ΕΝΤ ΔΙ ΟΣΚΑΡ ΓΚΟΟΥΖ ΤΟΥ…

Η γη γυρίζει απελπιστικά γρήγορα κι ενώ βαστιέμαι γερά μην πέσω, έχεις κάτι σιχαμένα μαλακιστήρια που έρχονται και σου πατάνε τα δάχτυλα όπως στα έργα που ο πρωταγωνιστής έχει γανιάσει να τρέχει μια ολόκληρη ταινία κι εκεί που λες ουφ τη γλίτωσε, φλααααπ τρώει μια σούπα από την κλασική ταράτσα στην οποία καταλήγουν όλοι μετά τα κυνηγητά στις ταινίες αυτές- που δηλαδή πόσο μυαλό θέλει να καταλάβει ότι ρε μαλάκα άμα σε κυνηγάνε και πας πάνω, κάποτε θα τελειώσει το πάνω και είτε πρέπει να κάνεις τον Σπάιντερμαν ή ο σεναριογράφος σε έχει για απόσυρση - και ως εκ θαύματος, πιάνεται από ένα μισοσπασμένο περβάζι ή από ένα σίδερο που λυγίζει ή από ένα σκοινί που ξεφτάει, από κάτι τσιτωτικό τέλος πάντων και μετά έρχεται με το πάσο του ο κακός που είχε λυσσάξει να τον κυνηγάει σε όοοοολη την ταινία και στριφογυρνάει την μπιχλιασμένη μπότα του πάνω στα δάχτυλα του φουκαρά, μέχρι που ακούς το κρακ κρακ κρακ απ’τα κοκκαλάκια του και τον εκνευριστικό ήχο του τσιτωτικού - ας το πούμε περβάζι που την κάνει σιγά σιγά - και λες πάει, τσάμπα έφαγα τέτοια αγωνία αφού θα ψοφήσει ο μαλάκας κι εκεί είναι που γίνεται η μεγάλη ανατροπή όταν ο κακός τρώει μια σφαίρα και πέφτει στο κενό από κάποιον που ποτέ δεν περίμενες ότι θα έρθει να σώσει τον φουκαρά γιατί όταν τον είχες δει στην αρχή της ταινίας είπες δεν είναι μεγάλη φίρμα και τον πήρες για κομπάρσο ή αναλώσιμο ενώ αυτός ήταν ρόλος κλειδί άσε το άλλο που μπορεί να τον σώσει καμιά γκόμενα που ήταν μη μου άπτου και ξενερουά σε όλη την ταινία και ξαφνικά γίνεται ο σβατζενέγκερ για τον έρωτά της και χειρίζεται τα ούζι σα λάστιχο βεράντας και στο τέλος μένεις με την απορία… μα τί μαλάκες σεναριογράφοι υπάρχουν…. και τί μαλακίες γράφω τόση ώρα, άλλο ήθελα να πω.

[Σόρι, προσπαθώ πολύ καιρό να μην γράφω μεγάλες προτάσεις ή σπαζοκεφαλιάζω στο edit μετά, αλλά δεν υπάρχει γαμιστερότερο αποσυμπιεστικό από το να γράφεις μεγάλες προτάσεις και αυτή τη στιγμή βαριέμαι να σας το κάνω κομματάκια. Νεξτ τάιμ, ιτς ε πρόμισ]

Ήθελα να πω, ότι ενώ οι ήχοι του τσιτωτικού μου, ας το πούμε σκοινί που ξεφτάει σιγά σιγά, αρχίζουν και νικάνε τους ήχους από τα κοκκαλάκια των δαχτύλων μου κάτω από τη μπιχλιασμένη μπότα του Κακού που μ’έχει ρημάξει στο τρεξελόλα σε όοοολη την ταινία, αντί να πέσω ή αντί να έρθει η ευλογημένη σφαίρα από τον κομπάρσο που δεν τον είχα σε υπόληψη αλλά προορίζεται για μεγάλη φίρμα εξ’ου και ο ρόλος κλειδί, εγώ γράφω κανονικότατα τους μαλάκες σεναριογράφους και σκεφτόμενη ότι ξύπνα ρε ζώον σε δουλεύουν, αφού ποτέ δεν θα ανέβαινα πάνω άμα με κυνηγούσανε να με κάνουν χαλκομανία, ξαφνικά διακτινίζομαι στο πιο γαμιστερό σημείο έβερ όταν θέλω να γλιτώσω από Κακούς που με λυσσάνε στην τρεχάλα:
Στο Τεθωρακισμένο Δωμάτιο Της Λογικής Μου.

π.σ.1: ή χοντρικά, έκοψα το κάπνισμα.

π.σ.2: τελειωμένος σαδισμός το ποστίδιο αλλά μου ‘λειψε πολύ η οξεία σουρεαλίτιδα που κρύβω επιμελώς ατημέλητα στην πραγματική μου ζωή.