JEEPRAS

Τα νιάτα λέει, ήταν τελικά η λύση στο πολιτικό μας τέλμα. “Σεισμό” θα φέρουν στην πολιτική. Ο Τσίπρας είναι λέει η απάντηση στον βούρκο της γερουσίας. Ο Λαζό του πλέκει το εγκώμιο εδώ και ώρα, οι εφημερίδες συμπεριφέρονται λες και πρόκειται για το πιο σημαντικό γεγονός της δεκαετίας και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως ο κόσμος ήδη το εκτίμησε. Και συμφωνώ απόλυτα πως τα νιάτα είναι το μέλλον της πολιτικής (με απλά καλά μαθηματικά, δηλαδή) αλλά πέρα από τα προφανή, πόσο ακριβώς έχουμε ξεφτιλιστεί ώστε να θεωρούμε κύριο κριτήριο πολιτικής ικανότητας την ηλικία;

Δηλαδή τί; Θα φτάσουμε σε λίγο να τους βάζουμε να απαντάνε ερωτηματολόγια τύπου αν έστω μία φορά μέσα στην δεκαετία του ογδόντα πήγες στην αυτοκίνηση, ή παρακολούθησες κάντι-κάντι, ή αν χαμουρεύτηκες στο αμάξι του μπαμπά ή έβγαλες ακμή, τότε… κάνεις για βουλευτής/ αρχηγός κόμματος/ εθνικός ευεργέτης;

Φαγώθηκαν όλοι από χθες να βγάζουν λογίδρια για τα νιάτα που έχουν φρέσκιες ιδέες, που θα μας πάνε μπροστά, που θα δείξουν επιτέλους τον σωστό δρόμο… όπως; Τί ακριβώς πέρα από τα κομμωτήρια και το λαϊφστάιλ της Ράπτη, πέρα απ’τις βλακώδεις κορώνες του Άδωνι στα τηλεπαράθυρα, το βλέμα της αγελάδας του υιού Βαρβιτσιώτη και τις πιο αρχαίες και μαλακισμένες απόψεις του υιού Πλεύρη έχουν ως τώρα να επιδείξουν τα νιάτα στην πολιτική ζωή του τόπου; Μήπως το Ολυμπιακό πνεύμα του Κουκοδήμου; Και συγκεκριμένα για τον Τσίπρα, δεν έχω άποψη. Φανταστείτε άρνηση που μου έβγαλε όλο αυτό.

[Πάντως αν θέλετε την επαγγελματική μου γνώμη (άααατσα), η καμπάνια σας εκτός από πρόβλημα στρατηγικής έχει και θέμα timing. Μα καλά ρε παιδιά, μου βγήκατε σε "ροζ" εποχή να πλασάρετε τα νιάτα ως πολιτική αξία; Δηλαδή τί μας λέτε; Ότι αν τα γερόντια έχουν κουράγια να μας πηδάνε τις τριανταπεντάχρονες (και μάλιστα με ντοκουμέντα, βλ. dvd), ετοιμαστείτε εμείς να σας πηδήξουμε οικογενειακώς; Είναι δυνατόν να μην προβλέψατε τους πιο αυτονόητους συνειρμούς;

Ή τέλος πάντων, αφού το κάνατε που το κάνατε, πάτε το μέχρι τέλους να σας βγάλουμε το καπέλο! Εγώ δηλαδή, θα πρότεινα στον Alexis να ταράξει εντελώς τα νερά. Να σκάσει στη Βουλή ντυμένος σπάιντερμαν (το πιάσατε ε; ) και να μοιράσει σε όλα τα γερόντια συναδέλφους του, από ένα alexiπτωτο που να γράφει "δώσε κι εσύ τόπο στα νιάτα - μπορείς" ]

π.σ. ναι, μη δίνετε σημασία, έχω λαλήσει αυτές τις μέρες…

ΚΟΝΣΙΚΟΥΕΝΣΙΖ


Κατέληξα ότι η παιδεία, οι κυβερνήσεις, οι θρησκείες, οι παρθένες και τέλος πάντων όλα αυτά τα όμορφα και ηθικά πράγματα που προτείνονται όταν ψάχνουμε λύσεις για την εντελώς υπό τον πάτο κατάσταση, είναι αερολογίες και δεν κάνουν τίποτα. Ή τέλος πάντων δεν κάνουν τίποτε ΤΩΡΑ. Διότι τώρα είναι που καίγεται ο κώλος μας και τώρα είναι που εγώ βρίσκομαι στο peak μου. Μετά, χέστηκα. Άμα δηλαδή χουφταλιάσω κάντε ό,τι γουστάρετε. Ένα καλό γηροκομείο με γρήγορη σύνδεση θα είναι τελείως αρκετό μέχρι να ψοφήσω. Και κόψτε το λαιμό σας οι όξω. Τώρα είναι που υποτίθεται ότι πρέπει να ζήσω κάτι παραπάνω.

Θα μου πεις, δε σ΄ενδιαφέρει τα παιδιά μας τι κόσμο θα παραλάβουν; Μπα. Εδώ έχουν ήδη παραλάβει τους πιο καμμένους γονείς που υπάρχουν στον πλανήτη, που τα εκπαιδεύουν να κάνουν ακριβώς τα ίδια και χειρότερα, λέτε να καταλάβουν γρι από την όλη κατάσταση - πέρα φυσικά από το γεγονός ότι «η ζωή είναι δύσκολη», «το περιβάλλον καταστρέφεται» και άλλα ακαδημαικά; Το πολύ πολύ να καταντήσουν σαν εκείνο το αντιπαθητικό γκρίζο κωλόπαιδο της Γκρινπις και να μας τα ζαλίζουν λίγο παραπάνω. Σιγά.

Η ιδέα λοιπόν, είναι απλή. Για να λυθεί τώρα το πρόβλημα της κατάντιας – και μιλάω για κάθε είδους κατάντια – το μόνο που χρειάζεται είναι να τα αφήσουμε όλα λάσκα εκτός από ένα πράγμα. Τις συνέπειες. Να ξέρεις ότι μπορείς να κάνεις και να πεις ότι σου κατέβει, να κλέψεις, να πεις ψέμματα, να μαχαιρώσεις, να είσαι χριστιανός, να είσαι φιλελεύθερος, να έχεις τηλεοπτική εκπομπή, αναψυκτήρια ή ξώγαμο στα εξήντα. Ό,τι πάνω κάτω συμβαίνει δηλαδή.

ΟΜΩΣ.

Ο οποιοσδήποτε κάνει την παραμικρή παρανομία, να είναι 1000% σίγουρο ότι θα έχει συνέπειες και κόστος. Να μην γλιτώνει ούτε η Αυτού Μεγαλειότης, ο νομάρχης θεσσαλονίκης. Να τρως κλήση και να μην υπάρχει μία στο δισεκατομμύριο που να στη σβήσει άνθρωπος. Να λες ένα τόσο δα αθώο ψεμματάκι (π.χ. ότι δεν ρήμαξες καμία τζαμαρία στη διαδήλωση) και αν σε πιάσουν, να έχεις σίγουρα συνέπειες. Να πετάς το αποτσίγαρο στο δρόμο και να πληρώνεις πρόστιμο. Να μην την γλιτώνεις με τίποτε ρε παιδάκι μου. Και μάλιστα με τους ήδη υπάρχοντες νόμους. Ούτε νέα σκληρά μέτρα, ούτε τίποτα.

Αντίθετα, θα μπορούσαμε ακόμη και να μικρύνουμε τα πρόστιμα ή τις ποινές φυλάκισης. Να σκοτώνεις άνθρωπο και να εκτίεις 10 χρόνια μόνο. Αλλά 10 ακατέβατα. Ούτε μέρα λιγότερο. Να περνάς με κόκκινο φανάρι και να πληρώνεις 25 ευρώ μόνο. Αλλά να μη τα γλιτώνεις ούτε με τον τροχονόμο πατέρα. Απλό δεν είναι;

Μου ‘ρχονται ένα ένα όλα αυτά που σκάνε κάθε μέρα στις ειδήσεις και σκέφτομαι πως σε έναν τόσο συνεπή κόσμο, δεν θα είχα καμία έννοια για τα κοινά. Ούτε για τις ιδεολογίες, ούτε για τα κόμματα, τα λαμόγια και τις ρεμούλες. Δεν θα με ενδιέφερε καθόλου μα καθόλου ποιος θα κέρδιζε τις εκλογές, ποιος θα γινόταν αρχιεπίσκοπος, ποιος θα τσέπωνε 5 δις μαύρα ή ποιος προιστάμενος πήδηξε την υφιστάμενη και μετά τον φωταγωγό. Ούτε καν για την παιδεία ή για το πώς θα γίνουμε σωστότεροι άνθρωποι. Καθόλου. Τέτοια ζώα που είμαστε, η παιδεία θα χρειαζόταν τουλάχιστον τέσσερις γενιές και μπόλικη παγκοσμιοποίηση για να καθαρίσει τη σαπίλα.

Οπότε, τι μας μένει μπας και προλάβουμε να ζήσουμε τώρα ανθρώπινα;
Να «φορολογήσουμε» την καφρίλα.-     

ΤΣΙ ΠΡΟΚΟΠΗΣ


Σε μια συζήτηση λίγες μέρες πριν, προσπάθησε ένας καθηγητής νευροψυχολογίας να μου εξηγήσει από πού προέρχονται οι θεόκουλες συμπεριφορές. Χονδρικά δηλαδή, γιατί έχω ένα θεματάκι με τις εμβαθύνσεις σε πολύ εξειδικευμένα τόπικς. Μου είπε λοιπόν, ότι άμα ήμουν χημικός τα πράγματα θα ήταν πανεύκολα να τα καταλάβω. Είναι κάποιες ρημάδες ουσίες, που από τη στιγμή που θα απελευθερωθούν μέσα μου, με κάνουν άνω κάτω. Αλλά αυτό λειτουργεί και αντίστροφα. Μπορεί δηλαδή κάποιος να με ταπηροκρανιάσει και αυτό να προκαλέσει αλλαγή της χημείας στο σώμα μου.

Για να σας τα πω απλά (γιατί μια κάποια εμβάθυνση με χημικά ήταν αναπόφευκτη), είμαστε τέτοιου είδους μηχανές που καταντάμε έρμαια εξωτερικών και εσωτερικών ερεθισμάτων. Μόνο. Ούτε σκέψη, ούτε λογική, ούτε τίποτε δύσκολο. Μπορεί δηλαδή εδώ που κάθομαι και πίνω το καφεδάκι μου, να μου τη βαρέσει ξαφνικά κι αντί να βάψω τα νύχια μου, να πάω να ξεσκονίσω το τραπεζάκι του σαλονιού (πράγμα εντελώς ξεκούδουνο αν μιλάμε για μένα).

Σ’ αυτή την περίπτωση λέει, θα φταίνε τα εξής δύο πράγματα. Ο εξωτερικός παράγοντας: καλεσμένοι στο σπίτι που ειδοποίησαν τελευταία στιγμή ή ο εσωτερικός παράγοντας: η ορμόνη της προκοπής (σε εξαιρετικά μεγάλες ποσότητες αν μιλάμε για μένα). Ε, υπάρχουν λοιπόν και κάποιοι άρρωστοι άνθρωποι, που είτε λαμβάνουν λάθος ερεθίσματα είτε ξεχαρβαλιάστηκε τελείως η εσωτερική τους μηχανή και όλο εκκρίνει τα λάθος χημικά. Εκεί δηλαδή που θα ‘πρεπε να βάφουν νύχια όλη μέρα, όπως όοολοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι, αυτοί ξεσκονίζουν τραπεζάκια.

Ουφ. Κι έτσι μου λύθηκαν όλες οι απορίες περί κουλών συμπεριφορών, έκανα όοολη μέρα τα beaute μου, έβαψα νυχάκια, έβαλα ρόλει στο μαλλί κι είπα να έρθω ωσάν οπτασία, να σας ανοίξω τα μάτια για τις αληθινά νοσηρές συμπεριφορές. Επιστημονικά πάντα.

ΤΡΙΑΝΤΑΠΕΝΤΑΧΡΟΝΕΣ


…aka sexbombs

Κι ενώ θα έπρεπε να πετάω απ΄τη χαρά μου γιατί επιτέλους οι τριανταπεντάχρονες έλαβαν την θέση που τους αξίζει στο σεξουλόμετρο των αρσενικόνε, αντιθέτως νοιώθω τεράστια αγανάκτηση για όλα αυτά που έπρεπε να συμβούν για να καταφέρεις να ανέβεις σκαλιά στην κλίμακα της αξιογαμοσύνης έναντι των αληθινών πιπινιών.

Μέχρι ντιβιντιά όφειλες να δείχνεις μέχρι πρότινος διότι με τέτοια πρότυπα άντε να πιστέψει κάποιος, ότι ας πούμε ο γενικός γαμάω ενός υπουργείου αντί να πληρώσει είκοσι ευρά (και πολλά λέω) έριξε τα –ομολογουμένως χάλια- μούτρα του και ξεσάλωσε με την – μέχρι πρότινος – «σιτεμένη».

Όοοοχι κύριοι. Τέλος στους ρατσισμούς! Τώρα πας σε μια δημόσια υπηρεσία, σε ρωτάνε την ηλικία σου, λες τριανταπέντε και αποκτάς αμέσως τον σεβασμό τους. Καλά, όχι σεβασμός με την κανονική έννοια του όρου, εννοώ σε μετράνε ρε παιδάκι μου. Σου ρίχνουν τέτοιο λάγνο βλέμα που αν δεν είχες ιδέα από επικαιρότητες και τηλεπαράθυρα, την έτρωγες χαλαρά ότι είσαι στάνταρ η επόμενη λολίτα.

Καταραμένοι κατασκευαστές προτύπων.-

ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ’ ΝΑΙ ΠΑΣΧΑΛΙΑ

Το κακό με την κινηματοεπαναστατικότητα της όλης φάσης, είναι ότι σε βάζει στο τριπάκι να κινήσεις να πάρεις την Πόλη και να μην έχεις τσεκάρει πρωτίστως αν δικαιούσαι τριήμερη άδεια απ’την δουλειά. Ψάχνεις κόσμους να μετακομίσεις τσι γήινοι για να τους σώσεις και δεν κάνεις μια έτσι να δεις ότι ρε μαλάκα κοίτα και λίγο χαμηλά, τους πας βουρ στου χαντάκ! Εννοώ, δεν είναι δυνατόν ο τηλεανταγωνισμός της κινηματοεπαναστατικότητας να κάνει τον αγώνα του θίγοντας τα φλέγοντα της οικογένειας κι εμείς να κοφτώμεθα για οικολογίες και δικαιώματα του πολίτη.

Δεν γίνεται κύριοι, το νούμερο 1 θέμα της ελληνικής κοινωνίας να είναι οι ερωμένες, τα ξώγαμα και το υπέρτατο ζήτημα Απιστία VS Προδοσία, κι εμείς να σφυρίζουμε κλέφτικα μη τυχόν και πιάσει η μύτη μας τίποτε ποταπό. Αφού μποχάει ήδη το πράγμα ίσαμε τον ουρανό, είναι εσύ να ψάχνεις την μπίχλα στην τρύπα του όζοντος;

[Η βιταμίνη C, η ασπιρίνη, το βηχοσίρουπο και η ημερήσια παραγωγή μιας χαρτομαντηλοβιομηχανίας ατάκτως ερριμένη ολούθε, αποτελούν μια σκατούλα και μισή για να ξεπεράσεις την (γνωστή, λέει) κωλογρίπη (που "όοοολους τους έχει ρίξει τάβλα" αλλά ρε μαλάκες, όλοι σφύζετε από ζωντάνια κι εγώ είμαι έτοιμη να τα κακαρώσω, σιχτήρια παλιοκατσαρίδες), εάν παράλληλα δεν έχεις φροντίσει να έχεις κατάφατσα μια τηλεόραση. Διότι εάν δεν κάνεις ικανοποιητική γυμναστική και στην τελευταία τρίχα της κεφαλής σου, εάν δεν φτάσει το αίμα στον εγκέφαλο μέσω φτέρνας, εάν δεν εξασκήσεις τις φωνητικές χορδές αρκετά, ώστε να φωνάξεις καμπάνα το Ε, ΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΖΟΥΛΑΠΙΑ, όλο το φαρμακείο να κατεβάσεις, γιατρειά δεν έχει. Πρέπει να έχεις κίνητρα για να γίνεις καλά, λένε οι γιατροί. Ακόμα κι αν τα κίνητρά σου είναι να θες να επιδοθείς στο κράξιμο δίχως αύριο. Ο ασθενής θέλει ελπίδες και στόχους για να επιλέξει να ζήσει. Ε, και μ'αυτά και μ'εκείνα, αποφάσισα να μην ψοφήσω ακόμα]

Τα update λοιπόν στα κερατιάτικα του κόσμου τούτου, είναι εν ολίγοις:

Σε μια “παράνομη” σχέση με πρωταγωνιστές έναν παντρεμένο, μια ανύπαντρη, το παιδί τους και την απατημένη σύζυγο, οι εμπλεκόμενοι θα ονομάζονται από τούδε και στο εξής:

Α. Πριν το τεστ dna - Ο Ευηπόληπτος Οικογεινειάρχης, η Πουτανάρα Χαλαρών Ηθών Με Υπέρμετρες Φιλοδοξίες, το Μπάσταρδο Ξώγαμο και η Σύζυγος Με Το Καθαρό Κούτελο Που Προτάσσει Τα Στήθη Της* Για Να Προστατέψει Τον Ευηπόληπτο Οικογενειάρχη.

Β. Μετά το τεστ dna - Ο Ευηπόληπτος Οικογενειάρχης Που Υπέπεσε Σε Στιγμιαίο** Αμάρτημα Όπως Όλοι Άλλωστε, η Πουτανάρα Χαλαρών Ηθών Με Υπέρμετρες Οικονομικές Φιλοδοξίες***, το Ξώγαμο Παύλα Μπάσταρδο Παύλα Θαύμα Της Φύσης και η Σύζυγος Με Τη Μεγάλη Καρδιά Και Τη Δύναμη Της Συγχώρεσης Που Θα Πάει Στον Παράδεισο Σούμπιτη****.

Οι σχολιαστές που θα αγνοούν τους νέους αυτούς Χρυσούς Κανόνες Ευηπόληπτου Οικογενειακού Κερατώματος θα τους πασάρουμε στον Κούγια για υποχρεωτική κατήχηση δέκα ολόκληρων λεπτών. Από και κλείεται να μην λυγίσουν.

[Κάποιος εδώ μέσα κοιμάται τον ύπνο του δικαίου ανυποψίαστος αλλά αν δε θέλει να αναγκαστεί να φάει το πουλί του κομμένο ροδέλες, καλό θα ήταν να μη γίνει ποτέ Ευηπόληπτος Οικογενειάρχης. Τον προτιμούμε Σκέτο Αγαπούλη]

* Να πώς ανεβαίνουν οι τιμές των πλαστικών χειρουργών.

** Κάτω των δύο ετών, να λαμβάνεται ως Στιγμιαίο, άνω των δύο ετών να λαμβάνεται ως Εξ’ Ορισμού Ανδρικό Παράπτωμα, ενώ εάν αφορά περισσότερες των μία γυναικών, στο εξής θα κατονομάζεται ως Το Υπέρτατο Αρσερνικό Επί Του Πλανήτη Μας Και Μία Γύρα Μπύρες Δώρο Απ’ Το Μαγαζί.

*** Σε περίπτωση που η Πουτανάρα είναι μορφωμένη, αυτό το χαρακτηριστικό προστίθεται πρώτο, π.χ. Η Μορφωμένη Πουτανάρα κ.τ.λ.

**** Και Ομοίως Όσες Ακολουθήσουν Το Παράδειγμα Της Άγιας Αυτής Γυναικός (Με Το Όχι Και Τόσο Καθαρό Κούτελο).

ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

Τα ΑΤΜ, σήμαναν και φέτος Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά*. Γύρω από τους ναούς, πλήθος κόσμου πλησιάζει με θρησκευτική κατάνυξη να προσκυνήσει το Άγιο αυτό Πνεύμα. Οι ιερείς φρόντιζουν από νωρίς να τα φισκάρουν μετρητά για να μπορέσουν να μεταλάβουν όλοι οι πιστοί. Η νέα αυτή θρησκεία δεν έχει εντολές, απαγορεύσεις και αμαρτίες. Το μόνο που θέλει είναι PIN και κάρτα. Αρκεί να ξέρεις το νούμερό σου και γίνεσαι αυτομάτως ο πιο σούπερ πιστός που με τέσσερα κλικ έχει άμεση πρόσβαση στο άβατο του ιερού λογαριασμού της θρησκείας των ΑΤΜ.

Η Νέα Βίβλος είναι εύκολη να την αποστηθίσεις αφού διαθέτει μόνο τα εξής ιερά λόγια: Εισάγετε την κάρτα σας, πιέστε τον κωδικό σας.

Κλικ, κλικ, κλικ, κλικ…. ενημέρωση πιέστε 1, ανάληψη πιέστε 2, κατάθεση πιέστε 3.

Μην ξεχάσετε την κάρτα σας.

Ευχαριστούμε για την συναλλαγή.

Ούτε χειροφιλήματα, ούτε εικονοφιλήματα, ούτε τάματα, ούτε ντρες κόουντ. Όλα επιτρέπονται αρκεί να έχεις κάρτα, PIN και μετρητά. Άσε που δεν έχεις να φοβάσαι για κολάσεις και μεταθανάτιες τιμωρίες. Η ψυχή σου είναι σε σίγουρα χέρια, κανείς δεν θα την αγγίξει και όλοι πάνε παράδεισο. Σε κάνα παραστράτημα τύπου Απλήρωτης Δόσης, άντε το πολύ πολύ να σου πάρουνε το σπίτι ή το αυτοκίνητο. Στη χειρότερη να σε χώσουνε στη φυλακή. Η ψυχή σου όμως, κάτασπρη σα το περιστεράκι θα ανέβει στους ουρανούς. Διότι, η θρησκεία αυτή είναι πολύ προχώ. Χέστηκε για τους πεθαμένους. Ακόμα κι αν υπάρχει Απλήρωτη Δόση μετά τον θάνατο του πιστού, υπάρχει πάντα ο Εγγυητής. Όμορφος κόσμος, ηθικός, Αγγελικά πλασμένος.

…. ενημέρωση πιέστε 1,,,,

…το υπόλοιπο του λογαριασμού σας είναι…

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΑΤιΜούλικα!!!

* Νταξ’ κάποτε είχαμε τα ημερολόγια, όμως είναι πιο ξεκάθαρα ρε παιδάκι μου τώρα τα πράγματα. Ένα ατέλειωτο μπέρδεμα με τους παλιοημερολογίτες, τους καθολικούς, όλους τους αλλόθρησκους τέλος πάντων, τις Μαρίες τις παρθένες που γιορτάζουν άλλη μέρα από τις αναντάμ παπαντάμ, είχες κινητές γιορτές κι ένα σωρό πράγματα να σε μπερδέψουν αν δεν ήσουν και πολύ της εκκλησίας, ώστε να μην ξέρεις στα σίγουρα αν πρέπει να το γιορτάσεις ή όχι. Τώρα, με μια απλή επίσκεψη στο ATM, έστω και με δύο ευρουλάκια διαφορά απ΄το νορμάλ, είναι καραστάνταρ ότι τέρμα οι αμφιβολίες.

Μάγκες ΤΩΡΑ γιορτάζουμε απαξάπαντες.

Γιούπι!!!!!

DECODING


Βαρέθηκα τους κώδικες και τις γλώσσες του σώματος και τα σήματα και τα μηνύματα και όλα αυτά τέλος πάντων τα αόρατα με τα οποία προσπαθούν να με μεταφράσουν και που καλούμαι με τη σειρά μου να αποκωδικοποιήσω για να μπορέσω επιτέλους να επικοινωνήσω με τον διπλανό μου. Με μορς καλύτερα θα τα λέγαμε.

Ένα ατέλειωτο κατεβατό από όρους, ταμπέλες και κλισέ που τις περισσότερες φορές ούτε λογική έχουν, άσε που σε καταμπερδεύουν. Και εντάξει, κάποτε ίσως να χρειάζονταν, όμως στην εποχή μας οι κώδικες αλλάζουν τόσο πολύ γρήγορα που είναι σχεδόν παράλογο να χρησιμοποιείς για κριτήρια τις ερμηνείες συμπεριφοράς που βοήθησαν κάποτε τη γιαγιά σου να επιβιώσει (με βοηθητικά αναγνώσματα τον ονειροκρίτη και τον καζαμία).

Είναι σα να ξυπνάς ένα πρωί και να φοράς το αγαπημένο σου στρετς μαύρο παντελόνι με το μαύρο κοντό πουλοβεράκι. Φαντάσου ότι είναι από εκείνα τα σπάνια πρωινά που έχεις όλο το χρόνο μπροστά σου να φτιάξεις ζεστό καφεδάκι και να εντρυφήσεις χαλλλλαρά σε όλες τις χαζολεπτομέρειες: να προβάρεις το πιο ψηλό τακούνι σου, να μακιγιαριστείς με τις ώρες, να διαλέξεις κατάλληλη ζώνη, να αρωματίσεις το μαλλί με σανταλόξυλο και να ξεκινήσεις χαρούμενη για τη δουλειά με τέρμα μουσικές κολλημένες στ΄αφτί, σχεδόν άλλος άνθρωπος.

Ε, όλοι όσοι σε δουν θα σταθούν σε ένα και μόνο γεγονός. Απ΄όοοολα όσα έχεις κάνει όλο το πρωί, κολλάνε σα χαλασμένα γραμμόφωνα στο ότι φοράς μαύρα και αντί για καλημέρα, σε ρωτούν μήπως πέθανε κανείς. Άλλοι πάλι σκέφτονται πως θα υπάρχει κάποιο βαθύτερο ψυχολογικό αίτιο που – έστω υποσυνείδητα – σε σπρώχνει στην καταχνιά, ενώ κάποιοι απ΄αυτούς, πως σίγουρα θέλεις να κρύψεις τα περιττά κιλά σου… Ούτε που τους περνάει απ΄το μυαλό πως helloooo? ίσως, απλά και μόνο λατρεύεις το μαύρο. Κανείς δεν βλέπει τη φάτσα σου που λάμπει από χαρά, κανείς δεν παρατηρεί τα μάτια σου που λένε πάντα τις πιο μεγάλες αλήθειες και που κανείς τους ποτέ δε σκέφτηκε να τα αποκωδικοποιεί πρώτα. Κολλάνε. Σα χαλασμένα γραμμόφωνα.

Με το που θα σκάσεις μύτη, ανοίγουν με τη μία το Μεγάλο Λεξικό της Τετριμένης Συμπεριφοράς: Χμμμ… μαύρα ρούχα…καταθλιπιτικιά, μαύροι κύκλοι…άγριο σεξ ή μπάφοι, κόκκινο μανό….πουτάνα ή απλά κακό γούστο, πλατύ χαμόγελο…φλερτάρει, υπερκινητική…κόκα ή διπλός εσπρέσσο, ψηλό τακούνι… πεσμένος κώλος.

Ε λοιπόν, καιρός να αλλάξετε λεξικό. Οι περισσότερες ερμηνείες σας είναι πρωτόγονες και ανήκουν στην σφαίρα του φανταστικού με ολίγη από πουριτανισμό, κάτι από μισανθρωπισμό, μπόλικο κουτσομπολιό και τίγκα στο στερεότυπο.

[Κι αν θέτε να ξέρετε οι πουτάνες πια χρησιμοποιούν γαλλικό μανικιούρ, το πλατύ χαμόγελο σημαίνει πρόσφατη λεύκανση, οι μαύροι κύκλοι καλύπτονται αψογότατα με στικ και το ψηλό τακούνι δεν σηκώνει με τίποτα τον πεσμένο κώλο. Χρειάζεσαι και ειδικό καλσόν για να το πετύχεις αυτό ]  

MINI ME


Έδειχνε χθες τις καταστροφές από τις πλημμύρες σε όλη την Ελλάδα και σε κάθε βίντεο έβλεπες κι ένα πιτσιρίκι τρελαμένο απ΄ την χαρά του. «Οφείλουν να μας αποζημιώσουν όπως έκαναν με τους πυροπαθείς» έλεγε μια γιαγιά ενώ ο μικρός από πίσω έχωνε το ποδήλατο μέσα στις λάσπες κι έκανε σούζες. «Καταστραφήκαμε» έλεγε ένας αγρότης και δύο μικρές παραδίπλα πέταγαν η μια στην άλλη λασπόβομβες. Ο καλύτερος, ήταν ένας φαφούτης πιτσιρικάς που έτρεχε πίσω από τον δημοσιογράφο με το μικρόφωνο και έκανε γκριμάτσες στην κάμερα.

Ήταν αδύνατο να μη παρατηρήσεις πόσο πολύ γαμάτες φαίνονται οι καταστροφές στα παιδιά. Μικρή, παρακαλούσα να ξαναγίνει ένας μεγάλος σεισμός για να πηγαίνουμε ατέλειωτες βόλτες κουκουλωμένοι με κουβέρτες στο αυτοκίνητο, να ανάψουμε μεγάλη φωτιά έξω από το δασάκι και να ζωγραφίσουμε με μαρκαδόρους τα μπεζ αντίσκηνα που μας είχε χαρίσει ο στρατός. Ένας γείτονας είχε ζωγραφίσει τον Εγκέλαδο (ένα χοντρό τέρας με αυτιά ελέφαντα αλλά με πολύ συμπαθητική φάτσα), κάτι αστείους πολιτικούς με μυτόγκες, ενώ σε κάθε αντίσκηνο έγραφε και μια αστεία λεζάντα. Εμείς απλά χρωματίζαμε τα ρούχα των σκίτσων και τα αφτιά του Εγκέλαδου.

Όταν πήγαμε εκδρομή στις Πλαταιές, θα βλέπαμε και το «ρήγμα» που έλεγε η μάνα μου και που σε γενικές γραμμές θεωρούσα ότι επρόκειτο για κάνα λούνα παρκ. Ε, ήταν καλύτερο. Για ώρες πετούσαμε πέτρες μέσα στο ρήγμα που τελικά ήταν μια πολύ μεγάλη σχισμή στην βάση ενός βουνού, βάζοντας στοιχήματα ότι σίγουρα η δική μας πέτρα θα βρει πάτο. Αλλά δεν. Το πιο απίστευτο ήταν ένα σωρό σκαλιά που στέκονταν μόνα τους. Το σπίτι που οδηγούσαν, είχε καταρρεύσει. Κι ένα σωρό άλλα. Τραγικά αν σου τύχουν αλλά για ένα παιδί, είναι ευκαιρία να ζήσει ασυνήθιστα.

Γενικά, οτιδήποτε συνέβαινε που θα σου άλλαζε στο τόσο τις συνήθειές σου ήταν καλοδεχούμενο. Όπως π.χ. να μην κοιμηθείς στο κρεβάτι σου κι ας ήταν έστω σε ένα αμάξι ή ένα αντίσκηνο. Ή να πετύχεις όλη τη γειτονιά γύρω από μια φωτιά να κάνει αστεία μέχρι το ξημέρωμα και κανείς να μην έχει παρατηρήσει ότι είσαι ξύπνια. Ή να μαγειρεύουν όλες οι γειτόνισσες μαζί, σε αυτοσχέδια τρίποδα και να τρως φαγητά από πλαστικά πιάτα που μετά μπορούσες να πετάξεις και που δεν ήσουν υποχρεωμένη να καθαρίσεις κανένα τραπέζι. Το πιο γαμάτο ήταν τα καινούργια σκηνικά παιχνιδιού. Ένα δέντρο που είχε πέσει ήταν το μόνιμο παιχνίδι μας. Έβλεπες πώς ήταν η κορυφή του, έπιανες τις κάμπιες από πάνω του, τις έβγαζες απ΄ το κουκούλι, τις ζούλαγες και με τα πράσινα ζουμιά έβαφες τα νύχια σου. Χώρια που σε βάζανε οι μεγάλοι να κάνεις πράγματα για τα οποία σε άλλες φάσεις έτρωγες της χρονιάς σου, όπως π.χ. να αλωνίσεις το δάσος και να μαζέψεις ξύλα για τη μεγάλη φωτιά.

Ένοιωθα για χρόνια μεγάλες τύψεις για τις καταστροφές που ευχόμουν να έρθουν. Βέβαια, τόνιζα στον καλό θεούλη ότι δεν ήθελα να πάθει κανένας κακό, μόνο αν γινόταν να καταστραφεί κάνα σπίτι για να έχουμε επιτέλους ένα καταφύγιο της προκοπής γιατί το ερείπιο της γειτονιάς το ΄χαμε βαρεθεί, να καεί κάνα αμάξι για να δούμε το μπαμ και οι καταστροφές να κρατήσουν πάνω από μήνα για να γλιτώσουμε το σχολείο και να κοιμόμαστε στα μπεζ αντίσκηνα με τα ζωγραφισμένα αστεία.

Ευτυχώς, δεν μου ΄χαν τύχει ποτέ αληθινές καταστροφές όπως αυτές που παρατηρώ τον τελευταίο καιρό. Αλλά βλέποντας όλα αυτά τα παιδάκια χθες βράδυ, θυμήθηκα αυτό που ενήλικη πια, ντρεπόμουν να παραδεχτώ. Ότι δηλαδή, για αρκετά χρόνια το «Ολοκαύτωμα» που όλοι έτρεμαν με τον τρελό και το δάχτυλο στο κόκκινο κουμπί - που ήταν πολύ της μοδός στα παιδικάτα μου - ήταν το πιο γαμιστερό σενάριο έβερ.

F.Y. I. (5)

Ενίοτε όταν η μυαλουδάρα μου έχει ανάγκη ανάπαυσης, ασχολούμαι επαγγελματικά και με τη μαγειρική (κλικ).

νιανιανιανιααααααααααααα

p.s. όποιος δεν διαβάζει τις ιστορίες του Σάκη από τον Παύλο, χάνει.-

RAM 89


Εκεί πίσω στο βρώμικο (κυριολεκτικά) 89, τα πράγματα ήταν πολύ σκούρα άμα ήσουν μαθήτρια και πήγαινες στο Λύκειο της γειτονιάς μου, γιατί δε φτάνει που πηγαίνανε και σε χώνανε με το ζόρι μέσα σ΄ένα τσιμεντένιο κτίριο να περάσεις τα πιο γαμιστερά σου χρόνια, είχανε πάει τα τζιμάνια και το είχανε χτίσει δίπλα σε κήπο με ανοιχτό θέατρο. Άντε να στρώσεις κώλο μέσα μετά. Καθόσουν στο θρανίο, κόλλαγες στις παραθυράρες και περίμενες πότε θα έρθει η ώρα της τρελής (που λιμάριζε τα νύχια της κι έτρωγε μανιωδώς σοκολατάκια γιατί «έχω περίοδο και χώρισααααααα», διαβάζοντας πάντα Άρλεκιν) για να δραπετεύσεις.

Μόλις έφτανε η ώρα της, τσούλαγες σιγά σιγά απ΄την καρέκλα δήθεν ανέμελα, είχες φροντίσει η υπόλοιπη παρέα να κάθεται κοντά στον τοίχο, τσούλαγες, τσούλαγες, έπεφτες στα γόνατα και μπουσούλαγες στα τέσσερα πίσω απ΄τους άλλους μέχρι την ανοιχτή πόρτα ακριβώς μπροστά απ΄την έδρα και κάτω απ΄τα σοκολατάκια της περιοδεύουσας. Τον Χ. τον βάζαμε τελευταίο γιατί ήταν βρωμίκουλας και μια φορά η Α. δεν άντεξε και ακριβώς κάτω απ΄την έδρα άρχισε να τον φαπακιάζει που βρήκε την ώρα ο μαλάκας κι αυτός να την κλάσει. Ήταν η μοναδική φορά που μας πήρε πρέφα η τρελή. Μπάφιασε η τάξη με τον βρωμόκωλο. Τρεις μέρες αποβολή όλη η σειρά.

Βγαίναμε συνήθως απ΄το σχολείο τοίχο τοίχο, μη μας πάρει χαμπάρι ο επιστάτης και τρέχαμε βουρ για την πόρτα του κήπου απέναντι μη μας δουν οι γείτονες γιατί ήταν κάτι καρφάρες κι αυτοί, (παναγίτσα μου πώς κάνανε έτσι άμα βλέπανε ξέμπαρκο πιτσιρίκι ή εξωσχολικό με μηχανάρα – ειδικά τα θεότεκνα γαμώτο). Όταν φτάναμε στον κήπο παίρναμε την πρώτη βαθιά ανάσα και ψάχναμε για συνένοχους. Άμα είχες ένα ελικόπτερο και κοίταγες τον κήπο από πάνω, θα έβλεπες τούφες τούφες γιαγιάδες με παιδάκια, καμιά μικρότερη τουφίτσα ζευγαράκια και κάτι τουφάρες ΝΑ! εμείς. Μαζεμένοι όλοι για παντομίμα.

Βρίσκαμε τίτλους από κάτι γαμιστερές τσόντες και αφού πείθαμε ότι υπάρχουν και παραυπάρχουν και δεν είναι της φαντασίας μας, βάζαμε την άλλη ομάδα να κάτσει να τους κάνει παντομίμα. Η άλλη ομάδα ήταν πολύ σπασαρχίδικια. Των κουλτουριαρέων. Μας είχαν πρήξει με κάτι «αβάσταχτες ελαφρόπετρες του είναι» και άλλα που δεν τα ΄χαμε ξαναματακούσει αλλά σιγά μη τους το λέγαμε. Η παντομίμα σύντομα πήρε μορφή μανίας. Οι ομάδες έγιναν γιγάντιες και τα απογεύματα αλωνίζαμε τα βίντεο κλαμπ μπας και βρούμε κάναν καλό τίτλο. Και οι κοπάνες, σύννεφο. Όλα αυτά, μέχρι τη μέρα που παίρναμε ελέγχους και ανακάλυψε η μάνα μου τις απουσίες. Και δε φτάνει αυτό αλλά είχα πατώσει και στα μαθήματα. Μόνο η τρελή μου είχε γαμάτο βαθμό, κι αυτό γιατί το επίθετό μου ήταν διάσημο στο σχολείο λόγω της αδελφής μου που ήταν φύτουκλας ξακουστός. Βουτάω τη μάνα μου και την πάω στην τρελή.

Με βλέπει αυτή ξαφνιασμένη λες και δεν με είχε ξαναδεί. Τι κάνετε κυρία της λέω και κοτσάρω και δίπλα ολοστρόγγυλο το επίθετό μου. Αγκαλιές, φιλιά, συγχαρητήρια αυτή στη μαμά μου και μια ωραιότατη ανάλυση για το πόσο καλή είμαι στα μαθηματικά. Αχαχαχαχχχχ. Οκ, δεν φάνηκε, από μέσα μου γέλασα. Με κοιτάει η μάνα μου με μισό μάτι καθώς ως γνωστόν, ποιος θα με ήξερε καλύτερα από τη μάνα μου και περνάει κατευθείαν στο ψητό. Πώς βρέθηκαν όλες αυτές οι απουσίες; Ο βρωμόκωλος με έσωσε.

Πιάνω την τρελή και της θυμίζω την τριήμερη αποβολή που σιγά μην είχα εγώ εμπλοκή, που όλα τα έκαναν οι κακοί μαθητές, που θα ΄πρεπε να μένουν στον τόπο και όχι να εμποδίζουν εμάς που διψάμε για μάθηση κ.α. Άστραψε από τη χαρά της αυτή. Έβγαλε το κλασσικό λογίδριο για τους «αλήτες» και τα «πορνίδια» που συμπαρασύρουν τους «καλούς μαθητές» και καθησύχασε τη μάνα μου ότι οι απουσίες ήταν αναγκαστικές για όλα τα θρανία της ακριανής σειράς. Μετά της θύμισα ότι τις τρεις αυτές μέρες πήγαινα κανονικά στο σχολείο που δεν θυμάστε κυρία που ερχόμουν για παράδοση στο β2 για να μην χάσω την ύλη; Ναι, λέει αυτή. Ουφ. Χεχε. Ο ρατσισμός απέναντι στους κακούς μαθητές με έσωσε για άλλη μια φορά.

Τέτοια θυμάμαι από το σχολείο. Από το βιβλίο ιστορίας ούτε το εξώφυλλο δεν θυμάμαι και σημειωτέον μιλάμε για Λύκειο και όχι για δημοτικό. Ψέμματα, θυμάμαι τον Σμιθ και τον Καντ αλλά παίζει αυτοί να ήταν στην κοινωνιολογία. Θυμάμαι επίσης ότι το ’89 τα ‘φτιαξα με το κολλητάκι μου. Α, κι ένα πράσινο βιβλίο του Έκο που ήταν προαιρετικό που τσακίστηκαν να μου το αγοράσουν και έλιωσα στα γέλια μόλις διάβασα την πρώτη σελίδα γιατί θα ήταν γαμάτοι οι ορισμοί του για παντομίμα.

Συμπέρασμα:  τυπώστε ό,τι βιβλίο γουστάρετε, μαλλιοτραβηχτείτε, και γενικά φαγωθείτε όσο θέλετε να μας πείσετε ότι έτσι θα μείνει κάτι παραπάνω στα παιδιά. Θέλω να πω ότι η μνήμη ενός εφήβου έχει συγκεκριμένη χωρητικότητα και αυτοματοποιημένους τρόπους ανάκλησης πληροφοριών που συνήθως χρειάζεσαι τα κατάλληλα ερεθίσματα για να τις επαναφέρεις ή τουλάχιστον περισσότερο ενδιαφέρουσες πληροφορίες (όπως θα τα ΄λεγε και ο Έκο στο πράσινο βλιβλίο).

Σε απλά ελληνικά, τόσα χρόνια, παρατήρησα πως έχω αναγκαστεί πολύ περισσότερες φορές να ανακαλέσω από τη μνήμη μου τον κώλο του Χ. για παράδειγμα, παρά οποιοδήποτε άλλο σημαντικό ιστορικό περιστατικό.

ΤΟΜΠΑΚΟ ΚΟΝΣΠΙΡΑΣΙZ