“ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΜΑΛΑΚΙΕΣ”


Καλά, τι σημαίνει “δεν θέλω να δω το dvd”; Ότι δηλαδή αφού όλοι οι άλλοι θέλουν, εγώ είμαι ανώτερος άνθρωπος και το βάζω ταμπέλα να σας κάνω να σκάσετε; Ή να παραδειγματιστείτε και να προβληματιστείτε; Καλά, κανείς δεν σκέφτηκε πώς για να θέλει τόσος πολύς κόσμος να δει το dvd, χρειάστηκε χρόνια εκπαίδευση από την οποία δεν έχει γλιτώσει κανείς μας; Και πάμε τώρα να το παίξουμε οσίες τη στιγμή που και χωρίς dvd, μια χαρά τα ίδια κάνουμε; Πώς ακριβώς φτάσαμε μέχρι το dvd;

Το θέμα δηλαδή, είναι πόσο στ’ αλήθεια ανώτεροι άνθρωποι είμαστε και ποιους ακριβώς έχουμε πρωτίστως νομιμοποιήσει (και νομιμοποιούμε) για να φτάνουν στο σημείο να μας κουνάνε το ντιβιντάκι ως τρόπαιο που λυσσάμε ν΄αρπάξουμε στον αέρα με τα δόντια. Και φυσικά, τι feedback είχαν και έχουν από εμάς, για να φτάσουν σε τόσο ακραίο (ω μον ντιε) σημείο.

Σε όλη αυτή τη φρίκη που σκάει κάθε μέρα με ό,τι σκάνδαλα (δεν) μπορούσα να φανταστώ, το dvd δεν είναι παρά το κερασάκι στην τούρτα. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι για να τα επικαλούμαστε μετά το πέρας των βασανιστηρίων; Ποια ακριβώς η διάκριση των βασανιστηρίων για να κινητοποιηθούμε; Το μαστίγωμα είναι λιγότερο καταπάτηση από τον βιασμό, ας πούμε; Με δουλεύετε; Βασικότατα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν ξεσκιστεί κανονικότατα με όλα αυτά που δημοσιοποιούνται καθημερινά. Έχεις κανάλια να κατηγορεί το ένα το άλλο, έχεις δημοσιογράφους να ξεσκίζονται live, έχεις πολιτικούς να γίνονται ρόμπα και μετά όοολοι σα να μη συμβαίνει τίποτα πάνε να προσκυνήσουν την άγια σωρό.

Θα μου πείτε εμείς, η διαδικτυακή κοινωνία, είμαστε ανώτεροι και θα δώσουμε το παράδειγμα στα πρόβατα, εμείς δεν είμαστε σαν τους «έξω». Θα σας πω αρχίδια είμαστε, γιατί δεν είδα κανέναν σας να συμμετάσχει σε καμιά κινητοποίηση «δεν θα ξαναγράψω ανεπιβεβαίωτες μαλακίες για εντυπωσιασμό», ή «δεν θα ξαναδιασύρω άνθρωπο χωρίς αποδείξεις επειδή δεν τον γουστάρω», ή «η ανωνυμία δεν είναι για να γίνεις μάγκας με clicks μαλάκα, γιατί όταν τη χρειαστείς δεν θα την έχεις».

Αντιθέτως, έχουμε τιγκάρει στα «αποκαλυπτικά» και «αιρετικά» blogs, να γράφουν ό,τι σενάριο τους κατέβει που το πλασάρουν για inside info, που κατηγορούν όποιον κάτσει με τις χειρότερες των κατηγοριών και τους διασύρουν χυδαία πολλές φορές συμπεριλαμβάνοντας και τις οικογένειές τους. Χωρίς καμία αίσθηση μέτρου, συνεπειών ή έστω στοιχειώδους ανθρωπιάς γι΄αυτά που γράφουν. Η διασταύρωση στοιχείων δε, είναι επιστημονική φαντασία. Κι αν τύχει και βγουν μια φορά κοντά στην αλήθεια, ανοίγουν σαμπάνιες για τη μεγάλη επιτυχία ενώ εμείς προσκυνάμε. Το χειρότερο όμως είναι, πως τροφοδοτείται και η τηλεόραση με ό,τι παπαριά γραφτεί κι όλοι οι υπόλοιποι, αντί να έχουμε γαμηθεί στις κινητοποιήσεις και τα banners για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα παρακολουθούμε σαν χάνοι, τα αναπαράγουμε κιόλας, άλλοι τα αναλύουμε, άλλοι τα επικροτούμε κι άμα έχουμε κέφια κάνουμε και χαβαλέ.

Όλη αυτή την αρένα, την στολίσαμε με ωραιότατα φωτοστέφανα τύπου «η δημοσιογραφία των πολιτών», «η ελευθερία του λόγου», «η επανάσταση των bloggers» και βγήκαμε τώρα όλοι ενωμένοι, να κράξουμε το αμέσως επόμενο λογικότατο πράγμα, το μοναδικό που θα μπορούσε να ακολουθήσει όλα αυτά, το εντελώς τελικό βασανιστήριο, την προβολή του βιασμού.

Bottom line, αυτό που θέλουμε είναι να κόψουμε τα χέρια ενός μανιώδους αυνάνα για να του την παίζουμε μόνο εμείς.