ΠΑΕΙ Η ΠΑΡΟΣ

(two to go)

Το ταξίδι ξεκίνησε με απειλές από τον γιατρό : «έφερα δέκα σαμαρόπετρες, μία για τον καθένα». Φυσικά, έπρεπε να το είχα καταλάβει. Δηλαδή ρε γιατρέ όταν πάνε και δίνουν ένα τέτοιο όνομα σε κρασί, εγώ τί ακριβώς περιμένεις να καταλάβω; Χάθηκε να το ονομάσουν «γλυκόπιοτο», «ελαφροκέφαλο» ή «το κρασί της παρέας»; Όχι βέβαια. Οι άνθρωποι είναι τίμιοι. Όχι σαν κάτι απατεώνες διαφημιστές. Σου λέει, να το πιεί το θύμα, αλλά να ξέρει και τί τον περιμένει. Μυαλό θέλει; Το ότι βέβαια φέρανε γιατρό στην παρέα έπρεπε να μας υποψιάσει, αλλά πού.

Ως λογική συνέχεια, η παρέα ασχολήθηκε εκτενώς με το πόσο πόρνες θα γίνουν οι κόρες του επίτιμου ζευγαριού που έμειναν στα πονηρά χέρια του παππού και της γιαγιάς στην Αθήνα. Που μπορεί να είναι νιάνιαρα αλλά ο πατέρας πληροφορήθηκε εκτενώς πώς, πότε και τί θα κάνουν. Οι συμβουλές ήταν να αρχίσει από τώρα να μετράει ωάρια. Που σιγά το δύσκολο γιατί αν είχε γιο, το εγχείρημα θα ήτο απείρως δυσκολότερο. Και φαντάσου αδελφάκι μου να έχει ο γιός σου παραπάνω σπερματοζωάρια κατά την καταμέτρηση. Φρικάρισε ο πατέρας και άρχισε τα συνθήματα «γαμιέται ο Πειραιάς» και κάτι άλλα απελπισμένα. Ο γιατρός πήρε το εργαλείο και του το έχωσε στην μύτη.

Μόνο ένας Πικάσο θα μπορούσε να σου αποδώσει το σουρεάλ της εικόνας αν φυσικά δεν έχεις πιει ποτέ σαμαρόπετρα.

Το παράνομο ζευγαράκι έκανε την δουλειά του άψογα. Αγκαλίτσες, χαιδέματα, ώρες κολλημένοι ή χαμένοι στο δωμάτιο, φιλάκια, φωτογραφίες και όλα αυτά τέλος πάντων που φέρνουν σε δύσκολη θέση έναν παντρεμένο άντρα αλλά εγγυώνται ότι η γυναίκα του θα περάσει ΠΟΛΥ καλά. Καλτσό, στημένη στην είχα. Από ΄δω και πέρα θα έχω πάντα δυό ερωτευμένα μαζί μου.

Βέβαια, θα αποφεύγω να παίρνω μαζί μου λεσβίες και ειδικά αυτές που παίζουν παιχνίδια όπως «κουνουπιέρα». Μαλακία. Όλη νύχτα η μία έκανε το κουνούπι και η άλλη φλίταρε. Μα καλά ρε κορίτσια, δηλαδή πόσο γκαβλωτικό είναι να κάνεις το κουνούπι; Και ΄μεις έχουμε κορεστεί αλλά χάθηκε ρε παιδί μου να παίξετε τίποτε κοκκινοσκουφίτσες να κοιμηθούμε και μεις; Το πρωί το «κουνούπι» ήταν μαστουρωμένο από το φλιτ και φώναζε συνέχεια «τράβα μαλλί». Ετοίμαζε το επόμενο ρεπερτόριο προφανώς. Η γκόμενά της, με- τα- μαύρα- μάτια- και- τα- χοντρά- πόδια πρότεινε Άλτις. Αυτό ξέρει, αυτό εμπιστεύεται (sic).

Η οικοδέσποινα απ΄την άλλη, κυρία. Ε, όχι και τόσο κυρία μεταξύ μας. Το να φοράς το πιο σέξι μαγιό του κόσμου, πλαστικά γάντια και να σκύβεις διαρκώς κάνοντας τον και-καλά-κηπουρό θα ΄πρεπε να με είχε υποψιάσει. Η αμέσως επόμενη ένδυση με την σέξι ποδίτσα και το κουζινομάχαιρο, τα εξήγησε όλα. Ο καφές φουντούκι ήταν το τελειωτικό χτύπημα. Ζούμε σε έναν πολύ διεστραμμένο κόσμο τελικά.

Πίκτσουρ δις. Κάθομαι πάνω σε πέτρινο πεζούλι, ο αέρας βαράει όπως βαράει συνήθως ο αέρας αφού χέσεις πατόκορφα τον Αίολο και όλο του σόι, από κάτω η πισίνα, η αιώρα και οι ξαπλώστρες, ο αράπης να τρώει χόρτα και να γλυκοκοιτάζει τον πόντικα, το παράνομο ζευγαράκι τα γνωστά, η υπόλοιπη παρέα να σαπίζει τριγύρω και η Πάρος εκεί. Από κάτω. Σα να σου λέει, «μαλάκα κάτσε όσο θες. Να ξέρεις όμως ότι θα φροντίσω να διαρκέσει πολύ λιγότερο απ΄ότι νομίζεις. Δέκατα δευτερολέπτου κι ας κάθεσαι ώρες. Έτσι, για να ξανάρθεις και να νομίζεις ότι δεν έχεις πατήσει ποτέ ξανά το πόδι σου εδώ».

Και εσύ ανυποψίαστη. Σαν χάνος κοιτάς τα ηλιοβασιλέματα, συνεχίζεις να ξεχέζεις τον Αίολο και λες δε μπορεί, στ΄αλήθεια το ζω. Δεν μπορεί όλο αυτό ποτέ να τελειώσει.

YEYYYYYYY!!!

Πρέπει να ομολογήσω ότι μετά από τρία συναπτά έτη θα δω πάλι πώς είναι η θάλασσα. Επίσης, πως έπειτα από πέντε γαμημένα έτη θα πάω δεύτερη φορά διακοπές με το μωρό μου. Τρισάκις. Σε τρεις διαφορετικές νησάρες. Ιόνιο, Αιγαίο και το τρίτο κάπου εκεί τριγύρω θα το σπείρανε κι αυτό. Θάλασσα γύρω γύρω, θα ΄χει πάντως, μου ΄πανε. Με τρεις μεγάλες και διαφορετικές παρέες. Έπειτα από όλα αυτά, μου είναι αδύνατον μέχρι την Παρασκευούλα που την κάνω να συγκεντρωθώ στα μπλογκς και να ξεσυγκεντρωθώ για παράδειγμα από αποτριχώσεις, μπικίνια, ψώνια και απίστευτη χαζομάρα.

Το πρόγραμμα είναι λίγο ταλαιπωρία αλλά έπρεπε να χωρέσουμε μέσα όλα τα φιλαράκια μας απ΄τα παλιά. Λοιπόν, φεύγω Παρασκευή μεσημεράκι, γυρνάω Δευτέρα μεσημεράκι, ξαναφεύγω Πέμπτη βράδι, γυρνάω Κυριακή βράδι, ξαναφεύγω Δευτέρα ξημερώματα και γυρνάω την άαααααλη Δευτέρα. Σαν να λέμε ποτέ. Βέβαια, μέχρι να βάλω το πόδι μου στο καράβι δεν πιστεύω τίποτα τίποτα τίποτα κι ας μου κουνάνε τα εισιτήρια στη μάπα. Εγώ εκεί, drama queen.

Ο τσίφτης πήγε για αναστήλωση (250 ευρά γαμώ το κερατό τους γαμώ) και το κολλητάρι μας θα κοιμηθεί σπίτι για να φύγουμε παρέα στα δύο από τα τρία νησιά. Αρχίδια ύπνο θα κάνουμε πάλι. Θα αρχίσουμε πάλι τις μαλακίες και θα φτιάχνω εσπρέσους μέσα στην μαύρη νύχτα για να αντέξουμε την διαδρομή. Μου υποσχέθηκαν ότι θα δοκιμάσω ρακόμελα και βρήκαν μπαράκι με γαμάτη μουσική. Γουρούνια, τα γράφω αυτά, για να έχω και μάρτυρες σε περίπτωση που με παραμυθιάσατε για να με τρέχετε πάλι σε παρακμιακά μπουζουκάδικα για να βρείτε παρακμιακές γκόμενες. Δεν θα το αντέξω άλλη φορά. Σοβαρευτείτε!

Το πρόγραμμά μας στις μεγάλες διακοπές είναι συνήθως μία συγκεκριμένη παραλία, ένα συγκεκριμένο καφέ, μια συγκεκριμένη ταβέρνα, ένα συγκεκριμένο μπαράκι και τέλος. Δεν γουστάρουμε τουρισμό, δεν γουστάρουμε μουσεία, δεν γουστάρουμε αξιοθέατα. Να λιώσουμε πάμε, οπότε μην περιμένετε μετά traveller’s guide και άλλα κουραστικά.

Θα σας έλεγα καλή αντάμωση, αλλά αυτό είναι κάτι που δεν θέλω να συμβεί. Ακριβώς αυτή τη στιγμή θέλω να μείνω εκεί φορέβερ. Επίσης, θα πω ψέμματα αν σας πω πως θα μου λείψετε και μην το πάρετε προσωπικά, αλλά τα δύο αυτά πράγματα δεν είναι συγκρίσιμα. Διακοπές – Blogs : 1-0 σίγουρα κέρδη. Ρωτήστε και τον Μακ που ξέρει από στοίχημα.

Το μόνο που έχω στ΄αλήθεια να ευχηθώ είναι όσοι φύγετε να περάσετε πολύ πολύ όμορφα και όσοι δεν πάτε διακοπές, να μείνετε στα blogs. Τουλάχιστον για μένα, ήταν μια φοβερή παρέα και παρηγοριά η συντροφιά των παιδιών που είχαν ξεμείνει μαζί μου. Well, πάω να τσιμπηθώ μπας και το πιστέψω.

Σας αφήνω με ένα τραγουδάκι επειδή είμαι χεσμένη απ΄την χαρά μου:

When you’re going down the hall and you feel something fall

Diarrhea, Diarrhea

When you’re climbing up a ladder and you feel something splatter

Diarrhea, Diarrhea

When you’re driving in your Chevy and your pants are getting heavy

Diarrhea, Diarrhea

When you hide behind a bush and you feel a little push

Diarrhea, Diarrhea

When you’re leaning ‘gainst a wall and you feel something fall

Diarrhea, Diarrhea

When you’re cleaning with a mop and you hear a loud plop

Diarrhea, Diarrhea

When you’re swimming in a pool and you feel something cool

Diarrhea, Diarrhea

When you’re with someone’s daughter and you feel that warm poo water

Diarrhea, Diarrhea

When you start to fart and you’re butt explodes apart

Diarrhea, Diarrhea

ΑΓΝΟΙΑ

Πάντα μου την έδινε αυτό εκεί το πράγμα που μου σφύριζαν κάθε τρεις και λίγο «η άγνοια είναι επικίνδυνη» ή κάτι τέτοιο. Έλεγα, αφού ρε γαμώτο δεν ξέρω, πώς είναι δυνατόν κάποιος να με κατηγορεί γι΄αυτό; Έλεγα επίσης ότι αυτά είναι φασιστικά κατασκευάσματα αυτών που ξέρουν πολλά πράγματα για να με μπουρδουκλώσουν.

Υπάρχει όμως ένα δυνατότερο πόρισμα για την άγνοια που μου κόστισε πολύ περισσότερο από την επικινδυνότητα : «η άγνοια καραστάνταρ θα σε κάνει ρόμπα».

Γιατί αν δεν ξέρεις κάτι καλά, μπορεί πολύ εύκολα να πέσεις στην παγίδα να φωνάξεις, να βρίσεις, να γράψεις και πέντε μαλακίες στο μπλογκ σου και μετά να αναρρωτιέσαι γιατί όλοι γελάνε με την πάρτη σου και να αρχίσεις να μάχεσαι ηλιθιωδώς ανεμόμυλους νομίζοντας ότι θα ρίξεις την κυβέρνηση και το κατεστημένο.

Βέβαια, στις περισσότερες περιπτώσεις, εγώ ήμουν τυχερή. Μερικοί ζεστοί φίλοι, μερικά μαθηματάκια μέσω mail και καταλάβαινα – όχι και τόσο γρήγορα τις περισσότερες φορές – πόσο άσχετη ήμουν με το ίντερνετ, για παράδειγμα.

Τώρα, αυτό ήταν ένα πάρα πολύ καλυμένο και ευφυέστατο και πετυχημένο μεταμπλόγκινγκ και όσοι δεν το καταλάβατε δεν πειράζει. Ας ξέρω κι εγώ έστω για μια φορά κάτι που δεν ξέρετε εσείς. Έτσι, για να μου βγει το άχτι.

Όσα εξυπνοπούλια απ΄ την άλλη, πάτε να το αποκωδικοποιήσετε, επειδή έχετε άγνοια, υπάρχει περίπτωση να πέσετε εύκολα στην λούμπα του δεύτερου ρητού και να γίνετε ρόμπα. Όχι, για να μην ρωτάτε μετά γιατί γελάω. Γιατί θα γελάσω.

Δεν θα γίνομαι μόνη μου ρόμπα έβερι φάκινγκ τάιμ!

ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑΜΙΕΣ

Γέμισα μυρμήγκια. Είναι τελείως τρελλό ένα τόσο δα κομματάκι φαγητό πόσους πειναλέους μυρμήγκους μπορεί να μαζέψει. Η μάνα μου λέει ότι τα μυρμήγκια είναι ευτυχία. Αναλογικά πάντα, οι κατσαρίδες είναι και γαμώ τις ευτυχίες δηλαδή; Άσε μας ρε μάνα. Πήγα από πάνω από τους μυρμήγκους και έκανα δολοφονικά πλάνα. Αυτό που λένε «είναι καλός άνθρωπος, ούτε μυρμήγκι δεν μπορεί να σκοτώσει», ποτέ δεν ίσχυε για μένα.

Η κόλαση των μυρμηγκιών έχει ειδικό τμήμα και με περιμένει. Πήρα την σκούπα και τα πέταγα έξω από την μπαλκονόπορτα της κουζίνας. Τα μισά έλιωσαν. Τα άλλα μισά τα΄κανα ιπτάμενα από το μπαλκόνι. Ένας μαλάκας μυρμήγκος είχε κάτσει παραπέρα και δεν έλεγε να αφήσει κάτω το μπαλάκι με το φαί. Και επειδή εγώ πάντα βραβεύω την επιμονή και την υπομονή αλλά ποτέ την μαλακία, έφαγε μια ξεγυρισμένη σκουπιά. Θα σε δώ στην κόλαση μικρέ. Όχι, που θα με αναγκάσετε εσείς να βάλω παντόφλες καλοκαιριάτικα.

Για αλλού ξεκίνησα και πάλι για τα δικά μου γράφω. Λοιπόν, σιχαίνομαι τις προξενήτρες. Τις παλαιών αρχών εννοώ. Αυτούς που θα μεσολαβήσουν για να βρεις τον άνθρωπο της ζωής σου αλλά όπως θέλουν εκείνοι. Από την πρώτη στιγμή σου εκθειάζουν τα καλά, τα επαγγελματικά, τα οικονομικά και μετά περνάνε στο παρασύνθημα. «Αχ, καλέ και τί ωραία παιδάκια που θα κάνετε», «αχ πόσο θα ταιριάξετε», «έχει και ένα εξοχικό στο Κατάκωλο» και άλλα εμετικά.

Θα ήθελα πάρα πολύ να υπήρχε μια προξενήτρα για ένα πήδημα, ας πούμε. Να πιάσει την καλαμιά-στον-κάμπο και να αρχίζει να εκθειάζει αυτά που πραγματικά μετράνε. «Θα σε βουτήξει και θα σε πηδάει τρεις μέρες. Μαλάκας είναι, λεφτά δεν έχει, άνεργος είναι αλλά έχει να πάει με γκόμενα κάτι χρόνια οπότε θα περάσεις καλά. Άσε που την έχει τεράστια». Θα ήταν πολύ πιο τίμιο και κατευθείαν εκεί που «πονάει» η καλαμιά.

Γιατί σε όλα είμαστε μια χαρά προχώ, όταν είναι όμως για σχέσεις ακούω κάτι κουλά που ούτε οι προξενήτρες του ‘60 δεν τα ΄λεγαν. Μια φορά είχα κάνει προξενιό για one night stand. Βρήκα ένα ρεμάλι μπάρμαν και μια φρεσκοχωρισμένη τίμια κορασίδα και της άρχισα τα κυρήγματα με βασικές λέξεις «φεμινισμός», «απελευθέρωση», «πολυγαμία», «ρεμάλι», «κωλόπαιδο». Πολύ δυνατές λέξεις, σας λέω. Πηδήχτηκαν one night, πηδήχτηκαν και second night και μετά η τύπισα τον ερωτεύτηκε και το ρεμάλι, ως ρεμάλι, δεν ήθελε να την ξέρει.

Τί να κάνω, σαν καλή προξενήτρα άρχισα πάλι το κύρηγμα με πιο γερές λέξεις : «άντρες γουρούνια», «αξιοπρέπεια», «σύφιλη» και κάτι άλλα πιασάρικα. Μετά την άφησα να πάει να προξενηθεί μόνη της γιατί μάλλον ήθελε κάτι σε πιο κλασσικό. Και προξενήθηκε.

Τώρα ο καινούργιος, της κάνει σκέτο stand. Στήσιμο.

Έμεινε ένας μυρμήγκης. Πάω. Αυτόν θα τον κάνω μάρτυρα.

ΤΟ ΜΑΓΑΖΑΚΙ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ

Ο παππούς ήταν οδοκαθαριστής. Μία δουλειά, που δεν ήξερα τί σήμαινε μέχρι που τον είδα μια μέρα γυρίζοντας απ΄το σχολείο. Έσουρνε ένα τενεκεδένιο κουβά με ροδάκια και κουβαλούσε μία τεράστια σκούπα που σκούπιζε τα φύλλα της πλατείας. Τον ξεχώριζες αμέσως, απ΄την μεγάλη καμπούρα και τα μυτερά μουστάκια.

Πάντα συνδύαζα το επάγγελμά του με γαριδάκια και γλυφιτζούρια. Κάθε μεσημέρι, μας έφερνε μία σειρά γλυφιτζούρια, αυτά που ήταν ανά δεκάδες και κρέμονταν σαν κορδέλες στα μαγαζιά. Έφερνε κηρύθρα που άρεσε στην αδελφή μου, γαριδάκια και πού και πού, κάνα μπουκάλι κρασί. Όλα στριμωγμένα σε ένα διχτάκι που στήριζε στην καμπούρα του. Τα έχωνε στο ψηλότερο ντουλάπι και μας τα ΄δινε ένα ένα, μόνο μετά το φαγητό.

Ο παππούς μου, δεν ήταν στ΄αλήθεια παππούς μου. Η γιαγιά είχε χωρίσει από μικρή τον αληθινό παππού μου (που έμενε αλλού) και εκείνος ήταν ο θετός πατέρας της. Λίγο μπερδεμένο για ένα παιδί, αλλά αφού συζούσαμε, για μένα ήταν ο παππούς. Είχε έρθει απ΄ την Σμύρνη και από ότι έλεγε, ήταν τότε, πάμπλουτος. Είχε φαγωθεί να ξαναγυρίσει για να βρει τα λεφτά που είχε θάψει φεύγοντας, αλλά η γιαγιά δεν τον άφηνε. Μου έλεγε, ότι στην Σμύρνη, τα λεφτά δεν είχες κάτι να τα κάνεις, εκτός από μασούρια. Αν ήθελες να αγοράσεις κάτι, έδινες ένα σακί στάρι απ΄την αποθήκη και σου δίνανε ένα σακί καραμέλες. Έτσι γινόταν η «αλλαξιά» και τα λεφτά άθικτα. Είχε ρημάξει την αποθήκη του πατέρα του.

Η μόνη δουλειά που έκανε, όταν ήρθε απ΄την Σμύρνη και μέχρι που πήρε σύνταξη, ήταν οδοκαθαριστής. Ποτέ δεν μας εξηγούσε τί σημαίνει αυτή η λέξη, ποτέ δεν μας έλεγε πού ήταν το «μαγαζί» του. Μόνο ότι πήγαινε καλά και τον πλήρωναν με γλυφιτζούρια. Απ΄το «μαγαζί» του παππού, πέρναγαν ένα σωρό αδέσποτα ζώα που μας τα ΄φερνε δώρο. Πέντε- έξι χελώνες, ένας σκαντζόχοιρος, γάτες, σκύλοι και μια φορά, ένας καυγατζής μαύρος κόκκορας. Ο παππούς ήταν λιγάκι κουφός. Δηλαδή, όταν ήταν μπροστά η γιαγιά. Την έβαζε να τα πει, να τα ξαναπεί και όταν έφευγε τσαντισμένη, μας έκλεινε το μάτι. Μόνο όταν τον έλεγε «κουφάλογο», την έπιανε με την μία. Όποτε βγαίναμε βόλτα, τον χαιρετούσε όλος ο κόσμος και ΄μεις φανταζόμασταν ότι ήταν ο πιο διάσημος της γειτονιάς με το καλύτερο μαγαζί του κόσμου.

Μέχρι που τον είδα εκείνο το πρωί, να σκουπίζει την πλατεία. Ποτέ δεν του το είπα, αντιθέτως ανέβηκε πολύ στα μάτια μου. Άρχισα να παρατηρώ τις πεταχτές φλέβες στα πόδια του, τους κάλους στα χέρια του, την μεγάλη καμπούρα του και άρχισα να διακρίνω σιγά σιγά, την κούραση που έφερνε κάθε μεσημέρι μαζί με το διχτάκι. Μια κούραση, που έκρυβε με λιχουδιές, με ιστορίες απ΄τον τόπο του, με μια ζωή φτιαγμένη όμορφα για μας. Έβγαζε την γκρι στολή, τάιζε την καρδερίνα, γέμιζε το ντουλάπι και έπιανε θέση στον καναπέ για να καβαλικέψουμε την καμπούρα. Την είχε φτιάξει έλεγε για μας, γιατί δεν είχαμε γαιδαράκο. Βαστάγαμε τ΄αφτιά του, και ανεβαίναμε.

Αυτός ο γαιδαράκος, δεν είχε ίχνος πείσματος. Γελώντας, υπέμενε τους αναβάτες και μεταμορφωνόταν σε ότι θέλαμε εμείς. Σε παραμυθά, σε μαγαζάτορα, σε κλόουν, σε παππού. Αλλά ποτέ σε οδοκαθαριστή. Ποτέ σε κάτι που θα άφηνε, έστω για μια στιγμή, να σκιάσει την ζωή που ΄χε φτιάξει μόνο για μας.

ΣΚΑΤΑ

Το χειρότερό μου, σ΄αυτό το μαγαζί, είναι να μου χρησιμοποιούν την τουαλέττα. Και δεν εννοώ γενικά, εννοώ ειδικά τους γέρους μεθύστακες που περιτριγυρίζουν τα ουζοκαφενεία και με θυμούνται όταν θέλουν να ξαλαφρώσουν. Μερικοί, όντας πελάτες, πλέον δεν ρωτούν. Μπουκάρουν και πάνε στα ενδότερα χωρίς κουβέντα και χάνονται για ώρες. Όλα αυτά, ενώ πειριτριγυρίζομαι από καφετέριες και ουζερί. Οι περισσότεροι μένουν παραδίπλα, αλλά φαίνεται σαν τους σκύλους, οριοθετούν τα εδάφη τους.

Συννενόηση μούσμουλο: Μπουκάρει ο γέρος, σηκώνομαι εγώ να τον εξυπηρετήσω, με γράφει στ΄αρχίδια του και προχωράει προς τα μέσα. Ακούω μετά την πόρτα (σπανίως και το καζανάκι), σηκώνομαι να χαιρετήσω, με γράφει και φεύγει κουμπώνοντας το παντελόνι. Μια μέρα, έμπαινε μια κυρία και είδε έναν γέρο να κουμπώνεται. Μ΄έπιασε τέτοιο γέλιο, για το σκηνικό που θα σκέφτηκε, που δεν μπορούσα καλά καλά να δώσω ρέστα. Θα μου βγει και το όνομα τσάμπα και άντε μετά να εξηγήσω τα ανεξήγητα. Όχι, δηλαδή σκέφτομαι καμμιά φορά, να τους βάλω μέσα, καμμιά γκόμενα να μοιράζει κωλόχαρτο.

Την τελευταία φορά, που δέχτηκα αυτή την βρωμερή συμφωνία, ήταν με μια γριά. Μου ζήτησε ευγενικότατα να χρησιμοποιήσει την τουαλέττα και δέχτηκα. Φορούσε φαρδιά ρούχα και με είχαν προειδοποιήσει ότι κλέβει ό,τι βρει. Βαστούσε μια τεράστια τσάντα και όποτε ερχόταν να ψωνίσει, ρώταγε όλες τις τιμές και πάντα έφευγε χωρίς να αγοράσει. Μπορεί να καθόταν και για μισή ώρα και να μην έπαιρνε τίποτε, κοιτάζοντας περίεργα μήπως μπει πελάτης και πάρω την προσοχή μου από πάνω της.

Εκείνη την μέρα, μπήκε στην τουαλέττα για κάνα μισάωρο. Είχε σχολάσει το σχολείο και το μαγαζί ήταν γεμάτο πιτσιρίκια. Την είχα ξεχάσει για τα καλά, όταν ένας πιτσιρικάς ήρθε κοντά μου και μου είπε ότι κάτι βρωμάει κοντά στα παιχνίδια. Σε δευτερόλεπτα, ο σκατοσίφουνας μου είχε διώξει όλη την πελατεία και εγώ, είχα βγει έξω για εισπνοές. Η γριά μετά από λίγο, έφυγε τρέχοντας και δυστυχώς χωρίς να ακούσω καζανάκι.

Έπρεπε γρήγορα να πάω να πολεμήσω το θεριό. Αλλά τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα. Είχε τελειώσει το χαρτί και η γριά είχε σκουπιστεί στα πλακάκια. Κλαίγοντας, πήρα τον άντρα μου τηλέφωνο, αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, εκτός απ΄τα γνωστά, του στυλ : «Σε χέσανε, μωρό μου; Γούρι, γούρι! Τί της πούλησες της καημένης; » Οκ, θα το πάλευα μόνη μου. Προμηθεύτηκα δύο χλωρίνες απ΄τα ράφια και βάραγα ότι σκούραινε στο μάτι. Προτιμούσα να πεθάνω από χλωρίνη, παρά από σκατά.

Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες, και μόνο που τα γράφω ανατριχιάζω, αλλά τέτοιο κλάμα για χέσιμο, δεν έχω ξαναρίξει!

Υ.Γ. Αυτό το πολύ συγκινητικό κειμενάκι, είναι αφιερωμένο στους ευαίσθητους αναγνώστες μου, με σκοπό να τους αποτελειώσω. : )

Η ΧΩΡΑ ΜΟΥ

Ζούμε στο καλύτερο οικόπεδο. Ηλιόλουστο, πανέμορφο, με μιά ιστορία ΝΑ! (μετά συγχωρήσεως). Εδώ, εφαρμόστηκε για πρώτη φορά η δημοκρατία, εδώ άνθισαν οι επιστήμες, εμείς δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού στα υπόλοιπα πιθήκια της γης. Κανείς τους, δεν έφτασε στο επίπεδό μας, κανείς τους, δεν έχει να επιδείξει τόσα πειστήρια πολιτισμού, φιλοσοφίας, επιστήμης και αρχιτεκτονικής. Περάσαμε ένα σωρό κακουχίες, ένα σωρό μεταβατικά στάδια ανά τους αιώνες. Χτίσαμε τον Παρθενώνα, θεμελιώσαμε τα Μαθηματικά, περάσαμε πολέμους, σκλαβιές, διώξαμε τους Τούρκους, πετάξαμε όξω Ιταλούς και Γερμανούς, σώσαμε την Ευρώπη, διώξαμε τη Χούντα, μπήκαμε στην Ευρωπαική Ένωση και έχουμε ξανά δημοκρατία.

Σαν λαός γενικότερα, είμαστε φιλόξενοι, καλόκαρδοι, δημοκράτες, αντιρατσιστές, βαθιά φιλοσοφημένοι, χριστιανοί ορθόδοξοι, αλλά υπέρ της ανεξιθρησκείας και ελεύθεροι (κάτι δεν σας κολλάει, ε; συνεχίστε). Σε όποια χώρα μεταναστεύουμε, είμαστε υπόδειγμα και όλη η υφήλιος είναι γεμάτη από λαμπρούς Έλληνες επιστήμονες., που έχουν διαπρέψει και μας κάνουν περήφανους. Ξέρουμε καλύτερα από όλο τον κόσμο τί σημαίνει ισότητα, καλό φαγητό, πατρίδα.

Οκ, τώρα ξαναδιαβάστε το. Ξαναδιαβάστε το, όσες φορές χρειαστεί, για να πειστείτε κι εσείς. Εγώ, είμαι στην εικοστή φορά και δεν έχω ξαναδιαβάσει μεγαλύτερη αρλούμπα. Ναι, εγώ το έγραψα, αλλά δεν είναι δικές μου επισημάνσεις. Θέλετε τις δικές μου; Οκ.

Πιστεύω, ότι δεν έχουμε δημοκρατία. Έχουμε Νέα Δημοκρατία. Δεν έχουμε ελευθερία. Έχουμε φιλελευθερισμό και άγρα κέρδους, με το λιγότερο δυνατό κόστος. Δεν έχουμε ελευθερία λόγου. Έχουμε φίμωση, κλείσιμο σταθμών, σάπιο σύστημα δικαιοσύνης, καταναγκαστική ορθοδοξία, ρατσισμό, υπέρμετρη χρήση βίας και βασανιστήρια από την αστυνομία.

Οι Έλληνες που ζουν σε ξένες χώρες, έχουν διακριθεί τόσο, όσο και οι Άγγλοι, οι Αιγύπτιοι, οι Πολωνοί, κ.τ.λ. Παντού και πάντα θα υπάρχουν λαμπρά μυαλά, άσχετα από πού προέρχονται, απλά εμείς εκθειάζουμε περισσότερο τους δικούς μας. Όσο για το ποιόν μας, ρωτήστε την Αμερική, τί τράβηξε απ΄τους μετανάστες μας, τη δεκαετία 50-60, απ΄τα καλόπαιδα που την ρημάξανε.

Βρίζουμε την Αμερική και δικαίως. Αυτοί δεν έχουν ιστορία, δεν έχουν πολιτισμό που να συγκρίνεται ούτε στο μικρό δαχτυλάκι με τον δικό μας. Δεν έχουν ελευθερία, κάνουν πολέμους, έχουν ηλίθιο πρόεδρο, έχουν παρακμή. Δεκτό. Όμως, ούτε στον ύπνο μας, δεν είχαμε ποτέ την ελευθερία λόγου και έκφρασης που υπάρχει στην Αμερική. Οι δημοσιογράφοι λένε ότι γουστάρουν, όπως το γουστάρουν και ενίοτε βραβεύονται με όσκαρ για δουλειές τους, κατά της χώρας τους. Σε κάθε απόφαση της χώρας τους, θα δεις παντού πλακάτ και διαδηλώσεις, ακόμη και για το πιο μηδαμινό πράγμα.

Εμείς, παραμένουμε στους καναπέδες και διαδηλώνουμε παθητικά, στα επαναστατικά επεισόδια των ΑΜΑΝ. Εμείς, κρύβουμε τα στοιχεία μας, γι΄αυτά που γράφουμε στα μπλογκς, για να μην μας μηνύσουνε. Στέλνουμε θερμή συμπαράσταση στους σταθμούς που φιμώνονται, μέσω mail. Στέλνουμε επιστολές στον πρωθυπουργό, με παρότρυνση ξένων site, για τα βασανιστήρια που κάνουμε σε πρόσφυγες, μέσω internet. Ενίοτε, διαδηλώνουμε γερά, για τις μεταγραφές του Κόκκαλη, για τις νίκες της Εθνικής στην Ευρώπη, για την Παπαρίζου στην Eurovision. Παρελαύνουμε για το ΟΧΙ του Μεταξά και βουτάμε τα παιδιά μας απ΄τα μπράτσα, βγάζοντάς τα απ΄την παρέλαση, αν τύχει και κρατάει την σημαία μας, κάποιος βάρβαρος (μη Έλλην, γαρ).

Το σύνταγμά μας, το τρίβουμε στην μούρη καθενός που αμφισβητεί, τί σημαίνει Δημοκρατία, Ελευθερία, Ισότητα. Το ΄χουμε κορνιζώσει και το ΄χουμε κάνει παντιέρα, αλλά τελικά είναι μόνο ένα τιμητικό κείμενο, μια έκθεση ιδεών, για όλα αυτά που θα ήθελε να ήταν η Ελλάδα, αλλά δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ.

Αυτή, είναι η χώρα μου.

ΕΠΙΠΕΔΟ

Αυτή η λέξη, είναι μία σκιά που ίπταται πάνω απ΄τις σκέψεις μας και τις βάζει σε καλούπια, τις κόβει, τις πλανίζει και τις φέρνει ίσα κι όμοια με αυτό που θα θέλαμε να είμαστε, αυτό που θέλουμε να πετύχουμε. Επίπεδο υψηλό. Δεν με ενόχλησε ποτέ το λεξιλόγιο κάποιου με ωραίες ιδέες, με νόημα σωστό, με σοβαρούς προβληματισμούς. Το επίπεδο για μένα, κρύβεται στο ζουμί, στο μυαλό, στην κρίση και όχι στο λεξιλόγιο, την ορθογραφία, τα «σκουλαρίκια» ,τα «μίνια» και τις ιδιοτροπίες της κάθε γραφής.

Τί να την κάνω την καθαρεύουσα, την μόρφωση και τον καθωσπρεπισμό, όταν το αποτέλεσμα, είναι στεγνό, σοβαροφανές και διέπεται από στείρες και φασιστικές απόψεις; Γιατί να με ενοχλήσει το «πουτάνα» και να θεωρήσω επιπέδου το «εταίρα», ενώ και τα δύο έχουν το ίδιο νόημα και να μην ασχοληθώ με το μήνυμα που θέλει να δώσει αυτός που τα χρησιμοποιεί; Γιατί να αποκλείσω τον «μαλλιά», τον «βλάχο», την «λατέρνα», όταν αυτά που έχουν να μου πουν, τα θεωρώ σωστά και με αγγίζουν; Αλήθεια, ποιός έχει υψηλότερο επίπεδο, ο Χριστόδουλος ή ο Γεωργίου; Ο πρώτος, δεν θα πει ποτέ «μουνιά» και ο δεύτερος δεν θα πει ποτέ «κουσούρια».

Προσπαθούμε να δώσουμε στην συμπεριφορά μας, ένα κύρος, στην εμφάνισή μας το ίδιο. Τα κείμενά μας, φροντίζουμε να είναι προσεγμένα, καθαρά, χωρίς ορθογραφικά λάθη. Ακούμε αλλιώς, την γνώμη ενός μορφωμένου και δεν πολυδίνουμε βάρος στη γνώμη ενός εργάτη. Έχουμε καταμπερδέψει το επίπεδο με την αισθητική. Έχουμε φτιάξει κουτάκια στους εγκεφάλους μας και τα ταξινομούμε έτσι, ώστε έννοιες όπως : επίπεδο, μόρφωση, αισθητική, εμφάνιση, καλλιέργεια, να έχουν γίνει ένας τεράστιος αχταρμάς.

Ένας φασισταράς κάτοχος δέκα πτυχίων και απόφοιτος ξένων πανεπιστημίων, δεν θα χαρακτηριστεί φασισταράς, αλλά θα επιμείνουμε στην μόρφωσή του, πιστεύοντας πως από μόνη της, αρκεί να γεμίσει έναν καμμένο εγκέφαλο. Μία ξανθιά πρωινατζού, γνώστης πέντε ξένων γλωσσών και μορφωμένη, επειδή χορεύει κάθε πρωί τσιφτετέλια, βγάζοντας προκλητικά πολλά λεφτά, θα χαρακτηριστεί αβίαστα, μια χαζή ξανθιά πρωινατζού. Επίπεδο για μένα, είναι η προσωπική μου αξιολόγηση για ανθρώπους, απόψεις, κείμενα, συμπεριφορές. Είναι τί εμένα μου αρέσει, τί θεωρώ σωστό, βαθύ ή ρηχό.

Η μόρφωση είναι απλά ένα εργαλείο. Ένα πινέλο, που θα χρωματίσει καλύτερα τις λέξεις, ώστε να γίνουν πιο κατανοητές. Ένα καλαπόδι, που βάζοντάς το στο μυαλό μας, θα διευρύνει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα. Ένα σφυρί, που θα σφυριλατήσει το κεφάλι με γνώμες, ιδέες και σκέψεις σημαντικών ανθρώπων, που αν δεν τις καταλάβουμε, με την ίδια σφυριά θα βγουν απ΄την άλλη. Θεωρώ, πως θα είχε πολλά περισσότερα να πει η μητέρα μου, από οποιονδήποτε πανεπιστημιακό, κι ας έχει πάει μόνο μέχρι Δευτέρα Δημοτικού.

Θεωρώ, πως αν δώσουμε βήμα σε ανθρώπους που δεν θα εγκρίναμε ποτέ, λόγω καταγωγής, μόρφωσης, τάξης, εμφάνισης, ίσως να μπορέσουμε να στολίσουμε κι άλλο το μυαλό μας και να χρησιμοποιήσουμε χωρίς τύψεις, λέξεις που εξοστρακίζουμε λόγω ήχου ή επιπέδου.

Αν θεωρείτε ότι γράφω μαλακίες, μην χαλιέστε. Τα ΄παμε, είμαι μόνο μια ψιλικατζού.