Εθνική χαρά

Αυτή η Γεωμετρία μας έχει καταστρέψει, το πήρα απόφαση. Διαπιστώνω ότι η αντίληψη της “χώρας” στα κεφάλια μας είναι καθαρά γεωμετρική. Σου λέει κύριε, εγώ στο χάρτη μας βλέπω να ζούμε πάνω σε ένα κομμάτι γης με συγκεκριμένο σχήμα και συγκεκριμένη χωρητικότητα και συγκεκριμένες θέσεις εργασίας και τέλος πάντων όλα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα του. Λες και νοερά μας αναλογεί μια συγκεκριμένη σπιθαμή γης, παρά το γεγονός ότι όλοι είμαστε στοιβαγμένοι σε δυο τρεις τερατούπολεις. Είναι το ίδιο παράλογο με το να λέμε ότι ο αριθμός των εστιατορίων έχει να κάνει με την αναλογία που καλούνται να ταΐσουν.

Και σε κανέναν γεωμετροκέφαλο δεν κάνει περίεργο που δεν του έχει τύχει να τον στείλουν ως τώρα πάνω σε κάνα βουνό να ζήσει στη σπιθαμίτσα του. Τη δικιά μας τη σπιθαμίτσα τη βουτάμε και την χώνουμε όπου μας συμφέρει και του αλλουνού του πετάμε μια Γεωμετρία ΝΑ γιατί λέει δεν χωράει, πάρε και τη μεζούρα και δες μόνος σου. Βέβαια μη ρωτάτε για τις θέσεις των δημοσίων υπαλλήλων, αυτές είναι κβαντοεξαρτώμενες και οι μόνες για τις οποίες εφαρμόσαμε τη θεωρία του άπειρου.

Είμαι σίγουρη ότι μέσα στο κεφάλι του Νεοέλληνα Ενεργού Πολίτη, το Πυθαγόρειο θεώρημα έχει εύκολα μεταφραστεί ήδη:
Το οικοδομικό τετράγωνο μεταναστών ενός δήμου της πατρίδας μας ισούται με το άθροισμα των οικοδομικών τετραγώνων 2 κάθετων πάρκινγκ μας... αλλιώς κλείνουμε μια παιδική χαρά;

π.σ. επιτρέπεται το κάπνισμα.