Χόουπ

Ο Ψωμιάδης θεωρεί πως με την υποψηφιότητά του χτυπά γροθιά στο κατεστημένο. Ο Αυτιάς ισχυρίζεται ότι έκανε χιούμορ όταν συνομιλούσε τρεις μέρες με το ίδιο βίντεο στην εκπομπή του. Η Καγιά, θεωρεί ότι “οι όμορφες είναι ευλογημένες διότι δεν χρειάζεται να σπουδάσουν για να βγάλουν χρήματα”. Η χθεσινή πρωταγωνίστρια του ριάλιτι “για λογαριασμό σου” λίγο μόλις μετά τη διαπίστωση ότι οφείλει 220 χιλιάδες ευρώ και έχοντας πια σίγουρο πως θα πάρουν το σπίτι της κόρης της που υποθήκευσε για το μαγαζί της, δηλώνει “τελικά θα ξανανοίξω τον φούρνο και θα παλέψω για το όνειρό μου”. Ο Καρπετόπουλος δημοσιεύει επιστολή αναγνώστη με τίτλο “λίγη τσίπα” όπου σε ποδοσφαρικό αγώνα, κάποιος ζήτησε από τους ανάπηρους φιλάθλους σε καροτσάκια να μετακινηθούν προς την άλλη πλευρά του γηπέδου για να μην φαίνεται το θέαμά τους στην κάμερα της τηλεόρασης.

Ούτε που ξέρω ποιον να ψηφίσω στα καλλιστεία καραγκιοζοσύνης που συνεχίζουν να τρέχουν ακάθεκτα όσο κι αν η απόσταση από τα πράγματα μου έδωσε για λίγο την ψευδαίσθηση της ηρεμίας. Η διανόηση ψόφησε.

Ευτυχώς υπάρχει ελπίδα.

Τρύγος

Δίπλα στη δουλειά μου έχει ένα χωράφι αμπέλια. Σήμερα είχαν τρύγο. Αληθινό όμως, όχι από εκείνους τους γιαλαντζί τρύγους που κάναμε παλιά στις αυλές μας, άμα είχαμε κάνα ψωράμπελο και φύτρωνε καμιά ρόγα στο τόσο και παραφυλάγαμε μη μας τη φάει κάνας πειναλέος σπουργίτης, για να την κόψουμε ντε και καλά στην εποχή της και να διαπιστώσουμε μετά, ότι η γεύση της έφερνε σε βραστό κοτόπουλο με κουκούτσια.

Ο τρύγος αυτός, είχε καμιά δεκαριά εργάτες με τα μπογαλάκια τους, πατσαβουράκια δεμένα κόμπο με κολατσιό και τα στρογγυλά μεγάλα παγούρια από φελιζόλ στημένα στη σειρά, απ΄ αυτά που κουβαλάγαμε παλιά στις εκδρομές. Ήταν πολύ περίεργο. Λίγα βήματα πιο πέρα ήταν η μεγάλη πόρτα για το γραφείο και αυτοί, έχοντας ήδη δουλέψει απ΄το ξημέρωμα, ετοιμάζονταν για πικ νικ δίπλα στο φορτηγάκι με την εντυπωσιακή σοδειά. Καμιά τριανταριά τελάρα τίγκα στα τσαμπιά. Στο τσακ ήμουν να στριφογυρίσω την τσάντα στον αέρα, να την σαβουρντίσω στο κεφάλι οποιανού πέρναγε και να πάω να βουτήξω στ' αμπέλια, να λερωθώ όσο θέλω και μετά να πάω να κάτσω στην κουρελού. Δεν θα το κούναγα ρούπι μέχρι να τους φάω όλα τα ψωμοτύρια και να τους αδειάσω τα παγούρια με τα παγωμένα νερά. Μέχρι και τα αστεία τσεμπέρια με τον κόμπο πίσω θα φόραγα στο κεφάλι άμα μ' άφηναν για μια μέρα να γουρουνιάσω στο χωράφι τους.

Μετά από λίγο, άρχισε βρόχα. Μέσα από το τζάμι στο γαμιστερό γραφειάκι μου, μια κοίταγα το χωράφι και μια τα άσπρα νύχια μου. Ρε μια μανία που μ΄έπιασε. Ήθελα να πάω να τα χώσω μέσα στις λάσπες μέχρι να γίνουν κατάμαυρα και χαρούμενα πάλι. Μετά ήρθε ένα brief, τρία mail, ένα conference και κάτι άλλα με δύσκολες λέξεις και μετά άρχισε ο πανικός. Όταν έφτασα το απόγευμα στ' αμάξι τα αμπέλια δεν είχαν άλλα σταφύλια. Με έπιασαν τα νεύρα μου. Ούτε κλαράκι δε θα 'σπαγα άμα τα μάζευα εγώ. Άσε που δε θ' άφηνα ρόγα για ρόγα. Θα έκοβα τα τσαμπιά, θα τα καθάριζα προσεκτικά, ίσως να τα γυάλιζα και λιγάκι και μετά θα τα έστρωνα όμορφα στα τελάρα με ρυζόχαρτο ανάμεσα στην κάθε στρώση όπως έμαθα όταν ήμουν πωλήτρια να βάζω στα ακριβά κουστούμια για να φαίνονται πιο ακριβά.

Μέχρι να φτάσω σπίτι είχα στήσει μια θεαματικότατη σταφυλοέκθεση με προβολείς, φωτεινές πινακίδες και σταφυλοζογκλέρ με ρόγες. Είχα συντάξει την ομιλία έναρξης, είχα πλέξει την κορδέλα εγκαινίων από αμπελόφυλλα και έψαχνα όνομα για το μεγάλο γεγονός του Τρύγου Του Χωράφιου Δίπλα Στο Γραφείο Μου, όταν ένας μαλάκας ταξιτζής άρχισε τις κόρνες γιατί δεν πήρα χαμπάρι το φανάρι που άναψε πράσινο. Κι όλα αυτά γιατί δε με πήρανε εργάτρια στον τρύγο. Ευτυχώς αύριο είναι Παρασκευή. Το σουκου θα τη βγάλω με τα γλαστράκια μου και μάλιστα χωρίς γάντια να ξεχαρμανιάσω.
Τώρα που βρήκα και φάρμακο για τις κάμπιες, τις μελίγκρες και τ' άλλα τα μαλακισμένα μαμούνια που μου κάτσιασαν το νυχτολούλουδο θα τους αλλάξω τον αδόξαστο. Σατανικό φάρμακο. Κι αυτουνού του έβγαλα όνομα. Ινδιάνικο. Το ονόμασα “κάτι να βρωμάει, κάτι να γλιστράει, κάτι να ψοφάει”.

Φάτε τη σκόνη μου τώρα ακατάδεκτοι τρυγητές με τα αστεία τσεμπεράκια σας, τα δροσερά παγουράκια σας και τα δεμένα σπιτικά φαγάκια σας που έχετε το θράσος να μας τα κουνάτε επιδεικτικά όταν εμείς οι άχρωμοι, κουρασμένοι, πλαδαροί άνθρωποι πάμε σ' αυτό που λέμε δουλειά.

Η συγνώμη του Γ. Παπανδρέου

...για αυτά που μου συνέβησαν στην Καβάλα από ένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, έλεγε μεταξύ άλλων:

“Διαβάσαμε με πολύ σεβασμό το post ‘H X- Psilikatzou γράφει για το ΠΑΣΟΚ’ της Κωνσταντίνας Δελημήτρου (γνωστή και ως η blogger Ψιλικατζού) αναρτημένο στο blog του Alzap και νιώθουμε την ανάγκη να της ζητήσουμε συγγνώμη. Συγγνώμη για το έλλειμμα σεβασμού στο άτομο της, τόσο ως blogger και ως δημιουργού συγγραφέα.
Μια συγγνώμη επ’ ονόματι όλων μας, όσων πιστεύουμε στα βασικά δημοκρατικά δικαιώματα του κάθε πολίτη, ακόμα δε περισσότερο στο δικαίωμα του να συγγράφει, να μετέχει, να δημιουργεί, υπενθυμίζοντας ότι οι βασικές αυτές αρχές αποτελούν και το κινητήριο μοχλό του Κινήματος. Εκφάνσεις ρατσιστικού περιεχόμενου, περιχαραγμένες διαχωριστικές γραμμές, δοβλέτια, ελλείμματα σεβασμού σε πρόσωπα και αξίες δεν θεμελιώνουν δημοκρατικές διδαχές και δεν μας εκφράζουν”

Κι έπειτα το βρίσιμο που άρπαζα για μέρες από στελέχη του πασόκ που θεωρούσαν ότι είχα όρεξη να παίζω κομματικά παιχνίδια, τις επιθέσεις για τα κομματικά μου πιστεύω (τα ποιά; ) και τα ιμάτια που σκίστηκαν για το ποιον της κυρίας που μόνο ΠΑΣΟΚ δεν ήταν όπως έλεγαν, μαθαίνω σήμερα ότι την έχρισαν υποψήφια στην Καβάλα. Αναμενόμενο θα μου πεις. Σίγουρα θα σου πω, αλλά αφού με ξέρεις, κρατιέμαι;

Ήθελα λοιπόν απλά να επισημάνω μέρες που 'ναι στον κο Παπανδρέου ότι οι διαδικτυακές συγνώμες προς όσους θίγονται καθημερινά από τα “μορφωμένα” στελέχη του εδώ στην κοινωνία της πληροφορίας που τόσο θερμά υποστηρίζει, δυστυχώς δεν είναι όπως στον έξω κόσμο. Δεν έχουν ημερομηνία λήξης.
Χαριστικά, την δικιά μου μπορεί να την πάρει πίσω.
Δεν χωράει στο βιογραφικό μου άλλωστε.

Πάμε πάλι: internet rulez.-

Σήμερα το πρόγραμμα…

... λέει:

Κηπουρική

&

Κωλοραδιόφωνο

Να πάρω μια ανάσα και επιστρέφω με τις αναπάντεχες (μουχαχα) εξελίξεις στην πολιτική!

Social MediApes

Έρχεται η μέρα που πετάς μια για πάντα το κλειδί του συρταριού. Δεν χρειάζεται πια να το ανοιγοκλείνεις αφού βρήκες μια πιο ουσιαστική γωνιά. Τα λες κρυφά μεν αλλά με ανώνυμους παραλήπτες. Τα λένε και αυτοί. Τα ίδια. Περίεργο που τελικά δεν ήσουν μόνη. Τα συζητάτε, τα αναλύετε, εμβαθύνετε και ανοίγει ο ένας την ψυχή του στον άλλο. Εντελώς. Τέτοιο θαύμα δεν έχει ξαναγίνει. Περνάς καλά έως γαμάτα για πολύ καιρό. Για πάρα πολύ καιρό. Και οι εκπλήξεις δεν σταματούν να έρχονται. Κι άλλοι ομοιοπαθείς. Κι άλλοι που μισούν τα ίδια με σένα. Κι άλλοι που αγάπησαν όσα εσύ. Κι έρχονται κι άλλοι. Κι άλλοι. Αμέτρητοι. Κάποιοι διαφορετικοί, κάποιοι παράξενοι, κάποιοι πιο φοβισμένοι και άλλοι τρομακτικοί. Όλοι τους όμως εξίσου όμορφοι γιατί τους βλέπεις και σε βλέπουν κάτω από την πέτσα. Διάφανοι όλοι. Και συνεχίζουν να 'ρχονται.

Σύντομα μια λέξη από κάποιο γνωστό, ένα υπονοούμενο από μια φίλη, ένα γελάκι από συνάδελφο και διαπιστώνεις ότι δεν έχεις πέτσα πια. Είσαι εντελώς διάφανη. Όλοι κάτω από τα ροδαλά τους δέρματα κρύβουν πράγματα εκτός από εσένα που είσαι τώρα το επίκεντρο συζήτησης, πολλές φορές και χλεύης. Και έρχονται κι άλλοι να σε δουν. Εσένα και τη διαφάνειά σου. Κοιτάζουν κάθε πόρο ανεξερεύνητο, αναλύουν τα εσώψυχά σου, δεν σταματούν πριν σηκώσουν το φρύδι.

Αυτός ο ζωολογικός κήπος έχει πολλούς επισκέπτες κι εσύ ούτε στιγμή να ξεκουραστείς. Δεν έχεις σπίτι, δουλειά, σκεπάσματα να χωθείς. Είναι όλα ένα ανοιχτό κλουβί. Το σόου πάει καλά. Κοιτάς τους φίλους σου στα διπλανά κλουβιά κι είναι κι εκείνοι το ίδιο απορημένοι. Και λυπημένοι. Τώρα ο ζωολογικός κήπος γεμίζει κλουβιά. Άδεια. Γεμάτα λαχταριστές μπανάνες. Και οι πόρτες ανοιχτές. Κανείς δεν θέλει να μείνει έξω. Όλοι μαλώνουν για τα κλουβιά. Θέλουν τις μπανάνες, θέλουν προσοχή, ρίχνουν δειλά καμιά πετσούλα και μετά δοκιμάζουν το σόου. Κι είναι όμορφο. Ρίχνουν κι άλλη πετσούλα, μετά μια μεγαλύτερη κι άλλη, κι άλλη. Χαρούμενη διαπιστώνεις ότι σε όλους πια λείπει ένα κομμάτι. Μέχρι και οι επισκέπτες ζήλεψαν και κάνουν το ίδιο. Τα κλουβιά δεν έχουν νόημα πια. Ανοίγουν. Τα διάφανα εκθέματα πετιούνται έξω και στη θέση τους μπαίνει ένα γιγάντιο χρυσό κλουβί. Ένας μόνο θα το πάρει.

Το δικό σου δέρμα σου τώρα έχει αλλάξει. Σαν τα φίδια έχεις πετάξει το παλιό και βγάζεις νέο. Αλλά ακόμη κι αν αποφασίσεις μεμιάς να διώξεις πάλι όλη σου την πέτσα, λίγη διαφορά κάνει. Δεν είσαι πια η μόνη. Τώρα όλοι είναι διάφανοι και όλοι κάνουν τους ντυμένους. Η μάχη για το χρυσό κλουβί δίνεται στην αρένα μόνο. Κάθε συζήτηση για αυτή είναι ταμπού, είναι σα να μην συμβαίνει. Κανείς δε σου σηκώνει φρύδι πια γιατί ήσουν εκεί και στη δική του γύμνια.

Τώρα κανείς δεν ξέρει τι θέλει. Κανείς δεν ξέρει πως να έχει το χρυσό κλουβί αλλά παράλληλα να μην κρυώνει. Ανακούφιση. Είσαι και πάλι αόρατη. Βρήκες και πάλι ένα κλειδωμένο συρτάρι. Ένα παράξενα κλειδωμένο συρτάρι βασικά αφού έχουν όλοι το κλειδί, όλοι το ανοίγουν αλλά κανείς δεν το βλέπει. Βιάζονται να ανοίξουν το δίπλα ή να βρουν ένα μαγικό λουκέτο για το δικό τους. Κι αν κάποιος κάποια φορά το δει, αν κάποιος σταματήσει να σε παρατηρήσει, μετά θα κάνει τον ανήξερο γιατί ξέρει πως δεν τον παίρνει. Αν κάνει να σηκώσει φρύδι δηλαδή, με τέτοια γύμνια πια ξέρει πολύ καλά τι κάζο τον περιμένει.

Ε!

Στα γρήγορα για το καλοκαιράκι μου τώρα που ίσιωσα λίγο, γιατί με όλα αυτά που συμβαίνουν δε θα με αφήσουν να τα γράψω. So, πήγα Χανιά για 10 μέρες και γύρισα τη μισή Κρήτη, δοκίμασα τα καλύτερα φαγητά έβα και γέλασα τόσο πολύ που μου φτάνει για όλο τον χειμώνα. Έμεινα στο Μελρόουζ Πλέις Των Φτωχών, αυτό που γεννά ζατρούς και μάλιστα σιρούργους, εκεί που παραφυλάνε κάτι γραβατωμένοι για παραλιακές χειραψίες σε επίτιμους, εκεί που ο ήλιος τσουρουφλάει αλλά μόνο την πρώτη μέρα και οι αφράτοι ροζ άνθρωποι είναι για πρώτη φορά γαμάτοι γιατί είναι από τη Νορβηγία και όχι την Αγγλία.

Θες πολλή βενζίνη, κάνα δυο συκώτια καβάτζα, ένα τρίκιλο περιθώριο στην κοιλιακή χώρα πρωί-μεσημέρι-βράδυ και χώρο στα μάτια για τους αμέτρητους άσπρους και ροζ ιβίσκους (πληζ που στο διάολο τους πουλάνε στην Αθήνα;;; ). Έγινα μπεζίρι για μπεζίρι απ΄τις αναβασοκαταβάσεις, ένας σούπερ ντούπερ ντόπιος μας κέρασε εκδρομή από τις 8 το πρωί ως τις 12 τη νύχτα στην νότια Κρήτη, πιάστηκε η ψυχή μου μετά τα Σφακιά με τους γκρεμούς, μια κουκλάρα μαμά μας έφτιαξε μέχρι γαμοπίλαφο (γιαμ), έσκασα από τις ομορφιές, είπα και ξαναείπα ώφου!

Το ρεζουμέ, χρειάστηκαν μόνο λίγες μέρες για να μάθω μια νέα γλώσσα, να καταλάβω πόσο χιούτζ είναι ένας τοσοδούλης χάρτης άμα είναι να τον παίρνεις σβάρνα κάθε μέρα, να γίνω αστέρι στην γευσιγνωσία, τσιπουρογνωσία και μοχιτογνωσία (ναι, εγώ) και κυρίως να γυρίσω επιτέλους μια φορά στην αγία βαρβάρα και να νιώσω άνθρωπός τους ρε παιδί μου! Γιες αμ μπλaκ!!!

Προφανώς επειδή πέρασα υπερτέλεια το σύμπαν φρόντισε να επαναφέρει τις ισορροπίες χαρίζοντάς μου τον ιό της κωλογρίπης στο καράβι της επιστροφής και είμαι σε καραντίνα από την ημέρα που γύρισα έως αύριο όπως με ενημέρωσε το 1135, τουτέστιν απαγορεύεται να πάω να δω το νέο μου βαφτισιμάκι μέχρι την Τετάρτη, δεν έχω δει την ανηψιά μου για πάνω από εικοσαήμερο, έχω κυριολεκτικά λιώσει το Anno 1404 (καραλέει) και έχω ξεμείνει από πράτσετ και τσιφόρους με αποτέλεσμα να την έχω πέσει στο Κόκκινο Βιβλιαράκι Του Κειμενογράφου τίγκα στις γραμματικές και τα συντακτικά ώστε να νιώσω μια πελώρια λαχτάρα (sic) να γράψω τα ασύντακτα μακρυνάρια μου. Εξ' ου και το ποστ.

*Ε! = γαμιστερή κρητική προσφώνηση που δεν μπορεί να την μιμηθεί όποιος κι όποιος και που προκαλώ κάτι ΓουάναμπιΠανηγύριΣταρς της Κρήτης να την ηχογραφήσουν για να έχω εύκαιρο ένα κράξιμο που συχνά χρειάζομαι.

Αρνητικόλοτζι

Χάλια θα περάσω, το ξέρω. Έχω καταφέρει να στραγγίξω και την τελευταία σταγόνα του μισοάδειου μου ποτηριού και περιμένω να περάσουν οι μέρες μέχρι να ρημαδοφύγω διακοπές. Όλα σκατά. Κωλοδιακοπές ρε γαμώτο. Από τώρα ξέρω πόσο χάλια θα είναι. Ξέρω ας πούμε, ότι το δωμάτιο που έκλεισα είναι ύποπτα φθηνό, επίσης ξέρω ότι η περιοχή είναι εντελώς κακόφημη και γεμάτη φασαρία, ξέρω ότι το ταξίδι θα είναι μια ταλαιπωρία και μισή ενώ είμαι καρακατασίγουρη ότι η παρέα είναι για τα μπάζα. Και δεν φτάνουν αυτά που θα τραβήξω, ήδη ταλαιπωρούμαι. Λίστες, ετοιμασίες, πολλή πολλή δουλειά, ψόφιες γραμμές (deadlines εννοώ, μη τα ξαναλέμε) που περιμένουν απειλητικά και μια στοίβα ρούχα πάλι για σίδερο. Άσε που μου 'σπασε κι ένα νύχι.
Οιωνός.

===========================================

Σκάστε, διαλογίζομαι τόση ώρα. Δοκιμάζω μια ολοκαίνουργια τεχνική δικής μου εμπνεύσεως που άμα πιάσει θα ιδρύσω σχολή. Ε μα, με έχουν πρήξει τόσες μέρες με τις θετικές σκέψεις, τις αισιοδοξίες, τις γαμάτες διακοπές και τα ποτήρια που δεν πρέπει να τα βλέπεις μισοάδεια. Όχι ρε, εγώ μισοάδειο θέλω να το βλέπω και όχι μόνο αυτό, αλλά το παίρνω και σας το χύνω στη μάπα και δεν μένει μέσα τίποτα τίποτα τίποτα. Και ξέρετε πώς λέγεται αυτό; Ένα άδειο ποτήρι που δεν αφήνει σε κανέναν περιθώρια για φαντασιώσεις. Άδειο. Κενό. Έμπτι. Ούτε αμφιβολίες ούτε παπαρόλοτζιζ. Μισό, το ξαναπαίρνω από την αρχή.

[Παρατηρώ ότι άμα είναι να γλιτώσω το σίδερο, έχω γαμώ τις λογοδοιάρροιες]

Με λίγα λόγια, τέρμα οι Μεγάλες Προσδοκίες. Άμα τα σκέφτεσαι σκατά τα πράγματα ούτε τα προδιαθέτεις, ούτε τα γκαντεμιάζεις, ούτε τίποτα άλλο συμπαντικό. Ξέρεις τι είναι το μόνο που τους κάνεις; Τα ντύνεις σκατουλί και έχεις προετοιμαστεί μια χαρούλα μέχρι να 'ρθει η ώρα να τα φας.
Και οποία έκπληξις κυρίες και κύριοι, η παραμικρή εσάνσ φράουλας είναι ικανή να σου φτιάξει τη μέρα! Το άδειο πια ποτήρι σου που δεν είχες κανένα πρόβλημα να γέμισει μέχρι απάνω με σκατά, έχει τώρα δυό φραουλίτσες ντεκόρ. Και μετά άλλες δύο. Και μετά λίγη γρανίτα. Και μετά μια μπάλα παγωτό. Εντάξει και λίγα σκατουλάκια κάτω κάτω αλλά σιγά, εδώ μιλάμε για ένα... πώς θα το λέγατε; Α! Ένα μισογεμάτο ποτήρι λιχουδιές!

Συνοψίζω. Παίρνεις το μισογεμάτο, μισοάδειο, γουατέβα ποτήρι σου και το αδειάζεις. Μετά το σκουπίζεις καλά καλά από συμπαντικές σκουπιδοθεωρίες και έπειτα το τιγκάρεις στα σκατά. Παίρνεις κουταλάκι, στρώνεσαι στο τραπέζι, κλείνεις τη μύτη και είσαι αποφασισμένη να τα φας. Και μετά έλα να μου πεις ότι σου βρώμισε το παραμικρό μετά από τόσο σκατό.

Κακές, ψυχρές κι ανάποδες σκατοδιακοπές του γιου του!

Phantom limberal

Ποτέ δεν ήθελα να το καταπιώ αυτό με τους καναπεδάκηδες. Δεν κόλλαγε ρε παιδάκι μου αυτή η όμορφη θεωριούλα ότι κάποιος θα κάτσει κάποτε στον καναπέ και για όλη την υπόλοιπη ζωή του θα μασάει παθητικά προπαγάνδα και ψέμα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά πως θα τον έπειθαν κιόλας ότι αν ας πούμε πετάει το τηγανισμένο λάδι του στα σκουπίδια αντί της λεκάνης, θα ήταν αρκετό για να χριστεί αυτομάτως ενεργός πολίτης και θα σώσει και τις θάλασσες από τη ρύπανση.

[Το πρώτο πράγμα που έμαθα στο νήπιο ήταν η υπέροχη και εκπαιδευτικότατη όπως προέκυψε ιστορία του λαδοπόντικα που λατρεύει το λάδι και το κλέβει βουτώντας την ουρά του στον τενεκέ. Ναι, μετά τη γλείφει. Λέτε άμα πετάξετε το λάδι στις λεκάνες να αφήσουν έστω και μια σταγονίτσα οι λαδοπόντικες και τα κάθε είδους ζωύφια, για να ρυπάνει τον πλανήτη; Και ειδικά αν το έχετε αρωματίσει τηγανίζοντας καλαμαράκια; ]

Ανακεφαλαίωση: καναπές + ακινησία + πλύση εγκεφάλου + ψέμματα νηπιαγωγείου = ενεργός πολίτης.
Στέκει; Ούτε ένα δίχρονο δε θα το 'τρωγε. Διότι αυτά τουλάχιστον που ξέρουμε για την ανθρώπινη φύση λένε ότι έστω μια μικρή μερίδα θα πάταγε το off, θα ζωνώταν φυσεκλίκια και θα 'παιρνε αμπάριζα ό,τι έβρισκε μπροστά της. Όμως δεν είχαμε ούτε σίριαλ κίλερς (μόνο σκέτα σίριαλ), ούτε έναν ανατινιάρη, ούτε καν μία αεροπειρατεία να σου δείξει ότι οκ, οι περισσότεροι έχουν κουνουπίδια στον εγκέφαλο αλλά υπάρχουν και ελάχιστοι που αντιδρούν και είναι λίιιιγο πιο δύσκολο να τους ξεριζώσεις την όποια λογική, τουλάχιστον πριν σε πάρουν μαζί τους.

Όλα αυτά, μέχρι που υπέπεσε στην αντίληψή μου ένα ωραιότατο πείραμα. Διάβασε προσεκτικά. Παίρνεις ένα τσεκούρι και κόβεις το χέρι μιας γιαγιάς με αρθριτικά. Πέρα από το πολύ αίμα και το απορημένο βλέμα της γιαγιάς, συμβαίνει και το εξής απίθανο. Τα ακρωτηριασμένα νεύρα που καταλήγουν πια στο πουθενά θα στέλνουν για καιρό κουκουρούκου σήματα στον εγκέφαλο, με αποτέλεσμα η γιαγιά να πιστεύει ότι συνεχίζει να έχει χέρι. Κι ας μην το βλέπει. Κι ας ξέρει ότι της το 'κοψες. Και όχι μόνο αυτό, αλλά επειδή είχε αρθριτικά θα την πονάει κιόλας, πολλές φορές για χρόνια. Το σύνδρομο phantom limb είναι εντελώς υπαρκτό, καραμπινάτη “ασθένεια” του εγκεφάλου και σιγά – σιγά αρχίζει να μας μαθαίνει πράγματα λένε, που ούτε είχαμε φανταστεί (και σιγά μη τη γλιτώνατε χωρίς να προσπαθήσω να τα φανταστώ εγώ ).

Κόβω και το δικό μου χέρι λοιπόν, ότι αυτό ακριβώς έχουν πάθει και οι καναπεδάκηδες. Άμα κάθεσαι πολύ καιρό στον καναπέ, μουδιάζεις ολόκληρος, ψοφάς. Ο εγκέφαλος όμως συνεχίζει να παίρνει σήματα ότι είσαι περδίκι. Και όχι μόνο αυτό, αλλά με την βοήθεια των σκουπιδοερεθισμάτων είναι γεγονός για σένα ότι είσαι ενεργός (πολίτης), πείθεσαι ότι σχεδόν έχεις γίνει σούπερ μαν. Τα πόδια σου, τα βλέπεις και τα νιώθεις ενεργά, είσαι σίγουρος ότι τα χέρια σου κάνουν κάθε μέρα ανακύκλωση και πως ψήφισαν τους σωστούς πολιτικούς, άσε που είσαι οικολόγος απ΄τους λίγους αφού αγαπάς την φύση στα ντοκυμαντέρ. Το δε κεφάλι σου κοντεύει να κάψει φλάντζες απ΄την πολλή σκέψη ποιο θα είναι το επόμενο που θα ψωνίσεις και ποιος θα σου δώσει την επόμενη πιστωτική. Μέχρι σουντόκου κάθεσαι και λύνεις γιατί σου 'πανε ότι έτσι αποφεύγεις το Αλζχάιμερ μην τυχόν και χάσει η ανθρωπότητα τέτοιο λαμπρό μυαλό. Η ζωή σου είναι εντελώς γεμάτη παρεκτός από τις στιγμές που ψάχνεις κανάλι και η οικογένειά σου, γύρω σου στον καναπέ κι αυτή, το ίδιο ευτυχισμένη.

Και παρόλα αυτά, παρόλη την υπέρογκη δουλειά που λένε τα νεύρα σου στον εγκέφαλο ότι κάνεις, εσύ απορείς όταν ανοίγεις τη γαμώπορτα να βγεις έξω, γιατί με τόση δουλειά που ρίχνει ο καθένας μας, γιατί με τόσους ενεργούς πολίτες και τόση πάλη, το κωλοχανείο που ζούμε βρίσκεται ακόμα στο μαύρο του το χάλι.
Έλα μου ντε, γιατί;

Time is on my side… not

Για να σας βουλώσουμε το στόμα μια και καλή και να μην ξαναπείτε ότι γράφουμε μαλακίες στα ιντερνέτια, πάρτε και δύο ειδήσεις που αποσιωπήθηκαν τεχνηέντως (τσσσσσσσσσσ) και έχουν άμεση (επαναλαμβάνω, άμεση) σχέση αναμετάξυντων:

Το ελληνικό υπουργείο Γεωργίας ανακοινώνει ότι ξεκίνησε πρόγραμμα τεχνητής βροχής. Όχι, δεν έβαλε γεωπόνους να χορεύουν.

Η Ουκρανία απαγορεύει την πορνογραφία. Εντελώς. Επιτρέπεται λέει, μόνο για ιατρικούς λόγους?!?

Μη τα κάνω και νιανιά. Όσοι έχετε μυαλό καταλάβατε την απευθείας σχέση με τους πράκτορες του Σόρος, τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, τη σωρό του Μάικλ, τους Καπνιστές και τους Νταβραντισμένους Ουκρανούς Πορνοστάρς.

Με κίνδυνο να φανώ άσχετη, αυτό με τους ιατρικούς λόγους και την πορνογραφία ας μου το εξηγήσει ένας ψαγμένος σας πληζώ γιατί θα βάλω τη φαντασία μου να δουλέψει και θα χάσουμε πάλι κάθε υποψία κύρους, σοβαρότητας, Τάξης & Ηθικής βεβαίως βεβαίως.

Δυόμισι και σήμερα.
Βδομάδες.
νοτ ον μάι σάιντ.
λυγμ!

browsing routines

Μπορεί πριν πατήσουν το κλικ στον browser οι άλλοι άνθρωποι να κάνουν χίλια δυο πράγματα, είδα όμως ότι μετά όλοι ακολουθούν μία συγκεκριμένη ρουτίνα κι ας μην το παραδέχονται οι μισοί. Βασικά ανακούφιση γιατί νόμιζα ότι ήμουν το κολλημένο ψυχάκι με τις ρουτίνες μου αλλά παραφύλαξα και είδα ότι πάνω κάτω όλοι έχουν τουλάχιστον μερικά tab καρφωμένα και από ‘κει και πέρα ανοίγουν ό,τι κάτσει. Η ρουτίνα στο σερφάρισμα ήταν κάτι που νόμιζα ότι το κάνω μόνο εγώ. Υπέθετα ρε παιδάκι μου ότι οι νορμάλ άνθρωποι ανοίγουν το mail τους, ρίχνουν μια ματιά και αυτό είναι το μόνο απαραίτητο. Μέχρι που ρώτησα στα ίσια κάνα δυο, είδα και κάτι άλλους και για μεγάλη μου χαρά ανακάλυψα ότι οι περισσότεροι έχουν τη δική τους “ρουτίνα”, τα στανταράκια τους δηλαδή που τα ‘χουν ανοιχτά και από εκεί ξεκινούν το σερφάρισμα.

Αρκετά παλιά, η ρουτινίτσα μου αποτελούταν από ένα ολόκληρο παράθυρο για το hotmail μου κι ένα για το in.gr ενώ λίγο αργότερα ένα ακόμη για το gmail που αναγκάστηκα να ανοίξω γιατί είχε λέει μεγαλύτερη χωρητικότητα αλλά μεταξύ μας, σε παραμύθιαζαν ότι ήταν πολύ δύσκολο να πάρεις πρόσκληση, πράγμα που το έκανε βέρι χοτ τις εποχές εκείνες. Το πράγμα ξεφτιλίστηκε όταν πρωτοάνοιξα το blog και πρόσθεσα στη ρουτίνα μου ένα ακόμη παράθυρο για το blogspot. Τα είχα δει όλα καθώς γέμιζε η οθόνη παράθυρα και δεν είχα χώρο για τίποτε άλλο. Ούτε καν για την πασιέντζα μου. Αλλά τα ‘θελα όλα μπροστά μου ανοιχτά.

Όταν έγινε πολύ της μόδας ένας τσάμπα browser ο firefox, τον έβαλα με τη μία, πράγμα που μου βγήκε πολύ σε καλό καθώς είχε την υπεργαμάτη επιλογή των tabs. Είχε κι άλλα να κάνεις αλλά εμένα αυτά μου άστραψαν περισσότερο καθώς και το ότι όλοι έβριζαν τον explorer και μερικοί είχαν βάλει και ρουφιανομηχανάκια και σου έλεγαν φάτσα μπάτσα τι browser έχεις, οπότε δεν ήταν πολύ κουλ να σερφάρεις με i.e. και να σε κράζουν κιόλας. Τι ωραία που ήταν με τον firefox. Ένα μόνο παραθυράκι ανοιχτό και μέσα τα καμιά δεκαριά tabs με τη νέα μου ρουτίνα που τώρα πια περιείχε και το monitor και το ολοκαίνουργιο blog του καλτσό.

Τότε δεν είχα ιδέα τι ήταν το rss, οπότε ο μόνος τρόπος που βρήκε το κεφάλι μου για να παρακολουθήσω ένα blog ήταν να κάνω συχνά refresh στη σελίδα του. Έτσι έπαιρνα σβάρνα τα tabs μου εναλλάξ, πάταγα το refresh και περίμενα εναγωνίως για κάτι νέο. Το δε monitor ήταν άπειρα σπαστικό γιατί ανανεωνόταν περίπου κάθε μία ώρα στην αρχή ενώ τα blogs ήταν ελάχιστα σε αριθμό, οπότε μπορεί να πέρναγε και μία ολόκληρη μέρα χωρίς να διαβάσω κάτι της προκοπής. Και δε μιλάμε για καλοκαίρια, γιατί από μέσα Ιουλίου το ελληνικό ίντερνετ λες και έφευγε όλο μαζί με πούλμαν για διακοπές και άμα δεν ήξερες πολύ καλά αγγλικά ήσουν υποχρεωμένη να τη βγάζεις σε εκείνα τα άθλια ελληνικά σάιτς και φόρουμ με τα άστρα που αναβόσβηναν και σου έτσουζαν τα μάτια και έγραφαν για εξωγήινους και άλλα τσουχτερά.

Σε ελάχιστο διάστημα βέβαια, τα blogs πλήθυναν και τότε μου την έσπασε ακόμη πιο πολύ γιατί για πρώτη φορά έχασα τη μπάλα. Ήταν εξοργιστικό να χάνεις κάτι καινούργιο που γράφτηκε στο ίντερνετ. Ναι, τότε ακόμη νόμιζα ότι το διάβαζα όλο. Έχανα λοιπόν τις μισές ανανεώσεις του monitor, ήταν αδύνατο να διαβάσω όλα τα νέα σχόλια και εκτός των άλλων, άνοιγα κι ατέλειωτα tabs με ό,τι blogs είχαν γράψει κάτι νέο. Άσε που άρχισαν να μπαίνουν στο παιχνίδι και οι πρώτες εφημερίδες που ήταν πολύ γαμάτο να διαβάζεις ελληνικές αληθινές επίκαιρες (νταξ΄ χθεσινές) ειδήσεις στο νετ αλλά εξαιρετικά δύσκολο να βλέπεις ό,τι ανανεώνεται. Τα tabs τώρα ήταν εκείνα που άνοιγα πάντα, συν καμιά εικοσαριά blogs, συν κάνα δυο εφημερίδες, συν κάτι ξένα site και ταραταραταράμ τη Wikipedia. Την Wiki την έχωσα στην ρουτίνα μου γιατί περιέργως έπεσα θύμα ψυχαναγκασμού άλλων εποχών –α, ρε μάνα – που έπρεπε απαξάπαντος να έχεις δίπλα σου εύκαιρη μια Δομή.

Σύντομα έμαθα και για το rss. Επιτέλους θα είχα χώρο στην οθόνη μου που είχε αρχίσει πάλι να καταπιέζει την πασιέντζα μου. Πρόσθεσα κατενθουσιάσμενη στο σερφοπάτερν μου το bloglines με καμιά διακοσαριά διευθύνσεις μέσα για αρχή. Ναι, με το χέρι. Το θεώρησα επανάσταση που κάποιος επιτέλους θα καθόταν να ψάξει όλα αυτά τα blogs και θα με ειδοποιούσε σε κάθε ανανέωση. Τα παράθυρα λιγόστεψαν πάλι μέχρι το επόμενο δευτερόλεπτο περίπου που συνειδητοποίησα ότι οκ, παρακολουθώ αυτά που θέλω να παρακολουθώ αλλά ρε βλήμα πώς στο καλό θα παρακολουθώ τα σχόλια που εκεί βρισκόταν όλο το ζουμί; Άρα τι ‘χες Γιάννη. Έβλεπα από το rss ποιος έγραφε κάτι που με ενδιέφερε και ξαναμανά τα ίδια, άνοιγα δηλαδή το blog του σε ένα tab και δώστου refresh άμα ήθελα να πάρω μέρος στη συζήτηση. Σαρανταποδαρούσα η ρουτινίτσα μου.
Μέχρι που η διάνοιά μου πήρε πρέφα ότι υπάρχει rss και για σχόλια! Πάει λέω πσσσσσσσσσσς τεχνολογία ρουλς, λύθηκε και αυτό. Στούμπωσα το bloglines με τα σχόλια των blogs που μου είχαν πηδήξει την οθόνη, έβαλα μέσα και όλες πια σχεδόν τις εφημερίδες, κάτι γαμάτα ξένα blogs, μερικά τέλεια περιοδικά, κάτι forum, αγγελίες, προσωποποιημένες ειδήσεις (τσσσσσσσσσς) και λέω τώρα, άραξε και το ελέγχεις όλο το ίντερνετ.

Ναι, καλά. Αφήνουν άνθρωπο εδώ μέσα να αγιάσει; Ξεσκίστηκαν να βγάζουν καινούργια πράγματα. Ο ρυθμός ήταν περίπου ένα νέο tab την ημέρα. Βάλε facebook, βάλε buzz, βάλε myspace, βάλε twitter, βάλε youtube, βάλε last.fm, βάλε και flickr κι άμα η οθόνη σου δεν είναι τρία μέτρα μήκος, είσαι ο σούπερμαν. Κι όλα αυτά στο πισί στο σπίτι και εντελώς για κωλοβάρεμα, γιατί άμα μιλάμε για τη δουλειά έφτασα να έχω συν 10 tabs σε μια ήρεμη ημέρα και 5 εγγραφές σε ό,τι νέο site σου έστελναν με mail για να φαίνεσαι και καλά ενημερωμένη.

Και φτάνουμε στο προκείμενο. Είμαι τρελή ή οι υπόλοιποι φυσιολογικοί άνθρωποι, έχετε εφεύρει κάτι άλλο ξέρωγώ παράλληλα σύμπαντα, rss για XMen ή τίποτα τετραδιάστατους reader; Άμα είναι, να βγω σε πρόωρη σύνταξη να αγοράσω και 3 οθόνες να τελειώνουμε δηλαδή.

p.s. μιλάμε πάντα για τους δικούς μου χρόνους ανακάλυψης πραγμάτων και τεχνολογιών στο νετ, εάν εσείς τα ξέρατε νωρίτερα μπράβο σας αλλά είστε πολύ μαλάκες που δεν σφυράγατε ένα φωνήεντο να τα μάθουμε και εμείς οι αργόστροφοι.

Greece busted

Σε μια εποχή που ο τουρισμός περνά κρίση (sic) και άγρια κρίση συγκεκριμένα, νομίζω πως είναι η κατάλληλη εποχή για να συνεισφέρω κι εγώ το πετραδάκι μου στην ταφόπλακα.

Το δαιμονικό ίντερνετ που λέτε, αυτό το όργανο του Σατανά, το εργαλείο καθαρμάτων και εγκληματιών τώρα περνά στα χέρια και των βρωμοτουριστών. Βλέπεις ξύπνησαν οι πειναλέοι/ βρωμίκουλες/ βάρβαροι - που όμως τα ακουμπούσαν κανονικά τόσα χρόνια -και άρχισαν να γράφουν στα ίσια τις εντυπώσεις από τις διακοπές στη χώρα μας: “δεν είχε ούτε χαρτί υγείας και χρειάστηκε να κάνω το walk of shame από τη ρεσεψιόν στο δωμάτιό μου ”, “οι ντόπιοι είναι πολύ ενοχλητικοί και πολλές φορές επιθετικοί για να σε πείσουν να μπεις στο άθλιο club ή την ταβέρνα τους”, “προσέξτε γιατί άλλες τιμές γράφει στο site και τελικά ισχύουν οι διπλές”, “η ιδιοκτήτρια των δωματίων ήταν πολύ ανάγωγη, αμφιβάλω εάν ξέρει τι σημαίνει τουρισμός”, “μη νοικιάσετε με τίποτα αυτοκίνητο από το τάδε γραφείο”, “δεν ξαναπατάω ποτέ στην Ελλάδα”.

Τα γραφικά κραχτήρια των δωματίων που άλλοτε σου έχωναν στη μούρη την ταμπέλα με το rooms to let, έχουν φέτος μετακομίσει στο internet και προσπαθούν εναγωνίως να πιάσουν πελατάκια αλλά δυστυχώς τρώνε διαγραφές και μπαναρίσματα από τα forums που τα αντιμετωπίζουν ως spam διότι κάνει μπαμ ότι μπαίνουν για να διαφημιστούν. Τα κραχτήρια την πάτησαν χοντρά γιατί εδώ δεν μπορούν να πλαγιοκοπήσουν τους τουρίστες, να τους απομονώσουν και να τους πείσουν για τις δωματιάρες τους. Εδώ έχεις να τα βάλεις όχι μόνο με μελλοντικούς πελάτες αλλά και με τα θύματα των άθλιων υπηρεσιών σου. Δώσε θάρρος στο χωριάτη που λένε, μόνο που σε αυτή την περίπτωση ο χωριάτης είμαστε εμείς και απ΄ότι φαίνεται θα πεινάσουμε μέχρι να ξαναγίνουμε άνθρωποι.

Το holiday watchdog, το trip advisor, το holidays uncovered και το trip report είναι μερικά από τα sites με reviews αλλά σχεδόν σε κάθε forum διακοπών υπάρχει τέτοιο κομμάτι που μπορείς να τα πεις χύμα για τη γυφτιά που θα συναντήσεις στις διακοπές σου. Το βρήκα πολύ σουρεάλ να ψάχνω για τις διακοπές μου μέσω των reviews ξένων τουριστών και να καταλήγω να απορρίπτω τα περισσότερα.

p.s. επειδή ξέρω ότι μόλις τα δεις, το πρώτο που θα σκεφτείς είναι να κάνεις έναν ψεύτικο λογαριασμό και να μας εκθειάσεις, ξανασκέψου το πληζ. Δεν κάνουν μόνο οι ξένοι διακοπές στην Ελλάδα και επίσης ας βγάλουν και κάνα φραγκάκι οι σωστοί επαγγελματίες για μία γαμημένη φορά.

Γκρι

Με ξέρω, με έχω μάθει πολύ καλά πια. Ξέρω τι θα παραγγείλω σε εστιατόριο, ξέρω ακριβώς τι θα πιω και τι γλυκό μου αρέσει. Πριν πατήσω το πόδι μου εκεί. Ξέρω από πριν τι ρούχα θα αγοράσω, τι χρώμα και τι σχέδιο και ξέρω πως σινεμά χωρίς γρανίτα κόκα κόλα είναι μια μαλακία και μισή. Συχνά τρομάζω κόσμο με όλα αυτά γιατί όσο να το κάνεις είναι περίεργο να μη θέλεις “κάτι καινούργιο”. Είναι αρκετά περίεργο πριν πάρεις το μενού να έχεις αποφασίσει και να έχεις απορρίψει καθετί νέο. Είναι βαρετό και στείρο λένε. Αλλά όποτε μ' αφήνουν να επιλέξω μόνη μου περνάω πολύ καλά. Κάποτε μια φίλη, χαμένη στις επιλογές ενός εικοσασέλιδου μενού, μου είπε ότι δεν έχει ξαναδεί άνθρωπο τόσο πολύ σίγουρο για το τι θέλει ανά δευτερόλεπτο. Δεν το είπε πολύ χαρούμενη, μάλλον ανησυχώντας το είπε. Η απάντηση δυστυχώς ή ευτυχώς είναι ότι δε ρισκάρω εύκολα τα πράγματα που με κάνουν χαρούμενη. Προσπάθησα πολύ για να μάθω ποια είναι αυτά και χαίρομαι που τα κατάφερα, αφήστε με στην ησυχία μου να τα απολαύσω ξανά και ξανά, δώστε μου εμένα τη μπριζολάρα και βγάλτε την εσείς με “νιόκε”. Μπλιαχ!

Μαγνητική λέγεται μια εξέταση που την κάνεις “για να μη φας την ακτινοβολία της αξονικής”. Είναι πανάκριβη, χρονοβόρα αλλά χρειαζόταν λέει στο τσεκ απ. Μια εξέταση ρουτίνας μου έτυχε κι εμένα και είπα σιγά το φοβερό. Ακίνητη, αμίλητη και τέλος. Ξάπλωσα, πέρασαν τους ιμάντες, πήραν ιστορικό, μου έδωσαν ένα χειριστήριο με ένα “κουδούνι για ώρα ανάγκης”, μου φόρεσαν τα ακουστικά και ξεκίνησα αργά να τσουλάω προς το κουβούκλιο. Το πολύ πολύ να έπαιρνα έναν υπνάκο. Τα χέρια μου κολλητά στο σώμα γιατί θα ήταν στενά, το κουδούνι σφιχτά στο χέρι μη μου πέσει και ο σωλήνας όλο και πλησίαζε. Λίγο γκρι και πλακωτικό αλλά τι να μας κουνηθεί.

Όσες φορές φέρνω στο μυαλό μου το μετά, τινάζομαι σαν ψάρι. Ο ουρανός του μηχανήματος ήταν τελικά ελάχιστα εκατοστά πάνω από τη μύτη μου, τράβαγα δυνατά αέρα απ΄ το στόμα να μη σκάσω και δεν έφτανε. Βρέθηκα να πατάω το κουμπί και να χτυπιέμαι μέσα σε έναν στενό γκρι σωλήνα με ακουστικά στ' αφτιά, χωρίς να μπορώ να ακούσω τους γιατρούς που ήρθαν να με βγάλουν. Σίγουρη ότι θα πεθάνω. Ακόμη είμαι δηλαδή. Ο Τ. προσπαθεί εδώ και μέρες να με πείσει ότι άραξε ρε χαζό, δεν είναι απαραίτητο να το κάνεις, σιγά. Καμιά φορά κολλάω πάνω του το βράδυ μπας και συνέλθω από τους εφιάλτες της κωλομαγνητικής.

Εγώ κλειστοφοβία, λέει. Εγώ κρίση πανικού. Τι λέτε ρε παιδιά, εγώ είμαι μια χαρά, ΕΓΩ ΜΕ ΞΕΡΩ, δεν είχα ποτέ τέτοια πράγματα. Σε ασανσέρ, στη σπηλιά του Κολοκοτρώνη, μέσα στη ντουλάπα για έξι ώρες μικρή, στο τσελ μου που άραζα κλεισμένη με το φερμουάρ μέχρι απάνω σχεδόν κάθε μέρα. Λάτρης της απομόνωσης σας λέω, ξέρω να επιβάλλομαι στον εαυτό μου, το μηχάνημα φταίει. Το 'χετε κάνει τόσο στενό που δε χωράει άνθρωπος, χώρια αυτό το γκρι. Ο γιατρός γέλασε και μου είπε ότι δεν πειράζει υπάρχουν τόσα άλλα να κάνω, συμβαίνουν αυτά. Ίσως εάν έπαιρνα ένα ηρεμιστικό πριν... Ώπα! Εγώ ηρεμιστικό; Τι έγινε ρε παιδιά, σε μένα το 'πε ή στην μάνα μου; Σοκ. Στον πιο υγιή και ήρεμο άνθρωπο του κόσμου; Τον πιο ισορροπημένο; Στερεότυπα, είπε ο γιατρός πάλι γελώντας και μου έφερε λίγο νερό να ηρεμήσω.

Κι αφού δεν μπόρεσα να πείσω τον γιατρό ότι με ξέρω, ότι ξέρω πως δεν συμβαίνουν αυτά σε μένα, ότι θα ήταν της στιγμής, έφυγα ντροπιασμένη με κομμένα γόνατα απ΄ την τρομάρα και προσπαθούσα ώρες να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι καλά, θα έτυχε, μήπως να το ξαναπροσπαθήσω, δεν γίνεται να είμαι εγώ κλειστοφοβική, δεν ήμουν εγώ αυτή που έπαθε πανικό, δεν ήταν αληθινός πανικός. Και δώστου το σώμα μου να με διαψεύδει ζητώντας συνέχεια βαθιές ανάσες απ΄το πουθενά. Κι ενώ ενδόμυχα χαίρομαι που γλίτωσα την κωλομαγνητική, διαπιστώνω πως έμαθα καινούργια πράγματα για μένα κι αυτό είναι τόσο πολύ τρομακτικό, είχα φτάσει σε τόσο καλό σημείο, όχι ρε γαμώτο, καθόλου δε με ξέρω τελικά, άντε πάλι φτου κι απ΄την αρχή.

Ο διαβολάκος στον ώμο μου επιμένει: “τουλάχιστον τώρα ΞΕΡΕΙΣ ότι σιχαίνεσαι την μαγνητική” αλλά ο αγγελάκος τον προλαβαίνει και συμπληρώνει: “ναι μαλάκα αλλά δεν κόβει πια το κεφάλι της ότι δεν είναι κλειστοφοβική”. Κι αφού τους σφαλιαρίσω και τους δύο σκέφτομαι σε τί μπελάδες με έβαλε ένας τσίπης μόνο και μόνο γιατί αποφάσισε να βάψει το κωλομηχάνημα γκρι.

Τυροπωλιτική

Ας πούμε ότι δουλεύεις σε σούπερμαρκετ και μόλις πήρες προαγωγή στον πάγκο με τα τυριά (θεσάρα αν δεν το ξέρετε, ένας φίλος μου κάποτε περίμενε 6 μήνες για να πάρει αυτή την προαγωγή). Ας πούμε επίσης ότι τις πρώτες μέρες που δουλεύεις στο νέο σου πόστο αρχίζουν και λείπουν τενεκέδες φέτα. Ας πούμε τέλος, ότι όλοι οι υπάλληλοι σε έβλεπαν που έκλεβες και μάλιστα μέρα μεσημέρι.

Ο αφεντικός είναι έξαλλος. Σας καλεί όλους να μάθει τον κλέφτη. Οι συνάδελφοί σου χωρίζονται στη μέση. Οι μισοί στ' αρχίδια τους και δε βγάζουν άχνα ενώ οι άλλοι μισοί ξελαρυγγιάζονται ότι εσύ είσαι ο κλέφτης. Ξέρεις ότι σε περιμένουν δύο πράγματα. Είτε θα σε τσιμπήσουν οι μπάτσοι είτε θα επιστρέψεις ανενόχλητος και ματσωμένος στον παράδεισο της διεύθυνσης του τμήματος των τυριών σου. Κι έφτασε η στιγμή να μιλήσεις. Είναι η μόνη ευκαιρία σου για να υπερασπιστείς τον εαυτό σου. Και κατηγορείσαι ότι έχεις κατακλέψει το σύμπαν. Τι κάνεις; Τι λες;

Απλό! Τους βουτάς όλους όπως είναι, τους πας μια βόλτα στο Ζάπειο, παραγγέλνεις πορτοκαλαδίτσες και φραπόγαλα και όταν όλοι περιμένουν την απολογία σου, σηκώνεσαι κορδωτός μπροστά τους, παίρνεις το μελαγχολικό αλλά ψιλοενοχλημένο σου, λες τα παρακάτω και καθάρισες:

[Βέβαια δεν μπορούν όλοι να τη σκαπουλάρουν έτσι εύκολα, θέλει αρκετή εξάσκηση και να το 'χεις λίγο το κληρονομικό χάρισμα]

Επίσημες Δηλώσεις Διεύθυνσης Τμήματος Τυριών
Η γνώμη σας ασφαλώς δε με ικανοποιεί, είναι σαφές ότι σημαντικό μέρος από εσάς τις ταμίες κι εσάς που ανεφοδιάζετε τα ράφια επελέξατε να διαμαρτυρηθείτε για μου στείλετε το μήνυμά σας κυρίως με την αδιαφορία. Είναι πρωτοφανές το ποσοστό της αδιαφορίας και εκφράζει την δυσαρέσκειά σας από τον ευρύτερο χώρο του σούπερ μάρκετ.

Γνωρίζω ότι συγκεκριμένες συμπεριφορές μου έχουν ενοχλήσει, παραβιάζοντας αρχές που έθεσα, από την πρώτη στιγμή που ανέλαβα την ευθύνη για το τμήμα των τυριών. Αναγνωρίζω την πραγματικότητα αυτή. Την ίδια ώρα όμως που οι ταμίες κι οι άλλες οι καμπίτσες στα ράφια και την αποθήκη επικρίνουν συγκεκριμένες αδυναμίες μου, γνωρίζουν ότι, στο χειρισμό των μεγάλων προβλημάτων των τυριών, πορευόμαι με μοναδική πυξίδα την υπευθυνότητα. Με υπευθυνότητα χειρίζομαι τη μεγάλη κρίση του τυριού του σούπερ μάρκετ μας και τις συνέπειές της.

Καθήκον και χρέος μου είναι να υπηρετήσω το συμφέρον του τυριού. Τίποτα δεν μπορεί να επηρεάσει την επιλογή μου αυτή. Η τυροκομική πολιτική μου, με το ξεκάθαρο σχέδιό της, έχει σαφείς στόχους:
- Να περιορίσει τις συνέπειες της τυροκομικής κρίσης.
- Να αντιμετωπίσει τα προβλήματα των πελατών.
- Να βάλει τις βάσεις για την πρόοδο και την ανάπτυξη του τμήματος των τυριών.

Αυτή η πρόκληση ίσχυε πριν τις κλοπές των τενεκέδων φέτας. Ισχύει και μετά το σημερινό αποτέλεσμα των απόψεών σας για μένα. Το μέλλον του τυριού και του σούπερ μάρκετ είναι πάνω απ’ όλα. Σε κρίσιμες συγκυρίες, η ανευθυνότητα γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη. Όπως οι υποσχέσεις που μοιράζουν στους πάντες τα πάντα. Κυρίως, όμως, η ανυπαρξία διαμορφωμένου και συγκροτημένου τυροκομικού σχεδίου για την αντιμετώπιση της κλοπής. Όλα αυτά, δυστυχώς, που χαρακτηρίζουν τις ταμίες, αυτές στα ράφια και τις άλλες στην αποθήκη.

Είμαι αποφασισμένος να επιμείνω στο δρόμο της υπευθυνότητας. Η τυροπωλιτική της ευθύνης αποτελεί αδιαπραγμάτευτη επιλογή. Αυτή η επιλογή άλλωστε είναι η μόνη που μπορεί να θωρακίσει την οικονομία του σούπερ μάρκετ, αλλά και να καταστήσει πιο αξιόπιστο το χώρο του τυριού, οδηγώντας το σούπερ μάρκετ σταθερά στο μέλλον που του αξίζει.
- Με ακόμα μεγαλύτερη επιμονή.
- Με ακόμα μεγαλύτερη αποφασιστικότητα.
- Με ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια.

Φυσικά, θα βοηθούσε να είχες δίπλα σου ένα τσιράκι από το τμήμα με τα σαλάμια που θα το είχες βάλει να αποστηθίσει τα εξής:

Θεωρώ ότι ο Διευθυντής του τμήματος τυριών πρέπει να γίνει Διευθυντής του τμήματος τυριών. Ο λαός του σούπερ μάρκετ τον εμπιστεύεται, μπορεί να γίνει ένας νέος Τσε Φέτα. Όμως κρατώντας ισορροπίες, δεν μπορεί να γίνεις επαναστάτης. Πιστεύω ότι είναι αναστρέψιμη η κατάσταση και μάλιστα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα εάν υπάρξει αλλαγή νοοτροπίας και συμπεριφοράς, μια νέα λαϊκή τυροκομική πολιτική με ανθρώπινο πρόσωπο.
Εάν η διεύθυνση ακολουθήσει το τυροπωλητικό πρόγραμμα που έχει εξαγγείλει η ίδια, και όχι αυτοσχεδιασμούς του καθενός - όπως εσείς οι αχώνευτες στα ταμεία και οι άλλες οι βλαμένες που ανεφοδιάζετε τα ράφια.

Σουρεάλ; Mais non!

Κβαντελλάδα

Λένε πως άμα κάτι δεν το παρατηρήσεις τότε αυτό μπορεί να μην υπάρχει.
Βέβαια, από τη φυσική στην πολιτική, η απόσταση είναι έτη φωτός μακριά αλλά επειδή οι οπαδοί της Κβαντελλάδας όλο και πληθαίνουν, έχω να δηλώσω τα εξής:

Σας βλέπω.

Nice to be back.

ΟΚ…

It's official.

THAT’S ALL FOLKS

Στις 18 Μαΐου 2005 ξεκίνησα αυτό το blog, χωρίς να φανταστώ πόσο πολύ θα επηρρέαζε την ζωή μου. Την “έξω” ζωή εννοώ. Για να σας προλάβω, όχι μόνο θετικά. Η Απομυθοποίηση Των Πάντων είναι πολύ άσχημο πράγμα. Ακόμα και για όσα έτρεφα έναν σεβασμό, ένα δέος, για όλα αυτά που αποτελούσαν τις σταθερές μου σ’αυτόν τον κόσμο, απογοητεύτηκα. Το αμέσως επόμενο βήμα, ήταν να το δηλώνω κάθε φορά που συνέβαινε. Όσο πιο έντονα μπορούσα, με ό,τι λέξεις είχα στο λεξιλόγιό μου.

Φυσικά, “παρασύρθηκα” πολλές φορές γράφοντας “χυδαίες” λέξεις, όπως με πληροφορούσατε δημόσια ή στα άπειρα mail διαμαρτυρίας που μου στέλνατε. Όμως, οι λέξεις αυτές ήταν ο μόνος τρόπος να εκφράσω το μέγεθος της απογοήτευσής μου. Και το πέτυχαν μια χαρά. Και μου έδινε μια κάποια ανακούφιση όλο αυτό. Όχι πια όμως. Για να καταφέρω πλέον να εκφράσω ικανοποιητικά την απογοήτευσή μου για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου, θα πρέπει να εφευρεθεί μια καινούργια, ακόμα πιο “χυδαία” γλώσσα, που κάθε γράμμα της θα προκαλεί 10 ρίχτερ σεισμό σε ακτίνα… ε… 100000plex γύρω μου.

Αποφάσισα έτσι, να σταματήσω να γράφω εδώ. Πέρα από τις πολλές υποχρεώσεις μου, το κόστος της επώνυμης γραφής είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ότι είχα αρχικά φανταστεί. Θα μπορούσα να σας εξιστορήσω όλα όσα μου έχουν συμβεί αυτούς τους μήνες αλλά να σας υπενθυμίσω και πάλι, ότι γράφω επώνυμα οπότε δεν γίνεται. Ή θα μπορούσαν π.χ. να σας εξηγήσουν οι γονείς μου, αλλά φαντάζομαι ότι αν ποτέ γίνονταν bloggers θα επέλεγαν ασυζητητί να γράφουν ανώνυμα.

Έτσι, απ’τη στιγμή που δεν μπορώ να πω σχεδόν τίποτε απ’όσα θέλω, απ’τη στιγμή που για κάθετί που γράφω έχω να απολογηθώ μέσω σχολίων, mail, τηλεφώνων (και δια ζώσης πολλές φορές), αποφάσισα ότι δεν κάνω την γκάβλα μου πια (χε, πάρτε άλλη μια χυδαία λέξη) και πως δεν νοιώθω καλά να στεναχωρώ κόσμο επειδή έχουμε διαμετρικά αντίθετες απόψεις. Πείτε το δειλία, πείτε το ό,τι θέλετε αλλά να σας υπενθυμίσω ότι είμαι ένας πολύ κανονικός άνθρωπος που ξυπνάω το πρωί να πάω στη δουλειά μου, που πληρώνω νοίκια, δάνεια, που έχω “ένα σπίτι να φέρω βόλτα” (όπως με πληροφορεί συχνά – πυκνά η μάνα και η πεθερά μου – νταξ’ το πιάκαμε το υπονοούμενο), που έχω μια γερή μάχη με γιατρούς να δώσω και που το βάρος για κάθετί που γράφω, πάει και κάθεται πάνω σε όλα αυτά, κάνοντάς τα πολλές φορές ασήκωτα.

Εντάξει, είχε και τα πάααααρα πολύ καλά της η όλη ιστορία. Με έμαθα, όσο ηλίθιο κι αν ακούγεται αυτό. Έμαθα ότι τελικά είμαι πολύ ευτυχισμένη με αυτό που είμαι. Άπειρα περισσότερο, απ’ότι νόμιζα. Πριν χρόνια ας πούμε, θα μου φαινόταν πολύ cool να γίνω “επώνυμη” και να σέρνομαι από κανάλι σε κανάλι. Τώρα το θεωρώ το πιο ηλίθιο και τρομακτικό πράγμα του κόσμου. Επίσης, το μπλογκάκι μου ήταν η αφορμή να διαβάσω, να ψάξω, να ενημερωθώ και να βλέπω ελάχιστη έως καθόλου τηλεόραση. Μεγάλο πράγμα. Τί μεγάλο; Υπερτεράστιο.

Έμαθα κι εσάς όμως. Πέρα από τους υπεργαμάτους ανθρώπους που γνώρισα, έμαθα πώς μπορεί να σκέφτεται κάποιος… από μέσα του. Δεν έχω άλλο τρόπο να σας δώσω να καταλάβετε τί εννοώ αλλά μερικά blog ήταν σαν να μου ψιθύριζαν κρυφά τα μεγαλύτερα μυστικά της ζωής. Που δεν τα λέμε φωναχτά, ούτε στον “έξω” κόσμο. Λίγοι το έχουν νοιώσει, και σίγουρα ξέρουν για πόσο φοβερό συναίσθημα μιλώ, ήταν πολύτιμο για μένα αυτό. Επίσης, να μην ξεχάσω να δηλώσω πως αν ποτέ κάποιοι φάγατε ξεχεστήριο από μένα… πολύ καλά σας έκανα και πιάστε με αν μπορείτε.

Τεσπα, δουλεύοντας πια όλη μέρα μπροστά σε έναν υπολογιστή, όλο και κάποιες κλεφτές ματιές θα ρίχνω στα μπλογκάκια σας, όλο και καμιά μαλακιούλα θα σας γράφω. Περιέργως πλέον, η γκάβλα του να γράφω (ναι ξέρω, κι άλλη χυδαία λέξη) έχει συσσωρευτεί αλλού, που πολύ πιθανόν αν φάω χυλόπιτα, να βγει κάποια στιγμή φόρα παρτίδα στο νετ. Ε, κι άμα χαρμανιάσω αθεράπευτα θα σας στέλνω κάνα κειμενάκι να μου το φιλοξενήσετε – ανώνυμα πάντα, γιατί φανταστείτε τί μπινελίκι θα έχει συσσωρεύσει η στέρηση. Χεχε.

Α, και σχόλια κλειστά. Ούτε δράμα, ούτε μαλακίες (αααα, αυτή δεν είναι χυδαία λέξη – οφείλετε να αναγνωρίσετε στους μπλόγκερς ότι τις μαλακίες τις κάναμε μέινστριμ).

Σι γιου ράουντ δεν…
(…εε όχι το αρνητικό το “δεν” το αγγλικό το then… τεσπα καταλάβατε.

p.s. αααα! και μετά την απομάκρυνση εκ του μπλογκακίου ουδεμία μήνυση αναγνωρίζουμε.

THUMBS UP

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη. Βία, εγκλήματα, κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι μύρια κατοίκους που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα. Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του. Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε.

Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε “υπερπολίτης” και αμολύθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν. Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους. Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροιδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.

Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι. Το καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.

Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας (αχαχχχ) και είχαν την προσωπική του υποστήριξη. Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα. Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.

Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές.

Όλο το άρθρο και τα αποτελέσματα των πρακτικών του σε νούμερα, εδώ: (κλικ)

ΤΣΕΚ


Επειδή τρέχω άσχημα, καλά που τα ‘γραψε ο Δημήτρης (κλικ).


POST IT

Κλείνουμε την TV Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2008 – (κλικ)

Πες τα χρυσόστομη! – (κλικ)

Καλή επιτυχία Μ. – (κλικ)

Τα λέμε.

ΤΡΙΑΝΤΑΠΕΝΤΑΧΡΟΝΕΣ


…aka sexbombs

Κι ενώ θα έπρεπε να πετάω απ΄τη χαρά μου γιατί επιτέλους οι τριανταπεντάχρονες έλαβαν την θέση που τους αξίζει στο σεξουλόμετρο των αρσενικόνε, αντιθέτως νοιώθω τεράστια αγανάκτηση για όλα αυτά που έπρεπε να συμβούν για να καταφέρεις να ανέβεις σκαλιά στην κλίμακα της αξιογαμοσύνης έναντι των αληθινών πιπινιών.

Μέχρι ντιβιντιά όφειλες να δείχνεις μέχρι πρότινος διότι με τέτοια πρότυπα άντε να πιστέψει κάποιος, ότι ας πούμε ο γενικός γαμάω ενός υπουργείου αντί να πληρώσει είκοσι ευρά (και πολλά λέω) έριξε τα –ομολογουμένως χάλια- μούτρα του και ξεσάλωσε με την – μέχρι πρότινος – «σιτεμένη».

Όοοοχι κύριοι. Τέλος στους ρατσισμούς! Τώρα πας σε μια δημόσια υπηρεσία, σε ρωτάνε την ηλικία σου, λες τριανταπέντε και αποκτάς αμέσως τον σεβασμό τους. Καλά, όχι σεβασμός με την κανονική έννοια του όρου, εννοώ σε μετράνε ρε παιδάκι μου. Σου ρίχνουν τέτοιο λάγνο βλέμα που αν δεν είχες ιδέα από επικαιρότητες και τηλεπαράθυρα, την έτρωγες χαλαρά ότι είσαι στάνταρ η επόμενη λολίτα.

Καταραμένοι κατασκευαστές προτύπων.-

(ξανά) FTOY!

Θα το ξέχναγα…

ΕΝΤ ΔΙ ΟΣΚΑΡ ΓΚΟΟΥΖ ΤΟΥ…

Η γη γυρίζει απελπιστικά γρήγορα κι ενώ βαστιέμαι γερά μην πέσω, έχεις κάτι σιχαμένα μαλακιστήρια που έρχονται και σου πατάνε τα δάχτυλα όπως στα έργα που ο πρωταγωνιστής έχει γανιάσει να τρέχει μια ολόκληρη ταινία κι εκεί που λες ουφ τη γλίτωσε, φλααααπ τρώει μια σούπα από την κλασική ταράτσα στην οποία καταλήγουν όλοι μετά τα κυνηγητά στις ταινίες αυτές- που δηλαδή πόσο μυαλό θέλει να καταλάβει ότι ρε μαλάκα άμα σε κυνηγάνε και πας πάνω, κάποτε θα τελειώσει το πάνω και είτε πρέπει να κάνεις τον Σπάιντερμαν ή ο σεναριογράφος σε έχει για απόσυρση – και ως εκ θαύματος, πιάνεται από ένα μισοσπασμένο περβάζι ή από ένα σίδερο που λυγίζει ή από ένα σκοινί που ξεφτάει, από κάτι τσιτωτικό τέλος πάντων και μετά έρχεται με το πάσο του ο κακός που είχε λυσσάξει να τον κυνηγάει σε όοοοολη την ταινία και στριφογυρνάει την μπιχλιασμένη μπότα του πάνω στα δάχτυλα του φουκαρά, μέχρι που ακούς το κρακ κρακ κρακ απ’τα κοκκαλάκια του και τον εκνευριστικό ήχο του τσιτωτικού – ας το πούμε περβάζι που την κάνει σιγά σιγά – και λες πάει, τσάμπα έφαγα τέτοια αγωνία αφού θα ψοφήσει ο μαλάκας κι εκεί είναι που γίνεται η μεγάλη ανατροπή όταν ο κακός τρώει μια σφαίρα και πέφτει στο κενό από κάποιον που ποτέ δεν περίμενες ότι θα έρθει να σώσει τον φουκαρά γιατί όταν τον είχες δει στην αρχή της ταινίας είπες δεν είναι μεγάλη φίρμα και τον πήρες για κομπάρσο ή αναλώσιμο ενώ αυτός ήταν ρόλος κλειδί άσε το άλλο που μπορεί να τον σώσει καμιά γκόμενα που ήταν μη μου άπτου και ξενερουά σε όλη την ταινία και ξαφνικά γίνεται ο σβατζενέγκερ για τον έρωτά της και χειρίζεται τα ούζι σα λάστιχο βεράντας και στο τέλος μένεις με την απορία… μα τί μαλάκες σεναριογράφοι υπάρχουν…. και τί μαλακίες γράφω τόση ώρα, άλλο ήθελα να πω.

[Σόρι, προσπαθώ πολύ καιρό να μην γράφω μεγάλες προτάσεις ή σπαζοκεφαλιάζω στο edit μετά, αλλά δεν υπάρχει γαμιστερότερο αποσυμπιεστικό από το να γράφεις μεγάλες προτάσεις και αυτή τη στιγμή βαριέμαι να σας το κάνω κομματάκια. Νεξτ τάιμ, ιτς ε πρόμισ]

Ήθελα να πω, ότι ενώ οι ήχοι του τσιτωτικού μου, ας το πούμε σκοινί που ξεφτάει σιγά σιγά, αρχίζουν και νικάνε τους ήχους από τα κοκκαλάκια των δαχτύλων μου κάτω από τη μπιχλιασμένη μπότα του Κακού που μ’έχει ρημάξει στο τρεξελόλα σε όοοολη την ταινία, αντί να πέσω ή αντί να έρθει η ευλογημένη σφαίρα από τον κομπάρσο που δεν τον είχα σε υπόληψη αλλά προορίζεται για μεγάλη φίρμα εξ’ου και ο ρόλος κλειδί, εγώ γράφω κανονικότατα τους μαλάκες σεναριογράφους και σκεφτόμενη ότι ξύπνα ρε ζώον σε δουλεύουν, αφού ποτέ δεν θα ανέβαινα πάνω άμα με κυνηγούσανε να με κάνουν χαλκομανία, ξαφνικά διακτινίζομαι στο πιο γαμιστερό σημείο έβερ όταν θέλω να γλιτώσω από Κακούς που με λυσσάνε στην τρεχάλα:
Στο Τεθωρακισμένο Δωμάτιο Της Λογικής Μου.

π.σ.1: ή χοντρικά, έκοψα το κάπνισμα.

π.σ.2: τελειωμένος σαδισμός το ποστίδιο αλλά μου ‘λειψε πολύ η οξεία σουρεαλίτιδα που κρύβω επιμελώς ατημέλητα στην πραγματική μου ζωή.

FTOY!

Gamoto den exw akomh ellhnika sto pcaki m giati kapoios panejypnos apofasise sta kala kathoumena na to paijei rooter gia na min tou to peirajoume, alla den tha tou perasei! Fimwnetai h eleftheria tou logou (ntaj’ kai ths malakias)?

Loipon, postarw apo twra aftes tis grammoules estw kai sta greeklish giati avrio provlepetai agrio trejimo:

Eyxomai kalh xronia se ooooooolous kai polles filares stis moutrakles sas!

Na sas mpei ejairetika kala to 2008… h o,ti einai na sas mpei telos pantwn!!!

0-1


Μέρες που΄ναι, δεν θα μπορούσα παρά να μπω στο κλίμα των ημερών. Ένα ρημάδι χαρτί με τρέχει δύο εβδομάδες τώρα, για να καταλήξω να ρίξω τον πρώτο καυγά της ζωής μου με άνθρωπο. Ούτε εγώ το πιστεύω αλλά στ΄αλήθεια τσακώθηκα. Άνοιξα ψιλικατζίδικο, το πούλησα, τα ΄βγαλα πέρα με υγειονομικό, εφορίες, τέβε, ΔΕΗ και επιμελητήρια (με μόνη βοήθεια το ίντερνετ και τις οδηγίες που έδινε) για να τσακωθώ για ένα κωλόχαρτο. Ειλικρινά μου είναι αδύνατο να το πιστέψω ότι βρέθηκα απέναντι σε τόσο αγενείς ανθρώπους. Για να με καταφέρει κάποιος να εμπλακώ σε καυγά, αυτό είναι πραγματικό επίτευγμα. Χίλια μπράβο λοιπόν, στα ΚΕΠ Αγ. Βαρβάρας.

Ιστορικό χοντρικά: Μια ωραία πρωία ανακαλύπτεις πως σου λείπει ένα ρημαδόχαρτο. Ας το ονομάσουμε κωλόχαρτοΑ. Σου λένε λοιπόν μην ταλαιπωρείσαι κοπελιά, πήγαινε στα ΚΕΠ να τελειώνεις. Μια και δυό πάω. Τίποτε δεν είναι μου λένε, μην ανησυχείτε, θα πάτε στην τάδε υπηρεσία, θα κάνετε αυτό, θα πάρετε το κωλόχαρτοΒ και θα το καταθέσετε στο άλλο ΚΕΠ γιατί εμείς δεν έχουμε αρμοδιότητα. Σε λίγες μέρες θα ΄χετε το κωλόχαρτοΑ στα χέρια σας.

Στην τάδε υπηρεσία ανακαλύπτω ότι χρειάζομαι ένα κωλόχαρτοΓ και ένα κωλόχαρτοΔ που τα ΚΕΠ ξέχασαν να μου πουν. Αφού ταλαιπωρούμαι για μέρες (έπεσα και σε απεργίες) πάω στο νέο ΚΕΠ να καταθέσω το κωλόχαρτοΒ για να πάρω το πολυπόθητο κωλόχαρτοΑ. Ααααα όχι μου λένε, τα ΚΕΠ Αγ. Βαρβάρας δεν τα ξέρουν καλά. Τσάμπα πήγατε στην τάδε υπηρεσία, χρειάζεστε απλά μια υπεύθυνη δήλωση και το κωλόχαρτοΑ.

Hello? Καλέ πώς δεν το σκέφτηκα; Για να βγάλω το κωλόχαρτοΑ χρειαζόταν απλά να καταθέσω το κωλόχαρτοΑ; Μα τί απλό που ήταν. Προσπαθώ να τους εξηγήσω το άτοπο της μαλακίας που πέταξαν και δυστυχώς τζίφος. Ανένδοτοι. Η ουρά ήταν μέχρι την πόρτα, οπότε προκειμένου να μπερδεύομαι αποφάσισα να πάω την επόμενη στην εν λόγω υπηρεσία μόνη μου να τελειώνω.

Στον γυρισμό όμως, είχα την φαεινή ιδέα να περάσω από τα ΚΕΠ Αγ. Βαρβάρας μπας και μου βρουν ευκολότερη λύση. Τί το ήθελα; Και όχι μόνο αυτό αλλά με έπιασε το παράπονο και ήθελα να τους εξηγήσω απ΄την αρχή πόσο με είχαν ταλαιπωρήσει. Άρχισα τα παράπονα:
- Πρώτον, με στείλατε κάπου χωρίς να μου πείτε ότι θέλει κωλόχαρτοΓ και Δ, με αποτέλεσμα να τρέχω σα τον μαλάκα, δεύτερον τα άλλα ΚΕΠ δεν δέχονται το κωλόχαρτοΒ και τρίτον, τί κάνω τώρα;
Η απάντηση ήταν διαφωτιστικότατη:
- Αααα, τί λέτε; Εμείς εξυπηρετούμε Περιστέρι. Πού να ξέρουμε τί χρειάζονται οι άλλες περιοχές;
- Μα απ΄την πρώτη στιγμή ξέρατε ότι δεν ανήκω εδώ. Μου το είπατε άλλωστε. Γιατί λοιπόν μου δώσατε λάθος οδηγίες αντί να με στείλετε στα ΚΕΠ εκείνης της περιοχής να ξεμπερδεύουμε;
- Να πάρετε στο Υπουργείο να κάνετε τα παράπονά σας για τα ΚΕΠ της περιοχής σας.
- Μα εσείς με ταλαιπωρήσατε όχι εκείνοι.
- Όχι, εσείς έπρεπε να το ξέρετε.
- Ότι τί; Ότι δηλαδή μου δώσατε οδηγίες για μια υπηρεσία που επειδή δεν έχετε αρμοδιότητα, θα ήταν στάνταρ λάθος;
- Να, εδώ σας γράφω το τηλέφωνο του Υπουργείου να κάνετε τα παράπονά σας.
- Τέλος πάντων, τώρα τί κάνω;
- Να πάτε μόνη σας στην Υπηρεσία να σας εξυπηρετήσει.
Δεν άντεξα, ύψωσα φωνή:
- Ναι, αυτό θα έκανα. Βαρέθηκα να παίζω χαλασμένο τηλέφωνο με τα ΚΕΠ.
Την άφησα και έφυγα. Πηγαίνοντας προς την πόρτα την ακούω να φωνάζει μπροστά σε όλο τον κόσμο:
- Άλλη φορά να μην μας προτιμήσετε!
- Εννοείται! Μόνο που εμείς σας πληρώνουμε…
Για να εισπράξω την υπέρτατη απάντηση:
- ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ!

Έκλεισα την πόρτα και βγήκα να πάρω λίγο αέρα. Το ΚΕΠ ήταν φίσκα από κόσμο που με κοιτούσε κοροιδευτικά. Προφανώς γιατί θα έπρεπε να ξέρω ότι τα ΚΕΠ δεν είναι δημόσια υπηρεσία και άρα αυτό τους καθιστά Αγίους που απαγορεύεται να τους αντιμιλάς ακόμη κι αν τρέχεις τσάμπα δύο βδομάδες για πάρτη τους.

Το έψαξα όμως. Όπου να ΄ναι ετοιμάζεται επιστολή για τον Δήμο Αγ. Βαρβάρας που θα κοινοποιηθεί σε τρεις- τέσσερις ακόμη αρμόδιους. Όχι πως θα καταφέρω τίποτε, ένα συγνώμη θα ήταν αρκετό, απλά γιατί αποφάσισα πως τέρμα με τις κατσίκες*.

Bottom line, αυτό που ανακάλυψα για τους καυγάδες είναι ότι καλά έκανα και τους απέφευγα. Απορώ πώς κάποιοι τους έχουν καθημερινή πρακτική. Μετά τον καυγά ιδρώνεις, το κεφάλι σου πονάει για ώρες και αναρρωτιέσαι διαρκώς ποιός ο λόγος να γίνει όλο αυτό. Προφανώς το αντίδοτο για τους καυγάδες είναι ένα συγνώμη. Που ακόμα πιο προφανώς είναι τρομερά δύσκολο για μερικούς ανθρώπους. Και που εντελώς προφανέστατα προτιμούν να αναμετρώνται με ντεσιμπέλ, παρά να τους πηδήξει κάποιος τόσο ανεπανόρθωτα τον τόσο μεγάλο εγωισμό του φοβερού και καταπληκτικού εαυτού τους.

Σε αυτόν τον καυγά ηττήθηκα. Δεν είχα ούτε τα απαιτούμενα ντεσιμπέλ ούτε την τελευταία κουβέντα. Από επιλογή φυσικά. Θα μπορούσα να μην κλείσω την πόρτα και να γίνουμε κώλος με τη θείτσα. Θα μπορούσα να πω χιλιάδες πράγματα που τώρα που τα σκέφτομαι ήρεμα, θα ήταν μεγάλη ντροπή να τα πω. Έτσι όμως μετράνε οι καυγάδες. Από το ποιός επιβλήθηκε. Είναι δύσκολο να κρίνεις από το αποτέλεσμα καθώς οι συνέπειες δεν φωνάζουν τόσο δυνατά, άσχετα αν είναι άπειρα πιο οριστικές και από τα πιο εντυπωσιακά γαυγίσματα.

*κατσίκες= οι τύπισσες που κατσικώνονται πίσω από ένα (δημόσιο/ δημοτικό/ ιδιωτικό/ στ΄αρχίδια μου) γραφείο και θεωρούν ότι κάνουν φιλανθρωπία σε σκυλάκια που δεν έχουν κανένα δικαίωμα να γαβγίσουν μόνο και μόνο γιατί οι κατσίκες βρίσκονται πίσω απ΄το γραφείο και θεωρούν ότι κάνουν φιλανθρωπία. Που η αλήθεια είναι ότι οι κατσίκες είτε πίσω από γραφείο, είτε σε στάνη, το περισσότερο που μπορούν να κάνουν είναι κατσικότυρο.

p.s. οκ, σεντονάρα αλλά σκεφτείτε πως αυτό είναι το επίσημο tribute στον πρώτο μου σκυλοκαυγά.

p.s.2. και μην πιστεύετε μαλακίες. Το τελευταίο που σκέφτεσαι μετά από έναν καυγά είναι το σεξ. To “θα τη γαμήσω” πάρτε το μεταφορικά.

ΠΟΥ ΛΕΣ ΦΙΛΑΡΑΚΙ….


Κι έχεις κι απ΄την άλλη κάτι μια χαρά παιδιά, να κάθονται να στενοχωριούνται για βλακείες!

Άντε ρε που θα ντραπείς κιόλας. Σιγά που φταις εσύ, άμα δεν παίζει φράγκο. Ο πρώτος είσαι; Άσε που είσαι σίγουρος δηλαδή ότι η κοπέλα είναι μαζί σου για τα προσόντα σου και όχι για την τσέπη. Λίγο το ΄χεις αυτό δηλαδή; Θα δεις, θα γυρίσει ο τροχός και του χρόνου τέτοια εποχή θα τρέχουμε στα Άσπρεν για σκι.

(ναι, ξέρω παρηγοριά στον άρρωστο, αλλά δεν μου ΄ρχεται κάτι πιο έξυπνο, ακόμα στον πρώτο φραπέ είμαι)

Αντείτε ρε σκουλήκια να πείτε μια καλή κουβέντα στο παιδί που κάθεται και σκάει για χαζομάρες, μέρες πούναι!

ΔΙΣ ΓΟΥΙΚ’Σ ΝΟΟΥΛΕΤΖΙΖ


νόουλετζ νάμπερ ουάν: o εγκέφαλός μας, είναι λέει κατασκευασμένος για ένα και μόνο πράγμα: τη χαρά. Να ξεχνά γρήγορα τις κατραπακιές και να επιλέγει να θυμάται μόνο τα χαρούμενα, ενώ σε κάθε δύσκολη φάση να προσπαθεί εναγωνίως να βρει διέξοδο ώστε να επιστρέψει στην αγαπημένη του κατάσταση, την χαρά.

[Έκατσε δηλαδή ο καλός θεούλης και έφτιαξε όoooλο αυτό το πολύπλοκο πράγμα, πίτα στα μυαλόνια, υπομυαλόνια, ανθυπομυαλόνια (κι όλα αυτά τα θαυμαστά τέλος πάντων που έχουν μέσα τα μυαλά και που επιτελούν ένα κάρο λειτουργίες), με αρχιεντολή τη χαζοχαρουμενιά. By default δηλαδή, έχουμε αρχιμαλάκα εγκέφαλο.
Αντί να κάθεται δηλαδή να φιλοσοφήσει, να κλαψομουνιάσει, να προβληματιστεί, ό,τι αξιολόγο και να κάνεις, αν δεν περιέχει χαρά, kiss it goodbye. Ο εγκέφαλος θα στο ξεχάσει με την πρώτη ευκαιρία. Αν δηλαδή κάποιος κάτσει και το σκεφτεί, όλοι όσοι δεν είναι χαρούμενοι ή δεν προσπαθούν να ξαναγίνουν χαρούμενοι, έχουν πρόβλημα προγραμματισμού και χρειάζονται κατεπειγόντως ζυγοστάθμιση. Which brings us στα (αρσενικά & θηλυκά) ανθυπογκομενίδια: lifestyle, sex, shopping & gossip. Ο εγκέφαλός τους είναι υγιέστατος, μάγκες μου. Εμείς χάνουμε άσχημα]

νόουλετζ νάμπερ του: ο θυμός λέει, είναι δύο πράγματα: είτε πόνος, είτε φόβος. Αυτό. Τίποτε άλλο.

[Ακόμα ψάχνομαι μπας και τρικλοποδιάσω αυτή τη σπαστικότατη θεωρία αλλά τζίφος. Όσες φορές είμαι ταπηροκρανιασμένη, καραισχύουν αυτά τα δύο ή ένα από τα δύο. Κι εγώ που νόμιζα ότι ο θυμός ερχόταν κι από μόνος του]

νόουλετζ νάμπερ θρι: ακόμα ψοφάω για Dire Straits. Όποτε τους ακούω λιώνω. Όσα χρόνια κι αν περάσουν θα είναι αξεπέραστοι.-

[προδίδω την ηλικία μου με κάτι τέτοιες μλκς τώρα, αλλά αφού τους λατρεύω γμτ]

p.s: έμαθα κι ένα κάρο πράγματα ακόμη, αλλά πρόκειται για γνώσεις που αποσκοπούν κυρίως στην διατήρηση της σωστής μου εγκεφαλικής κατάστασης (aka gossip).

σουκουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυκισεζ !!!

MANOLOPATHY


Αγαπητή Interamerican,

Μετά από τα τελευταία μαντάτα (κλικ) οφείλω να δηλώσω τα συγχαρητήριά μου που αναγνωρίσατε πρώτη μια σύγχρονη ανάγκη, όπως αυτήν της εναλλακτικής ιατρικής και ειδικά της ομοιοπαθητικής. Σαφώς και θα χαρώ αν τελικά διαψευστώ για τα όσα έχω υποστηρίξει ανά καιρούς κατά της ομοιοπαθητικής, αν και την τελευταία φορά που τσέκαρα ο James Randi συνεχίζει να προσφέρει ένα εκατομμύριο δολλάρια σε όσους αποδείξουν πως δεν πρόκειται για ψευδοεπιστήμη. Το προσπερνάω όμως, διότι δε με συμφέρει καθόλου στην συγκεκριμένη επιστολή.

Έχω λοιπόν ένα αίτημα. Αφού υποστηρίζετε έμπρακτα το δικαίωμα επιλογής θεραπείας των πελατών σας και καθώς δεν σας πολυενδιαφέρουν οι αμφιλεγόμενες θεωρίες περί των αποτελεσμάτων των θεραπειών αυτών, αιτούμαι να συμπεριλάβετε στις καλύψεις σας και τα Manolo Blanhik, ιδιαίτερα της σεζόν άνοιξη – καλοκαίρι 2007.

Τα επιχειρήματά μου είναι ακράδαντα και δεν έχουν σε τίποτε να ζηλέψουν αυτά των οπαδών της ομοιοπαθητικής. Μια ματιά θα σας πείσει:

- Κατ’ αρχήν, τα Manolo είναι κι αυτά ολιστικά. Δεν θεραπεύουν μεμονωμένες ασθένειες αλλά ασθενείς. Κάθε άρρωστη, με ένα ζευγάρι Manolo ξανανιώνει.

- Είναι απόλυτα φυσικά και χωρίς καμία χημική παρενέργεια καθώς δεν ξεβάφουν στο πόδι, είναι ανατομικά και δεν αφήνουν κάλους.

- Ο νόμος των ομοίων δεν ισχύει στα Manolo. Θεραπεύουν όλες τις ασθένειες χωρίς διακρίσεις.

- Κινητοποιούν τα πανίσχυρα αμυντικά συστήματα του οργανισμού καθώς συγκεκριμένα σημεία της γυναικείας φυσιολογίας, ειδικά πάνω σε δεκαπεντάποντα, γίνονται ακαταμάχητα και πανίσχυρα.

- Πολεμούν την αισχροκέρδεια των πολυεθνικών φαρμακοβιομηχανιών με τον πανίσχυρο Νόμο Των Ομοίων: πλουτίζοντας τις παπουτσοβιομηχανίες.

- Οι συμβατικοί ιατροί τα πολεμούν αλλά οι οπαδοί των manolo απαντούν: «δεν μας ενδιαφέρει πώς δουλεύουν, εμάς πάντως μας έκαναν περδίκι».

- Αντί να βασίζονται σε αόρατες «ενέργειες» και αναπόδεικτες θεωρίες, η δράση τους είναι απτότατη, επιστημονική και 100% αποδείξιμη. Αρκεί να προσπαθήσει κάποιος να αποσπάσει ένα πρόσφατα αποκτηθέν manolo από μία ασθενή και θα διαπιστώσει σχεδόν αμέσως την επιδείνωση της υγείας της.

p.s.: Η κολλητή μου θέλει να λάβετε επίσης υπ΄όψιν σας την αστρολογία, καθώς πρόσφατα θεραπεύτηκε από παρολίγον άπιστο σύζυγο που μόνο η αστρολογία κατάφερε να διαγνώσει την έφεσή του στα γκομενίδια καθώς ανήκε στο ζώδιο Πανίβλακας με ωροσκόπο Μουρντάρη.

ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΡΩ ΧΡΟΝΟ…

...να ξεσκιστώ στο μπλογκάρισμα, πάρτε μια τραγουδάρα:

“Without You I’m Nothing”

Strange infatuation seems to grace the evening tide.
I’ll take it by your side.
Such imagination seems to help the feeling slide.
I’ll take it by your side.
Instant correlation sucks and breeds a pack of lies.
I’ll take it by your side.
Oversaturation curls the skin and tans the hide.
I’ll take it by your side.

tick – tock

tick – tick – tick – tick – tick – tock

I’m unclean, a libertine
And every time you vent your spleen,
I seem to lose the power of speech,
You’re slipping slowly from my reach.
You grow me like an evergreen,

You never see the lonely me at all…

I…

Take the plan, spin it sideways.

I…

Fall.

Without you, I’m nothing…
Without you, I’m nothing…
Without you, I’m nothing…

Take the plan, spin it sideways.

Without you, I’m nothing at all.

Placebo+Bowie live (κλικ)

…το βασίλειό μου για την κιθάρα στο τέλος…

P.s.: be back soon

«ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ»

Δεν τα συνηθίζω αυτά, δεν μου αρέσει να γράφω για όλο αυτό που γίνεται με το βιβλίο, πρώτα πρώτα λόγω υπερτεράστιας αμηχανίας και δεύτερον γιατί είμαι ακόμη σε κατάσταση σοκ. Επιτρέψτε μου όμως μια μικρούλα νύξη και θα καταλάβετε τον λόγο.

Ουφ. Πριν λίγο χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο κύριος Βασίλης Βασιλικός που με πήρε προσωπικά να με ενημερώσει ότι αύριο το μεσημέρι στις 3 θα παίξει την παρουσίαση του βιβλίου μου από την εκπομπή του «Άξιον Εστί» στην Ετ3. «Καταλαβαίνω την αγωνία σου και εγώ στην θέση σου θα ήθελα να είχα ενημερωθεί, γι΄αυτό σε πήρα» είπε. Κόκκαλο εγώ. Μου θύμισε δυό φορές σε ποιό κανάλι θα παιχτεί και ποιά ώρα, λες και υπήρχε περίπτωση να έχω χάσει ποτέ έστω και μία του εκπομπή.

Εκείνο το πρωί, όταν ξεκίνησα για τη συνέντευξη έτρεμα σαν το ψάρι. Δεν τα ΄χω καλά με την τηλεόραση και την αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι από τον Μάρτη. Αλλά πείτε μου, πώς να πεις όχι σε μία πρόσκληση από έναν Βασιλικό; Έτρεμα ολόκληρη ακόμα κι όταν έφτασα σ΄εκείνο το απίστευτο εστιατόριο που θα ήταν ο χώρος της συνέντευξης. Έκατσα στον καναπέ και περίμενα σαν πρόβατο στη σφαγή. Μέχρι που ήρθε ο κύριος Βασίλης, μου συστήθηκε και έκατσε δίπλα μου. Το πρώτο που του είπα θυμάμαι, είναι να μην με ρωτήσει δύσκολα γιατί είμαι… αδιάβαστη. Γέλασε. Πολύ. Μου είπε έκπληκτος αμέσως μετά, ότι ούτε ανάκριση θα μου κάνει, ούτε εξετάσεις θα δώσω. Συνέχισα όμως να είμαι αγχωμένη. Και ξέρετε τί έκανε; Άρχισε να μου λέει τόσο πολύ αστείες ιστορίες που του έχουν τύχει στην εκπομπή, μέχρι που ψόφησα στα γέλια, λες και μιλούσα με ένα φιλαράκι. Μιλάμε για καταπληκτικό χιούμορ! Από εκείνη τη στιγμή και καθ΄όλη τη διάρκεια της εκπομπής δε σταματήσαμε τα γέλια. Τί απίθανος τύπος!

Θα μου επιτρέψετε λοιπόν, ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Κύριο Βασίλη Βασιλικό για την ζεστή του υποδοχή, για την διακριτικότητά του να προσεγγίσει ένα τόσο ευαίσθητο προσωπικό θέμα με αξιοπρέπεια χωρίς καθόλου να με φέρει σε δύσκολη θέση και τέλος για τα υπέροχα λόγια του, που με έχουν κάνει να πετάω απ΄τη χαρά μου βδομάδες τώρα. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Πραγματικά ήταν μεγάλη μου τιμή.

ΩΔΗ ΣΤΟ ΣΟΥΚΟΥ

Παρασκευιάτικη οφ κόρς γιατί τα Σάββατα δεν προσφέρονται για ωδές αφού έχει ήδη μπει το σουκού και δε λέει γιατί είναι πάαααααρα πολύ αργά. Το θέμα είναι να το περιμένεις, να φτάνει Παρασκευή βράδι να χώνεσαι στα νυχτικάκια σου, να φοράς τα ντεκαβλέ μελιτζανί καλτσάκια, να έχεις όσες αγκαλιές θέλεις δικιές σου, να πίνεις φραπεδούμπα και στ΄αρχίδια σου που θα βρυκολακιάσεις γιατί ΔΕΝ χρειάζεται να ξυπνήσεις νωρίς! Αυτό σημαίνει σουκου.

Η μαλακία όμως με τις Παρασκευές είναι ότι δεν περνάει η ώρα με τίποτα αλλά τεσπα εγώ θα την κάνω να περάσει και να πει κι ένα τραγούδι (κατά προτίμηση βζίου βζίου και χαρούμενο).

[Άσχετο. Είπαμε, δεν βλέπουμε την ώρα και τη στιγμή να ΄ρθει το σουκού αλλά καλά πώς γίνεται τη σήμερον να υπάρχουν άνθρωποι που φοράνε ρολόγια; Μιλάμε η ώρα είναι το πλέον βομβαρδιστικότερο πράγμα, το βρίσκεις μπροστά σου όπου κι αν γυρίσεις, στο κινητό, στο mp3 player, στο πισί και σε ό,τι μπλιμπλίκι τέλος πάντων κουβαλάς, άσε τους σταθμούς του Μετρό. Όπου και να γυρίσεις ξέρεις επακριβώς πόσα δευτερόλεπτα έκανε ο σβέρκος σου να ολοκληρώσει την κίνηση. Και έχεις και τα μουρλά να φοράνε κάτι ρολογάρες ΝΑ (φίου ευτυχώς έφυγε εκείνη η ηλίθια μόδα με τα σγουότς – μα τι ηλίθιο όνομα). Θα μου πεις είναι κόσμημα. Μαλακία τα κοσμήματα και να το ξεπεράσετε. Έχω να βάλω ρολόι καμιά δεκαπενταριά χρόνια και είμαι καλά]

Βουαλά και η Ωδή:

Ω γλυκούλι μου σουκού
περιμένω σα χαζό της Παρασκευής το βράδι…

μετράω τις ώρες και τα λεπτά,
βουτώντας στις λάσπες και τα σκατά,

…μα σε πληζώ κάνε κάτι να μην έρθει ποτέ Κυριακή βράδι.

(αυτό με τις λάσπες και τα σκατά είναι για να διαχωριστώ από τον Καβάφη που τα ΄λεγε το ίδιο καλά αλλά του έλειπε το γκλάμουρ)

Ναι, ξέρω. Άμουση, άμετρη, ατάλαντη αλλά καρακαταεντελώς Παρασκευοκρουσμένη!