Social MediApes

Έρχεται η μέρα που πετάς μια για πάντα το κλειδί του συρταριού. Δεν χρειάζεται πια να το ανοιγοκλείνεις αφού βρήκες μια πιο ουσιαστική γωνιά. Τα λες κρυφά μεν αλλά με ανώνυμους παραλήπτες. Τα λένε και αυτοί. Τα ίδια. Περίεργο που τελικά δεν ήσουν μόνη. Τα συζητάτε, τα αναλύετε, εμβαθύνετε και ανοίγει ο ένας την ψυχή του στον άλλο. Εντελώς. Τέτοιο θαύμα δεν έχει ξαναγίνει. Περνάς καλά έως γαμάτα για πολύ καιρό. Για πάρα πολύ καιρό. Και οι εκπλήξεις δεν σταματούν να έρχονται. Κι άλλοι ομοιοπαθείς. Κι άλλοι που μισούν τα ίδια με σένα. Κι άλλοι που αγάπησαν όσα εσύ. Κι έρχονται κι άλλοι. Κι άλλοι. Αμέτρητοι. Κάποιοι διαφορετικοί, κάποιοι παράξενοι, κάποιοι πιο φοβισμένοι και άλλοι τρομακτικοί. Όλοι τους όμως εξίσου όμορφοι γιατί τους βλέπεις και σε βλέπουν κάτω από την πέτσα. Διάφανοι όλοι. Και συνεχίζουν να 'ρχονται.

Σύντομα μια λέξη από κάποιο γνωστό, ένα υπονοούμενο από μια φίλη, ένα γελάκι από συνάδελφο και διαπιστώνεις ότι δεν έχεις πέτσα πια. Είσαι εντελώς διάφανη. Όλοι κάτω από τα ροδαλά τους δέρματα κρύβουν πράγματα εκτός από εσένα που είσαι τώρα το επίκεντρο συζήτησης, πολλές φορές και χλεύης. Και έρχονται κι άλλοι να σε δουν. Εσένα και τη διαφάνειά σου. Κοιτάζουν κάθε πόρο ανεξερεύνητο, αναλύουν τα εσώψυχά σου, δεν σταματούν πριν σηκώσουν το φρύδι.

Αυτός ο ζωολογικός κήπος έχει πολλούς επισκέπτες κι εσύ ούτε στιγμή να ξεκουραστείς. Δεν έχεις σπίτι, δουλειά, σκεπάσματα να χωθείς. Είναι όλα ένα ανοιχτό κλουβί. Το σόου πάει καλά. Κοιτάς τους φίλους σου στα διπλανά κλουβιά κι είναι κι εκείνοι το ίδιο απορημένοι. Και λυπημένοι. Τώρα ο ζωολογικός κήπος γεμίζει κλουβιά. Άδεια. Γεμάτα λαχταριστές μπανάνες. Και οι πόρτες ανοιχτές. Κανείς δεν θέλει να μείνει έξω. Όλοι μαλώνουν για τα κλουβιά. Θέλουν τις μπανάνες, θέλουν προσοχή, ρίχνουν δειλά καμιά πετσούλα και μετά δοκιμάζουν το σόου. Κι είναι όμορφο. Ρίχνουν κι άλλη πετσούλα, μετά μια μεγαλύτερη κι άλλη, κι άλλη. Χαρούμενη διαπιστώνεις ότι σε όλους πια λείπει ένα κομμάτι. Μέχρι και οι επισκέπτες ζήλεψαν και κάνουν το ίδιο. Τα κλουβιά δεν έχουν νόημα πια. Ανοίγουν. Τα διάφανα εκθέματα πετιούνται έξω και στη θέση τους μπαίνει ένα γιγάντιο χρυσό κλουβί. Ένας μόνο θα το πάρει.

Το δικό σου δέρμα σου τώρα έχει αλλάξει. Σαν τα φίδια έχεις πετάξει το παλιό και βγάζεις νέο. Αλλά ακόμη κι αν αποφασίσεις μεμιάς να διώξεις πάλι όλη σου την πέτσα, λίγη διαφορά κάνει. Δεν είσαι πια η μόνη. Τώρα όλοι είναι διάφανοι και όλοι κάνουν τους ντυμένους. Η μάχη για το χρυσό κλουβί δίνεται στην αρένα μόνο. Κάθε συζήτηση για αυτή είναι ταμπού, είναι σα να μην συμβαίνει. Κανείς δε σου σηκώνει φρύδι πια γιατί ήσουν εκεί και στη δική του γύμνια.

Τώρα κανείς δεν ξέρει τι θέλει. Κανείς δεν ξέρει πως να έχει το χρυσό κλουβί αλλά παράλληλα να μην κρυώνει. Ανακούφιση. Είσαι και πάλι αόρατη. Βρήκες και πάλι ένα κλειδωμένο συρτάρι. Ένα παράξενα κλειδωμένο συρτάρι βασικά αφού έχουν όλοι το κλειδί, όλοι το ανοίγουν αλλά κανείς δεν το βλέπει. Βιάζονται να ανοίξουν το δίπλα ή να βρουν ένα μαγικό λουκέτο για το δικό τους. Κι αν κάποιος κάποια φορά το δει, αν κάποιος σταματήσει να σε παρατηρήσει, μετά θα κάνει τον ανήξερο γιατί ξέρει πως δεν τον παίρνει. Αν κάνει να σηκώσει φρύδι δηλαδή, με τέτοια γύμνια πια ξέρει πολύ καλά τι κάζο τον περιμένει.

Ασήμωσε

Πολλές φορές βαριόμουν αφόρητα και μερικές άλλες παθιαζόμουν για πράγματα που όταν τα ξανασκέφτομαι τώρα πια, νιώθω όπως την πρώτη στιγμή που τα αντιμετώπισα: παρατήστε με ήσυχη να κάνω ότι γουστάρω εδώ μέσα, δεν μπορείτε να μου επιβάλλετε τίποτα περισσότερο από όσα μου επιβάλλετε στον έξω κόσμο. Διαφήμιση ή όχι στα blogs, ανωνυμία – ψευδωνυμία ή επωνυμία στα blogs, να βρίζεις ή να μιλάς καθώς πρέπει, να γράφεις τα προσωπικά σου ή όχι, να αφήνεις να σε βρίζουν στα σχόλια ή είσαι κατά της ελευθερίας του λόγου (sic), να το λες όταν διαφωνείς με ένα κείμενο ή να κάνεις την πάπια (και ειδικά όταν είναι “φίλος”), να γράφεις για ενήλικα θέματα ή να γράφεις μόνο κατάλληλα για όλους, να καταγγέλεις τα δημόσια πράγματα με το όνομά τους ή κεκαλυμμένα...

Κάθε θέμα από τα παραπάνω και ένα σωρό άλλα τέτοιου είδους ήταν αντικείμενα μπλογκοπολέμων, εκατοντάδων σχολίων, άπειρου μίσους και ίντριγκας για να καταλήξουμε αυτή τη στιγμή να μην απασχολούν σχεδόν κανέναν εκτός από μεσήλικες που είναι καινούργιοι στο μέσο και μεσήλικες χωρίς καμία σωτηρία το μάθουν ποτέ. Θέλω να πω, πως πλέον όποιος θέλει βάζει διαφήμιση στο blog του χωρίς αστείους χαρακτηρισμούς όπως “προδότης”, οι “κακές λέξεις” απενοχοποιούνται καθώς πια τις βρίσκεις και στα έντυπα και στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, όποιος θέλει γράφει τα προσωπικά του ή λέει το όνομά του ή όχι, ο καθένας διαχειρίζεται τα σχόλια στο blog του όπως γουστάρει χωρίς να χαρακτηρίζεται φασίστας, άμα διαφωνείς κάθετα με ένα ρημαδοκείμενο δε φοβάσαι μην τυχόν και σε κακοχαρακτηρίσουν (και κυρίως έχουν την νοημοσύνη οι περισσότεροι να καταλάβουν ότι δεν είναι απαραίτητο να έχεις κάτι εναντίον αυτού που το έγραψε), γράφεις για ό,τι σου καπνίσει όσο ενήλικο κι αν είναι, βλέπεις καθημερινά κείμενα με επώνυμες καταγγελίες για συγκεκριμένα πράγματα και ανθρώπους, κ.ο.κ. Πράγματα αυτονόητα παντού, τώρα γίνονται επιτέλους αυτονόητα και στο ελληνικό νέτ. Φυσικά, μιλάω για τους νορμάλ ανθρώπους πάντα.

Όλο αυτό που ζούμε είναι μία εντελώς νέα διάσταση στην ανθρώπινη ζωή όπως χαρακτηρίζεται από κοινωνιολόγους και ψυχολόγους και είναι υγιείς οι αντιδράσεις, αλλά μέχρι ενός σημείου θα προσθέσω εγώ. Με την ελληνική κοινωνία η σύγκρουση ήρθε και έδεσε. Άντε τώρα να καταφέρεις να εισάγεις ομαλά στο νετ κάποιον που είναι ήδη δυσλειτουργικός στον έξω κόσμο. Γιατί πώς να μάθει τώρα εκείνος που από τότε που γεννήθηκε εκπαιδεύτηκε να μισεί όποιον φέρει αντίθετη άποψη, να δεχτεί ένα αρνητικό λινκ στο κείμενό του; Πώς να συζητήσεις με κάποιον που μέχρι σήμερα ακόμη ψάχνει πίσω από απόψεις και πλέκει συνωμοσίες για καθετί που δεν γνωρίζει και δεν έχει σκοπό να ψάξει περισσότερο; Πως καν να συζητήσεις με κάποιον που δεν θέλει να συζητά; Όλα αυτά πιτώνουν τελείως όταν μπουν στη μέση τα πολιτικά, τα ποδοσφαιρικά ή τέλος πάντων εκείνα τα ελάχιστα που πυροδοτούν τη σκέψη του νεοέλληνα.
Και μπορεί τα πρώτα χρόνια αρκετοί να πίστευαν ότι μπορούν εδώ να υποδυθούν τα πάντα, ότι μπορούν να φαίνονται κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι, τώρα πια όμως η εκπαίδευση στο νέο μέσο καθώς αυτό γίνεται η συνέχεια της έξω ζωής και όχι μια άλλη παράλληλη ζωή, δυσκολεύει τους δυσλειτουργικούς εξίσου γιατί κάνουν μπαμ από χιλιόμετρα.

Ένα από τα πιο γαμιστερά επαγγέλματα που έχω ανακαλύψει τα τελευταία χρόνια είναι οι futurists, ελληνιστί μελλοντολόγοι. Και μπορεί οι περισσότεροι να νομίζουμε ότι πρόκειται για καφετζούδες, πρόκειται όμως για ένα επάγγελμα έτη φωτός μακριά από τέτοιες μαλακίες. Οι futurists λαμβάνοντας υπόψη κάθε επιστήμη, προβλέπουν το μέλλον του ανθρώπου αναλύοντας στοιχεία, τεχνολογίες και τάσεις. Ξέρω ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει περίπτωση τέτοιο επάγγελμα να στεριώσει, είναι άπειρα δύσκολο να κάτσεις να βάλεις την δυσλειτουργικότητα σε νόρμες για να βγάλεις μελλούμενα, αυτό όμως που ξέρω είναι πως σε γενικές γραμμές είναι πολύ σκούρα τα πράγματα για όσους βρίσκονται από την ηλικία μου και πάνω και διαθέτουν γκομπιούτερ και ιντερνέτι. Καλά, αυτό με την ηλικία μην το πάρετε τοις μετρητοίς. Τα ΕΛ-μαλακογονίδια είναι πιο ανθεκτικά κι απ΄τις κατσαρίδες.

Οι προβλέψεις λένε πως ο άνθρωπος πρόκειται να ζήσει μια τρομερή μετάλλαξη προς το καλύτερο. Ότι δηλαδή η ανθρώπινη προσωπικότητα θα εμπλουτιστεί, θα ξαναφιλοσοφήσει και θα ανθίσει με τη βοήθεια του internet καθώς της δίνεται ένα νέο τεράστιο πεδίο δράσης, με γνώσεις και ερεθίσματα για ακόμη περισσότερα ενδιαφέροντα στα οποία δεν θα είχε ποτέ πρόσβαση ή δεν θα τολμούσε να διανοηθεί ότι υπάρχουν.
Πάρτε τώρα αυτήν την πρόβλεψη και χώστε την στην Ελλάδα. Έχεις έναν μεσήλικα κολλημένο παρτάκια απατεωνίσκο ή μια αγάμητη θείτσα φαν της τατιάνας και τους δίνεις πληροφορίες που δεν θέλουν να κατανοήσουν και δεν μπορούν να διαχειριστούν, παρέα μπόλικων ομοιοπαθών, σελίδα στατιστικών, κοκακόλες – πατατάκια και κοινό. Ξεκινήστε από τους αρχαιοΕΛαιόπληκτους, συνεχίστε με τους θρησκόληπτους, προχωρήστε σε αυτούς που νομίζουν ότι επιτέλους θα γαμήσουν (και δη πιπίνια) και προσθέστε σε όλους αυτούς, ταξιτζίδες, κουκουέδες, αεκάκια και παναθηναϊκούς. Βοήθειά μας.

browsing routines

Μπορεί πριν πατήσουν το κλικ στον browser οι άλλοι άνθρωποι να κάνουν χίλια δυο πράγματα, είδα όμως ότι μετά όλοι ακολουθούν μία συγκεκριμένη ρουτίνα κι ας μην το παραδέχονται οι μισοί. Βασικά ανακούφιση γιατί νόμιζα ότι ήμουν το κολλημένο ψυχάκι με τις ρουτίνες μου αλλά παραφύλαξα και είδα ότι πάνω κάτω όλοι έχουν τουλάχιστον μερικά tab καρφωμένα και από ‘κει και πέρα ανοίγουν ό,τι κάτσει. Η ρουτίνα στο σερφάρισμα ήταν κάτι που νόμιζα ότι το κάνω μόνο εγώ. Υπέθετα ρε παιδάκι μου ότι οι νορμάλ άνθρωποι ανοίγουν το mail τους, ρίχνουν μια ματιά και αυτό είναι το μόνο απαραίτητο. Μέχρι που ρώτησα στα ίσια κάνα δυο, είδα και κάτι άλλους και για μεγάλη μου χαρά ανακάλυψα ότι οι περισσότεροι έχουν τη δική τους “ρουτίνα”, τα στανταράκια τους δηλαδή που τα ‘χουν ανοιχτά και από εκεί ξεκινούν το σερφάρισμα.

Αρκετά παλιά, η ρουτινίτσα μου αποτελούταν από ένα ολόκληρο παράθυρο για το hotmail μου κι ένα για το in.gr ενώ λίγο αργότερα ένα ακόμη για το gmail που αναγκάστηκα να ανοίξω γιατί είχε λέει μεγαλύτερη χωρητικότητα αλλά μεταξύ μας, σε παραμύθιαζαν ότι ήταν πολύ δύσκολο να πάρεις πρόσκληση, πράγμα που το έκανε βέρι χοτ τις εποχές εκείνες. Το πράγμα ξεφτιλίστηκε όταν πρωτοάνοιξα το blog και πρόσθεσα στη ρουτίνα μου ένα ακόμη παράθυρο για το blogspot. Τα είχα δει όλα καθώς γέμιζε η οθόνη παράθυρα και δεν είχα χώρο για τίποτε άλλο. Ούτε καν για την πασιέντζα μου. Αλλά τα ‘θελα όλα μπροστά μου ανοιχτά.

Όταν έγινε πολύ της μόδας ένας τσάμπα browser ο firefox, τον έβαλα με τη μία, πράγμα που μου βγήκε πολύ σε καλό καθώς είχε την υπεργαμάτη επιλογή των tabs. Είχε κι άλλα να κάνεις αλλά εμένα αυτά μου άστραψαν περισσότερο καθώς και το ότι όλοι έβριζαν τον explorer και μερικοί είχαν βάλει και ρουφιανομηχανάκια και σου έλεγαν φάτσα μπάτσα τι browser έχεις, οπότε δεν ήταν πολύ κουλ να σερφάρεις με i.e. και να σε κράζουν κιόλας. Τι ωραία που ήταν με τον firefox. Ένα μόνο παραθυράκι ανοιχτό και μέσα τα καμιά δεκαριά tabs με τη νέα μου ρουτίνα που τώρα πια περιείχε και το monitor και το ολοκαίνουργιο blog του καλτσό.

Τότε δεν είχα ιδέα τι ήταν το rss, οπότε ο μόνος τρόπος που βρήκε το κεφάλι μου για να παρακολουθήσω ένα blog ήταν να κάνω συχνά refresh στη σελίδα του. Έτσι έπαιρνα σβάρνα τα tabs μου εναλλάξ, πάταγα το refresh και περίμενα εναγωνίως για κάτι νέο. Το δε monitor ήταν άπειρα σπαστικό γιατί ανανεωνόταν περίπου κάθε μία ώρα στην αρχή ενώ τα blogs ήταν ελάχιστα σε αριθμό, οπότε μπορεί να πέρναγε και μία ολόκληρη μέρα χωρίς να διαβάσω κάτι της προκοπής. Και δε μιλάμε για καλοκαίρια, γιατί από μέσα Ιουλίου το ελληνικό ίντερνετ λες και έφευγε όλο μαζί με πούλμαν για διακοπές και άμα δεν ήξερες πολύ καλά αγγλικά ήσουν υποχρεωμένη να τη βγάζεις σε εκείνα τα άθλια ελληνικά σάιτς και φόρουμ με τα άστρα που αναβόσβηναν και σου έτσουζαν τα μάτια και έγραφαν για εξωγήινους και άλλα τσουχτερά.

Σε ελάχιστο διάστημα βέβαια, τα blogs πλήθυναν και τότε μου την έσπασε ακόμη πιο πολύ γιατί για πρώτη φορά έχασα τη μπάλα. Ήταν εξοργιστικό να χάνεις κάτι καινούργιο που γράφτηκε στο ίντερνετ. Ναι, τότε ακόμη νόμιζα ότι το διάβαζα όλο. Έχανα λοιπόν τις μισές ανανεώσεις του monitor, ήταν αδύνατο να διαβάσω όλα τα νέα σχόλια και εκτός των άλλων, άνοιγα κι ατέλειωτα tabs με ό,τι blogs είχαν γράψει κάτι νέο. Άσε που άρχισαν να μπαίνουν στο παιχνίδι και οι πρώτες εφημερίδες που ήταν πολύ γαμάτο να διαβάζεις ελληνικές αληθινές επίκαιρες (νταξ΄ χθεσινές) ειδήσεις στο νετ αλλά εξαιρετικά δύσκολο να βλέπεις ό,τι ανανεώνεται. Τα tabs τώρα ήταν εκείνα που άνοιγα πάντα, συν καμιά εικοσαριά blogs, συν κάνα δυο εφημερίδες, συν κάτι ξένα site και ταραταραταράμ τη Wikipedia. Την Wiki την έχωσα στην ρουτίνα μου γιατί περιέργως έπεσα θύμα ψυχαναγκασμού άλλων εποχών –α, ρε μάνα – που έπρεπε απαξάπαντος να έχεις δίπλα σου εύκαιρη μια Δομή.

Σύντομα έμαθα και για το rss. Επιτέλους θα είχα χώρο στην οθόνη μου που είχε αρχίσει πάλι να καταπιέζει την πασιέντζα μου. Πρόσθεσα κατενθουσιάσμενη στο σερφοπάτερν μου το bloglines με καμιά διακοσαριά διευθύνσεις μέσα για αρχή. Ναι, με το χέρι. Το θεώρησα επανάσταση που κάποιος επιτέλους θα καθόταν να ψάξει όλα αυτά τα blogs και θα με ειδοποιούσε σε κάθε ανανέωση. Τα παράθυρα λιγόστεψαν πάλι μέχρι το επόμενο δευτερόλεπτο περίπου που συνειδητοποίησα ότι οκ, παρακολουθώ αυτά που θέλω να παρακολουθώ αλλά ρε βλήμα πώς στο καλό θα παρακολουθώ τα σχόλια που εκεί βρισκόταν όλο το ζουμί; Άρα τι ‘χες Γιάννη. Έβλεπα από το rss ποιος έγραφε κάτι που με ενδιέφερε και ξαναμανά τα ίδια, άνοιγα δηλαδή το blog του σε ένα tab και δώστου refresh άμα ήθελα να πάρω μέρος στη συζήτηση. Σαρανταποδαρούσα η ρουτινίτσα μου.
Μέχρι που η διάνοιά μου πήρε πρέφα ότι υπάρχει rss και για σχόλια! Πάει λέω πσσσσσσσσσσς τεχνολογία ρουλς, λύθηκε και αυτό. Στούμπωσα το bloglines με τα σχόλια των blogs που μου είχαν πηδήξει την οθόνη, έβαλα μέσα και όλες πια σχεδόν τις εφημερίδες, κάτι γαμάτα ξένα blogs, μερικά τέλεια περιοδικά, κάτι forum, αγγελίες, προσωποποιημένες ειδήσεις (τσσσσσσσσσς) και λέω τώρα, άραξε και το ελέγχεις όλο το ίντερνετ.

Ναι, καλά. Αφήνουν άνθρωπο εδώ μέσα να αγιάσει; Ξεσκίστηκαν να βγάζουν καινούργια πράγματα. Ο ρυθμός ήταν περίπου ένα νέο tab την ημέρα. Βάλε facebook, βάλε buzz, βάλε myspace, βάλε twitter, βάλε youtube, βάλε last.fm, βάλε και flickr κι άμα η οθόνη σου δεν είναι τρία μέτρα μήκος, είσαι ο σούπερμαν. Κι όλα αυτά στο πισί στο σπίτι και εντελώς για κωλοβάρεμα, γιατί άμα μιλάμε για τη δουλειά έφτασα να έχω συν 10 tabs σε μια ήρεμη ημέρα και 5 εγγραφές σε ό,τι νέο site σου έστελναν με mail για να φαίνεσαι και καλά ενημερωμένη.

Και φτάνουμε στο προκείμενο. Είμαι τρελή ή οι υπόλοιποι φυσιολογικοί άνθρωποι, έχετε εφεύρει κάτι άλλο ξέρωγώ παράλληλα σύμπαντα, rss για XMen ή τίποτα τετραδιάστατους reader; Άμα είναι, να βγω σε πρόωρη σύνταξη να αγοράσω και 3 οθόνες να τελειώνουμε δηλαδή.

p.s. μιλάμε πάντα για τους δικούς μου χρόνους ανακάλυψης πραγμάτων και τεχνολογιών στο νετ, εάν εσείς τα ξέρατε νωρίτερα μπράβο σας αλλά είστε πολύ μαλάκες που δεν σφυράγατε ένα φωνήεντο να τα μάθουμε και εμείς οι αργόστροφοι.

Greece busted

Σε μια εποχή που ο τουρισμός περνά κρίση (sic) και άγρια κρίση συγκεκριμένα, νομίζω πως είναι η κατάλληλη εποχή για να συνεισφέρω κι εγώ το πετραδάκι μου στην ταφόπλακα.

Το δαιμονικό ίντερνετ που λέτε, αυτό το όργανο του Σατανά, το εργαλείο καθαρμάτων και εγκληματιών τώρα περνά στα χέρια και των βρωμοτουριστών. Βλέπεις ξύπνησαν οι πειναλέοι/ βρωμίκουλες/ βάρβαροι - που όμως τα ακουμπούσαν κανονικά τόσα χρόνια -και άρχισαν να γράφουν στα ίσια τις εντυπώσεις από τις διακοπές στη χώρα μας: “δεν είχε ούτε χαρτί υγείας και χρειάστηκε να κάνω το walk of shame από τη ρεσεψιόν στο δωμάτιό μου ”, “οι ντόπιοι είναι πολύ ενοχλητικοί και πολλές φορές επιθετικοί για να σε πείσουν να μπεις στο άθλιο club ή την ταβέρνα τους”, “προσέξτε γιατί άλλες τιμές γράφει στο site και τελικά ισχύουν οι διπλές”, “η ιδιοκτήτρια των δωματίων ήταν πολύ ανάγωγη, αμφιβάλω εάν ξέρει τι σημαίνει τουρισμός”, “μη νοικιάσετε με τίποτα αυτοκίνητο από το τάδε γραφείο”, “δεν ξαναπατάω ποτέ στην Ελλάδα”.

Τα γραφικά κραχτήρια των δωματίων που άλλοτε σου έχωναν στη μούρη την ταμπέλα με το rooms to let, έχουν φέτος μετακομίσει στο internet και προσπαθούν εναγωνίως να πιάσουν πελατάκια αλλά δυστυχώς τρώνε διαγραφές και μπαναρίσματα από τα forums που τα αντιμετωπίζουν ως spam διότι κάνει μπαμ ότι μπαίνουν για να διαφημιστούν. Τα κραχτήρια την πάτησαν χοντρά γιατί εδώ δεν μπορούν να πλαγιοκοπήσουν τους τουρίστες, να τους απομονώσουν και να τους πείσουν για τις δωματιάρες τους. Εδώ έχεις να τα βάλεις όχι μόνο με μελλοντικούς πελάτες αλλά και με τα θύματα των άθλιων υπηρεσιών σου. Δώσε θάρρος στο χωριάτη που λένε, μόνο που σε αυτή την περίπτωση ο χωριάτης είμαστε εμείς και απ΄ότι φαίνεται θα πεινάσουμε μέχρι να ξαναγίνουμε άνθρωποι.

Το holiday watchdog, το trip advisor, το holidays uncovered και το trip report είναι μερικά από τα sites με reviews αλλά σχεδόν σε κάθε forum διακοπών υπάρχει τέτοιο κομμάτι που μπορείς να τα πεις χύμα για τη γυφτιά που θα συναντήσεις στις διακοπές σου. Το βρήκα πολύ σουρεάλ να ψάχνω για τις διακοπές μου μέσω των reviews ξένων τουριστών και να καταλήγω να απορρίπτω τα περισσότερα.

p.s. επειδή ξέρω ότι μόλις τα δεις, το πρώτο που θα σκεφτείς είναι να κάνεις έναν ψεύτικο λογαριασμό και να μας εκθειάσεις, ξανασκέψου το πληζ. Δεν κάνουν μόνο οι ξένοι διακοπές στην Ελλάδα και επίσης ας βγάλουν και κάνα φραγκάκι οι σωστοί επαγγελματίες για μία γαμημένη φορά.

Doublethink

Αυτό που ο λαός ονομάζει «γραφτό» τελικά έχει βάση, δεν είναι τελείως ξεκούδουνο. Αποδείχτηκε ότι σαφώς και υπάρχουν όλα τα μελλοντικά συμβάντα κάπου γραμμένα. Και μπορεί κάποιοι να νομίζουν ότι τα έγραψαν εξωγήινοι, μάγοι, καλικάτζαροι, μπορεί κάποιοι να τα λένε ακασικά αρχεία, κισμέτ, μοίρα ή γραφτό, εκείνο όμως που ενδιαφέρει είναι πως υπάρχουν και παραυπάρχουν.

Αποδείχτηκε πως όντως η πραγματικότητα είναι ήδη γραμμένη. Aπλά δεν είναι σε ουρανούς, μαγικά βιβλία, αρχαία ημερολόγια ή άλλους πλανήτες. Εδώ δίπλα είναι. Σε word αρχεία δημοσιογράφων. Βέβαια μη φανταστείς τίποτα τετελεσμένο, ingsoc μεν, αρχαιοελληνικού τύπου δε, με δύο ολόκληρα κισμέτ να σε περιμένουν αντί ενός. Ήξεις - Αφίξεις. Σιγά μη μείνεις με ένα μέλλον. Doublethink.

Όμως όποιο μέλλον κι αν ζήσεις, έρθει δεν έρθει ο Ερντογάν, αποδείχτηκε πως είτε ανοίξεις την εφημερίδα, είτε πατήσεις το τηλεκοντρόλ με τίποτα δε γλιτώνεις το ημερήσιο Two Minutes Hate.

Greece, 1984

ΤΣΕΚ


Επειδή τρέχω άσχημα, καλά που τα ‘γραψε ο Δημήτρης (κλικ).


“ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΜΑΛΑΚΙΕΣ”


Καλά, τι σημαίνει “δεν θέλω να δω το dvd”; Ότι δηλαδή αφού όλοι οι άλλοι θέλουν, εγώ είμαι ανώτερος άνθρωπος και το βάζω ταμπέλα να σας κάνω να σκάσετε; Ή να παραδειγματιστείτε και να προβληματιστείτε; Καλά, κανείς δεν σκέφτηκε πώς για να θέλει τόσος πολύς κόσμος να δει το dvd, χρειάστηκε χρόνια εκπαίδευση από την οποία δεν έχει γλιτώσει κανείς μας; Και πάμε τώρα να το παίξουμε οσίες τη στιγμή που και χωρίς dvd, μια χαρά τα ίδια κάνουμε; Πώς ακριβώς φτάσαμε μέχρι το dvd;

Το θέμα δηλαδή, είναι πόσο στ’ αλήθεια ανώτεροι άνθρωποι είμαστε και ποιους ακριβώς έχουμε πρωτίστως νομιμοποιήσει (και νομιμοποιούμε) για να φτάνουν στο σημείο να μας κουνάνε το ντιβιντάκι ως τρόπαιο που λυσσάμε ν΄αρπάξουμε στον αέρα με τα δόντια. Και φυσικά, τι feedback είχαν και έχουν από εμάς, για να φτάσουν σε τόσο ακραίο (ω μον ντιε) σημείο.

Σε όλη αυτή τη φρίκη που σκάει κάθε μέρα με ό,τι σκάνδαλα (δεν) μπορούσα να φανταστώ, το dvd δεν είναι παρά το κερασάκι στην τούρτα. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι για να τα επικαλούμαστε μετά το πέρας των βασανιστηρίων; Ποια ακριβώς η διάκριση των βασανιστηρίων για να κινητοποιηθούμε; Το μαστίγωμα είναι λιγότερο καταπάτηση από τον βιασμό, ας πούμε; Με δουλεύετε; Βασικότατα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν ξεσκιστεί κανονικότατα με όλα αυτά που δημοσιοποιούνται καθημερινά. Έχεις κανάλια να κατηγορεί το ένα το άλλο, έχεις δημοσιογράφους να ξεσκίζονται live, έχεις πολιτικούς να γίνονται ρόμπα και μετά όοολοι σα να μη συμβαίνει τίποτα πάνε να προσκυνήσουν την άγια σωρό.

Θα μου πείτε εμείς, η διαδικτυακή κοινωνία, είμαστε ανώτεροι και θα δώσουμε το παράδειγμα στα πρόβατα, εμείς δεν είμαστε σαν τους «έξω». Θα σας πω αρχίδια είμαστε, γιατί δεν είδα κανέναν σας να συμμετάσχει σε καμιά κινητοποίηση «δεν θα ξαναγράψω ανεπιβεβαίωτες μαλακίες για εντυπωσιασμό», ή «δεν θα ξαναδιασύρω άνθρωπο χωρίς αποδείξεις επειδή δεν τον γουστάρω», ή «η ανωνυμία δεν είναι για να γίνεις μάγκας με clicks μαλάκα, γιατί όταν τη χρειαστείς δεν θα την έχεις».

Αντιθέτως, έχουμε τιγκάρει στα «αποκαλυπτικά» και «αιρετικά» blogs, να γράφουν ό,τι σενάριο τους κατέβει που το πλασάρουν για inside info, που κατηγορούν όποιον κάτσει με τις χειρότερες των κατηγοριών και τους διασύρουν χυδαία πολλές φορές συμπεριλαμβάνοντας και τις οικογένειές τους. Χωρίς καμία αίσθηση μέτρου, συνεπειών ή έστω στοιχειώδους ανθρωπιάς γι΄αυτά που γράφουν. Η διασταύρωση στοιχείων δε, είναι επιστημονική φαντασία. Κι αν τύχει και βγουν μια φορά κοντά στην αλήθεια, ανοίγουν σαμπάνιες για τη μεγάλη επιτυχία ενώ εμείς προσκυνάμε. Το χειρότερο όμως είναι, πως τροφοδοτείται και η τηλεόραση με ό,τι παπαριά γραφτεί κι όλοι οι υπόλοιποι, αντί να έχουμε γαμηθεί στις κινητοποιήσεις και τα banners για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα παρακολουθούμε σαν χάνοι, τα αναπαράγουμε κιόλας, άλλοι τα αναλύουμε, άλλοι τα επικροτούμε κι άμα έχουμε κέφια κάνουμε και χαβαλέ.

Όλη αυτή την αρένα, την στολίσαμε με ωραιότατα φωτοστέφανα τύπου «η δημοσιογραφία των πολιτών», «η ελευθερία του λόγου», «η επανάσταση των bloggers» και βγήκαμε τώρα όλοι ενωμένοι, να κράξουμε το αμέσως επόμενο λογικότατο πράγμα, το μοναδικό που θα μπορούσε να ακολουθήσει όλα αυτά, το εντελώς τελικό βασανιστήριο, την προβολή του βιασμού.

Bottom line, αυτό που θέλουμε είναι να κόψουμε τα χέρια ενός μανιώδους αυνάνα για να του την παίζουμε μόνο εμείς.

ΙΟΝΙΟΝ FM


Η Κατερίνα, η Λία και ο Eddie είναι οι αγαπημένοι μου dj. Όποτε στείλουν πρόσκληση, πέφτει σήμα σε όλη την παρέα και τρέχουμε να ξεσαλώσουμε. Σε μαγαζιά, σε υπόγεια, σε χωράφια.

Πριν λίγες μέρες, μου έστειλαν mail να τους ακούσω στο ραδιόφωνο. Έχουν ο καθένας τη δική του εκπομπή και παίζουν διαδοχικά κάθε Σάββατο βράδι.

Δεν ξέρω αν σας αρέσει αυτού του είδους η μουσική αλλά εγώ ψοφάω για τις αναδρομές τους:

- 7.00 – 8.00MM
Παραγωγός :Κατερίνα Χατζηστεφάνου
Tίτλος Eκπομπής : Shaker
Κερνάω “μουσικά σφηνάκια” με επιλογές Funk( από όλες τις δεκαετίες), Electro-funk, Electro-tango,60’s to 90’s top 10 hits.

- 8.00-9.00MM
Παραγωγός : DJ Eddie
Tίτλος Eκπομπής : Face to Face
Μουσικές επιλογές από την Αγγλική μουσική σκηνή (από όλες τις δεκαετίες), Rock, Pop, Electro.

- 9.00-10.00MM
Παραγωγός :Λία Μινακούλη
Tίτλος Eκπομπής : Sweet
Μουσικές επιλογές από την ελληνική & ξένη electronica σκηνή (από όλες τις δεκαετίες), electro- pop,σύγχρονα hits της electro-dance.

p.s. Η Κατερίνα μου είπε πως η εκπομπή του Σαββάτου 26 Ιανουαρίου είναι αφιερωμένη στα blogs. Γλυφτρόνιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!

FUCK OFF ALIENS


Ένα χρόνο πριν, είχα γανιάσει να τα γράφω και στα αγγλικά και στα ελληνικά και σε κάθε ευκαιρία. Όλοι μας δηλαδή. Ήταν πολύ σουρεάλ ρε παιδάκι μου αυτό που είχε συμβεί στον Αντώνη και ακόμη πιο σουρεάλ η ευθιξία του Λιακόπουλου όταν ας πούμε καθημερινά μέχρι σήμερα, λέει τέτοιες μαλακίες, που αν η επιστημονική κοινότητα είχε λίγη τσίπα, θα έπρεπε να τρώει τις μηνύσεις βροχή.

Είχε γίνει μεγάλο τζέρτζελο τότε, γελάσαμε, το κοροιδέψαμε και περιμέναμε να το μαζέψουν. Αρχίδια. Γιατί μπορεί εσύ να είσαι ψωνάρα του κερατά και να μηνύεις δεξιά αριστερά αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει από πάνω ένας σοβαρός να σου πει το λογικό: Πού πα ρε καραμήτρο; Γίνεται ρε εξωγήινε να μηνύσεις κάποιον για τα link του ή την αυτόματη αποδελτίωση του blog του;

Γίνεται μια χαρά, του είπαν. Έδεσαν τον Αντώνη, τον έτρεχαν στα τμήματα, κατέσχεσαν τον σκληρό της ιντερνετικής δουλειάς του κι άντε να βρεις δίκιο μετά, όταν ο πιο προχώ μπάτσος της εποχής μας, το μόνο που ξέρει από νετ είναι googlesearch: poutanakia kai vyzares.

Και μεθαύριο είναι η δίκη. Στ΄αλήθεια δηλαδή. Και δεν ζεις ούτε στην Τουρκία, ούτε στην Κίνα ούτε στο Ιράκ. Στην Ελλάδα. Κι ο μηνυτής έχει το θράσσος να κάνει και βιντεάκια απευθυνόμενος στο κοινό του internet λες και μιλάει ο πρωθυπουργός ενώ αμέσως μετά θριαμβολογεί από τηλεοράσεως για τα hits του στο youtube. Αλλά είναι και άσχετος. Πού να πάει το μυαλό του ότι τα hits στο internet συνήθως δεν είναι ψήφοι, αλλά ντομάτες.

Για μένα δεν έχει καμία σημασία αν ο Αντώνης δικαιωθεί την Παρασκευή ή όχι. Δηλαδή έχει, αλλά τη μεγάλη φόλα την έφαγε, ενώ όλοι μας πια, έχουμε ξενερώσει άπειρα με το πόσο εκτεθειμένοι είμαστε εδώ μέσα. Είναι σαν να ερχόσουν στο ψιλικατζίδικο και να μου έχωνες μήνυση επειδή τα γαριδάκια είναι ανθιυγιεινά. Και να ερχόταν μετά το υγιειονομικό και να μου έκλεινε το μαγαζί για ένα χρόνο, μέχρι να αποφασίσει ο δικαστής. Κι όλα αυτά επειδή το γαριδοεργοστάσιο ήταν πολυεθνική και δεν μπορούσες ούτε τσικ να του κάνεις. Ε, θα με ένοιαζε μετά αν θα κέρδιζα τη δίκη; Μετά από τόση ηλιθιότητα, ανεργία και ξεφτίλα;

Ο Τσιπρόπουλος, με την κατάσχεση του υπολογιστή του έχασε την δουλειά του, την επιδότηση και την ησυχία του. Γιατί θίχτηκε λέει ο τύπος! Από πράγματα που έγραφε κάποιος άλλος φυσικά. Αλλά εκείνος τον Αντώνη μπορούσε να πλήξει γιατί ο funel που ήταν ο στόχος επειδή τον σατίριζε, ευτυχώς προστατευόταν από νόμους σύγχρονης χώρας και όχι του εξωγηινιστάν.
Λοιπόν, Αντώνη έχω να σου πω τα εξής: Μακριά από το ελληνικό internet η επόμενη δουλειά σου. Όσο πιο μακριά μπορείς. Στήσε έναν σέρβερ στον Βόρειο Πόλο και βάρα από ΄κει. Οι πολικές αρκούδες είναι πολύ πιο ασφαλείς από τους εξωγήινους της χώρας σου.

Όσοι μπορείτε να παραστείτε, η δίκη γίνεται την Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου, διαβάστε το κείμενο του Αντώνη για λεπτομέρειες.

Οι υπόλοιποι, υπογράψτε εδώ. Έτσι, για το θεαθήναι προφανώς, αφού είμαστε ακόμα εδώ και συζητάμε έναν ολόκληρο χρόνο μετά, πώς θα αθωωθεί ένας άνθρωπος για τα link του!!!

ΨΗΦΙΑΚΟ ΧΑΣΜΑ

Ως μέλος του ψηφιακού κόσμου και γνωρίζοντας ελάχιστα από τεχνολογία και internet, η ζωή, οι γνώσεις, ο τρόπος σκέψης μου, έχει αλλάξει οριστικά. Συναναστρεφόμενη με ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα από τον ψηφιακό κόσμο, είναι φορές που αισθάνομαι ότι μιλάμε άλλη γλώσσα (στην καλύτερη).

Το γνωστό «χάσμα γενεών» όπως το ξέραμε ως τώρα, είναι τίποτα μπροστά στην μαύρη τρύπα που έχει ανοίξει το ψηφιακό χάσμα. Μία τρύπα που δεν λογίζει εθνικότητες, γλώσσες, κουλτούρες και άλλα κοινά χαρακτηριστικά που σε όλα τα γνωστά χάσματα είναι το κοινό σημείο αναφοράς.

Το ψηφιακό χάσμα χωρίζει αμείλικτα στα δύο, διότι αφορά ασύμβατους ανθρώπους που κινούνται σε εντελώς διαφορετικές ταχύτητες. Σχεδόν σε άλλους κόσμους.

Η Μ13, τα λέει καταπληκτικά.

Τα σχόλιά σας εκεί (κλικ).

BLOG ATTRACTION DAY


Πολλές φορές τα απλά και καθημερινά, αυτά που σου τρυπάνε το μυαλό απ΄το πρωί ως το βράδι αφήνοντας την καρδιά μισή, τα μάτια σχεδόν κλειστά από την κούραση και το άγχος, δεν δίνουν περιθώριο για τα μεγάλα. Απλά μεγενθύνουν τη θλίψη, καταστρέφουν την ελπίδα, τσακίζουν τα γόνατα αλλά δυστυχώς, έρχονται δεύτερα.

Η γενιά του καναπέ αποχαυνωμένη παρατηρεί και δέχεται παθητικά τις καταστροφές, λένε. Κανείς όμως δεν αναρρωτήθηκε γιατί λέγεται γενιά του καναπέ. Κανείς δεν σκέφτηκε ότι οι περισσότεροι σωριαζόμαστε σαν ξύλα στους καναπέδες γιατί δεν έχουμε κουράγιο ούτε τα ρούχα να βγάλουμε μπας και συρθούμε στο κρεβάτι να κοιμηθούμε μια φορά σαν άνθρωποι. Στον καναπέ. Εκεί προφταίνουμε να σωριαστούμε.

Ακόμα αντηχούν οι φωνές τους στ΄αφτιά: να τρέξεις, να σώσεις, να δράσεις… και οι δικαιολογίες σου, τους φαίνονται τόσο πολύ ποταπές. Γιατί πρέπει να πληρώσεις το ρεύμα, γιατί δεν έχεις αυτοκίνητο να τρέξεις, δεν έχεις το ενοίκιο, χρωστάς τόσα δάνεια, δεν μπορείς να πάρεις άδεια απ΄τη δουλειά. Ξεφτίλα. Σε κοιτούν περιφρονητικά και όλα αυτά που συνεχίζουν να σου τρυπάνε το κρανίο, όλα αυτά που καλείσαι να καλύψεις για να περισώσεις ό,τι μπορείς από την αξιοπρέπειά σου, ξαφνικά είναι τόσο πολύ φτηνά και άκομψα μπροστά στη σωτηρία του κόσμου. Αλλά είναι η αλήθεια. Η ηλίθια και πεζή αλήθεια σου.

Και γράφεις. Όσο μπορείς και όποτε μπορείς. Για να τα πεις, να καταγραφούν, να ξεσπαθώσεις. Να ξεκαθαρρίσεις ότι δεν θέλεις τέτοια ζωή, δεν θέλεις τόσα δεινά στον κόσμο, δεν τα διάλεξες γαμώ το κέρατό σου! Και πως δεν μπορείς να κάνεις τίποτε γι΄αυτά παρά μόνο ν΄αγοράσεις μια κωλογλάστρα ή να αλλάξεις τις λάμπες του σπιτιού με οικολογικές. Αυτό μόνο. Αυτό.

Και τώρα σου ζητούν μπανεράκια και καμπάνιες και ημέρες περιβάλλοντος και άλλα ανατρεπτικά. Κι εσύ ντρέπεσαι πιο πολύ που κάνανε την ανημπόρια σου κίνημα και επανάσταση. Έφτασε η εποχή, αυτοί που μπορούν στ΄αλήθεια να τρέξουν, να σε μιμούνται στην απραξία από μόδα. Έφτασαν να θεωρούνται δράση τα ντροπιαστικά που κάνεις επειδή δεν μπορείς τα παραπάνω. Έφτασε να φτάνει ένα μπάνερ για όλα. Κατά παραγγελία. Και θα σώσεις τον κόσμο, λένε. Ποιό κόσμο ρε μαλάκες; Εδώ που φτάσαμε είναι πολυτέλεια να καταφέρω να σώσω τον εαυτό μου.

ΤΩ ΚΑΙΡΩ ΕΚΕΙΝΩ


Μεγάλο άγχος. Περίμενα πώς και πώς να μπω σαν τον κλέφτη στο νετ με την κωλογραμμούλα, να φορτώσω σελιδίτσες και να τις διαβάσω offline. Μάλιστα, επειδή μερικές αργούσαν πολύ λόγω φωτογραφιών, μόλις φόρτωνε το κείμενο πάταγα στοπ για να προλάβω να ανοίξω άλλες. Βίντεο στο νετ είδα πρώτη φορά όταν έβαλα dsl. Άμα ήθελα να ανεβάσω κείμενο στο blog προσευχόμουν να μην αργήσει το blogspot ή να μην γίνει καμία βλακεία κατά τη δημοσίευση γιατί για να διορθώσω τα λάθη ήθελα κάνα μισάωρο με την ασχετοσύνη που μ΄έδερνε. Πολλές φορές τα έκανα χειρότερα και έχανα τα κείμενα ή γινόταν το στομάχι μου κόμπος μέχρι να βρω λύση.

Το χειρότερο ήταν τα link. Μέρες ολόκληρες να διαβάζω html, να δοκιμάζω γραμμούλες με ακαταλαβίστικα, να βλέπω άλλα blog, να νοιώθω τόσο πολύ ζώον. Θυμάμαι όταν είχα πρωτοφτιάξει τα link καθόμουν για ώρες και τα τοποθετούσα στην σελιδίτσα έχοντας αντιγράψει τον κώδικα σειρούλα – σειρούλα, είχα φτιάξει ένα τεράστιο μακρυνάρι και μόλις συνδέθηκα πάτησα ο βλάκας το οκ χωρίς να τα έχω σώσει πουθενά. Φυσικά η σελίδα έβγαλε error και φτου κι απ΄την αρχή.

Δεν θα ξεχάσω όμως τα σχόλια. Έβλεπα τα blog offline διάβαζα τα σχόλια, έγραφα με την ησυχία μου μια υπεργαμάτη σχολιάρα να! για το κάθε κείμενο και ξανασυνδεόμουν για να τα δημοσιεύσω. Κατέληγα να μην τα δημοσιεύω ποτέ γιατί οι συζητήσεις είχαν προχωρήσει τόσο πολύ και αυτά τα πρωτότυπα και πανέξυπνα που είχα γράψει τα ΄χαν πει ένα σωρό άλλοι. Και φτου και πάλι να διαβάζω, να γράφω, να συνδέομαι και να τα σβήνω. Ταλαιπωρία.

Φοβόμουν κάθε νέο format ή εγκατάσταση προγράμματος. Είχα μηχανήματα που έτρεμα ακόμη και restart να κάνω και τα άφηνα ανοιχτά για μέρες. Κάθε επισκευή και καινούργιο πρόβλημα, κάθε νέο εξάρτημα ήθελε κάτι άλλο, κάθε download και ιός. Τα περισσότερα παιχνίδια κόλλαγαν πριν τελειώσει η κρισιμότερη πίστα και Larry δεν κατάφερα να παίξω ποτέ. Πάντα για παιχνίδια που μου άρεσαν είχα τα λάθος windows, κακή κάρτα γραφικών, γκάου οθόνη και καθόλου χώρο στο δίσκο. Γενικά εκτός από κακά μηχανήματα, έπασχα και πάσχω ακόμη από τεχνοφοβία αλλά όχι με την κλασσική έννοια. Η δική μου τεχνοφοβία ορίζεται κάπως έτσι: «ο φόβος όλων των άγνωστων κουμπιών του πισιού πέρα από το ον/οφ και η πεποίθηση ότι όποιος τα ΄βαλε εκεί, το ΄κανε για να μου χαλάσει τη μέρα».

Όλο αυτό το μαρτύριο είχε φυσικά και έναν φουσκωμένο λογαριασμό από πίσω. Όσο λίγο κι αν συνδεόμουν, δεν έπαυε να ήταν πάνω από τρεις φορές τη μέρα και σίγουρα πριν τις δέκα το βράδυ που η χρέωση ήταν μισή. Τα θυμήθηκα όλα αυτά πριν λίγο βλέποντας το σαραβαλιασμένο πισάκι μου που πλέον κάνει ό,τι θέλει. Δεν είμαι στα πολύ καλά μου τελευταία κι ήρθε κι έδεσε. Κι ενώ άλλοτε θα άφριζα να απαντήσω στα σχόλια, να φτιάξω τα link, να παίξω τις παιχνιδάρες μου, να γράψω σαν τρελή, μάλλον είμαι λίγο αχάριστη με όσα κάποτε ήταν δυσκολότερα. Ή απλά κακόκεφη. Είναι που γαμιέται το σύμπαν. Απλά, ήθελα να καταγράψω κάποια πραγματάκια να τα θυμάμαι όταν ξεγαμηθεί το σύμπαν που θα πετάω απ΄τη χαρά μου και θα πάρω μια πισάρα να! με αστρονομικές ταχύτητες και απεριόριστη χωράκλα στον δίσκο που θα φυσάει. Ή απλά όταν πετάω απ΄τη χαρά μου σκέτο.  

ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ:


ΤΩΡΑ

ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ που ετοιμάζουμε και να πάμε όλοι μαζί όπου μπορούμε να βοηθήσουμε. Δηλώστε συμμετοχή
χρησιμοποιώντας το link κάτω (Στείλε μήνυμα στο συντάκτη του άρθρου) με τα στοιχεία σας, την ηλικία σας και το όχημα που θα μπορούσατε να χρησιμοποιήσετε, προκειμένου να προσπαθήσουμε να οργανώσουμε μια ομάδα βοήθειας. Στο email σας ενημερώστε μας σε περίπτωση που έχετε βενζινοκίνητα αλυσοπρίονα.
UPDATE: άκυρο/ δείτε τα σχόλια.

ΜΕΤΑ

“ΟΛΟΙ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ.

Τετάρτη 29 Αυγούστου, στις 7 το απόγευμα. Στην πλατεία Συντάγματος και σε κάθε κεντρική πλατεία κάθε πόλης σε ολόκληρη τη χώρα. Φορώντας μαύρα.

Αποδοκιμάζουμε το αίσχος χωρίς πολύχρωμες σημαίες. Πενθούμε για την απώλεια των συνανθρώπων μας χωρίς να συνδέουμε την πρωτοφανή καταστροφή με προεκλογικές σκοπιμότητες. Δίνουμε το παρόν και στεκόμαστε απειλητικά απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί την τραγωδία για οποιοδήποτε όφελος.

ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ.” (κλικ)

ΜΠΛΟΓΚΟ-ΚΑΛΠΗ


Ρε σεις, τί θα ψηφίσετε και γιατί; Ανώνυμα πάντα, αλλά δώστε μια εικόνα. Έτσι, για να δω τί παίζει και με τους bloggers που είμαστε λέει, πιο ψαγμένοι.

[Μόνο αν θέλει κάποιος ας βγάλει τα ποσοστά στο τέλος – άσχετη γαρ - και θα ακολουθήσουν συμπεράσματα. Αν θέλετε, γράφτε και ηλικία και περιοχή (π.χ. είμαι 95, μένω κάτωπαναγιά και ψηφίζω νουδού γιατί έτσι κι έτσι κι έτσι)]

Πιστεύω ότι ένα τέτοιο πράγμα έχει περισσότερη χρησιμότητα από εκατοντάδες συζητήσεις ή τέλος πάντων προσφέρεται για συζητήσεις.

Ναι, ξέρω. Κατίνααααααα!  

COLON SENSE


Δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου αλλά το κόλλημα όλων αυτών των new agers με τα κωλάντερά τους, είναι άλλο πράγμα. Δεν φτάνει που έχουν φάει τα λυσσακά τους με ό,τι έχει να κάνει με εξαγνισμούς και καθαριότητες, πλέον αποκλείεται να συναντήσεις εναλλακτικόμουτρο που να σέβεται τον εαυτό του και να μην θέλει να καθαρίσει το κόλον του.

Θα μου πεις, αν κουβαλάς ολόκληρη επαρχία από μικροσκοπικά μαμούνια πάνω σου, φαντάσου τί θα παίζει στο κόλον σου. Πάτε καλά ρε σεις, τί το περάσατε το κόλον σας; Σε λίγο θα του κάνετε και παρκέ για να γλιστράει καλύτερα!

Το γαμάτο είναι, ότι έχουν αρχίσει τους κολοπολέμους. Σου λένε οι πρώτοι, ότι μπορείς ας πούμε, να κάνεις την ειδική διαιτούλα και να πετάς πού και πού κάνα κλυσματάκι. Εκεί που ψοφάς δηλαδή από την πείνα, χώνεις ένα κλύσμα και το ξεχνάς.

Όοοχι, λένε οι παραδίπλα, «ένα κλύσμα καθαρίζει μόνο το κάτω κόλο». Υδροθεραπεία πρέπει να κάνεις. Εμ, η μάνα μου τόσα χρόνια αυτά λέει. Άμα είναι να κάνεις σωστή καθαριότητα δεν ξεκινάς απ΄το σαλόνι!

Όοοοχι, λένε οι άλλοι με τα πιο καθαρά κωλάντερα. Ο μόνος σωστός τρόπος είναι να κάνεις εσωτερικό λούσιμο με αλατόνερο και μετά να κάτσεις να μας γράψεις πώς ήταν τα κακάκια σου… στο μπλογκ σου!

Συγνώμη κιόλας, αλλά οι εναλλακτικιές τί λένε μετά το πρώτο ραντεβού, «Σούλα μου, πού να στα λέω! Κελεπούρι! Ψηλός, μετρημένος, σοβαρός και με ένα κόλον μούρλια! Μοσχομύριζε σπιρουλίνα στα πέντε μέτρα!»;;;;

MAJOR EVENT – MAJOR CAUSE


… και οι Σούλες*.

Ένας απ΄τους λόγους λέει, που οι άνθρωποι πιστεύουν στις θεωρίες συνομωσίας είναι εκείνος ο τρόπος σκέψης που σε ελεύθερη μετάφραση αποδίδεται ως: τεράστιο γεγονός – τεράστιο αίτιο.

Το aids λέει, δεν γίνεται έτσι απλά να ξεπετάχτηκε. Σίγουρα κάποιος τρελός επιστήμονας, αιχμάλωτος αμερικανικών μυστικών εργαστηρίων δούλευε για δεκαετίες μέχρι να τον εξαπολύσει στην ανθρωπότητα. Αυτή τη στιγμή, το 20% των Αφροαμερικάνων πιστεύουν ότι το aids κατασκευάστηκε με σκοπό να αφανιστούν οι μαύροι. Με την ίδια λογική, ο JFK δεν γίνεται να πυροβολήθηκε από έναν μόνο άνθρωπο, οι Δίδυμοι πύργοι έκρυβαν σίγουρα πίσω τους μια παγκόσμια συνωμοσία κ.τ.λ. Με λίγα λόγια, ένα πολύ μεγάλο γεγονός με τεράστιες συνέπειες στον κόσμο μας, δεν μπορούμε να το αποδεχτούμε αν και το αίτιό του, δεν είναι εξίσου σημαντικό. Αυτός όμως ο τρόπος σκέψης δεν απαντάται μόνο σε θεωρίες συνομωσίας.

Αρμόζει και σε όλες εκείνες τις περιπτώσεις ανθρώπων που δεν τα ΄χουν και τόσο καλά γενικά με την – ανιαρή – πραγματικότητα. Ας πούμε, η Σούλα δεν γίνεται να δεχτεί ότι ο Τάκης δεν την γουστάρει. Χρειάζεται ένα major αίτιο. Είναι πεπεισμένη ότι ο Τάκης την λατρεύει, απλά δεν νοιώθει αντάξιός της, γι΄αυτό την εγκατέλειψε. Η Σούλα, δεν γίνεται να πιστέψει ότι απορρίφθηκε από συνέντευξη για δουλειά. Είναι σίγουρη ότι οι γνώσεις της είναι τρομακτικές για να τις ανταγωνιστεί το αφεντικό. Η Σούλα, δεν μασάει ότι δεν υπάρχει θεός. Ένα τόσο τέλειο πλάσμα σαν κι εκείνη είναι αδύνατον να φύτρωσε από πίθηκο. Η Σούλα, αν βρεθεί θετική στον HIV αποκλείεται να πειστεί ότι θα νοσήσει με aids. Είναι σίγουρη ότι αυτά είναι παραμύθια και ότι ο θάνατός της θα οφείλεται απλά… σε πνευμονία.

Ομολογουμένως, οι Σούλες όλου του κόσμου, έχουν τηλεπάθεια. Δεν υπάρχει κανένα κομμάτι της πραγματικότητάς τους που να μην το ερμηνεύσουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο (αλλά με εξαιρετικά οργιάζουσα φαντασία): «είμαι η καλύτερη Σούλα που σας έχει συμβεί και ήρθα σ΄αυτόν τον κόσμο για να σας διαφωτίσω με το λαμπερό μου πνεύμα που ποτέ δεν ακολουθεί την πεπατημένη».

Το μόνο φαινομενικό ελάττωμά της, είναι ότι η Σούλα άργησε κάτι δεκαετίες να γεννηθεί. Κάποτε, ήταν πραγματικά πρωτοποριακό και έξυπνο να αμφισβητείς το κατεστημένο και την κοινή λογική. Τώρα, είναι σχεδόν… πιο κατεστημένο. Δεν κάνεις τη διαφορά αν πεις ότι οι φαρμακοβιομηχανίες συντηρούν τις ανίατες ασθένειες. Σιγά το καινούργιο. Όλοι λίγο – πολύ το πιστεύουν. Δεν είσαι πια και πολύ Σούλα αν υποστηρίξεις ότι οι Τάκηδες νοιώθουν κομπλεξικά απέναντί σου γι΄αυτό σε παρατάνε. Έγιναν τόσες οι Σούλες πια, που πρέπει να διαθέτεις πολλή περισσότερη φαντασία απ΄αυτό, για να διαφέρεις στ΄αλήθεια. Μπορείς ας πούμε, να υποστηρίξεις ότι οι Τάκηδες έπεσαν θύματα των gay που συνομώτησαν για να μην βρίσκουν οι Σούλες άντρα.

Η Σούλα όμως, προσαρμόστηκε στην εποχή. Το φυσικό περιβάλλον της Σούλας, είναι το ίντερνετ. Πουθενά αλλού δεν έχει τέτοια θραύση. Πουθενά αλλού δεν έχει τόσους οπαδούς. Κανένα άλλο μέσο στον κόσμο δεν την υποστήριξε τόσο ζεστά. Για ό,τι σκεφτεί, έχει έτοιμες Σούλες για μπακαπ. Ό,τι κι αν αποφασίσει έχει άπειρες Σούλες να πάνε την ιδέα της στ΄αστέρια.
Γιατί αυτό είναι το μόνο μέσο που δεν έχει τέλος και που η κατάριψη των επιχειρημάτων της, δεν αρκεί να τη σταματήσει. Ίσα – ίσα. Πηγή έμπνευσης είναι.

Είναι το μόνο μέσο που οι ισχυρισμοί της πολλαπλασιάζονται, καθώς εδώ δεν υπάρχει ωράριο εκπομπής, ούτε face to face αντιπαράθεση. Η Σούλα λέει εδώ τις τσαχπινιές της και οι αντίπαλοι την αντικρούουν… από τους δικούς τους χώρους. Έτσι, ψάχνοντας το major cause για το εκάστοτε major event, το πιθανότερο είναι να πέσεις σε Σούλες. Που μπορεί να τις λένε και Peter. Και που μπορεί να είναι γιατροί. Και υποψήφιοι για Νόμπελ. Αλλά ήταν πάντα Σούλες.

Και τότε είναι που συνειδητοποιείς ότι μετά από πυρηνική καταστροφή, το μόνο ον που θα καταφέρει να επιβιώσει, δεν είναι οι κατσαρίδες. Οι Σούλες είναι.

* Κατά την Πανούτσεια φιλοσοφία

AD(EVIL)S


Υπέπεσα θύμα ενός ακόμη ηλίθιου ταμπού που λέει χονδρικά ότι: α. δεν διαφημίζουμε τη δουλειά μας, β. δεν διαφημίζουμε γενικά, γ. δεν διαφημίζουμε επί πληρωμή και δ. όποιος τα κάνει όλα αυτά είναι πουλημένος, λαμόγιο, μίσθαρνο όργανο των πολυεθνικών και της παγκοσμιοποίησης και γενικά έχει σκοτεινούς σκοπούς.

Με λίγα λόγια, όσοι αναφέρονται σε προιόντα και μάλιστα πολυεθνικών, (πόσο μάλλον αν έχουν κέρδος απ΄αυτά) είναι για φτύσιμο και καρακατασίγουρα δεν έχουν καμία θέση ανάμεσα στους (αθώους, άσπιλους και αμόλυντους) bloggers. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό, στους άνωθι ανήκουν: τα θεματικά blog με αντικείμενο τη δουλειά τους (gadgets, τεχνολογία, βιβλία, διαφήμιση, design κ.τλ.), τα ενημερωτικά blog με ειδήσεις και link (σε εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, προσφορές εντύπων, κ.τ.λ.), τα blogs με πληρωμένες διαφημίσεις, οποιοδήποτε post αφορά προιόντα (αν και άμα αφορά βιβλία, το Κέρδος καταπλακώνεται απ΄την Κουλτούρα και τον Πολιτισμό, οπότε γλιτώνεις το βρισίδι) και γενικά οποιοσδήποτε αναφέρεται σε οτιδήποτε δεν είναι τσάμπα. Εντάξει, προφανώς μιλάμε για το 80% των blogs και posts.

Το μίσος προς τη διαφήμιση γενικότερα έχει όμως μερικά κενά. Αφήστε που είναι αγαπημένο θέμα του Ψαριανού (ανάμεσα στα διαλείματα για… διαφημίσεις) μετά τους παπάδες, τους ταξιτζήδες και τους γαύρους. Εντάξει, έχει άπειρη πλάκα ο τρόπος που τα λέει αλλά τα επιχειρήματά του μηδενικά ή κλισέ, με βασικότερο τα λεφτά που βγάζουν. Έχει πολλά κακά η διαφήμιση και δεν είναι τα φράγκα το πρόβλημά μου.

Η μεγαλύτερή μου ένσταση στη διαφήμιση, είναι η βίαιη επιβολή προτύπων και η υπερβολή. Ντε και καλά να είμαστε όλοι ξερακιανοί, τουλάχιστον ένα πεντόκιλο κάτω από το κανονικό, πετυχημένοι, πλούσιοι και χαρούμενοι, ενώ για να σου πλασάρουν ένα γαμωταμπόν, πρέπει να φας στη μάπα λεπτομέρειες στο μπακγκράουντ, από τί βρακί θα φοράς μέχρι τί χρώμα θα είναι ο καναπές σου. Οι περισσότερες είναι άτοπες, πώς να το κάνουμε; Έτσι λοιπόν, βλέποντας όλη αυτή τη χλίδα και το ψέμα για προιόντα που δεν αξίζουν ή που σε θέλουν να αγωνίζεσαι (συνειδητά ή ασυνείδητα) να ταυτιστείς με το προφίλ που πουλάνε, ήρθε το μίσος προς τις διαφημιστικές.

Το θέμα είναι, ότι το πλασάρισμα των προιόντων μπορεί να αλλάξει γρήγορα και ευκολότατα αλλά μας έφαγαν τα ταμπού, τα κλισέ και η καχυποψία. Εννοώ, ότι προτιμώ χίλιες φορές να μου πει ένας άνθρωπος απλά ότι πήρε την τάδε φωτογραφική μηχανή και είναι σούπερ ή το τάδε λάπτοπ και ήταν πατάτα παρά να τα διαβάζω σε γυαλιστερά διαφημιστικά έντυπα και να νοιώθω σαν να παίζω λόττο κάθε φορά που τα αγοράζω. Προτιμώ χίλιες φορές να συζητήσω για ένα προιόν με άλλους δέκα που το αγόρασαν και να διαβάσω τα reviews και τα σχόλια, παρά να φοβάμαι να ανοίξω κουβέντα μη τυχόν και με πουν «πουλημένη». Βρήκαμε επιτέλους έναν καλύτερο τρόπο να γλιτώσουμε την παραπληροφόρηση αλλά δεν μας αρέσει γιατί… κάποιοι λέει, βγάζουν φράγκα! Ουυυυυυ πουλημένοι!

Πάμε τώρα και στα φράγκα. Πάρτε μερικά ρητορικά ερωτήματα για αρχή: Τι ακριβώς πρόβλημα έχετε με τα blogs που βάζουν διαφημίσεις; Αν υπάρχει ειδικός χώρος γι΄αυτές και η διαφήμιση γίνεται ανοιχτά και όχι «ύπουλα», γιατί είναι λάθος κάποιος που έχει ανάγκη, να βγάζει χρήματα από το blog του; Αν ο διπλανός σας έχει οικονομικό πρόβλημα αλλά ταυτόχρονα έχει ένα πολύ καλό blog, για ποιόν ακριβώς λόγο να αρνηθεί τις διαφημίσεις; Για να μην τον κράξετε; Για να μην χάσει την αξιοπιστία του; Μα, πόσο κακό θα κάνει στην αξιοπιστία του blog μου αν χρησιμοποιώ άβα και όχι π.χ. ρολί; Και τί σημαίνει δηλαδή ότι εμπιστεύεστε αυτά που γράφουμε και θα χάσετε την εμπιστοσύνη σας;

Όλα είναι θέμα κρίσης. Αν έχετε έλλειψη κρίσης, κινδυνεύετε χίλιες φορές περισσότερο από ένα κεκαλυμένο ακροδεξιό post τύπου Καρατζαφέρη παρά από ένα διαφημιστικό μπανεράκι. Και στην τελική, σε όποιον δεν αρέσει ας μην ξαναδιαβάσει. Αν και σε ένα – δύο χρόνια, παίζει να μην υπάρχει blog χωρίς διαφήμιση, απλά είμαστε οι πρώτοι και χρειάζεται να φάμε ένα κάποιο κύμα ηλιθιότητας πριν κάποιοι καταλάβουν ότι δεν είναι αμαρτία να πληρώνεσαι. Το μόνο πρόβλημα με τις διαφημίσεις στα blogs είναι επειδή ακριβώς υπάρχει αυτό το ταμπού, κάποιοι αναγκάζονται να τις κάνουν πλαγίως. Μόνο αν απενοχοποιηθεί η διαφήμιση δεν θα έχουμε πρόβλημα να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Πάμε τώρα και στο αντικείμενο του καθενός μας. Γιατί παρακαλώ είναι οκ για έναν γραφίστα να φτιάξει το λογότυπο της γιούνισεφ και κατάπτυστο για έναν άλλο να φτιάξει το λογότυπο της βόνταφον; Και οι δυό πληρώνονται, απλά έτυχε να έχουν διαφορετικούς πελάτες. Γιατί είναι οκ για έναν περιπτερά να πουλάει το ελληνόραμα π.χ., και είναι κατάπτυστο για έναν blogger να βάζει link στο αγαπημένο του περιοδικό; Γιατί είναι οκ για έναν διαιτολόγο να μου προτείνει γιαούρτι τάδε και είναι κατάπτυστο για έναν blogger να γράψει τις μάρκες των προιόντων που προτιμά; Γιατί είναι οκ να μου προτείνει ένας τεχνικός τί μάρκα υπολογιστή και τί software θα πάρω, αλλά είναι λαμογιά να τα διαφημίσει ένας blogger;

Στην πολύ τελική, όλοι διαφήμιση κάνουμε και όλοι καταλήγουμε να «δουλεύουμε» για σατανικές πολυεθνικές. Αν μέχρι τώρα δεν έχω δεχτεί χρήματα για τυχόν αναφορές στο blog μου, αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι εναντίον των παιδιών που το κάνουν. Αν έχεις περάσει οικονομικές φρίκες μαθαίνεις να σέβεσαι και να καταλαβαίνεις λιγάκι τον διπλανό σου.

Τα πάντα είναι θέμα ανθρώπου. Είτε μιλάμε για blogger, είτε για συνάδελφο, είτε για φίλο, αν έχεις να κάνεις με ζώο, δεν υπάρχει τρόπος να τον εμποδίσεις να (σου) κάνει λαμογιά. Αυτό που πάντα μου έκανε εντύπωση είναι η άποψη ότι αν κάποιος πάρει λίγα φράγκα παραπάνω ή ανέβει ένα τσικ μισθολογικά, κατεβαίνει ένα τσικ ανθρωπιάς. Σόρι κιόλας αλλά αυτό δεν είναι ο κανόνας. Ο άφραγκος μαλάκας είναι συνήθως πιο μαλάκας από τον φραγκωμένο. Γιατί ο άφραγκος καίγεται να επιβιώσει. Αν κρίνω από τον εαυτό μου δηλαδή, αν ερχόταν μια πολυεθνική πριν δύο χρόνια και μου έσταζε κάνα πεντοχίλιαρο, ίσως και να το σκεφτόμουν. Φυσικά, ποτέ των ποτών δεν θα διαφήμιζα ινστιντούτα αδυνατίσματος. Ούτε για δέκα μύρια ευρώ. Όχι πως έβγαλα φράγκα τώρα αλλά τουλάχιστον έχω μετά από πολλά χρόνια, έναν σταθερό μισθό που επιτέλους φτάνει να πληρώνω τους λογαριασμούς μου.

Σταματήστε λοιπόν να φρενάρετε ανθρώπους με ηλίθιους ηθικούς κανόνες που δεν τηρείτε πρώτα εσείς (κοκακολίτσα, χαρμπουγκεράκια, τζηνάκια, τσιγαράκια, γκομπιουτεράκι και γενικά το 999.9999% των προιόντων που καταναλώνετε ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ανήκουν και «διαφημίζουν» πολυεθνικές). Ο καθένας ας αποφασίζει ελεύθερα τί γουστάρει και τί όχι, αλλά μη μου το παίζετε οσίες επειδή κάποιοι θέλουν να βγάλουν ( ; ) φράγκα ή να διαφημίσουν τη δουλειά τους που κόπιασαν ή που αισθάνονται περήφανοι (δικαίως ή αδίκως) γι΄αυτήν.

Το καταλαβαίνω ότι είναι στη μόδα το κόλλημα με τις πολυεθνικές γενικά, αλλά άμα αποφασίσες να επαναστατήσεις, ο μόνος τρόπος να είσαι συνεπής στην επιλογή σου είναι να το κάνεις με σήματα καπνού και όχι με πισιά πολυεθνικών. Είναι σαν να αποφάσισες να πολεμήσεις την Αγγλία με μοναδικό όπλο το αγγλικό χιούμορ. Μόνο εσύ θα πέσεις ξερός.


Post it: να θυμηθώ να τον κράξω.


ΜΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΑΝ


Η συγκέντρωση στη Βουλή, δεν έγινε ούτε για τις φωτιές, ούτε για το περιβάλλον, ούτε για τους πολιτικούς. Έγινε για μένα. Ναι, για μένα. Ο σκοπός ήταν να σηκωθώ οικειοθελώς από τον καναπέ μου, να μην κανονίσω βόλτα Κυριακή βράδι και να πάω στο ξεκάρφωτο να σταθώ για ένα δίωρο καλοκαιριάτικα μπροστά στην Βουλή πάνω στην λεωφόρο. Πόσο ηλίθιο είναι αυτό;

Για δύο ώρες, με έπεισαν να σταθώ εκεί ενώ περίπου τρεις χιλιάδες άνθρωποι με μούτζωναν, με έβριζαν, με λοιδωρούσαν. Αυτό γινόταν εναλλάξ σε όλους όσους πήγαμε εκεί. Έβρισα και μούτζωσα κι εγώ τους διπλανούς μου μέχρι που μετά από ώρες και χιλιάδες φάσκελα, αποφασίσαμε κόκκινοι από ντροπή να αλλάξουμε την ζωή μας.

Δεν ξέρω αν υπήρχε ευγενέστερος τρόπος να «ξυπνήσω» αλλά αυτή η ομαδική αυτοκατακραυγή λειτούργησε μέσα μου ως σημείο μηδέν.

Δεν θα ανεχτώ ξανά τέτοιο διασυρμό στο μέλλον. Θέλω την επόμενη φορά που θα με προσκαλέσουν σε ομαδική συγκέντρωση να μην με φασκελώσει κανείς. Θέλω να μοιράζουμε μπράβο ο ένας στον άλλον και το ραντεβού να είναι σε μια καταπράσινη Αθήνα.

Τουλάχιστον το κομμάτι που μου αναλογεί θα το κάνω παραδεισένιο.

[-Οι πολιτικοί; Το κράτος; Αυτοί δεν έχουν ευθύνες;
- Έλα τώρα, ποιος τους χέζει όλους αυτούς τους «καμμένους]

ΧΑΟΥΝΤΟΥΓΙΟΥΝΤΟΥ


Οι μέρες εκτός blogging με την δεν - ποστάρω – όσο – και – να – μου – τη –βιδώσει έννοια, λειτούργησαν όπως φανταζόμουν και να το δοκιμάσετε. Σου ΄ρχεται να γράψεις, να απαντήσεις, να αναλύσεις, να χώσεις και αντί να κάνεις όλα αυτά, πατάς ένα x και χαμογελάς. Όλο και κάποιος θα βρεθεί να τα γράψει πολύ καλύτερα από σένα, όλο και κάποιος θα αποτυπώσει με γερά λόγια αυτά που ένιωσες κι εσύ, όλο και κάποιος θα έχει σκεφτεί τα επιχειρήματά σου.

Αράζεις απορημένη, τα πάντα γίνονται από μόνα τους και λες ώπα! Τι συνέβη τώρα; Ακριβώς. Ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει είτε κάνεις πετάλι είτε όχι. Γιούπι!!! Μεγάλη ανακάλυψη αυτή. Έχοντας απαλλαχθεί από το Σύνδρομο Του Απαραίτητου Γραναζιού, ξεφυσάς πέντε τόνους άγχος και άλλους τόσους κούρασης. Τα βλέπεις αλλιώς τώρα. Δε θες να αλλάξεις τα πράγματα ντε και καλά, αλλά να νιώσεις, να μάθεις και να ικανοποιήσεις την κοινωνική σου φύση. Κάποιες φορές όμως, ακόμα κι αυτό σε τουμπανιάζει.

Κοινωνική φύση λέει. Ναι, αλλά πόσο όμως; Υπάρχει κοινωνικόμετρο να σε μετρήσεις; Μέχρι πού φτάνει αυτό το πράγμα; Να είσαι κοινωνική τύπου, καλημέρα σας, καλησπέρα σας και τσουπ στο σπιτάκι σου; Κοινωνική όπως, για πες, τι έγινε με τον γκόμενο και ψου ψου ψου; Κοινωνική, με συγγενείς, φίλους, συναδέλφους; Κοινωνική, με διακόσιους ακόμα ανθρώπους από τα blog; Κοινωνική με άλλους τόσους στα mail; Κοινωνική με… πόσους ακριβώς; Και πού σταματάει αυτή η κοινωνικότητα;

Όσο αναπτύσσεται η τεχνολογία τόσο λέει, αυξάνεται η αποξένωση. Διαφωνώ. Κάθετα δηλαδή. Όσο περισσότερα είναι τα καλώδια τόσο αυξάνεται ο περίγυρος. Κάθε νέο είδος επικοινωνίας προσθέτει γύρω μου όλο και περισσότερους ανθρώπους. Η έννοια «φίλη» έχει αλλάξει και δεν ξέρω αν το ΄χετε παρατηρήσει. Φίλη είναι εκείνη που ξέρω εξ όψεως, που αγαπάω, που ζω κοντά της αλλά φίλη είναι και εκείνη που ένοιωσε τα κρυφά γραπτά μου. Το ίδιο σημαντική. Φίλη είναι ο άνθρωπος που θα τρέξει για μένα αλλά φίλη είναι και αυτή που θα μου αφιερώσει δυό γραμμές για να μου πει ότι με σκέφτηκε. Στις μέρες μας, «φίλη» και «φίλος» είναι ο οποιοσδήποτε σε ακουμπήσει εσωτερικά. Και πιστέψτε με όσοι μοιράζετε φόβο για τα νέα μέσα, γι΄αυτό το άγγιγμα αρκούν ακόμα και μερικά ηλεκτρόνια.

Ο εγκέφαλός μου, αποφάνθηκε. Το κοινωνικόμετρο της no-blogging περιόδου, έδειξε ότι μάλλον δεν ήμουν και πολύ άνθρωπος. Λίγη μοναξιά, έτσι γι΄αλλαγή. Αυτό νομίζω είναι το βασικό quest της εποχής.

Ε, και μόλις απομονωθείς λιγάκι τότε ξυπνά μέσα σου ο άνθρωπος και θες πάλι επικοινωνία. Για χαβαλέ, κυρίως.  

“ISTORIKI MNIMI…

…SIMAINEI KAT ARXIN “GLOSSA” K. YPOURGOS!”

“Ayti ti stigmi i nea genia,ektos elaxiston eksaireseon, ekdilonetai me enan oplismo tis takseos ton 1000 to poly lekseon,eno i diadiktyaki glossiki tous ekfrasi einai ta frixta ekeina «greaklish» pou tora diavazete.. ”

άντε ας το δεχτούμε αυτό…. πάμε όμως να δούμε το συμπέρασμα:

“Gi ayto oi neoi politikoi mas adynatoun na ftiaksoun ena syllogismo tis prokopis, kai anagazontai na diaxeirizontai ton petsino logo tis paroximenis politikis ekfrasis, eno ta syntaktika la8i tous kai oi miksobarbarismoi tous dinoune kai pairnoune stis tileoptikes tous «emfaniseis».”

Προφανώς οι παλιοί πολιτικοί μας που δεν αδυνατούν να φτιάξουν έναν συλλογισμό της προκοπής, διαχειρίζονται καλύτερα τον λόγο με αποτέλεσμα….:

“Κontologis, an den stiriksoume ti glossa mas stis neoteres genies, i istoriki mas mnimi 8a eksafanistei. Mazi, isos kai me o,ti allo simainei akoma, «ΕΛΛΑΔΑ».”

….να τιμούν δηλαδή την ιστορική μας μνήμη;;;;;;

Εντάξει κύριε Ιατρόπουλε, δεν σας αρέσει το μονοτονικό και τα greeklish, το σέβομαι. Αλλά οφείλετε να παραδεχτείτε ότι τα άψογα ελληνικά σας έχουν έλλειψη λογικής.

Φυσικά, μου επιβεβαιώνετε τις υποψίες μου πως αυτός ο ασύνδετος τρόπος σκέψης όντως σημαίνει ΕΛΛΑΔΑ.

Greeklish rulez.-

Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ

Αν έβγαινα και έλεγα επώνυμα ( ΚΑΙ σε βιβλία ΚΑΙ σε κανάλια) ότι ο Γιώργος Νταλάρας είναι αποδεδειγμένα Σαύρας, Εσωγήινος, Βριλ, καταπίνει μωρά και ετοιμάζει τα σατανικά του σχέδια για να κατακτήσει τον πλανήτη ΓΗ και ότι ο Τζίμης Πανούσης είναι αποδεδειγμένα απόγονος των Ελ και έχει προφητευτεί γι΄αυτόν (από τους σεβαστούς πατέρες της ορθόδοξης εκκλησίας φυσικά) ότι θα νικήσει τον υποχθόνιο Γιώργο Νταλάρα και θα εξαπολύσει μυστικά γυαλιστερά κολάν κατά του λαρυγγιού του, βοηθώντας το Καλό Τραγούδι να κυριαρχήσει…

…ο Γιώργος Νταλάρας δεν θα είχε το δικαίωμα να με μηνύσει ως συκοφάντισσα;

Άμα τα πεις αυτά για έναν (και μάλιστα επώνυμο) έχεις πρόβλημα, ενώ άμα αναφερθείς σε ας πούμε, μερικές χιλιάδες ανθρώπους (ειδικά αν είναι μη Έλληνες, μη ορθόδοξοι κ.τ.λ.) την βγάζεις καθαρή;

Αν δηλαδή πεις ότι πέντε χιλιάδες Αμερικάνοι είναι Υποχθόνιοι Νταλάρες και ότι δύο εκατομμύρια Έλληνες είναι Ελ Πανούσηδες, τότε οι Νταλάρες κάνουν μόκολα και οι Πανούσηδες κάνουν πάρτι και μπορούν να πουν μετά όσο «Νταλάρας» θέλουνε τσάμπα;

Ωραία.

Οι βιοτέχνες υποδημάτων ετοιμάζουν γαλαξιακό πόλεμο με μυστικές αερόσολες ενώ οι κρυφοσιωνιστές αρτοποιοί κάνουν πειράματα με κοσμόσφαιρες – φρατζόλες για να είναι έτοιμοι για το το τελικό τους χτύπημα εναντίον της Ορθοδοξίας, τον Δεκέμβριο του 2007 στην πλατεία Συντάγματος όπου μάλλον θα επέμβουν οι Ελ Ταρίφιδες που θα πατήσουν το μυστικό κουμπί «ΚΙΤ» των υπερόπλων – ταξί τους και θα στείλουν βιοτέχνες και αρτοποιούς σούμπητους στον Σείριο. Οι βουλκανιζαντέρ-εξατμίσεις τα ξέρουν αλλά κάνουν τις πάπιες.

Χα! Πιάστε με άμα μπορείτε.

GREEK BLOGGERS CAMP ‘07

Προφανώς έχετε μάθει τα περισσότερα απ΄όσα έγιναν στο gbc 07 στην Ίο φέτος. Σίγουρα όμως, δεν έχετε μάθει αυτά που εγώ είδα και έμαθα. Και ήταν πολλά. Ακόμα κι αν δεν έγραφα τίποτα, θα καταλαβαίνατε πολύ σύντομα πόσο με επηρέασε η συζήτηση με όλους αυτούς τους ανθρώπους που δεν θα είχα ποτέ την ευκαιρία να συναντήσω και να συνομιλήσω από κοντά. Γιες, τους ζάλισα.

Δεν μιλάω μόνο για τους bloggers που λίγο πολύ, όλοι ξέρουμε και συνομιλούμε μέσα από ΄δω και που τα λέγαμε – με όσους προλαβαίναμε να βουτήξουμε απ΄το σβέρκο – σερί τρεις μέρες (hi vrypan, hi evi, hi diafanos, hi chaka, hi nikan, hi alepou, hi parafone, hi panos, hi Valia… ουφ ξέχασα πολλούς προφανώς, τεσπα hi to you all guys).

Δεν μιλάω για τον υπέροχο και ακούραστο διοργανωτή (που δεν μου βγαίνει με τίποτα απ΄το κεφάλι ότι καρακατασίγουρα μπήκε «μέσα» για να μας τα προσφέρει όλα αυτά, χώρια που ήταν πολύ στεναχωρημένος για την άσχημη κριτική που του έγινε πριν το camp) hi stefanos.

Δεν μιλάω μόνο για τους γνωστούς ομιλητές του Camp (hi Matt, hi Steve) που είχαν όλη την υπομονή να εξηγούν ξανά και ξανά ό,τι δεν καταλαβαίναμε.

Ούτε τέλος, για τους δημοσιογράφους που έγιναν ένα με την παρέα μας και πλέον θεωρώ ότι θα τα λέμε συχνά και από ΄δω (και που παίζει να ήταν ιγκόγκνιτο (ή δεν ξέρωγωτί), οπότε δεν θα είμαι εγώ αυτή που θα κάνει πάλι τη μαλακία πρώτη).

Μιλάω επίσης για μερικούς ακόμα ανθρώπους που ήρθαν από διάφορα μέρη του κόσμου και της Ελλάδας, επίσης με δικά τους έξοδα, απλά για να είναι εκεί. Είτε για να μας παρουσιάσουν την δουλειά τους, είτε για να μας γνωρίσουν. Και αυτό ήταν πολύ μεγάλο.

Πάμε λοιπόν, να σας τους γνωρίσω.

Ο Αλέξανδρος Παγίδας, ένα φοβερό Πειραιωτάκι, ήρθε από το Σαν Φραντζίσκο! Δουλεύει στην σίλικον βάλεϊ και είναι ΚΑΙ φιλόσοφος. Δεν μπορούσε να σταματήσει τα γέλια όταν άκουσε το «Καλτσόβρακος» (όπως και όλη η αίθουσα – μπου χαχχα) ενώ μας είπε πολλά πράγματα για την ιστορία της οικογένειάς του και έναν αντεροβγάλτη πρόγονο. Οκ Αλέξανδρε, got the point δε θα γράψω κακό λόγο. Πολύ ευχάριστος άνθρωπος, από εκείνους που έχουν γυρίσει όλο τον κόσμο και πραγματικά τίποτε δεν στέκεται εμπόδιο στα όνειρά τους. Ένας πραγματικά ανοιχτός άνθρωπος. Hi Αλέξανδρε!

O Νεκτάριος με τον Μανώλη, ήρθαν να παρουσιάσουν την drupal. Οκ, δεν κατάλαβα πολλά στην παρουσίαση – ναι, είμαι τούβλο λέμε – , αλλά μου έκανε φοβερή εντύπωση ο ενθουσιασμός τους να μοιραστούν τα πάντα γύρω από τη δουλειά τους ακόμα και με τον πιο άσχετο άνθρωπο. Είχαν όλη την καλοσύνη να μου εξηγούν διαρκώς κάθε νέο όρο και να αναγκάζονται να τα κάνουν όλα φραγκοδίφραγκα. Ευχαριστούμε πολύ παιδιά για όλα και κυρίως γιατί είχαμε την χαρά να νοιώσουμε για πρώτη φορά, κομμάτι μιας τόσο ενδιαφέρουσας ματιάς στην τεχνολογία (τα κουτσομπολιά παρακάτω).

Ο Leonid Mamchenkov, ένα γλυκύτατο τυπάκι που ήρθε από την Κύπρο. Είναι Ρώσσος που σπούδασε σε Ρωσσία, Αγγλία και Κύπρο και εκείνος που κατάλαβε τα περισσότερα από όλα αυτά που ακούσαμε (είχε για όλα απορίες και ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις). Ε, το δεύτερο βράδι, τον τσακίσαμε τον άνθρωπο στις ερωτήσεις. Μας μίλησε για το ρωσικό εκπαιδευτικό σύστημα και πόσο υψηλού επιπέδου ήταν τότε (αφού όταν πήγε Αγγλία, οι περισσότεροι άγγλοι του ζητούσαν να μιλάει πιο απλά αγγλικά γιατί η γραμματική, το λεξιλόγιο και το συντακτικό του ήταν δύσκολα), την άσχημη κατάσταση τώρα στην χώρα του και την ζωή του με τους Κύπριους. Είδα να μου αναφέρει έκπληκτος μια φράση του καθηγητή του στην Κύπρο «όποιος μου φέρει τα αρχίδια ενός Τούρκου, θα πάρει άριστα στο μάθημα». Ήταν ο μόνος που αντέδρασε και ο μόνος που κατάλαβε ότι αυτό δεν ήταν καθόλου σωστό. Γενικά, ο Leonid είχε μια φοβερά αποστασιοποιημένη ματιά για όλες τις χώρες που έζησε (και είναι πολλές) και μου έκανε εντύπωση που δεν ένοιωθε ότι έπρεπε να υποστηρίξει την δική του.
Leonid, thanx a lot for the beautiful discussion, if you can’t understand any of this, tell me and I’ll try to translate. Although my Cypriot – English is a bit rusty.

Φίουυυυυυυ, έχω άπειρα πράγματα να γράψω και για πολλούς ακόμα αλλά έχει πέσει πολλή δουλειά γαμώτο. Πάραυτα, όπως προφανώς έχετε καταλάβει, δεν γίνεται να μην κουτσομπολέψουμε γιατί παίζει να χαλάσουμε το ίματζ μας με όλα αυτά τα γκικς.

- Η πρώτη βραδιά στην Ίο, ήταν Σκοτσέζικο ντούς. Ξεκινήσαμε από το Flames και τους Άγγλους που κάνουν τα εκκρεμές (εκκρεμές = μετά το πρώτο καφάσι μπύρες, στέκονται όρθιοι μπροστά σου και γέρνουν μπρος πίσω για κάνα μισάωρο πριν σωριαστούν. Ο Καλτσό έπαιξε βόλεϊ με έναν από αυτούς: Στέκεσαι πίσω από το εκκρεμές και όταν γείρει προς τα σένα, του δίνεις μια και έρχεται στα ίσια του. Αν είναι πολύ λιώμα, φροντίζεις φυσικά να βρίσκεται απ΄την άλλη ένας παίχτης γιατί παίζει να πέσει στο κενό. Εμείς τον ρίχναμε σε αγγλίδες γκομενέτε που έκαναν ουάου και χοροπήδαγαν που είχαν τέτοια ρέντα – ρέντα = ό,τι κινείται και πετάει).

Συνεχίσαμε μετά σε έναν άλλο κόσμο… Καθίσαμε όοολοι σε ένα ταβερνάκι παρακάτω, όπου μετά από λίγο έκατσαν τρεις μουσικοί. Μπαγλαμάς, μπουζούκι και κιθάρα, μας έκαναν πολύ σύντομα να τραγουδάμε όλοι Μάρκο και ρεμπέτικα, κάποιοι ερωτεύτηκαν χωρίς ανταπόκριση (αλλά τσάκισαν μια ντουζίνα σουβλάκια πράγμα που με έκανε να ησυχάσω γιατί ρε φίλε άμα τσακίζεις σουβλάκια απέναντι απ΄τη γκόμενα τι περιμένεις δηλαδή; ), κάποιοι τραγουδούσαν, κάποιοι έριχναν παραγγελίες (κλαψς, την δικιά μου δεν πρόλαβα να την ακούσω, ανεβάστε το βιντεάκι λέμε) και κάποιοι χόρεψαν κιόλας (γιες γιες, μπορεί οι μάγκες να μην υπάρχουν πια αλλά οι προγραμματιστές καρακατασίγουρα πάνε για διαδοχή – βέρι νάις μουβς μαν! ).

Από τον Μυλοπότα στην Χώρα, κάτι τελειωμένοι, πήγαμε με τα πόδια. Οου γιές. Στην διαδρομή, ο Παναγιώτης υποσχόταν να χτίσει γέφυρες και Μετρό, οι γυναίκες μουρμουρίζαμε για «πότε επιτέλους θα φτάσουμε» και ο Τσάκα αποφάσισε να μας πει το πιο σπασαρχίδικο και κορυφαίο ανέκδοτο έβερ. Όταν φτάσαμε, καταλάβαμε ότι κάναμε μόνο δέκα λεπτά.

Την δεύτερη μέρα, πήγαμε οι περισσότεροι στο Κατώγι. Ένα μικρό μαγαζάκι που το έχει η Θεοδώρα (φωτό στον Καλτσό) που μετακόμισε τα δύο τελευταία χρόνια στην Ίο και που φοράει πολύ ψηλά τακούνια (για να χωράει λέει ο ποπός της απ΄τις καρέκλες – γιου ρουλ γκερλ). Τους χειμώνες δεν βαριέται. Τον χειμώνα που πέρασε, ασχολήθηκε με το ψάρεμα και ψάρεψε ένα ολόκληρο καλαμάρι σε έξι μήνες! Επίσης, μάζεψε λεφτά και πήρε ραπτομηχανή και έραψε τα μαξιλάρια του μαγαζιού. Δεν έχει καμία σχέση με τεχνολογία και αρνείται ακόμη να πάρει κινητό. Το πιο γελαστό και απλό κορίτσι που έχω γνωρίσει. Και παρεμπιπτόντως είναι πανέμορφη!

Ουφ… τόσα πολλά!

Bottom line, για τρεις μέρες ήμουν πολύ αλλού με ανθρώπους που ποτέ δεν πίστευα ότι υπάρχουν, τόσο απλά και ταυτόχρονα τόσο αξιόλογα παιδιά. Είμαι αρκετά αισιόδοξη. Παρόλο που ηλικιακά ένοιωθα αταίριαστη (ρε σεις, ο ματ της γουορντπρες είναι μόνο 24, έλεος!!!!) και παρόλο που παίζει να ήμουν η πιο αστοιχείωτη σε θέματα γνώσεων και τεχνολογίας, εντούτοις αυτά τα παιδιά με έκαναν να νοιώσω λίγο περήφανη.

Θερμά ευχαριστώ σε όλους σας.

p.s. Αν όλα αυτά με κάνουν «πρόβατο», «πουλημένη» και «θύμα» έχω να δηλώσω ότι κουράστηκα να αναλώνομαι σε απολογίες για ό,τι κάνω στην ζωή μου. Είμαι blogger, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι εκτίθεμαι οικειοθελώς αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα μου επιβάλλει κανείς πώς θα σκέφτομαι και θα πράττω. Δεν έχετε ιδέα τι απολογίες έχω ρίξει τρία χρόνια τώρα και πόσο πολύ αποφασισμένη είμαι να το κόψω μια και καλή.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου – μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

• ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

• ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

• ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

• ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

• ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

• ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

• ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

• ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ

κορίτσι μου…

αρκετά βασανίστηκες. :’(

ΑΓΑΠΗΤΕ ΚΥΡΙΕ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΕ,


Ευχαριστούμε θερμά για τις συμβουλές και τη σοφία που στάζει ο λόγος σας αλλά προφανώς το ιντερνέτ (sic) γύρισε τούμπα και είναι έτοιμο να πέσει και να σας πλακώσει. Τα άπειρα συνωμοσιολογικά σκουπίδια από site που έχετε μεταφέρει στα βιβλία σας, μου λένε ακριβώς αυτό: το διαδίκτυο σας χρησιμεύει μόνο όταν πρόκειται να βγάλετε λεφτά. Όταν χάνετε λεφτά, είναι κακό και καρακατασίγουρα έρμαιο της Νέας Τάξης Πραγμάτων (sic).

Εκεί που θα σταθώ φυσικά, είναι στο βασικό επιχείρημά σας: Όσοι σας «επιτίθενται» (=σάτιρα) για μεγάλο χρονικό διάστημα μέσω διαδικτύου, «τα παίρνουνε». Δεδομένο, για το κεφάλι σας.

Ερώτηση: Πού ζείτε;

Απάντηση: Σε ένα παράλληλο σύμπαν με τους εξής νόμους και κανόνες:

-Εγώ μπορώ να χώνω (πανελλαδικά μέσα από τηλεοπτικό κανάλι με τις ώρες) σε αλλόθρησκους, αλλοεθνείς και οτιδήποτε άλλο εκτός από Έλληνας με την διεστραμμένη έννοια του όρου (Πελάτης των εκδόσεων Λιακόπουλος, dna, άμεση καταγωγή από ιδεατό όργιο μεταξύ Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Αφροδίτης, Δία – και όλης της αφρόκρεμας των αρχαίων ελλήνων και της μυθολογίας συμπεριλαμβανομένης), ενώ κανείς δεν επιτρέπεται να το κάνει σε μένα.

-Η συνεχόμενη κατασυκοφάντηση του Πούτιν, δεν πιάνεται. Γιατί εγώ δεν τα παίρνω από τους εχθρούς του. Τα παίρνω μόνο από τα βιβλία μου, που φυσικά τον κράζουν ασύστολα αλλά έχουν διδακτικούς σκοπούς. Αφήστε που παράγω και πολιτισμό γιατί ο Έλληνας επέστρεψε στο βιβλίο.

- Οι δικές μου εμμονές με όλα αυτά τα απίθανα όντα (εξωγήινοι, βρυλ, εσωγήινοι, προσθέστε ό,τι σκουπίδι κυκλοφορεί σε site) δεν πιάνονται. Γιατί εγώ τα λέω στην τηλεόραση επώνυμα και αυτό είναι από μόνο του και γαμώ τα αθωωτικά. Αφήστε που βγάζω και λεφτά και λέγομαι «εκδότης», τα οποία για τις σημερινές αξίες της Ελλάδας μας είναι κίλερ κίλερ κομπινέισον. Και σε φωνάζουν κιόλας στις ειδήσεις να σχολιάσεις τα πολιτικά δρώμενα. Σκίζω λέμε!

-Το άλλο; Δεν έχω ακούσει ποτέ δημοσιογράφο, κανάλι, εκδότη και δημόσιο πρόσωπο τέλος πάντων, να τα παίρνει. Αυτά τα κάνουν μόνο οι ανώνυμοι εμμονικοί bloggers που κράζουν εμένα και άλλους ευηπόληπτους (με λεφτά + εκδότες).

-Bottom line: Το ιντερνέτ (sic) πρέπει να μείνει ως έχει: ωκεανός χρήσιμων και κερδοφόρων συνομωσιολογιών, παιχνιδάκια να παίζουν τα παιδιά μας, επώνυμα blog που να γράφουν σοβαρά πράγματα (για τον Πούτιν και τους κωλοεβραίους) και ανώνυμα blog (γιατί είμαι υπέρ της ανωνυμίας) που να γράφουν αθώα ημερολογιάκια και αν παρεκκλίνουν να τους σούρνουμε στα δικαστήρια «για το καλό του ιντερνέτ».

Πηγές: Αυτό το γλυκούτσικο και συμβουλευτικό προειδητικοποιούλι βιντεάκι.

Ιστορικό: Το επερχόμενο δικαστήριο εναντίον του Αντώνη Τσιπρόπουλου που για όσους δεν γνωρίζουν έκανε το εξής: Έστησε μια μηχανή που διάβαζε τους τίτλους και τις πρώτες γραμμές όλων των άρθρων των blogs. Ένα από τα blog (που λέγεται funel) ήταν θεματικό και σατιρικό του κυρίου Λιακόπουλου (ξέρετε κύριε Λιακόπουλε τι σημαίνει θεματικό blog και ποια η διαφορά του από την εμμονή;;; ). Μόλις εμφανίστηκε το funel στο site του Τσιπρόπουλου και επειδή κανείς δεν ξέρει ποιος είναι, η λύση δόθηκε. Κατόπιν μήνυσης του κυρίου Λιακόπουλου, επενέβη εισαγγελέας, ο Τσιπρόπουλος πήγε με χειροπέδες αυτόφορω, ενώ του κατασχέθηκε ο σκληρός του δίσκος που ήταν η επιχείρησή του. Και τώρα, δικάζεται γονατισμένος οικονομικά και ηθικά (πάνω από χρόνο χωρίς δουλειά) γιατί φιλοξένησε στο site του ένα blog που δεν άρεσε στον κύριο Λιακόπουλο. Και όλα αυτά επειδή ο funel είναι ανώνυμος, επειδή οι αρχές δεν έχουν ιδέα τί κάνουν τα site όπως του Τσιπρόπουλου και επειδή θεωρείται προσβολή αυτό που έκανε ο funnel και όχι αυτό που κάνει ο Λιακόπουλος καθημερινά απ΄το κανάλι και τα βιβλία του (βλέπε παράλληλο σύμπαν παραπάνω). Δείτε εδώ την εξέλιξη.

P.S.: Μετά λύπης μου παραδέχομαι ότι το internet δεν είναι ηθικό και αγγελικά πλασμένο. Αλλά έλεος που θα μας φιμώσετε όλους επειδή υπάρχουν και οι διεστραμμένοι. Άλλωστε, για τους ηλίθιους νόμους της έξω κοινωνίας, κινδυνεύουμε ανά πάσα στιγμή από Ανθρώπους Με Φοβερή Ιδέα Για Τον Εαυτό Τους. Δε χρειαζόμαστε κι άλλους ηλίθιους νόμους για τους Ανθρώπους Με Φοβερή Ιδέα Για Τον Εαυτό Τους Που Μόλις Ανακάλυψαν Το Ιντερνέτι.

Ους ο θεός αξίωσε…


Τον καιρό εκείνο που λέτε, οι θεικοί διαμεσολαβητές ήταν πολλοί και παντού. Τώρα, είναι τρίχες μπροστά τους. Μοναδικό σκοπό είχαν να επιβάλλουν τον λόγο του θεού και συνήθως οι απλοί άνθρωποι ακολουθούσαν. Τότε, υπήρχε στη γειτονιά μια «αγία». Κάτι σαν την Αγία Αθανασία του Αιγάλεω αλλά στο πιο κυριλέ: δεν είδαμε ποτέ τα βυζιά της. Πληρωνόταν όμως εξίσου ακριβά. Μπόλικοι τενεκέδες λάδι το μήνα και μόνιμη αυλή, καμιά εικοσαριά αγαθοβιόλες που την φρόντιζαν, την πρόσεχαν και εκτελούσαν χρέη οικιακών βοηθών. Όλες πάντα με σεμνή περιβολή, πιστές στα χρέη μιας αυλικού, μόνιμα σε νηστεία και διαρκώς στην εκκλησία ή στο σπίτι της «αγίας» (παρά στο δικό τους). Κοινώς, το κλασσικό προφίλ της αγαθοβιόλας.

Κάθε προσωπικό τους θέμα ήταν θέμα (βασικά) της «αγίας»: ποιόν θα παντρευτούν, τί δουλειά θα κάνει, πόση προίκα θα πάρουν (και πόση θα δοθεί στην «αγία»), πότε θα νηστεύουν και πότε είναι μέρα που επιτρέπεται το πήδημα (αν, δηλαδή). Φαίνεται τελείως κουλαμάρα αλλά αυτή η γυναίκα, ήταν για χρόνια ο αγάς της γειτονιάς. Ακόμα κι ο παπάς την έτρεμε. Για μας τότε, τα πράγματα ήταν απλά: ποτέ δεν παίζαμε μπάλλα μπροστά στο σπίτι της, ποτέ δεν κόβαμε κορόμηλα απ΄το δέντρο της και ποτέ δεν κρυβόμασταν στην αυλή της όταν παίζαμε κρυφτό. Μακριά κι αγαπημένοι. Το είχα τότε στο μυαλό μου, πως το σπίτι αυτό, φυλασσόταν μόνιμα από ένα τρομακτικό λυκόσκυλο που λεγόταν «θεός» (=εγώ και τα λυκόσκυλα τα ΄χουμε σπάσει). Άλλωστε, η μόνη φράση που άκουγα όταν πλησίαζα εκεί ήταν «θα σε τιμωρήσει ο θεός».

Το νταλαβέρι με το κομιούνιτι, είχε ως εξής: αν κάποιος στη γειτονιά πήγαινε στο μπακάλη, αγόραζε τα πάντα επί δύο. Αν κάποιος έπαιρνε τη σύνταξη απ΄τον ταχυδρόμο έκρυβε μερίδιο για εκείνη. Η δική της συνεισφορά ήταν ως εξής: αν κάποιος είχε πρόβλημα, πήγαινε σ΄αυτήν να τον «σταυρώσει» και να φύγει το κακό. Μερικές φορές έφευγε, άλλες πάλι όχι. Και τότε όμως, πήγαινε πάλι σ΄εκείνη να προσευχηθεί να μην τον βρουν άλλα κακά. Που χλωμό δηλαδή. Και πάλι όμως, ξαναματαπήγαινε να προσευχηθεί γι΄αυτόν και να του δώσει κουράγιο. Και πάντα του ΄δινε. Δεν έβρισκα κάτι κακό σε αυτό, απ΄τη στιγμή που κανείς δεν τους υποχρέωνε να την προμοτάρουν πέρα από την ελλειπή κατανόηση των θρησκευτικών τους.

Μέχρι που κάποτε την επισκέφτηκε μια γειτόνισα για ένα πρόβλημα υγείας. Και η «αγία» μετά τις προσευχές, τα ματζούνια και τις άπειρες εκδρομές που σκαρφίστηκε σε όλα τα μοναστήρια της Ελλάδας για «θαυματουργά μπλιμπλίκια», (στο μυαλό μου ο θεός εκτός από λυκόσκυλο είχε και ταξιδιωτικό γραφείο – μούτι τα ΄χα κάνει με τα θρησκευτικά) αποφάσισε να επέμβει στα του σπιτιού. Βρήκε ότι το πρόβλημα ξεκινούσε από την ανύπαρκτη πίστη του άντρα της. Πήγαινε σπίτι τους κάθε μέρα να ελέγξει αν γίνεται σωστά η νηστεία και επέβλεπε τα σεντόνια μήπως και «αμάρτησε ο διάολος του σπιτιού». Λες και δεν τα ΄θελε και η άλλη.

Μέχρι που η «αγία» αποφάνθηκε πως η μόνη λύση ήταν να φύγει ο σύζυγος απ΄το σπίτι μέχρι να εξαγνιστεί. Ε, με τα πολλά είδε κι απόειδε ο άνθρωπος και την πέταξε έξω με τις κλωτσιές. Και δεν τον έκαψε κιόλας ο «θεός». Ε, έφαγε τίποτα κατάρες, ψιλοαποκλείστηκε από τα κοινά (=κουτσομπολιό της γειτονιάς) και μεταξύ μας, έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Κυρίως, ανώδυνα.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά, βλέποντας σε ένα μπλογκ επακριβώς τα κλισέ που άκουγα παιδάκι και έτρωγα χοντρή μπούφλα άμα έκανα να ρωτήσω. Και χαίρομαι που επιτέλους έχω την δυνατότητα να πω τις απορίες μου σε αυτά τα ρητά (αλλά μπιχέηβ όμως):

“Γίνετε μόνο ψαράδες ανθρώπων: εσείς θα τους πιάνετε, Εκείνος θα τους καθαρίζει!”
“Ο πιστός που βρίσκεται συχνά στα γόνατα, στέκεται καλύτερα.”
“Μην βάζεις ερωτηματικό, όπου ο Θεός έβαλε τελεία.”
“Μην περιμένεις να σε κουβαλήσουν τέσσερις στην εκκλησία.”
“Να ασκείσαι καθημερινά: Περπάτα με τον Κύριο!”
“Ο Θεός δεν καλεί τους ικανούς. Κάνει ικανούς αυτούς που κάλεσε.”
“Ο Θεός υπόσχεται ασφαλή προσγείωση, όχι ομαλό ταξίδι.”
“Δώσε στο Θεό αυτό που Του ανήκει, όχι αυτό που σου περισσεύει.”
“Οικογένεια καθαρή είναι η οικογένεια επάνω σε θυσιαστήριο.”
“Οταν κάποιος σου προκαλεί θυμό, να το ξέρεις, είναι δυνατότερός σου.”
“Εκείνος που είναι καλός στο να βρίσκει δικαιολογίες, είναι σπάνια καλός σε ο,τιδήποτε άλλο.”
“Οποιος γονατίζει μπροστά στο Θεό, μπορεί να σταθεί μπροστά σε οποιονδήποτε άλλο!”
“Είναι δύσκολο να δώσεις την καλοσύνη, γιατί συνέχεια επιστρέφει σ’ εσένα.”
“Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να υπηρετήσουν το Θεό, όμως μόνο σε μια συμβουλευτική θέση.”
“Ποτέ μην πάρεις το διάβολο για μια βόλτα! Γιατί θα θέλει πάντα να οδηγεί εκείνος.”
“Να βλέπεις μακριά!”
“Δεν έβρεχε όταν ο Νώε έφτιαξε την κιβωτό.”
“Το θέλημα του Θεού δεν θα σε οδηγήσει ποτέ κάπου, όπου η χάρη Του δεν θα σε προστατεύει.”
“Το να είσαι σχεδόν σωσμένος, είναι το ίδιο με το να είσαι εντελώς χαμένος.”
“Δεν αλλάζουμε το μήνυμα, το μήνυμα μας αλλάζει.”
“Εμείς σηκώνουμε πανιά ο Θεός βάζει τον άνεμο.”

… το μετάνιωσα όμως. Ούτε λινκ βάζω, ούτε θα ρωτήσω τίποτα, το νόημα είναι πλέον σαφές. Τα παραθέτω απλώς για να πάρετε μια γεύση με τί αρχές μεγάλωσα και πόσο πολύ λογικό είναι να γράφω αυτά που γράφω και μάλιστα με τον τρόπο που τα γράφω για να μη λέτε μετά τί παθαίνει η αισθητική σας απ΄τα γραφτά μου και άλλες παρόμοιες πίπες χωρίς να ξέρετε τί τράβηξα δηλαδή.

ΚΛΕΙΣΤΟΝ ΛΟΓΩ ΑΥΣΤΗΡΗΣ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ


Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης.

Οι περισσότερες ιστοσελιδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα “μπλοκάρονται” από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chat room που αν και η έδρα του είναι στην Νεά Υόρκη αλλά πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου. Στην ουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου.

Μια μέρα που έχετε μαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chat room, εισβάλλουν ξαφνικά στις τρεις το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνε και σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτέ να σου απαγγελθούν κατηγορίες.

Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δε φοβάσαι να κατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότητα ειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμο μόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί που κάθεσαι σε ίντερνετ-καφέ παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα email σου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σου φοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπου βρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, 2 CD και ένα βιβλίο που για κακή σου τύχη είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει την αναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα.

Αν σε έλεγαν Truong Quoc Tuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;

Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ή συγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον του κράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσα κλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη…

Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα.

Τις παραμονές της 15ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, σε συνάντηση του προσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις. Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να «κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη», να «μην δημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημη πολιτική» και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν για συναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό.

Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με email από τον προσωπικό σου yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική που διαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ. Το email δημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο “198964” στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα στη χώρα.
Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία του λογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσία από την οποία στάλθηκε το επίμαχο email.

Αν το όνομά σου ήταν Shi Tao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;

Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε 10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχές και η δουλειά θα της πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θα είχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακές υψίστης ασφάλειας και θα σου απαγόρευαν γράφεις ή να διαβάζεις. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές Βραβείο Τύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δε θα μπορούσες να παραλάβεις.

Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον Truong Quoc Tuan και τον Shi Tao. Μπορείς!

Μπες στο www.amnesty.org.gr και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ!

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ‘’ΜΟΝΟΙ’’


Ωραία. Μια τέτοια μέρα ενδείκνυται για ακατάσχετη λογοδιάρροια καθώς όλοι έχουν σοβαρότερα πράγματα να πιάσουν κι εμένα προφανώς μου ΄μεινε το πληκτρολόγιο. Όοολο το ίντερνετ μόνη μου και ευκαιρία για ψυχοκοινωνικές αναλύσεις. Επιστημονικά πάντα. Έκατσα και το φιλοσόφησα το ίντερνετ. Μου ΄βγαλε την πίστη αλλά η επιστημονική κοινότητα μόλις απέκτησε ένα λιθαράκι (ελαφρόπετρα δηλαδή, αλλά ακόμα και οι επιστήμονες υποφέρουν από σκληρές φτέρνες).

Έτσι λοιπόν, η μεγαλύτερη πρόκληση του ίντερνετ, δεν είναι ούτε το δημόσιο βήμα, ούτε η ισότητα, ούτε η δημοκρατία, ούτε η ανταλλαγή απόψεων. Είναι η πραγματοποίηση της φαντασίωσης του αόρατου ανθρώπου. Εδώ μέσα, είσαι αόρατος. Όποτε θες βάζεις τη μαγική κάπα και μπορείς να μπεις όπου γουστάρεις χωρίς να σε πάρουν είδηση και όποτε θες τη βγάζεις και κάνεις την κυρία. Τόσο απλό. Όμως, τα πράγματα θα ήταν παραπάνω από παραμυθένια αν η κάπα σου έκανε μόνο αυτό.

The catch is, ότι οι ιδιότητες της μαγκής κάπας σε αφήνουν να μπεις στο μυαλό του καθενός και να διαβάσεις και τις σκέψεις του. Τις κρυφές σκέψεις του. Πράγμα το οποίο πάει την φαντασίωσή σου έτη φωτός πιο μακριά. Είναι σαν να φαντασιώνεσαι μια τούρτα παγωτό και ξαφνικά να τηλεμεταφέρεσαι στον κοντινότερο τουρτοπαγωτοπλανήτη. Και να μην παχαίνεις. Στον κόσμο λοιπόν των διάφανων κρανίων όλα είναι ονειρικά. Αρκεί βέβαια να θυμηθείς να μην είσαι άνθρωπος. Αρκεί να μην σε συγκινήσουν αυτά που θα διαβάσεις και μπεις στον πειρασμό να βγάλεις την κάπα, για να μοιραστείς τις σκέψεις σου με την αδελφή ψυχή. Τότε, γίνεσαι κι εσύ ένα ακόμα έκθεμα στο περίεργο αυτό μουσείο διάφανων κρανίων.

Ε, μετά σε παίρνει η μπάλλα για τα καλά και προσπαθείς να σε μάθεις ανώδυνα. Με όση λιγότερη έκθεση και κόστος. Αφού τώρα ξέρεις ότι δεν είσαι μόνη. Και τότε αρχίζουν τα δύσκολα. Θα κατεβάσεις την κάπα μέχρι τους ώμους ή θα την αφήσεις να πέσει μέχρι την μέση; Θα προτιμήσεις να κουκουλωθείς και να φύγεις τρέχοντας ή θα την ρίξεις μεμιάς στο πάτωμα κι ας μην έχεις κάνει αποτρίχωση; Το χειρότερο είναι να το μετανοιώσεις και να αρχίσεις να την μαζεύεις σιγά σιγά. Να κάνεις στριπτήζ απ΄την ανάποδη ενώ έχεις ήδη δείξει τα πιο απόκρυφα και ζουμερά σημεία του μυαλού σου. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για ανάποδο στριπτήζ, αντίθετα το κοινό οργίζεται. Άλλωστε η γύμνια σου είναι που τους έκανε να ενδιαφερθούν.

Έχεις πλέον μπει στην λογική του εκθέματος και η κατάρα της κάπας έχει πέσει πάνω σου έτοιμη να μεταφερθεί σαν ξενιστής στο επόμενο ανυποψίαστο ανθρωπάκι που θα θέλει να ζήσει την φαντασίωση του αόρατου ανθρώπου αλλά χωρίς να φανταστεί ότι υπάρχουν εκεί έξω χιλιάδες αδελφές ψυχές. Που χωρίς αυτήν την κάπα ένοιωθε μόνος και μόλις συνειδητοποιήσει το μεγαλείο της διαφάνειας, θέλει να τρέξει, να σε αρπάξει αγκαλιά και να μην σε αφήσει ποτέ. Welcome to the Crypt. Άλλο ένα εντυπωσιακό έκθεμα στο μουσείο των διάφανων κρανίων. Ο τουρτοπαγωτοπλανήτης σου δεν παχαίνει αλλά ψοφάς από χοληστερίνη.

Και μια μέρα, εκεί που στέκεσαι στην βιτρίνα μια εργάσιμη καθημερινή του μουσείου σου, ξαφνικά νοιώθεις ένα αεράκι στον ώμο σου και καθώς γυρίζεις να κοιτάξεις βλέπεις να αποκαλύπτεται σιγά σιγά ένα κεφάλι που κρυβόταν πίσω από μια ακόμα μαγική κάπα. Πλησιάζει τα γλοιώδη χείλη του στ΄αυτί σου και σου ψιθυρίζει: «σε ξέρω καλά κουφαλίτσα, βλέπω καλά τί γίνεται μέσα σου».

Είναι εργάσιμη, στέκεσαι εκεί ακίνητη και παρόλο που οι κανόνες του μουσείου είναι αυστηροί, παρόλο που και αυτός έχει πληρώσει «εισιτήριο», γυρνάς στον ανυποψίαστο επισκέπτη και του λες: «έκανες τη μαλακία και ξεσκέπασες το κεφάλι για να μου μιλήσεις. Κι εγώ βλέπω τώρα τί γίνεται στο δικό σου. Διάλεξε θέση και στήσου γιατί σήμερα δουλεύουμε μέχρι αργά. Και κάνε και κάνα μπανάκι ρε χριστιανέ μου, τί βρωμοκέφαλο είναι αυτό»!

DIRECT (BLOG) MARKETING


… ή έκανα τη Μάτα (Ψιλο)Χάρι για πάρτη σας.

Πρόσφατα παρακολούθησα ένα σεμινάριο. Απ΄αυτά που μαζεύονται κάτι νυσταγμένοι στις γνωστές αίθουσες αρχαίων θεών (που επιτέλους κατάλαβα γιατί τις λένε έτσι – νυσταγμένοι μεν, ψωνάρες δε) παρακολουθώντας κάτι τύπους που προσπαθούν να σε κάνουν να κοιμηθείς κι εσύ κρατιέσαι. Και μετά μεταξύ σοβαρού κι αστείου περιμένουν και ερωτήσεις. Εγώ πήγα να γιουχάρω αλλά κρατήθηκα. Παρατρίχα να χαλάσω το αντερκάβερ. Μετά σοβαρεύτηκα κι ανακατεύτηκα με τους «άλλους».

Ο τυπάκος λοιπόν στο σεμινάριο που τα ΄λεγε αγγλικά (ντε και καλά να μας κοιμήσει) είχε φαγωθεί με τα blogs. Που οι εταιρείες πλαγιοκοπούν bloggers, που οι bloggers αρχίζουν και επηρεάζουν την εικόνα των προϊόντων, που είναι ο νέος τρόπος επιβολής γνώμης, που, που, που. Πούτσες ήθελα να του πω, αλλά κρατήθηκα για το ρημάδι το αντερκάβερ. Φυσικά μίλαγε για Αμερικές και για κάτι άλλο που λέγεται direct marketing, το οποίο είναι πολύ πιο πολύπλοκο από το να κάτσεις απλά να μεταφράσεις τον όρο – την πάτησα και το ξέρω.

[CUT. Όχι, δηλαδή φανταστείτε σκηνικό: να έχω ξενιτευτεί στου διαόλου τη μάνα για το σεμινάριο, να νυστάζω σα μαλάκας, να προσπαθώ να παρακολουθήσω τα κυριλέ αγγλικά του αμερικάνου με τα φτωχά μου μπιθουλέ στρητ αγγλικούλια, να κάνω τόσες θυσίες για να μάθω κάτι καινούργιο στα γεράματα και οποία γκαντεμιά! Όλα αυτά, για να μάθω για τα blogs!!! Έτσι μου ΄ρχοταν να σηκώσω το χέρι, να του πω «αι γουιλ ξεράσω αν πεις μία ακόμα φάκινγκ γουόρντ για τα μπλογκς» και να πάρω απαλλαγή Ι5]

Το όλο θέμα λοιπόν με την τρέλλα των διαφημιστικών για τα blog, όπως έλεγε ο ομιλητής, ξεκίνησε με μια φήμη που κυκλοφόρησε στο νετ, πως ένα νέο σοφτγουεράδικο προϊόν ήταν για τα μπάζα. Δε λέω το προϊόν γιατί ακόμα παίζει το αντερκάβερ. Τεσπα, η πολύ μεγάλη αυτή εταιρεία έβαλε νετ ντεντέκτιβς. Ψάχνανε, ψάχνανε, ακολουθούσαν λινκ, παρακουλουθούσαν σχόλια, έμπαιναν σε άλλα blog, μέχρι τη στιγμή που βρήκαν τη ρίζα του κακού.

Όλα είχαν ξεκινήσει από τέσσερα άτομα που διατηρούσαν προσωπική ιστοσελίδα. Τους έστειλε λοιπόν mail η εταιρεία (όχι ούτε μήνυση τους έκανε, ούτε τους κατέσχεσε τον σκληρό – είπαμε, opos ameriki), έκλεισε ραντεβού και με τους τέσσερις κι αφού τους συνεχάρη για τις σελίδες τους και για την ιδέα τους να κρίνουν προϊόντα αμισθί, τους χάρισε το προϊόν που δυσφήμισαν ώστε να έχουν προσωπική άποψη.

Δεν τους ζήτησε τίποτε παραπέρα. Ούτε καλή κριτική, ούτε ευνοϊκή μεταχείριση της εταιρείας στο blog τους, ούτε νέο review. Σύντομα, οι τέσσερις αυτοί bloggers έγιναν η «φωνή» της εταιρείας στο νετ. Το οποίο νετ, σε χρόνο dt επηρεαζόμενο από αυτούς τους τέσσερις (ξέρετε πως πάνε αυτά τα πράγματα, σαν αλυσίδα) άλλαξε εντελώς την εικόνα των καταναλωτών για το μπλιμπλίκι αυτό και οι πωλήσεις ανέβηκαν στα ύψη. Ουφ!

[Δικά μου συμπεράσματα αφού το ΄ψαξα λιγάκι: Κι έζησαν αυτοί καλά και ΄μεις καλύτερα; Όχι φυσικά. Το επόμενο βήμα ήταν να γεμίσει ο τόπος κεκαλυμμένα εταιρικά blog, ανθρώπους να προσλαμβάνουν επαγγελματίες γραφιάδες, να τους πληρώνουν με το κομμάτι για κάθε post στο εταιρικό τους blog και πλέον να μην είναι και τόσο σίγουρο ότι πίσω από τον blogger που συνομιλείς βρίσκεται μια πολυεθνική. Ενημερωτικά να σημειώσω ότι πριν περίπου ένα μήνα μου ζητήθηκε να γράψω 30 post επί πληρωμή, για Αμερικάνικο φυσικά blog που ανήκε σε εταιρεία καλλυντικών – τύπου πυραμίδας – που να εκθειάζω τη συγκεκριμένη εταιρεία, να την «φωτογραφίζω», να τονίζω πόσα εκατομμύρια θα βγάλεις αν πουλήσεις αυτά τα καλλυντικά στις φίλες σου, χωρίς φυσικά να αναφέρω στα post αυτά, ποια εταιρεία ήταν. Αρνήθηκα ευγενικά. Το «ευγενικά», σχετικό αν έχεις δουλέψει αισθητικός στην Ελλάδα. Εκείνοι πάντως δε μου ξαναμιλάνε με τίποτα]

…και μετά την ρομαντική αυτή ιστορία, φτάσαμε στο direct marketing. Δεν κατάλαβα πολλά αλλά τέλος πάντων έχει να κάνει με το να βάζεις τον καταναλωτή στο παιχνίδι. Και φτάνουμε στο τώρα. Κάθε μέρα παραλαμβάνουμε ένα κάρο περιοδικά και εφημερίδες όπου πριν τα ντανιάσω το βράδυ για ανακύκλωση, τα ψιλοχαζεύω. Εκτός απ΄τα κλασσικά, υπάρχουν και κάποια περιοδικά που προορίζονται για διαφημιστές. Ένα έχω να σας πω: Πιο πολλά λένε αυτοί για εμάς παρά εμείς για εμάς. Μόνο που εκείνοι τα λένε λίγο πιο πολύπλοκα και πιο παπατζίδικα, τύπου αστρολογία. Έχουν ένα κόλλημα αυτά τα περιοδικά με μελλοντολογίες και προφητείες, άλλο πράγμα.

Το ρεζουμέ; πρέπει να μας τα χώσουν χοντρά όπου να ΄ναι γιατί είμεθα το μέλλον, γιατί ο Ερμής γύρισε τ΄ανάποδα, θα σας γελάσω. Εγώ πάντως το δηλώνω. Σε ένα μήνα που ξεκινάει η νέα μου δουλειά ως web content developer – σκάστε, ούτε εγώ ξέρω τι σημαίνει – θα επηρεάζω εξελίξεις από «μέσα». Δεχόμεθα ρουσφέτια.

[Κι ένα παράδοξο που απαντάται πλέον συχνά στην Αμερική: Υπάρχει η φήμη ότι πίσω από τα περισσότερα διάσημα blog της Αμερικής, κρύβονται δημοσιογράφοι που υποδύονται τους bloggers. Φαντάσου δηλαδή, να είσαι δημοσιογράφος, να ανοίγεις blog για να γράψεις πιο ελεύθερα και να σε προσλαμβάνουν έντυπα για να εκμεταλλευτούν την «φρέσκια» ματιά ενός απλού πολίτη απέναντι στα πράγματα. Φαντάσου μάλιστα το blog αυτό να είναι και «εταιρικό». Καλό, ε;]

ΚΑΓΚΕΛΑ ΚΑΙ ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΟΙ


Έκανα μαλακία κι ήπια καφέ... μέχρι πριν λίγο. Σχολάσαμε σήμερα νωρίς. Απ΄τις οχτώμιση. Όλο χαρά που θα είχαμε όοοολη μέρα μπροστά μας – όχι, το να προλάβουμε σούπερ μάρκετ δεν παίζει – ήρθαμε σπίτι και κάναμε τους νοικοκυραίους. Ποδοσφαιρικά και αγριοφωνάρες εκείνος, καφεδάκι και ίντερνετ εγώ. Σαν την κυρία. Άντε τώρα μανταμίτσα να καταφέρεις να κοιμηθείς. Κά-γκε-λο.

Μ΄έτρωγε ο κώλος μου όλη μέρα. Δούλευα σαν την τρελλή κι έμπαινα στα κλεφτά στο ίντερνετ. Έφτασα μέχρι το λαιμό, μπούκωσα με τις μαλακίες που διάβαζα. Ήθελα να γράφω και σταματημό να μην έχω. Το μετάνοιωσα. Το μόνο που δεν έχω δει ακόμα, είναι κάνα ελληνικό σάιτ να μαζεύει υπογραφές κατά της ελεύθερης διάδοσης rss feeds (δίνω ιδέες τώρα αλλά face it, είναι απλά θέμα χρόνου).

Τί λέω όμως, Έλληνες είμαστε, την βρήκαμε την άκρη. Φτιάξαμε νέα γενιά aggregators με δυνατότητα εισόδου/εξόδου κατά βούληση. Όλος αυτός ο πανικός τόσες μέρες να μάθουμε τί είναι αυτό το πράγμα, για να αποφασίσουμε αμέσως μετά ότι καλή η ελευθερία… για τους άλλους. Την δικιά μας την κάνουμε λάστιχο. Την τεντώνουμε και την ζαρώνουμε τόσο, ώστε να χωρέσει ίσα ίσα τον εαυτούλη μας. Όποιος θέλω ΕΓΩ με δείχνει, όποιος θέλω ΕΓΩ με βγάζει. Δημοκρατία. Η πατρίδα μου.

Όταν ξέρεις κάτι, έμαθα ότι απαγορεύεται να το γράφεις με «ύφος χιλίων καρδιναλίων». Αυτό προφανώς σημαίνει να γράφεις κοφτά κι ευγενικά γιατί τουλάχιστον όσοι με ξέρουν από κοντά δε μου ΄χουν πει τέτοιο πράμα. Να γράφεις λοιπόν “ήρεμα”. Και με χαμογελάκια. Του τύπου:

-Τί είναι αυτό;
-Αυτό είναι ένα καναρίνι.
-Γιατί;
-Γιατί έτσι κι έτσι κι έτσι.
-Εγώ πιστεύω ότι δεν είναι καναρίνι αλλά δεν έχω ακόμα τα επιχειρήματα.
-Μα είναι καναρίνι, γιατί έτσι κι έτσι κι έτσι.
-Ναι, αλλά αισθάνομαι ότι επιμένεις επειδή δεν θέλεις να με ακούσεις.
-Όχι καθόλου. Αυτό είναι καναρίνι γιατί έτσι, κι έτσι, κι έτσι.
-Τί είναι αυτό;
-Αυτό είναι ένα καναρίνι.
-Γιατί;
-Γιατί ΕΤΣΙ ΡΕ!
-Αααα… έχεις ύφος χιλίων καρδηνάλιων!

Αυτοί οι γαμημένοι οι καρδηνάλιοι ήθελα να ΄ξερα αν γνωρίζουν τί δουλειές μας άνοιξαν. Πρέπει να περάσω στην άμυνα. Του ίδιου επιπέδου πάντα. Με τους χίλιους καγκελάριους (= γι΄αυτούς που είναι για τα κάγκελα).

Τελικά με συμφέρει πιο καλά να το παίζω γραμματίτσα. Η χαζή ιν δε σίτι… στο χωριό. Τί θέτε κύριοι; Φαξ θέτε; Φαξ ιτ ις. Ταγιέρ και τακούνια θέτε; Νταν. Μπούτι και ντεκολτέ; Κι απ΄αυτά θα γράψουμε. Όλοι χάπι. Κι εγώ με χάπια. Τσου ρε! Καγκελάριοι!