφιζε τον καημό του σε πιο αξιοπρεπές φόντο. Τράβαγε δηλαδή μια «μπλε εποχή», έφτιαχνε κάτι αριστουργήματα και καθάριζε. Για τους υπόλοιπους όμως, ειδικά όταν το πινέλο είναι ο πιο θεόκουφος τρόπος να δηλώσεις ότι είσαι σκατά, τα πράγματα είναι λίγο πιο σκούρα. Κυριολεκτικά δηλαδή. Τα βλέπεις όλα σκατά. Δε πα να γυρίσει τούμπα ο κόσμος, δε πα να κάνει ο πλανήτης πάρτι, εκεί. Όσοι ήλιοι και να βγουν, εσύ σκατά.

Τις «μπλε» εποχές (που ήταν εντελώς σκατουλί δηλαδή αλλά τις λέω μπλε γιατί έχουμε κι ένα επίπεδο), τις είχα συχνά. Και δεν ήταν προϊόντα ματαιότητος ή υπαρξιακών ή άλλων πολυτελών διαδικασιών. Ήταν από μηχανής σκατά. Που εσύ δεν έχεις κανένα πρόβλημα να είσαι μες την τρελή χαρά κι εκεί που βόσκεις ανέμελα, σου ΄ρχεται η σφαλιάρα ξανάστροφη να σε προσγειώσει. Και λες εντάξει πού θα πάει, θα φύγουν οι δαχτυλιές απ΄τη μάπα, θα σταματήσει το στριφογύρισμα, θα ξεζαλιστώ και μετά θα γυρίσω στο πάρτι μου. Και σου ΄ρχεται η δεύτερη και η τρίτη και η τέταρτη. Ε, παίρνεις κι εσύ ένα πινέλο (τα ΄παμε, νοητό) και τα βάφεις όλα σκ… μπλέ.

Το περίεργο είναι ότι σύντομα συνηθίζεις εύκολα στη σκατοσύνη. Άμα δηλαδή κάνει πως αργεί η επόμενη σφαλιάρα εσύ ανησυχείς και τρελαίνεσαι. Σαν την μάνα μου ένα πράμα, που όταν έβγαινα βόλτα και αργούσα, μετακινούταν από το κρεβάτι της στο σαλόνι, μετά στη σκάλα, μετά στην εξώπορτα και στο τέλος έβγαινε στον δρόμο με τη νυχτικιά σαν την Αστέρω να με περιμένει. Έχω βγει στο δρόμο και ψάχνω τη σφαλιάρα μου. Περιέργως, ο ουρανός δεν είναι σκ… μπλε. Είναι ένα μούρλια γαλάζιο με κάτι ασπροκίτρινα συννεφάκια και μπόλικο φως. Τί έγινε ρε παιδιά;

Αναλύοντας καραεπιστημονικά όλο αυτό, μάλλον δεν είχα υπολογίσει τον παράξενο ελκυστή. Φυσικό φαινόμενο μεν, γαμώ τα παιδιά δε. Είναι ας πούμε, το τυπάκι που πήρε τις μαυρίλες του Πικάσο, τις έκανε αριστουργήματα και τον έστειλε με κλωτσοπατινάδες στην «ροζ» εποχή. Είναι σα να θες να φτιάξεις τούρτα με μόνα υλικά λάσπη και χώμα και να σου βγαίνει η πιο γαμάτη τούρτα του κόσμου. Είναι σα να περιμένει η μάνα μου με τη νυχτικιά στη γωνία βραδιάτικα και να σκάνε μύτη πέντε (οκ, αργοπορημένες) κλώνες μου. Είναι σα να περιμένεις τη σφαλιάρα και να σκάει μια τιτάνια χερούκλα που αντί να σε λιανίσει στη σφαλιάρα, αυτή να γελάει πονηρά (οκ, μπλογκική αδεία) και να σε ψοφάει στο γαργαλητό.

Ξυπνητήρι, καφές για δύο, ξεποδάριασμα, λεωφορείο, μετρό κι ένα χέρι να σφίγγει το δικό σου στο βαγόνι. Αυτά είναι!

Κβαντογαμάουα.

BLOW ME


Έκπληκτη διαβάζω τον τελευταίο καιρό, τις έντονες διαμαρτυρίες για τα αιολικά πάρκα. Συνοψίζοντάς τις πρόχειρα, οι κάτοικοι σε επαρχίες και νησιά, με το κλασσικό “not in my backyard” σύνδρομο, θεωρούν ότι οι ανεμογεννήτριες καταστρέφουν το έδαφος, τα δάση και τα βουνά, δημιουργούν ηλεκτρομαγνητικά πεδία, υπέρηχους, υπόηχους και υπόγειους θορύβους που είναι βλαβεροί, καταστρέφουν τη βλάστηση, σκοτώνουν τα πουλιά, κάνουν παρεμβολές στις τηλεοράσεις τους, κάνουν πολύ θόρυβο, ψυχοπλακώνουν (!), δεν παράγουν αρκετό ρεύμα, η τιμή του ρεύματος δεν μειώνεται, πέφτει η αξία των γύρω ακινήτων, δεν δημιουργούν θέσεις εργασίας και το κυριότερο, είναι κακάσχημες.

Όλα αυτά δηλαδή που μπορώ να ισχυριστώ κι εγώ για τους πυλώνες της Δεη δίπλα από το σπίτι μου που βουίζουν σαν παλαβοί και είναι βλαβερότατοι (να μη μιλήσω για τους μαλάκες που βαράνε κόρνες και στερεοφωνικά απ΄το πρωί ως το βράδι), ή για το εργοστάσιο τρία τετράγωνα παρακάτω που βρωμάει ο τόπος κάθε φορά που ανοίγεις το παράθυρο, ή για τον μαλάκα με το φλιμπεράκι παραδίπλα που έχει τυφλώσει όλες τις γάτες και σκοτώνει ότι πετάει και κινείται ή για τον άλλο που δηλητηρίασε προχθές καμιά πενηνταριά περιστέρια… ή… ή…. Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.

Οι ενστάσεις αυτές, αντικρούονται από έναν απολογισμό των αιολικών πάρκων της Καλιφόρνια που λέει ακριβώς τα αντίθετα, αναφέροντας μύρια καλά από την χρήση τους (κλικ). Η αλήθεια όμως, είναι πάντα στη μέση. Αλλά ας τα πάρουμε απ΄την αρχή γιατί μάλλον τα ΄χουμε κάνει όλα αχταρμά. Οι κακοκατασκευές, οι μίζες, η κατασπατάληση κονδυλίων και το κόψιμο δασών(!) από ηλίθια ζώα για να χτιστούν αιολικά πάρκα, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την αποτελεσματικότητά τους. Τα παραπάνω είναι αποτέλεσμα σάπιας νοοτροπίας και όχι συνομωσίας για να πεθάνουμε από τους υπόηχους θορύβους (!) ή να μας προσβάλλουν την αισθητική στα καλά καθούμενα. Και πάμε τώρα στην αισθητική και τα ψυχοπλακώματα.

Βρήκα εδώ (κλικ) μερικά επιχειρήματα για το τεχνικό κομμάτι των πάρκων, αλλά το θέμα τελικά δεν είναι η παραπληροφόρηση αλλά η γαιδουριά. Το να ζεις σε νησί ή γενικότερα στην επαρχία είναι δώρο θεού στην εποχή μας. Δεν έχετε ιδέα τί σκατά τρώμε όλη μέρα για να επιβιώσουμε στην τερατούπολη. Δεν υπάρχει μία γαμημένη αίσθηση πάνω μας που να μην έχει βιαστεί και να μην βιάζεται κάθε δευτερόλεπτο. Όραση, αφή, ακοή, γεύση, όσφρηση. Όταν εμείς στην Αθήνα ας πούμε, λέμε για «αισθητική», ποτέ δεν μιλάμε για το σύνολο του περιβάλλοντός μας αλλά για κάποια λεπτομέρεια αυτού. Μια γλάστρα ρε παιδάκι μου, ένα άστρο αν ο ουρανός είναι καθαρός, ένας πίνακας ή σπανιότατα, ένας ωραίος γκόμενος. Μέχρι εκεί φτάνει η αισθητική μας. Τέλος. Ποτέ δεν θα πούμε «τί ωραίο μέρος τα Πατήσια αλλά είναι κι αυτή η βρωμοκολώνα που γαμάει το τοπίο, ας την βγάλουμε». Έχετε δηλαδή, την πολυτέλεια να διαμαρτύρεστε για «ένα βρωμοπάρκο που χαλάει το τοπίο» τη στιγμή που κατά εκατοντάδες, πληρώνουμε τα κέρατά μας λίγες μέρες το καλοκαίρι για μια σταλιά απ΄το τοπίο σας.

Σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει κανένα τοπίο πουθενά κι εσείς κοιτάτε την προσωρινή βολή σας. Μην χάσετε το σήμα στις τηλεοράσεις, μην σας ενοχλήσει ο θόρυβος (που δεν ενοχλεί και που δεν είναι βλαβερός τελικά ή τέλος πάντων ελάτε ένα βράδι στην αγία βαρβάρα να σας πω εγώ τί σημαίνει γαμωθόρυβος) ενώ επικαλείστε περιβαλλοντολογικές ευαισθησίες για να πείσετε. Για τα αεροδρόμια ας πούμε, που πηδάνε κανονικά τα (σπάνια) πουλιά, γιατί δεν λέτε τίποτα; Για τα φυτοφάρμακα που είναι όντως βλαβερά γιατί δεν κάνετε τίποτα; Για την μόλυνση του περιβάλλοντος, για τα μπαζώματα ρεμάτων και τις καταστροφές των εδαφών που προκαλείτε για να χτίσετε, γιατί δεν λέτε τίποτα; Για όλα αυτά τα σπάνια είδη ζώων που γαμήθηκαν με τις φωτιές, τί κάνατε πέρα από το να μαθαίνουμε ότι κυνηγοί σκότωσαν και 50 ελάφια από πάνω; Και μύρια άλλα. Είστε άδικοι και μάλλον πολύ μακριά από την πραγματικά σκατένια ζωή για να καταλάβετε τί λέω. Το φτηνό μη βλαβερό ρεύμα (που δεν φταίνε οι ανεμογεννήτριες που κοστίζει ακόμη ακριβά) είναι ένα ελάχιστο από αυτά που καλούμαστε να κάνουμε μπας και κάτι σωθεί.

Η πραγματικότητα, είναι κάπως έτσι:

Σε μια δεκαετία, το πιθανότερο εσείς να μη χρειαστεί να αλλάξετε τίποτε άλλο. Άντε, το πολύ πολύ να το γυρίσετε σε βιολογικές καλλιέργειες.

Σε μια δεκαετία, το πιθανότερο εμείς να χρειαστεί να κυκλοφορούμε με μάσκες οξυγόνου. Άντε, μην τα παραλέω, ίσως όχι όλοι μας, αλλά τουλάχιστον αυτοί που δεν θα ψοφήσουμε από καρκίνο.

Αυτή είναι η διαφορά.

ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΡΩ ΧΡΟΝΟ…

...να ξεσκιστώ στο μπλογκάρισμα, πάρτε μια τραγουδάρα:

“Without You I’m Nothing”

Strange infatuation seems to grace the evening tide.
I’ll take it by your side.
Such imagination seems to help the feeling slide.
I’ll take it by your side.
Instant correlation sucks and breeds a pack of lies.
I’ll take it by your side.
Oversaturation curls the skin and tans the hide.
I’ll take it by your side.

tick – tock

tick – tick – tick – tick – tick – tock

I’m unclean, a libertine
And every time you vent your spleen,
I seem to lose the power of speech,
You’re slipping slowly from my reach.
You grow me like an evergreen,

You never see the lonely me at all…

I…

Take the plan, spin it sideways.

I…

Fall.

Without you, I’m nothing…
Without you, I’m nothing…
Without you, I’m nothing…

Take the plan, spin it sideways.

Without you, I’m nothing at all.

Placebo+Bowie live (κλικ)

…το βασίλειό μου για την κιθάρα στο τέλος…

P.s.: be back soon

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ


See ya there!

UPDATE:  Για αρχή, οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι για το «Πώς να γράψεις» της Μανίνας Ζουμπουλάκη είναι αδύνατον να είμαι αντικειμενική. Παίρνοντας αυτό ως δεδομένο, πρέπει να πω ότι αυτό το βιβλίο – και τις τρεις φορές που το διάβασα – το καταφχαριστήθηκα, γέλασα, έμαθα και έβαλα πολλά πράγματα μέσα μου σε τάξη. Μπορεί να μη σου δίνει ταλέντο, μπορεί να μη σου δίνει όλα αυτά που χρειάζεσαι για να αγαπήσεις το γράψιμο αν δεν τα ΄χεις ήδη, αλλά σου δίνει αρχή, μέση και τέλος για όλα όσα δεν καταφέρνεις να ταξινομήσεις στο κεφάλι σου. Θυμάμαι ότι και τις τρεις φορές το διάβασα μεμιάς. Δεν μπορείς να το αφήσεις στη μέση με τίποτα.

Η Μανίνα είναι τόσο παιδί μέσα σε όλα αυτά, που ούτε για πλάκα δεν σκεφτόμουν διαβάζοντάς το, ότι προσπαθεί να μου δείξει το δρόμο. Σ΄αυτό το βιβλίο δεν υπάρχει δασκαλίστικο ύφος και κενή σοβαροφάνεια. Δεν επιβάλλει, αλλά στέκεται δίπλα σου σαν ίση προς ίση. Μάλλον, συζητά τους δρόμους που δείχνουν οι άλλοι ενώ παράλληλα αυτοσαρκάζεται, θυμάται και εξηγεί τί λειτούργησε καλύτερα για εκείνη όλα αυτά τα χρόνια. Ταυτόχρονα τη βλέπω να γελάει ασταμάτητα γράφοντάς το και να περνάει πολύ καλά. Κι εγώ το ίδιο.

Από αυτό το βιβλίο έμαθα ότι το γράψιμο δεν πρέπει να σε δυσκολεύει στα διαδικαστικά. Αν το ΄χεις, η δυσκολία έγκειται στο να αποτυπώνεις σωστά και κατανοητά τα εκατομμύρια πράγματα που σε σκάνε και που αν δεν ξέρεις πώς να το καταφέρεις, η αίσθηση του ανικανοποίητου σε απογοητεύει περισσότερο. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερο μαρτύριο από αυτό. Είναι σαν να θέλεις να ανάψεις φωτιά και να πυροδοτείς πυρηνική βόμβα. Που σκάει στα μούτρα σου.

Πριν διαβάσω αυτό το βιβλίο, μου είχε συστήσει το “Aspects Of The Novel” του Forster και το “The Writer’s Voice” του Al Alvarez. Πολύ όμορφα και τα δύο αλλά χρειάστηκα πολλές αναγνώσεις, σημειώσεις και ερωτήσεις ώστε να βγάλω άκρη. Η Μανίνα, παίρνει την ουσία αυτών των βιβλίων (αλλά και πολλών άλλων) και τη δίνει σκέτη. Χωρίς σάλτσες και ακατανόητους όρους. Απλά πράγματα για απλούς ανθρώπους.

Λες και η ίδια δεν είναι συγγραφέας, σεναριογράφος και τόσα άλλα. Λες και είναι μια από μας. Που δεν είναι όμως τελικά και αυτό το καταλαβαίνεις στο τέλος του βιβλίου. Όταν συνειδητοποιείς πόσο εύκολα σου «περνάει» μέσα από ένα βιβλίο, πράγματα που άλλοι στην θέση της, ούτε θα ήθελαν ούτε θα μπορούσαν, με τόσο σαφή τρόπο.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΒΙΒΛΙΩΝ ΓΙΑ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΟΥΣ


«ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΒΙΒΛΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΟ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΩΝ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΤΩΝ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΩΝ ΟΙΚΙΣΜΩΝ ΤΗΣ ΗΛΕΙΑΣ

\ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΙΓΡΑΨΕΙΣ,
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ.
ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Η εθελοντική ομάδα «έλληνες ενεργοί πολίτες» το Σάββατο 27-10-2007, στην πλατεία του Αγίου Αντωνίου, στο σταθμό του μετρό στο Περιστέρι, από τις 10 το πρωί έως τις 9 το βράδυ, συγκεντρώνουμε βιβλία για να επανδρώσουμε τις βιβλιοθήκες των σχολείων (νηπιαγωγεία, δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια) των πυρόπληκτων περιοχών των πρόσφατων πυρκαγιών της Ηλείας.

Bοήθεια η οποία την επόμενη ημέρα, θα μοιραστεί από τα ίδια τα μέλη της αποστολής, στα σχολεία των πληγέντων οικισμών.

Συγκεντρώνουμε βιβλία: παιδικά, παραμύθια, εικονογραφημένα, ιστορικά, λογοτεχνικά, πολιτισμούς άλλων χωρών, εγκυκλοπαίδειες, περιβαλλοντικά, γνώσης και επαφής με το διαδίκτυο, εθελοντισμού, πρώτων βοηθειών και αντιμετώπισης καταστροφών. Επίσης βιβλία για την επιμόρφωση των καθηγητών όπως βιβλία παιδαγωγικής ψυχολογίας και διδακτικής μαθησιακών δυσκολιών κ.τ.λ.

Πιστεύουμε ότι οι συμπολίτες μας θα ανταποκριθούν σε αυτή την προσπάθεια, δείχνοντας τη μεγαλοσύνη και την αλληλεγγύη τους, όπως και στο παρελθόν σε παρόμοιες περιπτώσεις.

Παρακαλούμε να δημοσιοποιήσετε την προσπάθεια αυτή με όποιο τρόπο μπορείτε, είτε:
στα ΜΜΕ,
με μορφή E-MAIL-forward,
με SMS,
με προσωπική επαφή,
στα blogs και τα forums,

ώστε να ενημερωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι συμπολίτες μας που θα ήθελαν να βοηθήσουν.
Σας ευχαριστούμε για την ευαισθησία σας.

Πληροφορίες : Διομήδης Στάθης
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 210-5722034, 697- 2259600
E-mail: stathisd@otenet.gr »

«ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ»

Δεν τα συνηθίζω αυτά, δεν μου αρέσει να γράφω για όλο αυτό που γίνεται με το βιβλίο, πρώτα πρώτα λόγω υπερτεράστιας αμηχανίας και δεύτερον γιατί είμαι ακόμη σε κατάσταση σοκ. Επιτρέψτε μου όμως μια μικρούλα νύξη και θα καταλάβετε τον λόγο.

Ουφ. Πριν λίγο χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο κύριος Βασίλης Βασιλικός που με πήρε προσωπικά να με ενημερώσει ότι αύριο το μεσημέρι στις 3 θα παίξει την παρουσίαση του βιβλίου μου από την εκπομπή του «Άξιον Εστί» στην Ετ3. «Καταλαβαίνω την αγωνία σου και εγώ στην θέση σου θα ήθελα να είχα ενημερωθεί, γι΄αυτό σε πήρα» είπε. Κόκκαλο εγώ. Μου θύμισε δυό φορές σε ποιό κανάλι θα παιχτεί και ποιά ώρα, λες και υπήρχε περίπτωση να έχω χάσει ποτέ έστω και μία του εκπομπή.

Εκείνο το πρωί, όταν ξεκίνησα για τη συνέντευξη έτρεμα σαν το ψάρι. Δεν τα ΄χω καλά με την τηλεόραση και την αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι από τον Μάρτη. Αλλά πείτε μου, πώς να πεις όχι σε μία πρόσκληση από έναν Βασιλικό; Έτρεμα ολόκληρη ακόμα κι όταν έφτασα σ΄εκείνο το απίστευτο εστιατόριο που θα ήταν ο χώρος της συνέντευξης. Έκατσα στον καναπέ και περίμενα σαν πρόβατο στη σφαγή. Μέχρι που ήρθε ο κύριος Βασίλης, μου συστήθηκε και έκατσε δίπλα μου. Το πρώτο που του είπα θυμάμαι, είναι να μην με ρωτήσει δύσκολα γιατί είμαι… αδιάβαστη. Γέλασε. Πολύ. Μου είπε έκπληκτος αμέσως μετά, ότι ούτε ανάκριση θα μου κάνει, ούτε εξετάσεις θα δώσω. Συνέχισα όμως να είμαι αγχωμένη. Και ξέρετε τί έκανε; Άρχισε να μου λέει τόσο πολύ αστείες ιστορίες που του έχουν τύχει στην εκπομπή, μέχρι που ψόφησα στα γέλια, λες και μιλούσα με ένα φιλαράκι. Μιλάμε για καταπληκτικό χιούμορ! Από εκείνη τη στιγμή και καθ΄όλη τη διάρκεια της εκπομπής δε σταματήσαμε τα γέλια. Τί απίθανος τύπος!

Θα μου επιτρέψετε λοιπόν, ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Κύριο Βασίλη Βασιλικό για την ζεστή του υποδοχή, για την διακριτικότητά του να προσεγγίσει ένα τόσο ευαίσθητο προσωπικό θέμα με αξιοπρέπεια χωρίς καθόλου να με φέρει σε δύσκολη θέση και τέλος για τα υπέροχα λόγια του, που με έχουν κάνει να πετάω απ΄τη χαρά μου βδομάδες τώρα. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Πραγματικά ήταν μεγάλη μου τιμή.

F.Y.I. (4)


Free Burma


http://www2.free-burma.org/index.php#join


P.S. : Απ΄ότι είδα στο mail μου υπήρχαν καμμιά δεκαριά ενημερωτικά θέματα που μου ζητούσατε να δημοσιεύσω αλλά δυστυχώς πέρασαν οι ημερομηνίες τους (όπως π.χ. για την διαμαρτυρία για το θέατρο Βαφείο). Σόρι guys. Θα ήθελα όμως να παρακαλέσω να μην μου τα στέλνετε πάνω από μία φορά και επίσης, να έχετε υπ΄όψιν ότι ίσως να μην προλαβαίνω ή να μην συμφωνώ με το περιεχόμενό τους για να τα αναρτήσω.


F.Y.I. (3)

Εικαστικοί Καλλιτέχνες για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες

Δελτίο Τύπου
Αθήνα 4.10.2007
6-13 Οκτωβρίου, Ναύπακτος
Το Σάββατο 6 Οκτωβρίου ανοίγει τις πύλες της στην Ναύπακτο η τρίτη από τις 4 Εκθέσεις «Εικαστικοί Καλλιτέχνες για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες» και θα διαρκέσει έως το Σάββατο 13 Οκτωβρίου 2007, ενώ την Κυριακή 7 Οκτ. στις 8μ.μ. θα πραγματοποιηθούν και τα επίσημα εγκαίνια.
73 σημαντικά έργα που αποτελούν το υλικό της Έκθεσης, ευγενική προσφορά καταξιωμένων Ελλήνων καλλιτεχνών, θα φιλοξενηθούν στην αίθουσα «Ναυπακτία» στο Λιμάνι της πόλης.
Η έκθεση έχει ελεύθερη είσοδο και θα είναι ανοιχτή για το κοινό καθημερινά 6-9 το απόγευμα.
Για τα σχολεία που επιθυμούν να την επισκεφθούν, θα είναι ανοικτή πρωινές ώρες 10πμ-12μ, κατόπιν ραντεβού στο τηλ:6932-014.272.

Η έκθεση εντάσσεται στο Πρόγραμμα των Εκδηλώσεων για την Επέτειο της ιστορικής Ναυμαχίας της Ναυπάκτου στις 7 Οκτ. 1571: Μια θαυμάσια ευκαιρία να επισκεφθεί κάποιος την πόλη και να παρακολουθήσει την επιβλητική και εντυπωσιακή αναπαράσταση της ναυμαχίας στο γραφικό λιμάνι της (Σάβ. 6 Οκτ. στις 9μμ).

Υπενθυμίζεται ότι στο πλαίσιο της έκθεσης αυτής παρουσιάζονται έργα Εξήντα (60) περίπου καταξιωμένων εικαστικών καλλιτεχνών της χώρας μας, ενώ η διάθεση των έργων πρόκειται να βοηθήσει το κρατικό ΕΕΕΕΚ Αχαΐας και τα παιδιά με ειδικές ανάγκες που φοιτούν στο σχολείο αυτό Το ΕΕΕΕΚ (Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Kατάρτισης) ΑΧΑΪΑΣ, όπου φοιτούν παιδιά με νοητική υστέρηση κυρίως, δραστηριοποιείται στην εκπαίδευσή τους ώστε αυτά να ενταχθούν ομαλά στην κοινωνία.

Οι καλλιτέχνες προσέφεραν για το σκοπό αυτό 73 έργα τους, ανταποκρινόμενοι στο αίτημα του σχολείου προς το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος. Μετά από το τέλος των Εκθέσεων, τα έργα θα αποτελέσουν καλλιτεχνική περιουσία του σχολείου και θα εκτίθενται σε κατάλληλο χώρο. Ειδικός κατάλογος-λεύκωμα έχει εκδοθεί και διατίθεται στο χώρο της Έκθεσης με φωτογραφίες των έργων και βιογραφικό του καλλιτέχνη που το προσφέρει.

Αξίζει να σημειωθεί ότι έχουν ήδη προηγηθεί δύο (2) επιτυχημένες εκθέσεις στο Αντίρριο (αρχές Αυγ. ʼ07) και στο Δήμο Πυλλήνης (μέσα Αυγ. ʼ07), ενώ ο τελευταίος σταθμός της Έκθεσης θα είναι η Πάτρα τον ερχόμενο Δεκέμβριο.

Έργα τους προσφέρουν οι καλλιτέχνες:
Γιάννης Μόραλης, Δημήτρης Μυταράς, Γιάννης Ψυχοπαίδης, Πέτρος Ζουμπουλάκης, Ρένα Ανούση, Γιάννης Μητράκας, Βαγγέλης Τζερμιάς, Βαρθολομαίος Παπαδαντωνάκης, Μίνα Βαλυράκη-Παπαθεοδώρου, Βασίλης Καρακατσάνης, Βασίλης Βλασταράς, Ελένη Πολυχρονάτου, Κώστας Παγωμένος, Σοφία Σιδηροπούλου, Αλεξάνδρα Κούκου, Μαρίζα Μαρινοπούλου, Μιχαήλ Ρωμανός, Αποστόλης Φλέγκας, Μαριλένα Ζολώτα, Γκίλντα Βασιλειάδη, Κωνσταντίνα Χοχλάκα, Νίκος Μίχος, Χριστίνα Κονιστή, Μαρία Παπαδοπούλου, Αναστασία Ματσαρίδου, Ελένη Γούναρη, Κωνσταντίνος Πλέσσας, Μίκα Συμβουλίδου, Σοφία Σπηλιοπούλου, Ελένη Κατσούλα-Κορωναίου, Παναγιώτης Λιόσης, Μάρθα Τσινιβίδη-Παπαντωνίου, Μάριαμ Τσακιριάν, Ηλίας Χριστόπουλος, Μαριάννα Βουτσινά, Δόμνα Παναγοπούλου, Νινέτα Σμυρλή-Δαμβακάκη, Χαρά Χρυσανθάκη, Τότα Κοντογεωργά, Αγγελική Πολίτη, Σπύρος Πηλιούνης, Σταυρούλα Γεωργουλέα, Γιώτα Ντάτσικα-Μαχαίρα, Ειρήνη Μπράττη, Γιούλη Γαροφαλάκη, Πέτρος Γκοσιόπουλος, Γεώργιος Γκρέκας, Τάσος Δήμος, Στάμος Κέφαλος, Άρια Κομιανού, Βασίλης Λουκόπουλος, Ζάφος Ξαγοράρης, Διονύσης Παπαδάτος, Ευφροσύνη Παπαϊωάννου, Βούλα Πολονύφη, Παναγιώτα Ρούσσου, Πάτη Τσιτσεκλή-Μόρφη, Νικολέτα Αντωνοπούλου.

Πληροφορίες/Επικοινωνία:
Σπύρος Μαρίνης, Διευθυντής του σχολείου, τηλ. 6978-199.880
Σοφία Σιδηροπούλου, Ζωγράφος, Καθηγήτρια Εικαστικών του σχολείου, τηλ. 6932-014.272

F.Y.I. (2)


“ekdothike psifisma pou upografike apo oles tis xwres tis eurwpaikis enwsis oti oi xwres pou epligisan apo tis purkagies prepei na desmeutoun oti tha prostatepsoun kai tha anadaswsoun tis kamenes perioxes. kserete poios DEN upegrapse?...
h Ellada!!!

mpeite sto  www.petitiononline.com/forestgr   kai upograpste!!!

prepei na mazepsoume xiliades upografes.steilte to minima se filous oloi na sumvaloume an den theloume na doume tsimentopoiimenes ta kamena dasi”.

F.Y.I. (1)


Aγαπητoί φίλοι,
Στην επισυναπτόμενη εικόνα βλέπετε πώς έχει καταντήσει ο αρχαίος Δίολκος, το περίφημο τεχνικό έργο της αρχαιότητας. Από την εποχή της ανασκαφής του (~ 1960) μέχρι σήμερα, το μνημείο δεν προστατεύθηκε ποτέ, με αποτέλεσμα το αρχικό τμήμα του να έχει κυριολεκτικά διαλυθεί.

Μπορείτε να υπογράψετε μια διεθνή έκκληση για τη διάσωση και αναστήλωση του Δίολκου, στο  www.thepetitionsite.com/takeaction/870477005

H έκκληση έχει βρει ως σήμερα υποστηρικτές σε 74 χώρες του κόσμου. Πρόσφατα, το Υπουργείο φαίνεται επιτέλους ότι κινητοποιήθηκε.

Ακόμη όμως το μνημείο δεν έχει προστατευθεί, παραμένοντας στο έλεος μιας βίαιης καταπόνησης. Η έκκληση συνεχίζεται και σας καλούμε να την υπογράψετε…

Mπορούμε να σώσουμε τον Δίολκο!!!

Σοφία Λοβέρδου – Mέλος Ένωσης Συντακτών Περιοδικού και Ηλεκτρονικού Τύπου
Γιάννης Μπαλαφούτας – Συνταξιούχος εκπαιδευτικός, συγγραφέας

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΗ ΚΑΙ ΣΕ ΦΙΛΟΥΣ !!!

Εκτενές άρθρο και εικόνες για τον Δίολκο θα βρείτε στο:
www.greekarchitects.gr/index.php?maincat=8&newid=890

ΤΩ ΚΑΙΡΩ ΕΚΕΙΝΩ


Μεγάλο άγχος. Περίμενα πώς και πώς να μπω σαν τον κλέφτη στο νετ με την κωλογραμμούλα, να φορτώσω σελιδίτσες και να τις διαβάσω offline. Μάλιστα, επειδή μερικές αργούσαν πολύ λόγω φωτογραφιών, μόλις φόρτωνε το κείμενο πάταγα στοπ για να προλάβω να ανοίξω άλλες. Βίντεο στο νετ είδα πρώτη φορά όταν έβαλα dsl. Άμα ήθελα να ανεβάσω κείμενο στο blog προσευχόμουν να μην αργήσει το blogspot ή να μην γίνει καμία βλακεία κατά τη δημοσίευση γιατί για να διορθώσω τα λάθη ήθελα κάνα μισάωρο με την ασχετοσύνη που μ΄έδερνε. Πολλές φορές τα έκανα χειρότερα και έχανα τα κείμενα ή γινόταν το στομάχι μου κόμπος μέχρι να βρω λύση.

Το χειρότερο ήταν τα link. Μέρες ολόκληρες να διαβάζω html, να δοκιμάζω γραμμούλες με ακαταλαβίστικα, να βλέπω άλλα blog, να νοιώθω τόσο πολύ ζώον. Θυμάμαι όταν είχα πρωτοφτιάξει τα link καθόμουν για ώρες και τα τοποθετούσα στην σελιδίτσα έχοντας αντιγράψει τον κώδικα σειρούλα – σειρούλα, είχα φτιάξει ένα τεράστιο μακρυνάρι και μόλις συνδέθηκα πάτησα ο βλάκας το οκ χωρίς να τα έχω σώσει πουθενά. Φυσικά η σελίδα έβγαλε error και φτου κι απ΄την αρχή.

Δεν θα ξεχάσω όμως τα σχόλια. Έβλεπα τα blog offline διάβαζα τα σχόλια, έγραφα με την ησυχία μου μια υπεργαμάτη σχολιάρα να! για το κάθε κείμενο και ξανασυνδεόμουν για να τα δημοσιεύσω. Κατέληγα να μην τα δημοσιεύω ποτέ γιατί οι συζητήσεις είχαν προχωρήσει τόσο πολύ και αυτά τα πρωτότυπα και πανέξυπνα που είχα γράψει τα ΄χαν πει ένα σωρό άλλοι. Και φτου και πάλι να διαβάζω, να γράφω, να συνδέομαι και να τα σβήνω. Ταλαιπωρία.

Φοβόμουν κάθε νέο format ή εγκατάσταση προγράμματος. Είχα μηχανήματα που έτρεμα ακόμη και restart να κάνω και τα άφηνα ανοιχτά για μέρες. Κάθε επισκευή και καινούργιο πρόβλημα, κάθε νέο εξάρτημα ήθελε κάτι άλλο, κάθε download και ιός. Τα περισσότερα παιχνίδια κόλλαγαν πριν τελειώσει η κρισιμότερη πίστα και Larry δεν κατάφερα να παίξω ποτέ. Πάντα για παιχνίδια που μου άρεσαν είχα τα λάθος windows, κακή κάρτα γραφικών, γκάου οθόνη και καθόλου χώρο στο δίσκο. Γενικά εκτός από κακά μηχανήματα, έπασχα και πάσχω ακόμη από τεχνοφοβία αλλά όχι με την κλασσική έννοια. Η δική μου τεχνοφοβία ορίζεται κάπως έτσι: «ο φόβος όλων των άγνωστων κουμπιών του πισιού πέρα από το ον/οφ και η πεποίθηση ότι όποιος τα ΄βαλε εκεί, το ΄κανε για να μου χαλάσει τη μέρα».

Όλο αυτό το μαρτύριο είχε φυσικά και έναν φουσκωμένο λογαριασμό από πίσω. Όσο λίγο κι αν συνδεόμουν, δεν έπαυε να ήταν πάνω από τρεις φορές τη μέρα και σίγουρα πριν τις δέκα το βράδυ που η χρέωση ήταν μισή. Τα θυμήθηκα όλα αυτά πριν λίγο βλέποντας το σαραβαλιασμένο πισάκι μου που πλέον κάνει ό,τι θέλει. Δεν είμαι στα πολύ καλά μου τελευταία κι ήρθε κι έδεσε. Κι ενώ άλλοτε θα άφριζα να απαντήσω στα σχόλια, να φτιάξω τα link, να παίξω τις παιχνιδάρες μου, να γράψω σαν τρελή, μάλλον είμαι λίγο αχάριστη με όσα κάποτε ήταν δυσκολότερα. Ή απλά κακόκεφη. Είναι που γαμιέται το σύμπαν. Απλά, ήθελα να καταγράψω κάποια πραγματάκια να τα θυμάμαι όταν ξεγαμηθεί το σύμπαν που θα πετάω απ΄τη χαρά μου και θα πάρω μια πισάρα να! με αστρονομικές ταχύτητες και απεριόριστη χωράκλα στον δίσκο που θα φυσάει. Ή απλά όταν πετάω απ΄τη χαρά μου σκέτο.  

ΣΟΣΙΑΛΑΙΖΙΝ


Η συναναστροφή με όλο και περισσότερους ανθρώπους και δη τουρίστες λόγω μετρού, που καθόλου δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι μπορεί να φοράω τα ακουστικά αλλά ως σωστή κουτσομπολίτσα έχω φροντίσει να κλείσω τη μουσική μόλις παίξει ψιλή κουβεντούλα μεταξύ τους, με έχει κάνει και γαμώ τους κατάσκοπους. Γιατί κύριοι μια σωστή πατριώτισα πρέπει να ξέρει επακριβώς τί γνώμη έχει η αλλοδαπή για την Ελλαδάρα μας ή τέλος πάντων απλά να ξέρει τί λένε οι διπλανοί της.

Ε, λοιπόν το πρώτο πράγμα που κάνει ένας τουρίστας μόλις πατήσει την ποδάρα του στο μετρό είναι να κάνει μαθήματα ελληνικής. Τσάμπα είναι άλλωστε. Με το που θα μπω στο βαγόνι βλέπεις καμιά δεκαριά ροζ φάτσες να κοιτάνε κάπου ψηλά και να επαναλαμβάνουν μετά την κοπέλα που τα φωνάζει «εκεί ψηλά»: Pa-li-ni και μετά να κοιτιώνται μεταξύ τους και να γελάνε απ΄τη χαρά τους που τα κατάφεραν τόσο καλά. Κάπου εκεί είναι η σειρά μου να γελάσω. Χεχε, ο επόμενος σταθμός για κακή τους τύχη λέγεται Dou-ki-sis Pla-ke-nti-as. Ε ρε γέλια. Στρουμπουλάνε τη γλώσσα τους, βγαίνουν κάτι α-πί-στευ-τα και μετά για καμιά δεκαριά σταθμούς ανοίγουν ψιλή κουβεντούλα για το πόσο δύσκολη και αστεία είναι η γλώσσα μας.

Τα υπόλοιπα είναι ψιλοστάνταρ: πόσο καθαροί είναι οι σταθμοί του μετρό, πόσο ωραία ήταν στους Ολυμπιακούς και… αυτά. Μετά το γυρίζουν στις γκατζετιές και σε κάτι περίεργα για κομπιούτορες και δεν καταλαβαίνω τίποτα – γιατί οι περισσότεροι έρχονται για συνέδρια ή τέλος πάντων είναι τόσο γκίκουλες που ούτε στις διακοπές τους δεν ξεκολάνε. Η κυρία «εκεί ψηλά» συνεχίζει το μάθημα, κάπου σταματάνε, λένε πάλι κάνα ελληνικό, γελάνε λες και είναι στο λούνα παρκ και γυρνάνε πάλι στις γκατζετιές. Κάπως έτσι.

Προχθές πέτυχα μια πολύ περίεργη παρέα. Μπαμπάς, μαμά γύρω στα εξήντα και γιος γύρω στα είκοσι. Οι τρεις τους κι εγώ, στις τέσσερις αντικρυστές θέσεις. Στρίγγλαγε το βαγόνι με την ταχύτητα που έτρεχε κι εκείνο το ζώον ο οδηγός, εγώ κλασσικά έτοιμη να ξεράσω (να φανταστείτε την προηγούμενη βδομάδα που δεν είχε θεσούλα, λιποθύμησα από την ναυτία και τον ίλλιγο και γκρεμοτσακίστηκα κιόλας – φακ ακόμα πονάωωωω – σιχτήρ), και οι τρεις τους ψιλή κουβεντούλα. Κλείνω τη μουσική με τρόπο και πέρα από τα “mum” και “dad” αρχίζω να πέφτω απ΄τα σύννεφα. Οι τυπάδες είχαν να δουν τον γιό τους καμιά τριετία. Ήρθαν στην Αθήνα για διαφορετικούς λόγους και τα ΄λεγαν λιγάκι μέχρι να κατέβει ο μικρός στο Σύνταγμα (που δεν το ΄πε ακριβώς έτσι αλλά το εκπαιδευμένο αφτί τα πιάνει πια) και αυτοί στο Μοναστηράκι (μα τί παράξενο,όοοοολοι μα όλοι να το λένε mistiraki). Προφανώς είχαν έρθει από διαφορετικές χώρες ή πόλεις και είχαν δώσει ραντεβού στο αεροδρόμιο. Μέσα στο μετρό διασταύρωναν τους χάρτες τους, αντάλλασαν διευθύνσεις και κανόνιζαν να βρεθούνε κάνα βράδι για να δουν όλοι μαζί την Ακρόπολη όσο θα έμεναν Αθήνα.

Σε όλη τη διαδρομή ο μικρός εξιστορούσε πώς ζει, πού δουλεύει, πόσα παίρνει, ότι είχε έρθει για ένα συνέδριο και πόσο χαρούμενος ήταν που κάνει αυτή τη δουλειά (τεχνική ήταν, δεν πολυκατάλαβα). Οι γονείς του λες και μιλούσαν σε ξένο. Πού και πού κάνα τυπικό μπράβο, μερικές ερωτήσεις αμηχανίας και τίποτα άλλο. Απλά άκουγαν. Μάλλον διακοπές είχαν έρθει γιατί κάτι έπιασα για νησιά. Όταν κατέβηκε ο μικρός απ΄το βαγόνι κι έμειναν οι δυό τους, ρώτησε ο φάδερ «τί λες, να συναντηθούμε με τον άντριου αύριο». Και η μάδερ απάντησε «νόου, χι ιζ ολντ ιναφ νάου, έχουμε χρόνο ντίαρ να δούμε τον άντριου, καλύτερα ας μείνουμε οι δυό μας εν λετς ιντζόι γκρις ». Μαλάκας εγώ.

Τί στο διάολο ήθελα και έκλεισα τα ακουστικά. Έβαλα τέρμα τη μουσικούλα μου και σκεφτόμουν τον πουρ άντριου. Α ρε άντριου να μην είσαι Έλληνας. Βγαίνω απ΄το μετρό και βλέπω τρεις αναπάντητες στο κουνητό. Φτού! Δεν έχουν σήμα εκεί κάτω στα λαγούμια και με έψαχνε η πεθερά μου: «Πού ΄σαι ρε παιδί μου; Σου ΄στειλα ένα ταψί παστίτσιο, κοτόπουλο με πατάτες και ζυμωμένα μπιφτέκια, για την κατάψυξη τα μπιφτέκια ε; και το νου σας μη τα ξεχάσετε. Θα σας πάρω το βράδυ να μου πείτε αν σας άρεσαν και να σας θυμίσω να βάλετε τα μπιφτέκια στην κατάψυξη. Όχι στην ψύξη ε; Στην κα-τά-ψυ-ξη».

Ε σας το χρώσταγα, στο όνομα της πεθερούλας μου, του ξεροψημένου παστίτσιου, του θεικού κοτόπουλου με τις πατατούλες και τα μπιφτεκάκια (ζγκαταψυξ) πώς να το κάνουμε, έχω κι εγώ μερικούς λόγους να είμαι περήφανη που είμαι ελληνίδα.