THAT’S ALL FOLKS

Στις 18 Μαΐου 2005 ξεκίνησα αυτό το blog, χωρίς να φανταστώ πόσο πολύ θα επηρρέαζε την ζωή μου. Την “έξω” ζωή εννοώ. Για να σας προλάβω, όχι μόνο θετικά. Η Απομυθοποίηση Των Πάντων είναι πολύ άσχημο πράγμα. Ακόμα και για όσα έτρεφα έναν σεβασμό, ένα δέος, για όλα αυτά που αποτελούσαν τις σταθερές μου σ’αυτόν τον κόσμο, απογοητεύτηκα. Το αμέσως επόμενο βήμα, ήταν να το δηλώνω κάθε φορά που συνέβαινε. Όσο πιο έντονα μπορούσα, με ό,τι λέξεις είχα στο λεξιλόγιό μου.

Φυσικά, “παρασύρθηκα” πολλές φορές γράφοντας “χυδαίες” λέξεις, όπως με πληροφορούσατε δημόσια ή στα άπειρα mail διαμαρτυρίας που μου στέλνατε. Όμως, οι λέξεις αυτές ήταν ο μόνος τρόπος να εκφράσω το μέγεθος της απογοήτευσής μου. Και το πέτυχαν μια χαρά. Και μου έδινε μια κάποια ανακούφιση όλο αυτό. Όχι πια όμως. Για να καταφέρω πλέον να εκφράσω ικανοποιητικά την απογοήτευσή μου για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου, θα πρέπει να εφευρεθεί μια καινούργια, ακόμα πιο “χυδαία” γλώσσα, που κάθε γράμμα της θα προκαλεί 10 ρίχτερ σεισμό σε ακτίνα… ε… 100000plex γύρω μου.

Αποφάσισα έτσι, να σταματήσω να γράφω εδώ. Πέρα από τις πολλές υποχρεώσεις μου, το κόστος της επώνυμης γραφής είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ότι είχα αρχικά φανταστεί. Θα μπορούσα να σας εξιστορήσω όλα όσα μου έχουν συμβεί αυτούς τους μήνες αλλά να σας υπενθυμίσω και πάλι, ότι γράφω επώνυμα οπότε δεν γίνεται. Ή θα μπορούσαν π.χ. να σας εξηγήσουν οι γονείς μου, αλλά φαντάζομαι ότι αν ποτέ γίνονταν bloggers θα επέλεγαν ασυζητητί να γράφουν ανώνυμα.

Έτσι, απ’τη στιγμή που δεν μπορώ να πω σχεδόν τίποτε απ’όσα θέλω, απ’τη στιγμή που για κάθετί που γράφω έχω να απολογηθώ μέσω σχολίων, mail, τηλεφώνων (και δια ζώσης πολλές φορές), αποφάσισα ότι δεν κάνω την γκάβλα μου πια (χε, πάρτε άλλη μια χυδαία λέξη) και πως δεν νοιώθω καλά να στεναχωρώ κόσμο επειδή έχουμε διαμετρικά αντίθετες απόψεις. Πείτε το δειλία, πείτε το ό,τι θέλετε αλλά να σας υπενθυμίσω ότι είμαι ένας πολύ κανονικός άνθρωπος που ξυπνάω το πρωί να πάω στη δουλειά μου, που πληρώνω νοίκια, δάνεια, που έχω “ένα σπίτι να φέρω βόλτα” (όπως με πληροφορεί συχνά - πυκνά η μάνα και η πεθερά μου - νταξ’ το πιάκαμε το υπονοούμενο), που έχω μια γερή μάχη με γιατρούς να δώσω και που το βάρος για κάθετί που γράφω, πάει και κάθεται πάνω σε όλα αυτά, κάνοντάς τα πολλές φορές ασήκωτα.

Εντάξει, είχε και τα πάααααρα πολύ καλά της η όλη ιστορία. Με έμαθα, όσο ηλίθιο κι αν ακούγεται αυτό. Έμαθα ότι τελικά είμαι πολύ ευτυχισμένη με αυτό που είμαι. Άπειρα περισσότερο, απ’ότι νόμιζα. Πριν χρόνια ας πούμε, θα μου φαινόταν πολύ cool να γίνω “επώνυμη” και να σέρνομαι από κανάλι σε κανάλι. Τώρα το θεωρώ το πιο ηλίθιο και τρομακτικό πράγμα του κόσμου. Επίσης, το μπλογκάκι μου ήταν η αφορμή να διαβάσω, να ψάξω, να ενημερωθώ και να βλέπω ελάχιστη έως καθόλου τηλεόραση. Μεγάλο πράγμα. Τί μεγάλο; Υπερτεράστιο.

Έμαθα κι εσάς όμως. Πέρα από τους υπεργαμάτους ανθρώπους που γνώρισα, έμαθα πώς μπορεί να σκέφτεται κάποιος… από μέσα του. Δεν έχω άλλο τρόπο να σας δώσω να καταλάβετε τί εννοώ αλλά μερικά blog ήταν σαν να μου ψιθύριζαν κρυφά τα μεγαλύτερα μυστικά της ζωής. Που δεν τα λέμε φωναχτά, ούτε στον “έξω” κόσμο. Λίγοι το έχουν νοιώσει, και σίγουρα ξέρουν για πόσο φοβερό συναίσθημα μιλώ, ήταν πολύτιμο για μένα αυτό. Επίσης, να μην ξεχάσω να δηλώσω πως αν ποτέ κάποιοι φάγατε ξεχεστήριο από μένα… πολύ καλά σας έκανα και πιάστε με αν μπορείτε.

Τεσπα, δουλεύοντας πια όλη μέρα μπροστά σε έναν υπολογιστή, όλο και κάποιες κλεφτές ματιές θα ρίχνω στα μπλογκάκια σας, όλο και καμιά μαλακιούλα θα σας γράφω. Περιέργως πλέον, η γκάβλα του να γράφω (ναι ξέρω, κι άλλη χυδαία λέξη) έχει συσσωρευτεί αλλού, που πολύ πιθανόν αν φάω χυλόπιτα, να βγει κάποια στιγμή φόρα παρτίδα στο νετ. Ε, κι άμα χαρμανιάσω αθεράπευτα θα σας στέλνω κάνα κειμενάκι να μου το φιλοξενήσετε - ανώνυμα πάντα, γιατί φανταστείτε τί μπινελίκι θα έχει συσσωρεύσει η στέρηση. Χεχε.

Α, και σχόλια κλειστά. Ούτε δράμα, ούτε μαλακίες (αααα, αυτή δεν είναι χυδαία λέξη - οφείλετε να αναγνωρίσετε στους μπλόγκερς ότι τις μαλακίες τις κάναμε μέινστριμ).

Σι γιου ράουντ δεν…
(…εε όχι το αρνητικό το “δεν” το αγγλικό το then… τεσπα καταλάβατε.

p.s. αααα! και μετά την απομάκρυνση εκ του μπλογκακίου ουδεμία μήνυση αναγνωρίζουμε.

THUMBS UP

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη. Βία, εγκλήματα, κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι μύρια κατοίκους που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα. Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του. Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε.

Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε “υπερπολίτης” και αμολύθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν. Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους. Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροιδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.

Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι. Το καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.

Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας (αχαχχχ) και είχαν την προσωπική του υποστήριξη. Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα. Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.

Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές.

Όλο το άρθρο και τα αποτελέσματα των πρακτικών του σε νούμερα, εδώ: (κλικ)

ΤΣΕΚ


Επειδή τρέχω άσχημα, καλά που τα ‘γραψε ο Δημήτρης (κλικ).


POST IT

Κλείνουμε την TV Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2008 - (κλικ)

Πες τα χρυσόστομη! - (κλικ)

Καλή επιτυχία Μ. - (κλικ)

Τα λέμε.

ΤΡΙΑΝΤΑΠΕΝΤΑΧΡΟΝΕΣ


…aka sexbombs

Κι ενώ θα έπρεπε να πετάω απ΄τη χαρά μου γιατί επιτέλους οι τριανταπεντάχρονες έλαβαν την θέση που τους αξίζει στο σεξουλόμετρο των αρσενικόνε, αντιθέτως νοιώθω τεράστια αγανάκτηση για όλα αυτά που έπρεπε να συμβούν για να καταφέρεις να ανέβεις σκαλιά στην κλίμακα της αξιογαμοσύνης έναντι των αληθινών πιπινιών.

Μέχρι ντιβιντιά όφειλες να δείχνεις μέχρι πρότινος διότι με τέτοια πρότυπα άντε να πιστέψει κάποιος, ότι ας πούμε ο γενικός γαμάω ενός υπουργείου αντί να πληρώσει είκοσι ευρά (και πολλά λέω) έριξε τα –ομολογουμένως χάλια- μούτρα του και ξεσάλωσε με την – μέχρι πρότινος – «σιτεμένη».

Όοοοχι κύριοι. Τέλος στους ρατσισμούς! Τώρα πας σε μια δημόσια υπηρεσία, σε ρωτάνε την ηλικία σου, λες τριανταπέντε και αποκτάς αμέσως τον σεβασμό τους. Καλά, όχι σεβασμός με την κανονική έννοια του όρου, εννοώ σε μετράνε ρε παιδάκι μου. Σου ρίχνουν τέτοιο λάγνο βλέμα που αν δεν είχες ιδέα από επικαιρότητες και τηλεπαράθυρα, την έτρωγες χαλαρά ότι είσαι στάνταρ η επόμενη λολίτα.

Καταραμένοι κατασκευαστές προτύπων.-

(ξανά) FTOY!

Θα το ξέχναγα…

ΕΝΤ ΔΙ ΟΣΚΑΡ ΓΚΟΟΥΖ ΤΟΥ…

Η γη γυρίζει απελπιστικά γρήγορα κι ενώ βαστιέμαι γερά μην πέσω, έχεις κάτι σιχαμένα μαλακιστήρια που έρχονται και σου πατάνε τα δάχτυλα όπως στα έργα που ο πρωταγωνιστής έχει γανιάσει να τρέχει μια ολόκληρη ταινία κι εκεί που λες ουφ τη γλίτωσε, φλααααπ τρώει μια σούπα από την κλασική ταράτσα στην οποία καταλήγουν όλοι μετά τα κυνηγητά στις ταινίες αυτές- που δηλαδή πόσο μυαλό θέλει να καταλάβει ότι ρε μαλάκα άμα σε κυνηγάνε και πας πάνω, κάποτε θα τελειώσει το πάνω και είτε πρέπει να κάνεις τον Σπάιντερμαν ή ο σεναριογράφος σε έχει για απόσυρση - και ως εκ θαύματος, πιάνεται από ένα μισοσπασμένο περβάζι ή από ένα σίδερο που λυγίζει ή από ένα σκοινί που ξεφτάει, από κάτι τσιτωτικό τέλος πάντων και μετά έρχεται με το πάσο του ο κακός που είχε λυσσάξει να τον κυνηγάει σε όοοοολη την ταινία και στριφογυρνάει την μπιχλιασμένη μπότα του πάνω στα δάχτυλα του φουκαρά, μέχρι που ακούς το κρακ κρακ κρακ απ’τα κοκκαλάκια του και τον εκνευριστικό ήχο του τσιτωτικού - ας το πούμε περβάζι που την κάνει σιγά σιγά - και λες πάει, τσάμπα έφαγα τέτοια αγωνία αφού θα ψοφήσει ο μαλάκας κι εκεί είναι που γίνεται η μεγάλη ανατροπή όταν ο κακός τρώει μια σφαίρα και πέφτει στο κενό από κάποιον που ποτέ δεν περίμενες ότι θα έρθει να σώσει τον φουκαρά γιατί όταν τον είχες δει στην αρχή της ταινίας είπες δεν είναι μεγάλη φίρμα και τον πήρες για κομπάρσο ή αναλώσιμο ενώ αυτός ήταν ρόλος κλειδί άσε το άλλο που μπορεί να τον σώσει καμιά γκόμενα που ήταν μη μου άπτου και ξενερουά σε όλη την ταινία και ξαφνικά γίνεται ο σβατζενέγκερ για τον έρωτά της και χειρίζεται τα ούζι σα λάστιχο βεράντας και στο τέλος μένεις με την απορία… μα τί μαλάκες σεναριογράφοι υπάρχουν…. και τί μαλακίες γράφω τόση ώρα, άλλο ήθελα να πω.

[Σόρι, προσπαθώ πολύ καιρό να μην γράφω μεγάλες προτάσεις ή σπαζοκεφαλιάζω στο edit μετά, αλλά δεν υπάρχει γαμιστερότερο αποσυμπιεστικό από το να γράφεις μεγάλες προτάσεις και αυτή τη στιγμή βαριέμαι να σας το κάνω κομματάκια. Νεξτ τάιμ, ιτς ε πρόμισ]

Ήθελα να πω, ότι ενώ οι ήχοι του τσιτωτικού μου, ας το πούμε σκοινί που ξεφτάει σιγά σιγά, αρχίζουν και νικάνε τους ήχους από τα κοκκαλάκια των δαχτύλων μου κάτω από τη μπιχλιασμένη μπότα του Κακού που μ’έχει ρημάξει στο τρεξελόλα σε όοοολη την ταινία, αντί να πέσω ή αντί να έρθει η ευλογημένη σφαίρα από τον κομπάρσο που δεν τον είχα σε υπόληψη αλλά προορίζεται για μεγάλη φίρμα εξ’ου και ο ρόλος κλειδί, εγώ γράφω κανονικότατα τους μαλάκες σεναριογράφους και σκεφτόμενη ότι ξύπνα ρε ζώον σε δουλεύουν, αφού ποτέ δεν θα ανέβαινα πάνω άμα με κυνηγούσανε να με κάνουν χαλκομανία, ξαφνικά διακτινίζομαι στο πιο γαμιστερό σημείο έβερ όταν θέλω να γλιτώσω από Κακούς που με λυσσάνε στην τρεχάλα:
Στο Τεθωρακισμένο Δωμάτιο Της Λογικής Μου.

π.σ.1: ή χοντρικά, έκοψα το κάπνισμα.

π.σ.2: τελειωμένος σαδισμός το ποστίδιο αλλά μου ‘λειψε πολύ η οξεία σουρεαλίτιδα που κρύβω επιμελώς ατημέλητα στην πραγματική μου ζωή.

FTOY!

Gamoto den exw akomh ellhnika sto pcaki m giati kapoios panejypnos apofasise sta kala kathoumena na to paijei rooter gia na min tou to peirajoume, alla den tha tou perasei! Fimwnetai h eleftheria tou logou (ntaj’ kai ths malakias)?

Loipon, postarw apo twra aftes tis grammoules estw kai sta greeklish giati avrio provlepetai agrio trejimo:

Eyxomai kalh xronia se ooooooolous kai polles filares stis moutrakles sas!

Na sas mpei ejairetika kala to 2008… h o,ti einai na sas mpei telos pantwn!!!

0-1


Μέρες που΄ναι, δεν θα μπορούσα παρά να μπω στο κλίμα των ημερών. Ένα ρημάδι χαρτί με τρέχει δύο εβδομάδες τώρα, για να καταλήξω να ρίξω τον πρώτο καυγά της ζωής μου με άνθρωπο. Ούτε εγώ το πιστεύω αλλά στ΄αλήθεια τσακώθηκα. Άνοιξα ψιλικατζίδικο, το πούλησα, τα ΄βγαλα πέρα με υγειονομικό, εφορίες, τέβε, ΔΕΗ και επιμελητήρια (με μόνη βοήθεια το ίντερνετ και τις οδηγίες που έδινε) για να τσακωθώ για ένα κωλόχαρτο. Ειλικρινά μου είναι αδύνατο να το πιστέψω ότι βρέθηκα απέναντι σε τόσο αγενείς ανθρώπους. Για να με καταφέρει κάποιος να εμπλακώ σε καυγά, αυτό είναι πραγματικό επίτευγμα. Χίλια μπράβο λοιπόν, στα ΚΕΠ Αγ. Βαρβάρας.

Ιστορικό χοντρικά: Μια ωραία πρωία ανακαλύπτεις πως σου λείπει ένα ρημαδόχαρτο. Ας το ονομάσουμε κωλόχαρτοΑ. Σου λένε λοιπόν μην ταλαιπωρείσαι κοπελιά, πήγαινε στα ΚΕΠ να τελειώνεις. Μια και δυό πάω. Τίποτε δεν είναι μου λένε, μην ανησυχείτε, θα πάτε στην τάδε υπηρεσία, θα κάνετε αυτό, θα πάρετε το κωλόχαρτοΒ και θα το καταθέσετε στο άλλο ΚΕΠ γιατί εμείς δεν έχουμε αρμοδιότητα. Σε λίγες μέρες θα ΄χετε το κωλόχαρτοΑ στα χέρια σας.

Στην τάδε υπηρεσία ανακαλύπτω ότι χρειάζομαι ένα κωλόχαρτοΓ και ένα κωλόχαρτοΔ που τα ΚΕΠ ξέχασαν να μου πουν. Αφού ταλαιπωρούμαι για μέρες (έπεσα και σε απεργίες) πάω στο νέο ΚΕΠ να καταθέσω το κωλόχαρτοΒ για να πάρω το πολυπόθητο κωλόχαρτοΑ. Ααααα όχι μου λένε, τα ΚΕΠ Αγ. Βαρβάρας δεν τα ξέρουν καλά. Τσάμπα πήγατε στην τάδε υπηρεσία, χρειάζεστε απλά μια υπεύθυνη δήλωση και το κωλόχαρτοΑ.

Hello? Καλέ πώς δεν το σκέφτηκα; Για να βγάλω το κωλόχαρτοΑ χρειαζόταν απλά να καταθέσω το κωλόχαρτοΑ; Μα τί απλό που ήταν. Προσπαθώ να τους εξηγήσω το άτοπο της μαλακίας που πέταξαν και δυστυχώς τζίφος. Ανένδοτοι. Η ουρά ήταν μέχρι την πόρτα, οπότε προκειμένου να μπερδεύομαι αποφάσισα να πάω την επόμενη στην εν λόγω υπηρεσία μόνη μου να τελειώνω.

Στον γυρισμό όμως, είχα την φαεινή ιδέα να περάσω από τα ΚΕΠ Αγ. Βαρβάρας μπας και μου βρουν ευκολότερη λύση. Τί το ήθελα; Και όχι μόνο αυτό αλλά με έπιασε το παράπονο και ήθελα να τους εξηγήσω απ΄την αρχή πόσο με είχαν ταλαιπωρήσει. Άρχισα τα παράπονα:
- Πρώτον, με στείλατε κάπου χωρίς να μου πείτε ότι θέλει κωλόχαρτοΓ και Δ, με αποτέλεσμα να τρέχω σα τον μαλάκα, δεύτερον τα άλλα ΚΕΠ δεν δέχονται το κωλόχαρτοΒ και τρίτον, τί κάνω τώρα;
Η απάντηση ήταν διαφωτιστικότατη:
- Αααα, τί λέτε; Εμείς εξυπηρετούμε Περιστέρι. Πού να ξέρουμε τί χρειάζονται οι άλλες περιοχές;
- Μα απ΄την πρώτη στιγμή ξέρατε ότι δεν ανήκω εδώ. Μου το είπατε άλλωστε. Γιατί λοιπόν μου δώσατε λάθος οδηγίες αντί να με στείλετε στα ΚΕΠ εκείνης της περιοχής να ξεμπερδεύουμε;
- Να πάρετε στο Υπουργείο να κάνετε τα παράπονά σας για τα ΚΕΠ της περιοχής σας.
- Μα εσείς με ταλαιπωρήσατε όχι εκείνοι.
- Όχι, εσείς έπρεπε να το ξέρετε.
- Ότι τί; Ότι δηλαδή μου δώσατε οδηγίες για μια υπηρεσία που επειδή δεν έχετε αρμοδιότητα, θα ήταν στάνταρ λάθος;
- Να, εδώ σας γράφω το τηλέφωνο του Υπουργείου να κάνετε τα παράπονά σας.
- Τέλος πάντων, τώρα τί κάνω;
- Να πάτε μόνη σας στην Υπηρεσία να σας εξυπηρετήσει.
Δεν άντεξα, ύψωσα φωνή:
- Ναι, αυτό θα έκανα. Βαρέθηκα να παίζω χαλασμένο τηλέφωνο με τα ΚΕΠ.
Την άφησα και έφυγα. Πηγαίνοντας προς την πόρτα την ακούω να φωνάζει μπροστά σε όλο τον κόσμο:
- Άλλη φορά να μην μας προτιμήσετε!
- Εννοείται! Μόνο που εμείς σας πληρώνουμε…
Για να εισπράξω την υπέρτατη απάντηση:
- ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ!

Έκλεισα την πόρτα και βγήκα να πάρω λίγο αέρα. Το ΚΕΠ ήταν φίσκα από κόσμο που με κοιτούσε κοροιδευτικά. Προφανώς γιατί θα έπρεπε να ξέρω ότι τα ΚΕΠ δεν είναι δημόσια υπηρεσία και άρα αυτό τους καθιστά Αγίους που απαγορεύεται να τους αντιμιλάς ακόμη κι αν τρέχεις τσάμπα δύο βδομάδες για πάρτη τους.

Το έψαξα όμως. Όπου να ΄ναι ετοιμάζεται επιστολή για τον Δήμο Αγ. Βαρβάρας που θα κοινοποιηθεί σε τρεις- τέσσερις ακόμη αρμόδιους. Όχι πως θα καταφέρω τίποτε, ένα συγνώμη θα ήταν αρκετό, απλά γιατί αποφάσισα πως τέρμα με τις κατσίκες*.

Bottom line, αυτό που ανακάλυψα για τους καυγάδες είναι ότι καλά έκανα και τους απέφευγα. Απορώ πώς κάποιοι τους έχουν καθημερινή πρακτική. Μετά τον καυγά ιδρώνεις, το κεφάλι σου πονάει για ώρες και αναρρωτιέσαι διαρκώς ποιός ο λόγος να γίνει όλο αυτό. Προφανώς το αντίδοτο για τους καυγάδες είναι ένα συγνώμη. Που ακόμα πιο προφανώς είναι τρομερά δύσκολο για μερικούς ανθρώπους. Και που εντελώς προφανέστατα προτιμούν να αναμετρώνται με ντεσιμπέλ, παρά να τους πηδήξει κάποιος τόσο ανεπανόρθωτα τον τόσο μεγάλο εγωισμό του φοβερού και καταπληκτικού εαυτού τους.

Σε αυτόν τον καυγά ηττήθηκα. Δεν είχα ούτε τα απαιτούμενα ντεσιμπέλ ούτε την τελευταία κουβέντα. Από επιλογή φυσικά. Θα μπορούσα να μην κλείσω την πόρτα και να γίνουμε κώλος με τη θείτσα. Θα μπορούσα να πω χιλιάδες πράγματα που τώρα που τα σκέφτομαι ήρεμα, θα ήταν μεγάλη ντροπή να τα πω. Έτσι όμως μετράνε οι καυγάδες. Από το ποιός επιβλήθηκε. Είναι δύσκολο να κρίνεις από το αποτέλεσμα καθώς οι συνέπειες δεν φωνάζουν τόσο δυνατά, άσχετα αν είναι άπειρα πιο οριστικές και από τα πιο εντυπωσιακά γαυγίσματα.

*κατσίκες= οι τύπισσες που κατσικώνονται πίσω από ένα (δημόσιο/ δημοτικό/ ιδιωτικό/ στ΄αρχίδια μου) γραφείο και θεωρούν ότι κάνουν φιλανθρωπία σε σκυλάκια που δεν έχουν κανένα δικαίωμα να γαβγίσουν μόνο και μόνο γιατί οι κατσίκες βρίσκονται πίσω απ΄το γραφείο και θεωρούν ότι κάνουν φιλανθρωπία. Που η αλήθεια είναι ότι οι κατσίκες είτε πίσω από γραφείο, είτε σε στάνη, το περισσότερο που μπορούν να κάνουν είναι κατσικότυρο.

p.s. οκ, σεντονάρα αλλά σκεφτείτε πως αυτό είναι το επίσημο tribute στον πρώτο μου σκυλοκαυγά.

p.s.2. και μην πιστεύετε μαλακίες. Το τελευταίο που σκέφτεσαι μετά από έναν καυγά είναι το σεξ. To “θα τη γαμήσω” πάρτε το μεταφορικά.

ΠΟΥ ΛΕΣ ΦΙΛΑΡΑΚΙ….


Κι έχεις κι απ΄την άλλη κάτι μια χαρά παιδιά, να κάθονται να στενοχωριούνται για βλακείες!

Άντε ρε που θα ντραπείς κιόλας. Σιγά που φταις εσύ, άμα δεν παίζει φράγκο. Ο πρώτος είσαι; Άσε που είσαι σίγουρος δηλαδή ότι η κοπέλα είναι μαζί σου για τα προσόντα σου και όχι για την τσέπη. Λίγο το ΄χεις αυτό δηλαδή; Θα δεις, θα γυρίσει ο τροχός και του χρόνου τέτοια εποχή θα τρέχουμε στα Άσπρεν για σκι.

(ναι, ξέρω παρηγοριά στον άρρωστο, αλλά δεν μου ΄ρχεται κάτι πιο έξυπνο, ακόμα στον πρώτο φραπέ είμαι)

Αντείτε ρε σκουλήκια να πείτε μια καλή κουβέντα στο παιδί που κάθεται και σκάει για χαζομάρες, μέρες πούναι!

ΔΙΣ ΓΟΥΙΚ’Σ ΝΟΟΥΛΕΤΖΙΖ


νόουλετζ νάμπερ ουάν: o εγκέφαλός μας, είναι λέει κατασκευασμένος για ένα και μόνο πράγμα: τη χαρά. Να ξεχνά γρήγορα τις κατραπακιές και να επιλέγει να θυμάται μόνο τα χαρούμενα, ενώ σε κάθε δύσκολη φάση να προσπαθεί εναγωνίως να βρει διέξοδο ώστε να επιστρέψει στην αγαπημένη του κατάσταση, την χαρά.

[Έκατσε δηλαδή ο καλός θεούλης και έφτιαξε όoooλο αυτό το πολύπλοκο πράγμα, πίτα στα μυαλόνια, υπομυαλόνια, ανθυπομυαλόνια (κι όλα αυτά τα θαυμαστά τέλος πάντων που έχουν μέσα τα μυαλά και που επιτελούν ένα κάρο λειτουργίες), με αρχιεντολή τη χαζοχαρουμενιά. By default δηλαδή, έχουμε αρχιμαλάκα εγκέφαλο.
Αντί να κάθεται δηλαδή να φιλοσοφήσει, να κλαψομουνιάσει, να προβληματιστεί, ό,τι αξιολόγο και να κάνεις, αν δεν περιέχει χαρά, kiss it goodbye. Ο εγκέφαλος θα στο ξεχάσει με την πρώτη ευκαιρία. Αν δηλαδή κάποιος κάτσει και το σκεφτεί, όλοι όσοι δεν είναι χαρούμενοι ή δεν προσπαθούν να ξαναγίνουν χαρούμενοι, έχουν πρόβλημα προγραμματισμού και χρειάζονται κατεπειγόντως ζυγοστάθμιση. Which brings us στα (αρσενικά & θηλυκά) ανθυπογκομενίδια: lifestyle, sex, shopping & gossip. Ο εγκέφαλός τους είναι υγιέστατος, μάγκες μου. Εμείς χάνουμε άσχημα]

νόουλετζ νάμπερ του: ο θυμός λέει, είναι δύο πράγματα: είτε πόνος, είτε φόβος. Αυτό. Τίποτε άλλο.

[Ακόμα ψάχνομαι μπας και τρικλοποδιάσω αυτή τη σπαστικότατη θεωρία αλλά τζίφος. Όσες φορές είμαι ταπηροκρανιασμένη, καραισχύουν αυτά τα δύο ή ένα από τα δύο. Κι εγώ που νόμιζα ότι ο θυμός ερχόταν κι από μόνος του]

νόουλετζ νάμπερ θρι: ακόμα ψοφάω για Dire Straits. Όποτε τους ακούω λιώνω. Όσα χρόνια κι αν περάσουν θα είναι αξεπέραστοι.-

[προδίδω την ηλικία μου με κάτι τέτοιες μλκς τώρα, αλλά αφού τους λατρεύω γμτ]

p.s: έμαθα κι ένα κάρο πράγματα ακόμη, αλλά πρόκειται για γνώσεις που αποσκοπούν κυρίως στην διατήρηση της σωστής μου εγκεφαλικής κατάστασης (aka gossip).

σουκουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυκισεζ !!!

MANOLOPATHY


Αγαπητή Interamerican,

Μετά από τα τελευταία μαντάτα (κλικ) οφείλω να δηλώσω τα συγχαρητήριά μου που αναγνωρίσατε πρώτη μια σύγχρονη ανάγκη, όπως αυτήν της εναλλακτικής ιατρικής και ειδικά της ομοιοπαθητικής. Σαφώς και θα χαρώ αν τελικά διαψευστώ για τα όσα έχω υποστηρίξει ανά καιρούς κατά της ομοιοπαθητικής, αν και την τελευταία φορά που τσέκαρα ο James Randi συνεχίζει να προσφέρει ένα εκατομμύριο δολλάρια σε όσους αποδείξουν πως δεν πρόκειται για ψευδοεπιστήμη. Το προσπερνάω όμως, διότι δε με συμφέρει καθόλου στην συγκεκριμένη επιστολή.

Έχω λοιπόν ένα αίτημα. Αφού υποστηρίζετε έμπρακτα το δικαίωμα επιλογής θεραπείας των πελατών σας και καθώς δεν σας πολυενδιαφέρουν οι αμφιλεγόμενες θεωρίες περί των αποτελεσμάτων των θεραπειών αυτών, αιτούμαι να συμπεριλάβετε στις καλύψεις σας και τα Manolo Blanhik, ιδιαίτερα της σεζόν άνοιξη – καλοκαίρι 2007.

Τα επιχειρήματά μου είναι ακράδαντα και δεν έχουν σε τίποτε να ζηλέψουν αυτά των οπαδών της ομοιοπαθητικής. Μια ματιά θα σας πείσει:

- Κατ’ αρχήν, τα Manolo είναι κι αυτά ολιστικά. Δεν θεραπεύουν μεμονωμένες ασθένειες αλλά ασθενείς. Κάθε άρρωστη, με ένα ζευγάρι Manolo ξανανιώνει.

- Είναι απόλυτα φυσικά και χωρίς καμία χημική παρενέργεια καθώς δεν ξεβάφουν στο πόδι, είναι ανατομικά και δεν αφήνουν κάλους.

- Ο νόμος των ομοίων δεν ισχύει στα Manolo. Θεραπεύουν όλες τις ασθένειες χωρίς διακρίσεις.

- Κινητοποιούν τα πανίσχυρα αμυντικά συστήματα του οργανισμού καθώς συγκεκριμένα σημεία της γυναικείας φυσιολογίας, ειδικά πάνω σε δεκαπεντάποντα, γίνονται ακαταμάχητα και πανίσχυρα.

- Πολεμούν την αισχροκέρδεια των πολυεθνικών φαρμακοβιομηχανιών με τον πανίσχυρο Νόμο Των Ομοίων: πλουτίζοντας τις παπουτσοβιομηχανίες.

- Οι συμβατικοί ιατροί τα πολεμούν αλλά οι οπαδοί των manolo απαντούν: «δεν μας ενδιαφέρει πώς δουλεύουν, εμάς πάντως μας έκαναν περδίκι».

- Αντί να βασίζονται σε αόρατες «ενέργειες» και αναπόδεικτες θεωρίες, η δράση τους είναι απτότατη, επιστημονική και 100% αποδείξιμη. Αρκεί να προσπαθήσει κάποιος να αποσπάσει ένα πρόσφατα αποκτηθέν manolo από μία ασθενή και θα διαπιστώσει σχεδόν αμέσως την επιδείνωση της υγείας της.

p.s.: Η κολλητή μου θέλει να λάβετε επίσης υπ΄όψιν σας την αστρολογία, καθώς πρόσφατα θεραπεύτηκε από παρολίγον άπιστο σύζυγο που μόνο η αστρολογία κατάφερε να διαγνώσει την έφεσή του στα γκομενίδια καθώς ανήκε στο ζώδιο Πανίβλακας με ωροσκόπο Μουρντάρη.

ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΡΩ ΧΡΟΝΟ…

…να ξεσκιστώ στο μπλογκάρισμα, πάρτε μια τραγουδάρα:

“Without You I’m Nothing”

Strange infatuation seems to grace the evening tide.
I’ll take it by your side.
Such imagination seems to help the feeling slide.
I’ll take it by your side.
Instant correlation sucks and breeds a pack of lies.
I’ll take it by your side.
Oversaturation curls the skin and tans the hide.
I’ll take it by your side.

tick - tock

tick - tick - ti