HIS ROYALTY


Τα γεγονότα των ημερών κατάφεραν να μου εξηγήσουν επακριβώς το κουλό αποτέλεσμα των εκλογών λίγους μήνες πριν. Όσο άχρηστη κι αν είναι μια κυβέρνηση, όσο άπραγη και άβουλη, αυτό που νοιάζει πρωτίστως και αυτό που της δίνει το τελικό προβάδισμα, είναι ο αρχηγός της να συμβαδίζει με τα βασιλικά πρότυπα διακυβέρνησης, με τα οποία ποτίστηκε η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος στην πιο τρυφερή της ηλικία. Με λίγα λόγια:

- Να έχει οικογένεια και παιδιά – διαδόχους (άλλωστε αυτός είναι ο κλασσικός τρόπος εύρεσης αρχηγού μεγάλου κόμματος).

- Να είναι απρόσιτος (αυλή, αυλικοί, φίλοι, «φίλοι», έμπιστοι, «αυτοί που πίνει τον πρωινό του καφέ» - έλεος, τι άλλο θ’ ακούσουμε δηλαδή).

- Να είναι ακριβοθώρητος (να καίγεται ο κώλος μας και αυτός να εμφανίζεται μια στο τόσο, κι αυτό σε τίποτα συλλόγους γυναικών μιλώντας πλάγια για την επικαιρότητα, με πυγμή όμως - χαχ).

- Να διαψεύδει γενικώς (εννοείται όχι ο ίδιος) και αορίστως, ενώ όταν διαψεύδεται να κάνει τον κινέζο (βλέπε απρόσιτος και εννοείται όχι ο ίδιος, πάλι).

Έτσι, σε κάθε αναφορά στην κυβέρνηση όλοι σιχτιρίζουν ως είθισται, ενώ σε κάθε αναφορά στο πρόσωπο του πρωθυπουργού όλοι έχουν να σου αντιτάξουν:
«Οικογενειάρχης», «χαμηλών τόνων», «ευγενικός», «λαϊκός», «δεν προκάλεσε ποτέ με την προσωπική του ζωή», «σεμνός», «θρήσκος», «οι γύρω του τα φταίνε».

Και λες, πόσο μαλάκες είστε; Ας είναι και ο άγιος Ονούφριος, χέστηκα. Οι επιλογές κάποιου δηλαδή δεν καθορίζουν καθόλου το ποιος είναι; Άμα δηλαδή εγώ προσλάβω έναν δολοφόνο, δεν θα έχω συμμετοχή στο έγκλημα; Μα τι λογική είναι αυτή; Μας έχει πηδήξει πατόκορφα αυτός ο άγιος άνθρωπος με τις κωλοεπιλογές του και την απραξία του, τι ακόμη χρειάζεται να γίνει δηλαδή για να κόψει έστω έναν κώλο*;

Σε όλους όσους μου λένε αυτές τις μέρες για την καλοσύνη του μπούλη και του κάθε μπούλη (που όμως ξεχειλίζουν τα μπατζάκια του από δύναμη), έχω να πω πως ρε ‘σεις, αναλογιστείτε επιτέλους τις εξουσίες που έχει στα χέρια του και πείτε μου αν εσείς στη θέση του θα είχατε κάποιον ενδοιασμό ή θα σας έπιαναν οι καλωσύνες να τις ασκήσετε, όταν μιλάμε για εγκληματίες!

Δε μπορεί δηλαδή να κρίνεις έναν μάγειρα από το πόσο βρώμικη είναι η ποδιά του! Δεν λέγεται κάποιος «οικογενειάρχης» μόνο και μόνο επειδή δεν έχει σκάσει ροζ σκάνδαλο με την πάρτη του, έχει κι άλλα πράγματα η οικογένεια ξέρετε. Δεν λέγεται κάποιος «χαμηλών τόνων», «ευγενικός», και «σεμνός» όταν βγάζει τον σκασμό ενώ θα έπρεπε να μας έχει πάρει τ’ αφτιά με τις φωνές του. Δε λέγεται κάποιος «λαϊκός» επειδή τον είδες να τρώει σουβλάκια στου Μπαιρακτάρη, ούτε «θρήσκος» όταν κάνει την κότα στο παπαδαριό. Κυρίως όμως, δεν μπορείς να πεις «οι γύρω του τα φταίνε» για τον πολύ απλό λόγο ότι οι γύρω του είναι ΔΙΚΗ ΤΟΥ επιλογή και ο ίδιος είναι ΠΑΝΩ από αυτούς.

[Μπορεί δηλαδή να είσαστε πολύ μαλάκες όσοι ψηφίσατε αυτόν και αυτούς τους «γύρω» του αλλά δεν μπορώ να σας κατηγορήσω ότι είδατε εγκλήματα και ενώ μπορούσατε να πιάσετε τα λαμόγια, εσείς κάνατε τους σεμνούς – οικογενειάρχες – χαμηλών - τόνων]

*ξέρω ότι μιλάω στον βρόντο αφού ο επόμενος βουλευτικός κώλος – έδρα θα τον στείλει καπάκια σε εκλογές, οπότε να ‘χαμε να λέγαμε.

P.s. : Και αυτή ήτο η ταπεινή μου συμμετοχή στο κάλεσμα βοήθειας ενός συμπλόγκερ. Anytime dude.