ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΧΟΡΗΓΟΣ


“Το θέμα αφορά την προσπάθεια τριών ανθρώπων να φτάσουν ως την Παραολυμπιάδα του Πεκίνου στους αγώνες διπλού μεικτού σκιφ της κατηγορίας των adaptive (ΑΜΕΑ). Οι δύο είναι οι αθλητές Κωνσταντίνα Γκαράτσα και Βαγγέλης Καρέλης, ενώ ο τρίτος ο προπονητής τους Λάμπρος Ρίζος. Επιχειρήσεις και επιχειρηματίες προβολή θα είναι για σας, ειδικά αν έχετε και βλέψεις στην κινέζικη αγορά”.


(κλικ πληζ)!


POST IT

Κλείνουμε την TV Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2008 - (κλικ)

Πες τα χρυσόστομη! - (κλικ)

Καλή επιτυχία Μ. - (κλικ)

Τα λέμε.

ΚΟΝΣΙΚΟΥΕΝΣΙΖ


Κατέληξα ότι η παιδεία, οι κυβερνήσεις, οι θρησκείες, οι παρθένες και τέλος πάντων όλα αυτά τα όμορφα και ηθικά πράγματα που προτείνονται όταν ψάχνουμε λύσεις για την εντελώς υπό τον πάτο κατάσταση, είναι αερολογίες και δεν κάνουν τίποτα. Ή τέλος πάντων δεν κάνουν τίποτε ΤΩΡΑ. Διότι τώρα είναι που καίγεται ο κώλος μας και τώρα είναι που εγώ βρίσκομαι στο peak μου. Μετά, χέστηκα. Άμα δηλαδή χουφταλιάσω κάντε ό,τι γουστάρετε. Ένα καλό γηροκομείο με γρήγορη σύνδεση θα είναι τελείως αρκετό μέχρι να ψοφήσω. Και κόψτε το λαιμό σας οι όξω. Τώρα είναι που υποτίθεται ότι πρέπει να ζήσω κάτι παραπάνω.

Θα μου πεις, δε σ΄ενδιαφέρει τα παιδιά μας τι κόσμο θα παραλάβουν; Μπα. Εδώ έχουν ήδη παραλάβει τους πιο καμμένους γονείς που υπάρχουν στον πλανήτη, που τα εκπαιδεύουν να κάνουν ακριβώς τα ίδια και χειρότερα, λέτε να καταλάβουν γρι από την όλη κατάσταση - πέρα φυσικά από το γεγονός ότι «η ζωή είναι δύσκολη», «το περιβάλλον καταστρέφεται» και άλλα ακαδημαικά; Το πολύ πολύ να καταντήσουν σαν εκείνο το αντιπαθητικό γκρίζο κωλόπαιδο της Γκρινπις και να μας τα ζαλίζουν λίγο παραπάνω. Σιγά.

Η ιδέα λοιπόν, είναι απλή. Για να λυθεί τώρα το πρόβλημα της κατάντιας – και μιλάω για κάθε είδους κατάντια – το μόνο που χρειάζεται είναι να τα αφήσουμε όλα λάσκα εκτός από ένα πράγμα. Τις συνέπειες. Να ξέρεις ότι μπορείς να κάνεις και να πεις ότι σου κατέβει, να κλέψεις, να πεις ψέμματα, να μαχαιρώσεις, να είσαι χριστιανός, να είσαι φιλελεύθερος, να έχεις τηλεοπτική εκπομπή, αναψυκτήρια ή ξώγαμο στα εξήντα. Ό,τι πάνω κάτω συμβαίνει δηλαδή.

ΟΜΩΣ.

Ο οποιοσδήποτε κάνει την παραμικρή παρανομία, να είναι 1000% σίγουρο ότι θα έχει συνέπειες και κόστος. Να μην γλιτώνει ούτε η Αυτού Μεγαλειότης, ο νομάρχης θεσσαλονίκης. Να τρως κλήση και να μην υπάρχει μία στο δισεκατομμύριο που να στη σβήσει άνθρωπος. Να λες ένα τόσο δα αθώο ψεμματάκι (π.χ. ότι δεν ρήμαξες καμία τζαμαρία στη διαδήλωση) και αν σε πιάσουν, να έχεις σίγουρα συνέπειες. Να πετάς το αποτσίγαρο στο δρόμο και να πληρώνεις πρόστιμο. Να μην την γλιτώνεις με τίποτε ρε παιδάκι μου. Και μάλιστα με τους ήδη υπάρχοντες νόμους. Ούτε νέα σκληρά μέτρα, ούτε τίποτα.

Αντίθετα, θα μπορούσαμε ακόμη και να μικρύνουμε τα πρόστιμα ή τις ποινές φυλάκισης. Να σκοτώνεις άνθρωπο και να εκτίεις 10 χρόνια μόνο. Αλλά 10 ακατέβατα. Ούτε μέρα λιγότερο. Να περνάς με κόκκινο φανάρι και να πληρώνεις 25 ευρώ μόνο. Αλλά να μη τα γλιτώνεις ούτε με τον τροχονόμο πατέρα. Απλό δεν είναι;

Μου ‘ρχονται ένα ένα όλα αυτά που σκάνε κάθε μέρα στις ειδήσεις και σκέφτομαι πως σε έναν τόσο συνεπή κόσμο, δεν θα είχα καμία έννοια για τα κοινά. Ούτε για τις ιδεολογίες, ούτε για τα κόμματα, τα λαμόγια και τις ρεμούλες. Δεν θα με ενδιέφερε καθόλου μα καθόλου ποιος θα κέρδιζε τις εκλογές, ποιος θα γινόταν αρχιεπίσκοπος, ποιος θα τσέπωνε 5 δις μαύρα ή ποιος προιστάμενος πήδηξε την υφιστάμενη και μετά τον φωταγωγό. Ούτε καν για την παιδεία ή για το πώς θα γίνουμε σωστότεροι άνθρωποι. Καθόλου. Τέτοια ζώα που είμαστε, η παιδεία θα χρειαζόταν τουλάχιστον τέσσερις γενιές και μπόλικη παγκοσμιοποίηση για να καθαρίσει τη σαπίλα.

Οπότε, τι μας μένει μπας και προλάβουμε να ζήσουμε τώρα ανθρώπινα;
Να «φορολογήσουμε» την καφρίλα.-     

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΜΕ ΠΟΙΗΣΗ


Ενθουσιασμένη με το παιχνίδι της Εαρινής Συμφωνίας, αποφάσισα να συμμετάσχω… ακάλεστη.

Σε γενικές γραμμές, είναι ένα παιχνίδι όπου δημοσιεύει ο καθένας ένα ποίημα που αντιστέκεται στην βαρβαρότητα της εποχής μας. Υπάρχουν άπειρα ποιήματα και ποιητές που λατρεύω, αλλά ήθελα να προτείνω κάτι διαφορετικό από τα κλασσικά. Έτσι, έβαλα τα εξής φίλτρα στις επιλογές μου: Ήθελα πρώτον ο ποιητής να είναι εν ζωή και δεύτερον να είναι γενναιόδωρος με το έργο του. Να κυκλοφορούν δωρεάν στο ίντερνετ όλα τα παλιότερα βιβλία του ώστε προτείνοντάς τον, να μπορεί κάποιος να πάρει μια ιδέα του έργου του και να μπορεί να του πει δυό όμορφα λόγια.

Σύγχρονη εξουσία

Την πατρίδα μου δεν την αγαπώ.
Σε κάποιες όμως στιγμές της
και τη ζωή μου θα ’δινα.
Άλλοι, πάντως, την αγαπούν παράφορα.
Eκείνοι που πρόλαβαν
να σηκώσουν σημαίες,
εκείνοι οι άλλοι
που πόνταραν σε κόμμα ευκαιρίας

και τώρα μας διαχειρίζονται.

Παναγιώτης Καρακούλης

Τα σχόλιά σας, εκεί (κλικ).

p.s. welcome doc!

ΣΦΗΝΑ

Χθες στην εκπομπή lifestyle του alter, ο Παπαδάκης και η παρουσιάστρια ασχολήθηκαν εκτενέστατα με το θέμα Ζαχ-Θε-Μα.

Αν ήμουν εξωγήινη θα έλεγα ότι η τηλεόραση έφτιαξε. Επειδή όμως δεν είμαι, μάλλον η πολιτική ξεφτιλίστηκε.-

[Ο τρόπος προσέγγισης της υπόθεσης δε, ήταν άκρως γελοίος με παιχνιδάκια και γελάκια μεταξύ των παρουσιαστών, τύπου “εσύ Νίκο μου, είσαι με τον Θέμο ή τον Μάκη;” “Α... εγώ δεν το λέω ακόμα! Θα το αποκαλύψω στο τέλος” είπε ο ξενέρωτος Νίκος (μα πού πάνε και δίνουνε τέτοια ομορφιά γαμώτο). Κι αφού έδειξαν σχόλια όοοολων των τηλεμαιντανών και ήρθε η ώρα να πάρουν θέση κι οι ίδιοι, η παρουσιάστρια είπε όλο νάζι και ευτυχία: “το ποιά είναι η θέση μας δεν θα σας το πούμε σήμερα, θα σας το αποκαλύψουμε την επόμενη εβδομάδα που θα έχουμε κι άλλα να πούμε γιατί η υπόθεση έχει πολύ ψωμί*”.

Καλά, κάποιος δεν υπήρχε να της εξηγήσει ότι βρε βούρλο, είναι δυνατόν να βγαίνεις όλο χαρά μόνο και μόνο επειδή βρήκες πρώτο θέμα για την εκπομπή σου τη στιγμή που αυτό το συγκεκριμένο θέμα έχει υπεξαιρεθεί από την τσέπη σου και των τηλεθεατών σου; Τη στιγμή που ένας άνθρωπος έπεσε από 4 ολόκληρους ορόφους; Τη στιγμή που όλη η Ελλάδα έχει φρίξει με τις λαμογιές;

Είναι δυνατόν να μου παίζετε παιχνιδάκια τύπου θέμος ή μάκης ή “αχ να πάρω θέση τώρα ή μετά πωπωωωω και οι δύο μου είναι συμπαθητικούληδες”; Αει σιχτήρ!]

*Προφανώς έπρεπε να μου κόψει ότι στις εκπομπές “lifestyle” η έννοια “ψωμί” για πολιτικά σκάνδαλα, δεν έχει καμία σχέση με πολιτική αλλά σιδέρωνα και έπρεπε να ταπηροκρανιαστώ ικανοποιητικά, για να ξεμπερδέψω γρήγορα με το κωλοσίδερο.

ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ’ ΝΑΙ ΠΑΣΧΑΛΙΑ

Το κακό με την κινηματοεπαναστατικότητα της όλης φάσης, είναι ότι σε βάζει στο τριπάκι να κινήσεις να πάρεις την Πόλη και να μην έχεις τσεκάρει πρωτίστως αν δικαιούσαι τριήμερη άδεια απ’την δουλειά. Ψάχνεις κόσμους να μετακομίσεις τσι γήινοι για να τους σώσεις και δεν κάνεις μια έτσι να δεις ότι ρε μαλάκα κοίτα και λίγο χαμηλά, τους πας βουρ στου χαντάκ! Εννοώ, δεν είναι δυνατόν ο τηλεανταγωνισμός της κινηματοεπαναστατικότητας να κάνει τον αγώνα του θίγοντας τα φλέγοντα της οικογένειας κι εμείς να κοφτώμεθα για οικολογίες και δικαιώματα του πολίτη.

Δεν γίνεται κύριοι, το νούμερο 1 θέμα της ελληνικής κοινωνίας να είναι οι ερωμένες, τα ξώγαμα και το υπέρτατο ζήτημα Απιστία VS Προδοσία, κι εμείς να σφυρίζουμε κλέφτικα μη τυχόν και πιάσει η μύτη μας τίποτε ποταπό. Αφού μποχάει ήδη το πράγμα ίσαμε τον ουρανό, είναι εσύ να ψάχνεις την μπίχλα στην τρύπα του όζοντος;

[Η βιταμίνη C, η ασπιρίνη, το βηχοσίρουπο και η ημερήσια παραγωγή μιας χαρτομαντηλοβιομηχανίας ατάκτως ερριμένη ολούθε, αποτελούν μια σκατούλα και μισή για να ξεπεράσεις την (γνωστή, λέει) κωλογρίπη (που "όοοολους τους έχει ρίξει τάβλα" αλλά ρε μαλάκες, όλοι σφύζετε από ζωντάνια κι εγώ είμαι έτοιμη να τα κακαρώσω, σιχτήρια παλιοκατσαρίδες), εάν παράλληλα δεν έχεις φροντίσει να έχεις κατάφατσα μια τηλεόραση. Διότι εάν δεν κάνεις ικανοποιητική γυμναστική και στην τελευταία τρίχα της κεφαλής σου, εάν δεν φτάσει το αίμα στον εγκέφαλο μέσω φτέρνας, εάν δεν εξασκήσεις τις φωνητικές χορδές αρκετά, ώστε να φωνάξεις καμπάνα το Ε, ΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΖΟΥΛΑΠΙΑ, όλο το φαρμακείο να κατεβάσεις, γιατρειά δεν έχει. Πρέπει να έχεις κίνητρα για να γίνεις καλά, λένε οι γιατροί. Ακόμα κι αν τα κίνητρά σου είναι να θες να επιδοθείς στο κράξιμο δίχως αύριο. Ο ασθενής θέλει ελπίδες και στόχους για να επιλέξει να ζήσει. Ε, και μ'αυτά και μ'εκείνα, αποφάσισα να μην ψοφήσω ακόμα]

Τα update λοιπόν στα κερατιάτικα του κόσμου τούτου, είναι εν ολίγοις:

Σε μια “παράνομη” σχέση με πρωταγωνιστές έναν παντρεμένο, μια ανύπαντρη, το παιδί τους και την απατημένη σύζυγο, οι εμπλεκόμενοι θα ονομάζονται από τούδε και στο εξής:

Α. Πριν το τεστ dna - Ο Ευηπόληπτος Οικογεινειάρχης, η Πουτανάρα Χαλαρών Ηθών Με Υπέρμετρες Φιλοδοξίες, το Μπάσταρδο Ξώγαμο και η Σύζυγος Με Το Καθαρό Κούτελο Που Προτάσσει Τα Στήθη Της* Για Να Προστατέψει Τον Ευηπόληπτο Οικογενειάρχη.

Β. Μετά το τεστ dna - Ο Ευηπόληπτος Οικογενειάρχης Που Υπέπεσε Σε Στιγμιαίο** Αμάρτημα Όπως Όλοι Άλλωστε, η Πουτανάρα Χαλαρών Ηθών Με Υπέρμετρες Οικονομικές Φιλοδοξίες***, το Ξώγαμο Παύλα Μπάσταρδο Παύλα Θαύμα Της Φύσης και η Σύζυγος Με Τη Μεγάλη Καρδιά Και Τη Δύναμη Της Συγχώρεσης Που Θα Πάει Στον Παράδεισο Σούμπιτη****.

Οι σχολιαστές που θα αγνοούν τους νέους αυτούς Χρυσούς Κανόνες Ευηπόληπτου Οικογενειακού Κερατώματος θα τους πασάρουμε στον Κούγια για υποχρεωτική κατήχηση δέκα ολόκληρων λεπτών. Από και κλείεται να μην λυγίσουν.

[Κάποιος εδώ μέσα κοιμάται τον ύπνο του δικαίου ανυποψίαστος αλλά αν δε θέλει να αναγκαστεί να φάει το πουλί του κομμένο ροδέλες, καλό θα ήταν να μη γίνει ποτέ Ευηπόληπτος Οικογενειάρχης. Τον προτιμούμε Σκέτο Αγαπούλη]

* Να πώς ανεβαίνουν οι τιμές των πλαστικών χειρουργών.

** Κάτω των δύο ετών, να λαμβάνεται ως Στιγμιαίο, άνω των δύο ετών να λαμβάνεται ως Εξ’ Ορισμού Ανδρικό Παράπτωμα, ενώ εάν αφορά περισσότερες των μία γυναικών, στο εξής θα κατονομάζεται ως Το Υπέρτατο Αρσερνικό Επί Του Πλανήτη Μας Και Μία Γύρα Μπύρες Δώρο Απ’ Το Μαγαζί.

*** Σε περίπτωση που η Πουτανάρα είναι μορφωμένη, αυτό το χαρακτηριστικό προστίθεται πρώτο, π.χ. Η Μορφωμένη Πουτανάρα κ.τ.λ.

**** Και Ομοίως Όσες Ακολουθήσουν Το Παράδειγμα Της Άγιας Αυτής Γυναικός (Με Το Όχι Και Τόσο Καθαρό Κούτελο).

FTOY!

Gamoto den exw akomh ellhnika sto pcaki m giati kapoios panejypnos apofasise sta kala kathoumena na to paijei rooter gia na min tou to peirajoume, alla den tha tou perasei! Fimwnetai h eleftheria tou logou (ntaj’ kai ths malakias)?

Loipon, postarw apo twra aftes tis grammoules estw kai sta greeklish giati avrio provlepetai agrio trejimo:

Eyxomai kalh xronia se ooooooolous kai polles filares stis moutrakles sas!

Na sas mpei ejairetika kala to 2008… h o,ti einai na sas mpei telos pantwn!!!

0-1


Μέρες που΄ναι, δεν θα μπορούσα παρά να μπω στο κλίμα των ημερών. Ένα ρημάδι χαρτί με τρέχει δύο εβδομάδες τώρα, για να καταλήξω να ρίξω τον πρώτο καυγά της ζωής μου με άνθρωπο. Ούτε εγώ το πιστεύω αλλά στ΄αλήθεια τσακώθηκα. Άνοιξα ψιλικατζίδικο, το πούλησα, τα ΄βγαλα πέρα με υγειονομικό, εφορίες, τέβε, ΔΕΗ και επιμελητήρια (με μόνη βοήθεια το ίντερνετ και τις οδηγίες που έδινε) για να τσακωθώ για ένα κωλόχαρτο. Ειλικρινά μου είναι αδύνατο να το πιστέψω ότι βρέθηκα απέναντι σε τόσο αγενείς ανθρώπους. Για να με καταφέρει κάποιος να εμπλακώ σε καυγά, αυτό είναι πραγματικό επίτευγμα. Χίλια μπράβο λοιπόν, στα ΚΕΠ Αγ. Βαρβάρας.

Ιστορικό χοντρικά: Μια ωραία πρωία ανακαλύπτεις πως σου λείπει ένα ρημαδόχαρτο. Ας το ονομάσουμε κωλόχαρτοΑ. Σου λένε λοιπόν μην ταλαιπωρείσαι κοπελιά, πήγαινε στα ΚΕΠ να τελειώνεις. Μια και δυό πάω. Τίποτε δεν είναι μου λένε, μην ανησυχείτε, θα πάτε στην τάδε υπηρεσία, θα κάνετε αυτό, θα πάρετε το κωλόχαρτοΒ και θα το καταθέσετε στο άλλο ΚΕΠ γιατί εμείς δεν έχουμε αρμοδιότητα. Σε λίγες μέρες θα ΄χετε το κωλόχαρτοΑ στα χέρια σας.

Στην τάδε υπηρεσία ανακαλύπτω ότι χρειάζομαι ένα κωλόχαρτοΓ και ένα κωλόχαρτοΔ που τα ΚΕΠ ξέχασαν να μου πουν. Αφού ταλαιπωρούμαι για μέρες (έπεσα και σε απεργίες) πάω στο νέο ΚΕΠ να καταθέσω το κωλόχαρτοΒ για να πάρω το πολυπόθητο κωλόχαρτοΑ. Ααααα όχι μου λένε, τα ΚΕΠ Αγ. Βαρβάρας δεν τα ξέρουν καλά. Τσάμπα πήγατε στην τάδε υπηρεσία, χρειάζεστε απλά μια υπεύθυνη δήλωση και το κωλόχαρτοΑ.

Hello? Καλέ πώς δεν το σκέφτηκα; Για να βγάλω το κωλόχαρτοΑ χρειαζόταν απλά να καταθέσω το κωλόχαρτοΑ; Μα τί απλό που ήταν. Προσπαθώ να τους εξηγήσω το άτοπο της μαλακίας που πέταξαν και δυστυχώς τζίφος. Ανένδοτοι. Η ουρά ήταν μέχρι την πόρτα, οπότε προκειμένου να μπερδεύομαι αποφάσισα να πάω την επόμενη στην εν λόγω υπηρεσία μόνη μου να τελειώνω.

Στον γυρισμό όμως, είχα την φαεινή ιδέα να περάσω από τα ΚΕΠ Αγ. Βαρβάρας μπας και μου βρουν ευκολότερη λύση. Τί το ήθελα; Και όχι μόνο αυτό αλλά με έπιασε το παράπονο και ήθελα να τους εξηγήσω απ΄την αρχή πόσο με είχαν ταλαιπωρήσει. Άρχισα τα παράπονα:
- Πρώτον, με στείλατε κάπου χωρίς να μου πείτε ότι θέλει κωλόχαρτοΓ και Δ, με αποτέλεσμα να τρέχω σα τον μαλάκα, δεύτερον τα άλλα ΚΕΠ δεν δέχονται το κωλόχαρτοΒ και τρίτον, τί κάνω τώρα;
Η απάντηση ήταν διαφωτιστικότατη:
- Αααα, τί λέτε; Εμείς εξυπηρετούμε Περιστέρι. Πού να ξέρουμε τί χρειάζονται οι άλλες περιοχές;
- Μα απ΄την πρώτη στιγμή ξέρατε ότι δεν ανήκω εδώ. Μου το είπατε άλλωστε. Γιατί λοιπόν μου δώσατε λάθος οδηγίες αντί να με στείλετε στα ΚΕΠ εκείνης της περιοχής να ξεμπερδεύουμε;
- Να πάρετε στο Υπουργείο να κάνετε τα παράπονά σας για τα ΚΕΠ της περιοχής σας.
- Μα εσείς με ταλαιπωρήσατε όχι εκείνοι.
- Όχι, εσείς έπρεπε να το ξέρετε.
- Ότι τί; Ότι δηλαδή μου δώσατε οδηγίες για μια υπηρεσία που επειδή δεν έχετε αρμοδιότητα, θα ήταν στάνταρ λάθος;
- Να, εδώ σας γράφω το τηλέφωνο του Υπουργείου να κάνετε τα παράπονά σας.
- Τέλος πάντων, τώρα τί κάνω;
- Να πάτε μόνη σας στην Υπηρεσία να σας εξυπηρετήσει.
Δεν άντεξα, ύψωσα φωνή:
- Ναι, αυτό θα έκανα. Βαρέθηκα να παίζω χαλασμένο τηλέφωνο με τα ΚΕΠ.
Την άφησα και έφυγα. Πηγαίνοντας προς την πόρτα την ακούω να φωνάζει μπροστά σε όλο τον κόσμο:
- Άλλη φορά να μην μας προτιμήσετε!
- Εννοείται! Μόνο που εμείς σας πληρώνουμε…
Για να εισπράξω την υπέρτατη απάντηση:
- ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ!

Έκλεισα την πόρτα και βγήκα να πάρω λίγο αέρα. Το ΚΕΠ ήταν φίσκα από κόσμο που με κοιτούσε κοροιδευτικά. Προφανώς γιατί θα έπρεπε να ξέρω ότι τα ΚΕΠ δεν είναι δημόσια υπηρεσία και άρα αυτό τους καθιστά Αγίους που απαγορεύεται να τους αντιμιλάς ακόμη κι αν τρέχεις τσάμπα δύο βδομάδες για πάρτη τους.

Το έψαξα όμως. Όπου να ΄ναι ετοιμάζεται επιστολή για τον Δήμο Αγ. Βαρβάρας που θα κοινοποιηθεί σε τρεις- τέσσερις ακόμη αρμόδιους. Όχι πως θα καταφέρω τίποτε, ένα συγνώμη θα ήταν αρκετό, απλά γιατί αποφάσισα πως τέρμα με τις κατσίκες*.

Bottom line, αυτό που ανακάλυψα για τους καυγάδες είναι ότι καλά έκανα και τους απέφευγα. Απορώ πώς κάποιοι τους έχουν καθημερινή πρακτική. Μετά τον καυγά ιδρώνεις, το κεφάλι σου πονάει για ώρες και αναρρωτιέσαι διαρκώς ποιός ο λόγος να γίνει όλο αυτό. Προφανώς το αντίδοτο για τους καυγάδες είναι ένα συγνώμη. Που ακόμα πιο προφανώς είναι τρομερά δύσκολο για μερικούς ανθρώπους. Και που εντελώς προφανέστατα προτιμούν να αναμετρώνται με ντεσιμπέλ, παρά να τους πηδήξει κάποιος τόσο ανεπανόρθωτα τον τόσο μεγάλο εγωισμό του φοβερού και καταπληκτικού εαυτού τους.

Σε αυτόν τον καυγά ηττήθηκα. Δεν είχα ούτε τα απαιτούμενα ντεσιμπέλ ούτε την τελευταία κουβέντα. Από επιλογή φυσικά. Θα μπορούσα να μην κλείσω την πόρτα και να γίνουμε κώλος με τη θείτσα. Θα μπορούσα να πω χιλιάδες πράγματα που τώρα που τα σκέφτομαι ήρεμα, θα ήταν μεγάλη ντροπή να τα πω. Έτσι όμως μετράνε οι καυγάδες. Από το ποιός επιβλήθηκε. Είναι δύσκολο να κρίνεις από το αποτέλεσμα καθώς οι συνέπειες δεν φωνάζουν τόσο δυνατά, άσχετα αν είναι άπειρα πιο οριστικές και από τα πιο εντυπωσιακά γαυγίσματα.

*κατσίκες= οι τύπισσες που κατσικώνονται πίσω από ένα (δημόσιο/ δημοτικό/ ιδιωτικό/ στ΄αρχίδια μου) γραφείο και θεωρούν ότι κάνουν φιλανθρωπία σε σκυλάκια που δεν έχουν κανένα δικαίωμα να γαβγίσουν μόνο και μόνο γιατί οι κατσίκες βρίσκονται πίσω απ΄το γραφείο και θεωρούν ότι κάνουν φιλανθρωπία. Που η αλήθεια είναι ότι οι κατσίκες είτε πίσω από γραφείο, είτε σε στάνη, το περισσότερο που μπορούν να κάνουν είναι κατσικότυρο.

p.s. οκ, σεντονάρα αλλά σκεφτείτε πως αυτό είναι το επίσημο tribute στον πρώτο μου σκυλοκαυγά.

p.s.2. και μην πιστεύετε μαλακίες. Το τελευταίο που σκέφτεσαι μετά από έναν καυγά είναι το σεξ. To “θα τη γαμήσω” πάρτε το μεταφορικά.

ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

Τα ΑΤΜ, σήμαναν και φέτος Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά*. Γύρω από τους ναούς, πλήθος κόσμου πλησιάζει με θρησκευτική κατάνυξη να προσκυνήσει το Άγιο αυτό Πνεύμα. Οι ιερείς φρόντιζουν από νωρίς να τα φισκάρουν μετρητά για να μπορέσουν να μεταλάβουν όλοι οι πιστοί. Η νέα αυτή θρησκεία δεν έχει εντολές, απαγορεύσεις και αμαρτίες. Το μόνο που θέλει είναι PIN και κάρτα. Αρκεί να ξέρεις το νούμερό σου και γίνεσαι αυτομάτως ο πιο σούπερ πιστός που με τέσσερα κλικ έχει άμεση πρόσβαση στο άβατο του ιερού λογαριασμού της θρησκείας των ΑΤΜ.

Η Νέα Βίβλος είναι εύκολη να την αποστηθίσεις αφού διαθέτει μόνο τα εξής ιερά λόγια: Εισάγετε την κάρτα σας, πιέστε τον κωδικό σας.

Κλικ, κλικ, κλικ, κλικ…. ενημέρωση πιέστε 1, ανάληψη πιέστε 2, κατάθεση πιέστε 3.

Μην ξεχάσετε την κάρτα σας.

Ευχαριστούμε για την συναλλαγή.

Ούτε χειροφιλήματα, ούτε εικονοφιλήματα, ούτε τάματα, ούτε ντρες κόουντ. Όλα επιτρέπονται αρκεί να έχεις κάρτα, PIN και μετρητά. Άσε που δεν έχεις να φοβάσαι για κολάσεις και μεταθανάτιες τιμωρίες. Η ψυχή σου είναι σε σίγουρα χέρια, κανείς δεν θα την αγγίξει και όλοι πάνε παράδεισο. Σε κάνα παραστράτημα τύπου Απλήρωτης Δόσης, άντε το πολύ πολύ να σου πάρουνε το σπίτι ή το αυτοκίνητο. Στη χειρότερη να σε χώσουνε στη φυλακή. Η ψυχή σου όμως, κάτασπρη σα το περιστεράκι θα ανέβει στους ουρανούς. Διότι, η θρησκεία αυτή είναι πολύ προχώ. Χέστηκε για τους πεθαμένους. Ακόμα κι αν υπάρχει Απλήρωτη Δόση μετά τον θάνατο του πιστού, υπάρχει πάντα ο Εγγυητής. Όμορφος κόσμος, ηθικός, Αγγελικά πλασμένος.

…. ενημέρωση πιέστε 1,,,,

…το υπόλοιπο του λογαριασμού σας είναι…

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΑΤιΜούλικα!!!

* Νταξ’ κάποτε είχαμε τα ημερολόγια, όμως είναι πιο ξεκάθαρα ρε παιδάκι μου τώρα τα πράγματα. Ένα ατέλειωτο μπέρδεμα με τους παλιοημερολογίτες, τους καθολικούς, όλους τους αλλόθρησκους τέλος πάντων, τις Μαρίες τις παρθένες που γιορτάζουν άλλη μέρα από τις αναντάμ παπαντάμ, είχες κινητές γιορτές κι ένα σωρό πράγματα να σε μπερδέψουν αν δεν ήσουν και πολύ της εκκλησίας, ώστε να μην ξέρεις στα σίγουρα αν πρέπει να το γιορτάσεις ή όχι. Τώρα, με μια απλή επίσκεψη στο ATM, έστω και με δύο ευρουλάκια διαφορά απ΄το νορμάλ, είναι καραστάνταρ ότι τέρμα οι αμφιβολίες.

Μάγκες ΤΩΡΑ γιορτάζουμε απαξάπαντες.

Γιούπι!!!!!

e Μ.Μ.Μ. o

Η απόφασή μου να χρησιμοποιώ το τελευταίο εξάμηνο αποκλειστικά συγκοινωνίες ήταν εντελώς αναγκαστική από τη στιγμή που ο τσίφτης σαραβαλιάστηκε. Ε, συνέβαλε και το γεγονός ότι άνοιξε το μετρό στο Αιγάλεω, οπότε ήρθε κι έδεσε. Ήθελα καιρό να γράψω για το πώς είναι να κινείσαι αποκλειστικά με μμμ αλλά όλο το ανέβαλλα. Έλεγα ρε παιδάκι μου, μην είσαι ξινόμουτρο, πες ότι κάνεις κάτι οικολογικό, άσε που γλιτώνω κι ένα σωρό φράγκα από βενζίνες και λάδια που ο τσίφτης τα κατάπινε κυριολεκτικά. Χθες όμως, ήρθε ο γερανός και πήρε δια παντός τον τσίφτη μου. Για καταστροφή.

[Μεγάλο το κρακ που νοιώθεις μέσα σου όταν μιλάμε για το πρώτο σου αμαξάκι τελικά. Κι ας πρόκειται για κάτι άψυχο. Ήταν η καλύτερη συντροφιά μου από πιτσιρίκα. Μια βολτίτσα και αμέσως γινόμουν άλλος άνθρωπος. Δεκαπέντε χρόνια κολλητάκια και τώρα παλιοσίδερα. Τον βγάλαμε μια τελευταία φωτογραφία και τον αποχαιρετήσαμε. ]

Τότε μόνο συνειδητοποίησα το οριστικό των συγκοινωνιών, τουλάχιστον μέχρι να πάρω το επόμενο αυτοκίνητο. Που όπως φαίνεται δεν θα αργήσει γιατί έχω ταπηροκρανιαστεί σοβαρότατα με αυτό που όλοι λένε «συγκοινωνίες» αλλά στην ουσία είναι η καλύτερη διαφήμιση των αυτοκινητοβιομηχανιών. Δυό μήνες να κινηθείς με λεωφορεία και μετρό, φτάνει. Θες καμιά δεκαετία με λίμο και σωφέρ για να στανιάρεις μετά. Αν έχεις τα φράγκα δηλαδή. Γιατί αν δεν, την έκατσες άσχημα.

Βλέπετε το πρόβλημα με τις περιοχές μας είναι ότι παρόλο που έχουμε μετρό, πρέπει οπωσδήποτε να πάρεις και λεωφορείο αν δεν μένεις Αιγάλεω. Και η Αγία Βαρβάρα και η Νίκαια και η Νεάπολη και η Μάνδρα και ο Κορυδαλλός και το Χαιδάρι και το Περιστέρι. Ναι, το Περιστέρι. Ο δεύτερος μεγαλύτερος δήμος της Ελλάδας κινείται με λεωφορεία. Τα οποία από εκεί και από όοοοολες τις παραπάνω περιοχές σκάνε στο Αιγάλεω. Όλη μέρα. Που κάνουν δρομολόγια ανά μισάωρο και που πρέπει να ‘σαι Η κωλόφαρδη για να μπορέσεις αφού ζπρώξεις ικανοποιητικά, να μπεις μέσα.

Το σύνηθες είναι, αφού χάσεις κάνα δυό, να το κόψεις με τα πόδια. Ή με ταξί αν έχεις χρόνο να φας μποτιλιάρισμα της αρκούδας (και εννοείται φυσικά ότι κανένας ταρίφας δεν δίνει ρέστα από τρία ευρώ – κάθε πρωί και ένας καυγάς με γριούλες που ζητάνε τα ρέστα τους). Γιατί όοοολα τα αυτοκίνητα των γύρω περιοχών, σκάνε κι αυτά στο Αιγάλεω. Στο τέλος, το παίρνεις απόφαση και ξυπνάς είκοσι λεπτάκια νωρίτερα και πας ποδαρόδρομο μέχρι το μετρό. Που για Παλλήνη και πέρα, το δρομολόγιο είναι κι αυτό ανά μισή ώρα. Μια ατέλειωτη αγωνία δηλαδή.

Το χειρότερο είναι το βράδι. Αφού βγεις απ΄το μετρό, καταλαβαίνεις ότι είσαι στο Αιγάλεω από τη φασαρία. Μόνιμες κόρνες και τα αυτοκίνητα σημειωτόν. Και η στάση που εξυπηρετεί όοοολες τις γύρω περιοχές, τόσο γεμάτη που ο κόσμος περιμένει στην άσφαλτο. Οι περισσότεροι ηλικιωμένοι γιατί οι περιοχές μας είναι γκέτο συνταξιούχων. Ακόμα και οι αφίσες στις κολώνες διαφημίζουν εκδρομές των καπη. Και νοιώθεις τόσο άσχημα με όλα αυτά. Οι γέροι δύσκολα μπορούν να σπρώξουν για να χωθούν στα λεωφορεία, ενώ συνήθως όλο και κάποιος θα μαγκωθεί στην πόρτα.

Άσε οι μαθητές. Το Αιγάλεω είναι κέντρο φροντιστηρίων με αποτέλεσμα οι μαθητές από εκεί, αλλά και όσοι σπουδάζουν Αθήνα να ξεροσταλιάζουν στην στάση. Σαν μαθήτρια θυμάμαι, ξεσηκώναμε τη στάση από γέλια, φωνές και φάρσες. Τώρα τίποτα. Τα πιτσιρίκια στέκονται παρέες παρέες, αμίλητα. Και εργάτες. Μαύρα ρούχα και χέρια πρησμένα με κρεμασμένη τη χαρακτηριστική σακουλίτσα με το τάπερ, να περιμένουν οι άνθρωποι με μισόκλειστα μάτια ένα μισάωρο στη στάση. Που μακάρι τελικά να είναι μισάωρο.

Καμιά φορά με πιάνουν τα νεύρα μου. Πήγανε και μου βάλανε μετρό εδώ και χρόνια, σε κάτι κουκουρούκου περιοχές που όποτε περνάω από ΄κει, ζήτημα να μπουν δυό άνθρωποι στο βαγόνι. Και αφήσαν τα πιτσιρίκια και τα γεροντάκια που δεν έχουν άλλη επιλογή, να τουρτουρίζουν στην στάση. Είπανε πως όπου να ΄ναι θα ξεκινήσουν έργα και για τις υπόλοιπες περιοχές, αλλά δεν μπορούν να βάλουν περισσότερα λεωφορεία προς το παρόν, γιατί υπάρχει ήδη μεγάλο κυκλοφοριακό πρόβλημα.

Προχθές το βράδι στην στάση, ήταν πραγματικά πολύ θλιβερά. Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Γριούλες να τρέμουν απ΄το κρύο, να ρωτάνε τί νούμερο είναι το λεωφορείο που έρχεται και να μαραζώνουν όταν μάθαιναν ότι το δικό τους είχε μόλις περάσει, κάτι ρωσσίδες με μωράκια να τα έχουν τυλίξει με κουβέρτες και τα πρόσωπά τους να έχουν ασπρίσει απ΄την παγωνιά.

Δίπλα μου, κάτι κοριτσάκια emo. Μου ζήτησαν τσιγάρο και αποτραβηχτήκαμε παραπίσω να ξεχαρμανιάσουμε. Για πρώτη φορά δεν μου προξένησαν απορία. Κατάλαβα πόσο πολύ δίκιο έχουν να υιοθετούν αυτή τη θλιβερή εμφάνιση. Κατάμαυρα μαλλιά να κρύβουν το πρόσωπο, τα μάτια τους μουτζουρωμένα γύρω γύρω με μαύρο μολύβι και να σηκώνουν με δυσκολία κάτι τεράστιες τσάντες παραγεμισμένες με βιβλία. Είναι ίσως η μόνη εμφάνιση που ταιριάζει με όλο αυτό. Ο μόνος τρόπος που έχουν να δείξουν πόσο απέλπιδα είναι τα παιδιά, απέναντι σε όλα αυτά.

ΔΙΣ ΓΟΥΙΚ’Σ ΝΟΟΥΛΕΤΖΙΖ


νόουλετζ νάμπερ ουάν: o εγκέφαλός μας, είναι λέει κατασκευασμένος για ένα και μόνο πράγμα: τη χαρά. Να ξεχνά γρήγορα τις κατραπακιές και να επιλέγει να θυμάται μόνο τα χαρούμενα, ενώ σε κάθε δύσκολη φάση να προσπαθεί εναγωνίως να βρει διέξοδο ώστε να επιστρέψει στην αγαπημένη του κατάσταση, την χαρά.

[Έκατσε δηλαδή ο καλός θεούλης και έφτιαξε όoooλο αυτό το πολύπλοκο πράγμα, πίτα στα μυαλόνια, υπομυαλόνια, ανθυπομυαλόνια (κι όλα αυτά τα θαυμαστά τέλος πάντων που έχουν μέσα τα μυαλά και που επιτελούν ένα κάρο λειτουργίες), με αρχιεντολή τη χαζοχαρουμενιά. By default δηλαδή, έχουμε αρχιμαλάκα εγκέφαλο.
Αντί να κάθεται δηλαδή να φιλοσοφήσει, να κλαψομουνιάσει, να προβληματιστεί, ό,τι αξιολόγο και να κάνεις, αν δεν περιέχει χαρά, kiss it goodbye. Ο εγκέφαλος θα στο ξεχάσει με την πρώτη ευκαιρία. Αν δηλαδή κάποιος κάτσει και το σκεφτεί, όλοι όσοι δεν είναι χαρούμενοι ή δεν προσπαθούν να ξαναγίνουν χαρούμενοι, έχουν πρόβλημα προγραμματισμού και χρειάζονται κατεπειγόντως ζυγοστάθμιση. Which brings us στα (αρσενικά & θηλυκά) ανθυπογκομενίδια: lifestyle, sex, shopping & gossip. Ο εγκέφαλός τους είναι υγιέστατος, μάγκες μου. Εμείς χάνουμε άσχημα]

νόουλετζ νάμπερ του: ο θυμός λέει, είναι δύο πράγματα: είτε πόνος, είτε φόβος. Αυτό. Τίποτε άλλο.

[Ακόμα ψάχνομαι μπας και τρικλοποδιάσω αυτή τη σπαστικότατη θεωρία αλλά τζίφος. Όσες φορές είμαι ταπηροκρανιασμένη, καραισχύουν αυτά τα δύο ή ένα από τα δύο. Κι εγώ που νόμιζα ότι ο θυμός ερχόταν κι από μόνος του]

νόουλετζ νάμπερ θρι: ακόμα ψοφάω για Dire Straits. Όποτε τους ακούω λιώνω. Όσα χρόνια κι αν περάσουν θα είναι αξεπέραστοι.-

[προδίδω την ηλικία μου με κάτι τέτοιες μλκς τώρα, αλλά αφού τους λατρεύω γμτ]

p.s: έμαθα κι ένα κάρο πράγματα ακόμη, αλλά πρόκειται για γνώσεις που αποσκοπούν κυρίως στην διατήρηση της σωστής μου εγκεφαλικής κα