“Woman In A Chemise”


Ο Πικάσο όταν ήταν σκατά, ζωγράφιζε τον καημό του σε πιο αξιοπρεπές φόντο. Τράβαγε δηλαδή μια «μπλε εποχή», έφτιαχνε κάτι αριστουργήματα και καθάριζε. Για τους υπόλοιπους όμως, ειδικά όταν το πινέλο είναι ο πιο θεόκουφος τρόπος να δηλώσεις ότι είσαι σκατά, τα πράγματα είναι λίγο πιο σκούρα. Κυριολεκτικά δηλαδή. Τα βλέπεις όλα σκατά. Δε πα να γυρίσει τούμπα ο κόσμος, δε πα να κάνει ο πλανήτης πάρτι, εκεί. Όσοι ήλιοι και να βγουν, εσύ σκατά.

Τις «μπλε» εποχές (που ήταν εντελώς σκατουλί δηλαδή αλλά τις λέω μπλε γιατί έχουμε κι ένα επίπεδο), τις είχα συχνά. Και δεν ήταν προϊόντα ματαιότητος ή υπαρξιακών ή άλλων πολυτελών διαδικασιών. Ήταν από μηχανής σκατά. Που εσύ δεν έχεις κανένα πρόβλημα να είσαι μες την τρελή χαρά κι εκεί που βόσκεις ανέμελα, σου ΄ρχεται η σφαλιάρα ξανάστροφη να σε προσγειώσει. Και λες εντάξει πού θα πάει, θα φύγουν οι δαχτυλιές απ΄τη μάπα, θα σταματήσει το στριφογύρισμα, θα ξεζαλιστώ και μετά θα γυρίσω στο πάρτι μου. Και σου ΄ρχεται η δεύτερη και η τρίτη και η τέταρτη. Ε, παίρνεις κι εσύ ένα πινέλο (τα ΄παμε, νοητό) και τα βάφεις όλα σκ… μπλέ.

Το περίεργο είναι ότι σύντομα συνηθίζεις εύκολα στη σκατοσύνη. Άμα δηλαδή κάνει πως αργεί η επόμενη σφαλιάρα εσύ ανησυχείς και τρελαίνεσαι. Σαν την μάνα μου ένα πράμα, που όταν έβγαινα βόλτα και αργούσα, μετακινούταν από το κρεβάτι της στο σαλόνι, μετά στη σκάλα, μετά στην εξώπορτα και στο τέλος έβγαινε στον δρόμο με τη νυχτικιά σαν την Αστέρω να με περιμένει. Έχω βγει στο δρόμο και ψάχνω τη σφαλιάρα μου. Περιέργως, ο ουρανός δεν είναι σκ… μπλε. Είναι ένα μούρλια γαλάζιο με κάτι ασπροκίτρινα συννεφάκια και μπόλικο φως. Τί έγινε ρε παιδιά;

Αναλύοντας καραεπιστημονικά όλο αυτό, μάλλον δεν είχα υπολογίσει τον παράξενο ελκυστή. Φυσικό φαινόμενο μεν, γαμώ τα παιδιά δε. Είναι ας πούμε, το τυπάκι που πήρε τις μαυρίλες του Πικάσο, τις έκανε αριστουργήματα και τον έστειλε με κλωτσοπατινάδες στην «ροζ» εποχή. Είναι σα να θες να φτιάξεις τούρτα με μόνα υλικά λάσπη και χώμα και να σου βγαίνει η πιο γαμάτη τούρτα του κόσμου. Είναι σα να περιμένει η μάνα μου με τη νυχτικιά στη γωνία βραδιάτικα και να σκάνε μύτη πέντε (οκ, αργοπορημένες) κλώνες μου. Είναι σα να περιμένεις τη σφαλιάρα και να σκάει μια τιτάνια χερούκλα που αντί να σε λιανίσει στη σφαλιάρα, αυτή να γελάει πονηρά (οκ, μπλογκική αδεία) και να σε ψοφάει στο γαργαλητό.

Ξυπνητήρι, καφές για δύο, ξεποδάριασμα, λεωφορείο, μετρό κι ένα χέρι να σφίγγει το δικό σου στο βαγόνι. Αυτά είναι!

Κβαντογαμάουα.