GRAND HOTEL

Είναι μέρες που λέω θα σκάσω αν δεν βγάλω άκρη με όλα αυτά που προσπαθώ να καταλάβω, τουλάχιστον να τα γράψω, να πω με τί ενθουσιάζομαι κάθε φορά. Κι όταν έρθει η ώρα, τελικά γράφω ό,τι μαλακία μου πρωτόρθει και ξεχνάω το πιο ενθουσιαστικό. Και λέω δε μπορεί, σήμερα δεν θα αφήσω την πολυλογία να το θάψει πάλι. Αλλά παρασύρομαι και δεν τελειώνει ποτέ αυτό το μαρτύριο. Πάει και τελείωσε, σήμερα πρέπει προλάβω να πω αυτό που με κούφανε.

[Αυτά σκεφτόμουν λίγα λεπτά πριν, και όλως παραδόξως πάτησα το x στην γαμάτη παιχνιδάρα μου και άνοιξα τον κειμενογράφο. Και πάνω που πήρα φόρα χώνεται σφήνα το κωλοράδιο και βάζει το reflex. Καλά, πού το θυμήθηκαν; Και τώρα βρήκαν γαμώτο; Χάθηκα στις νότες... μου θύμισε κάτι όμορφα χρόνια που πέρασαν τόσο πολύ γρήγορα. Που τότε, τα 'λεγα επικεικώς χάλια ενώ τώρα τα λιμπίζομαι σα μαλλί της γριάς. Πώς στο διάολο γίνεται ένα τόσο χαζοχαρούμενο κομμάτι να σε σκατώνει τόσο εύκολα! Και λες, χέστηκα δε γράφω τίποτα. Ας μην ειπωθούν οι φοβερές ανακαλύψεις μου. Ας τις πάρει το reflex. Αλλά έλα που ο ενθουσιασμός είναι από τα πιο αγαπημένα μου συναισθήματα. Και το κακό με την εποχή μου είναι πως δεν με αφήνει να ενθουσιάζομαι και όταν το παθαίνω, δεν μου δίνει χρόνο ή δεν μου επιτρέπει να το πω. Και τότε είναι που τα παίρνω χοντρά, πεισμώνω και τα λέω. Ε, και μετά τα γνωστά. Κάποιος θα βρεθεί πάλι να με πει χαζή. Πράγμα όμως που σημαίνει ότι υπάρχουν ακόμη άπειρα πράγματα να με ενθουσιάσουν. Χα!]

Μέχρι αργά χθες βράδι, διάβαζα για ένα γαμωξενοδοχείο. Μέχρι στον ύπνο μου το είδα. Ανήκει στον κύριο Χίλμπερτ, έναν μαθηματικό, που έκατσε και σκέφτηκε ένα παράδοξο. Πάει κάπως έτσι: αν είχαμε λέει, ένα ξενοδοχείο που τα δωμάτιά του ήταν εντελώς γεμάτα με καλεσμένους, το πρόβλημα της πληρότητας δεν θα ήταν και τόσο πρόβλημα αν τα δωμάτιά του ήταν άπειρα. Τρεις σελίδες ανάλυση για να καταλάβω ότι προσπαθούσε να μεταδόσει την έννοια του απείρου και μέχρι σήμερα αναρρωτιέμαι αν το κατάλαβα καλά τελικά. Ίσως μου φάνηκε ψιλοάτοπο στην αρχή, αν σκεφτείτε ότι όλοι διδαχτήκαμε περί απείρου αλλά τότε λέει, ήταν μεγάλη συζήτηση όλο αυτό. Και καλά, το παράδοξο είναι πως όσο πλήρες κι αν είναι το ξενοδοχείο, δεν υπάρχει αριθμός καλεσμένων που να μην μπορεί να βολέψει, αρκεί να τους μετακινήσει ένα δωμάτιο προς το άπειρο. Εκεί είναι λέει το μυστικό. Στο άπειρο. Έπρεπε με κάποιο τρόπο, να εμπεδώσουν πως συμπεριφέρεται αυτό, σε σχέση με τους κανονικούς αριθμούς.

Γενικά λέει, το ξενοδοχείο του Χίλμπερτ βοήθησε να καταλάβουμε καλύτερα την έννοια του απείρου και πώς βοηθάει τη σκέψη, όχι σε συγκεκριμένες εφαρμογές αλλά σαν διαδικασία. Μέσω λέει του απείρου και των άπειρων υπολογισμών που απαιτεί, μπορούμε να χτίσουμε ένα οικοδόμημα (με την έννοια μιας θεωρίας - όχι κτίσματος κανονικού δηλαδή) ξεκινώντας από τη στέγη και μετά πηγαίνοντας στα θεμέλια. Ανάποδα δηλαδή. Έτσι λέει, σκέφτεται η επιστήμη. Σκέφτεται κάτι διαστημάτο και μετά ψάχνει τις ρίζες του στη γη. Πολλές φορές λέει, αυτό καταλήγει σε υπεργαμάτη θεωρία ενώ μερικές άλλες, σωριάζεται τόσο πολύ εντυπωσιακά που γκρεμίζεται και το ίδιο και τα γύρω οικοδομήματα. Και αυτό, είναι κάτι που μόνο ένας επιστήμονας είναι φτιαγμένος για να αντέξει. Ουφ. Τα ‘πα.

Κι ενώ μπορεί όλα αυτά να είναι λίγο “κοίτα τώρα με τί πήγαιναν και μπουρδουκλιάζονταν τα τότε μεγάλα μυαλά για να καταλάβουν απλές έννοιες όπως το άπειρο” επειδή ακριβώς εμείς τα ‘χουμε πάρει όλα έτοιμα, τότε είναι που φρικάρω και σκέφτομαι πόσο περιττά είναι πολλά απ’αυτά που κάνουμε κι εμείς σήμερα, που για τους αυριανούς θα ‘ναι μασημένη τροφή και πεπερασμένη κατάκτηση. Θέλω να πω, πως απ’την πιο μικρή διαδικασιούλα μπορεί να προκύψει θεωριάρα, από το πιο ηλίθιο πράγμα μπορεί να προκύψει το μέλλον, αρκεί και μόνο να το κάνουμε πολλές φορές και να το σκεφτούμε άλλες τόσες. Και να ‘χουμε φυσικά την αντοχή να παραδεχτούμε ότι γκρεμίστηκε, αν συμβεί.

Τεσπα, το βιβλίο είναι το Science in Discworld III, είναι από τα πιο υπέροχα (οκ, και δύσκολα) βιβλία που έχω διαβάσει και το κύριο point είναι, πόσα ελάχιστα και διαφορετικά πράγματα βοήθησαν την σκέψη του Δαρβίνου, 25 χρόνια μετά το ταξίδι του και μετά από οχτώ άσχετα βιβλία βοτανολογίας και θεοσύνης που έγραψε, για να συλλάβει την καταπληκτική θεωρία της Φυσικής Επιλογής που ήταν μπροστά του όλα αυτά τα χρόνια και δεν μπορούσε να τη δει ή καταπίεζε αρκετό καιρό, γιατί ήταν και θεούσος εκτός των άλλων - αλλά όχι χέστης τελικά.

Πάλι το πήγα μέσω Λαμίας αλλά είχα καιρό να σας τα ζαλίσω με τα επιστημονικοτέτοια μου που με ενθουσιάζουν every single day αλλά δεν έχω σχεδόν ποτέ χρόνο να τα πω και βρήκα την κατάλληλη ευκαιρία.