e Μ.Μ.Μ. o

Η απόφασή μου να χρησιμοποιώ το τελευταίο εξάμηνο αποκλειστικά συγκοινωνίες ήταν εντελώς αναγκαστική από τη στιγμή που ο τσίφτης σαραβαλιάστηκε. Ε, συνέβαλε και το γεγονός ότι άνοιξε το μετρό στο Αιγάλεω, οπότε ήρθε κι έδεσε. Ήθελα καιρό να γράψω για το πώς είναι να κινείσαι αποκλειστικά με μμμ αλλά όλο το ανέβαλλα. Έλεγα ρε παιδάκι μου, μην είσαι ξινόμουτρο, πες ότι κάνεις κάτι οικολογικό, άσε που γλιτώνω κι ένα σωρό φράγκα από βενζίνες και λάδια που ο τσίφτης τα κατάπινε κυριολεκτικά. Χθες όμως, ήρθε ο γερανός και πήρε δια παντός τον τσίφτη μου. Για καταστροφή.

[Μεγάλο το κρακ που νοιώθεις μέσα σου όταν μιλάμε για το πρώτο σου αμαξάκι τελικά. Κι ας πρόκειται για κάτι άψυχο. Ήταν η καλύτερη συντροφιά μου από πιτσιρίκα. Μια βολτίτσα και αμέσως γινόμουν άλλος άνθρωπος. Δεκαπέντε χρόνια κολλητάκια και τώρα παλιοσίδερα. Τον βγάλαμε μια τελευταία φωτογραφία και τον αποχαιρετήσαμε. ]

Τότε μόνο συνειδητοποίησα το οριστικό των συγκοινωνιών, τουλάχιστον μέχρι να πάρω το επόμενο αυτοκίνητο. Που όπως φαίνεται δεν θα αργήσει γιατί έχω ταπηροκρανιαστεί σοβαρότατα με αυτό που όλοι λένε «συγκοινωνίες» αλλά στην ουσία είναι η καλύτερη διαφήμιση των αυτοκινητοβιομηχανιών. Δυό μήνες να κινηθείς με λεωφορεία και μετρό, φτάνει. Θες καμιά δεκαετία με λίμο και σωφέρ για να στανιάρεις μετά. Αν έχεις τα φράγκα δηλαδή. Γιατί αν δεν, την έκατσες άσχημα.

Βλέπετε το πρόβλημα με τις περιοχές μας είναι ότι παρόλο που έχουμε μετρό, πρέπει οπωσδήποτε να πάρεις και λεωφορείο αν δεν μένεις Αιγάλεω. Και η Αγία Βαρβάρα και η Νίκαια και η Νεάπολη και η Μάνδρα και ο Κορυδαλλός και το Χαιδάρι και το Περιστέρι. Ναι, το Περιστέρι. Ο δεύτερος μεγαλύτερος δήμος της Ελλάδας κινείται με λεωφορεία. Τα οποία από εκεί και από όοοοολες τις παραπάνω περιοχές σκάνε στο Αιγάλεω. Όλη μέρα. Που κάνουν δρομολόγια ανά μισάωρο και που πρέπει να ‘σαι Η κωλόφαρδη για να μπορέσεις αφού ζπρώξεις ικανοποιητικά, να μπεις μέσα.

Το σύνηθες είναι, αφού χάσεις κάνα δυό, να το κόψεις με τα πόδια. Ή με ταξί αν έχεις χρόνο να φας μποτιλιάρισμα της αρκούδας (και εννοείται φυσικά ότι κανένας ταρίφας δεν δίνει ρέστα από τρία ευρώ – κάθε πρωί και ένας καυγάς με γριούλες που ζητάνε τα ρέστα τους). Γιατί όοοολα τα αυτοκίνητα των γύρω περιοχών, σκάνε κι αυτά στο Αιγάλεω. Στο τέλος, το παίρνεις απόφαση και ξυπνάς είκοσι λεπτάκια νωρίτερα και πας ποδαρόδρομο μέχρι το μετρό. Που για Παλλήνη και πέρα, το δρομολόγιο είναι κι αυτό ανά μισή ώρα. Μια ατέλειωτη αγωνία δηλαδή.

Το χειρότερο είναι το βράδι. Αφού βγεις απ΄το μετρό, καταλαβαίνεις ότι είσαι στο Αιγάλεω από τη φασαρία. Μόνιμες κόρνες και τα αυτοκίνητα σημειωτόν. Και η στάση που εξυπηρετεί όοοολες τις γύρω περιοχές, τόσο γεμάτη που ο κόσμος περιμένει στην άσφαλτο. Οι περισσότεροι ηλικιωμένοι γιατί οι περιοχές μας είναι γκέτο συνταξιούχων. Ακόμα και οι αφίσες στις κολώνες διαφημίζουν εκδρομές των καπη. Και νοιώθεις τόσο άσχημα με όλα αυτά. Οι γέροι δύσκολα μπορούν να σπρώξουν για να χωθούν στα λεωφορεία, ενώ συνήθως όλο και κάποιος θα μαγκωθεί στην πόρτα.

Άσε οι μαθητές. Το Αιγάλεω είναι κέντρο φροντιστηρίων με αποτέλεσμα οι μαθητές από εκεί, αλλά και όσοι σπουδάζουν Αθήνα να ξεροσταλιάζουν στην στάση. Σαν μαθήτρια θυμάμαι, ξεσηκώναμε τη στάση από γέλια, φωνές και φάρσες. Τώρα τίποτα. Τα πιτσιρίκια στέκονται παρέες παρέες, αμίλητα. Και εργάτες. Μαύρα ρούχα και χέρια πρησμένα με κρεμασμένη τη χαρακτηριστική σακουλίτσα με το τάπερ, να περιμένουν οι άνθρωποι με μισόκλειστα μάτια ένα μισάωρο στη στάση. Που μακάρι τελικά να είναι μισάωρο.

Καμιά φορά με πιάνουν τα νεύρα μου. Πήγανε και μου βάλανε μετρό εδώ και χρόνια, σε κάτι κουκουρούκου περιοχές που όποτε περνάω από ΄κει, ζήτημα να μπουν δυό άνθρωποι στο βαγόνι. Και αφήσαν τα πιτσιρίκια και τα γεροντάκια που δεν έχουν άλλη επιλογή, να τουρτουρίζουν στην στάση. Είπανε πως όπου να ΄ναι θα ξεκινήσουν έργα και για τις υπόλοιπες περιοχές, αλλά δεν μπορούν να βάλουν περισσότερα λεωφορεία προς το παρόν, γιατί υπάρχει ήδη μεγάλο κυκλοφοριακό πρόβλημα.

Προχθές το βράδι στην στάση, ήταν πραγματικά πολύ θλιβερά. Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Γριούλες να τρέμουν απ΄το κρύο, να ρωτάνε τί νούμερο είναι το λεωφορείο που έρχεται και να μαραζώνουν όταν μάθαιναν ότι το δικό τους είχε μόλις περάσει, κάτι ρωσσίδες με μωράκια να τα έχουν τυλίξει με κουβέρτες και τα πρόσωπά τους να έχουν ασπρίσει απ΄την παγωνιά.

Δίπλα μου, κάτι κοριτσάκια emo. Μου ζήτησαν τσιγάρο και αποτραβηχτήκαμε παραπίσω να ξεχαρμανιάσουμε. Για πρώτη φορά δεν μου προξένησαν απορία. Κατάλαβα πόσο πολύ δίκιο έχουν να υιοθετούν αυτή τη θλιβερή εμφάνιση. Κατάμαυρα μαλλιά να κρύβουν το πρόσωπο, τα μάτια τους μουτζουρωμένα γύρω γύρω με μαύρο μολύβι και να σηκώνουν με δυσκολία κάτι τεράστιες τσάντες παραγεμισμένες με βιβλία. Είναι ίσως η μόνη εμφάνιση που ταιριάζει με όλο αυτό. Ο μόνος τρόπος που έχουν να δείξουν πόσο απέλπιδα είναι τα παιδιά, απέναντι σε όλα αυτά.