ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΡΩ ΧΡΟΝΟ…

…να ξεσκιστώ στο μπλογκάρισμα, πάρτε μια τραγουδάρα:

“Without You I’m Nothing”

Strange infatuation seems to grace the evening tide.
I’ll take it by your side.
Such imagination seems to help the feeling slide.
I’ll take it by your side.
Instant correlation sucks and breeds a pack of lies.
I’ll take it by your side.
Oversaturation curls the skin and tans the hide.
I’ll take it by your side.

tick - tock

tick - tick - tick - tick - tick - tock

I’m unclean, a libertine
And every time you vent your spleen,
I seem to lose the power of speech,
You’re slipping slowly from my reach.
You grow me like an evergreen,

You never see the lonely me at all…

I…

Take the plan, spin it sideways.

I…

Fall.

Without you, I’m nothing…
Without you, I’m nothing…
Without you, I’m nothing…

Take the plan, spin it sideways.

Without you, I’m nothing at all.

Placebo+Bowie live (κλικ)

…το βασίλειό μου για την κιθάρα στο τέλος…

P.s.: be back soon

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ


See ya there!

UPDATE:  Για αρχή, οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι για το «Πώς να γράψεις» της Μανίνας Ζουμπουλάκη είναι αδύνατον να είμαι αντικειμενική. Παίρνοντας αυτό ως δεδομένο, πρέπει να πω ότι αυτό το βιβλίο - και τις τρεις φορές που το διάβασα - το καταφχαριστήθηκα, γέλασα, έμαθα και έβαλα πολλά πράγματα μέσα μου σε τάξη. Μπορεί να μη σου δίνει ταλέντο, μπορεί να μη σου δίνει όλα αυτά που χρειάζεσαι για να αγαπήσεις το γράψιμο αν δεν τα ΄χεις ήδη, αλλά σου δίνει αρχή, μέση και τέλος για όλα όσα δεν καταφέρνεις να ταξινομήσεις στο κεφάλι σου. Θυμάμαι ότι και τις τρεις φορές το διάβασα μεμιάς. Δεν μπορείς να το αφήσεις στη μέση με τίποτα.

Η Μανίνα είναι τόσο παιδί μέσα σε όλα αυτά, που ούτε για πλάκα δεν σκεφτόμουν διαβάζοντάς το, ότι προσπαθεί να μου δείξει το δρόμο. Σ΄αυτό το βιβλίο δεν υπάρχει δασκαλίστικο ύφος και κενή σοβαροφάνεια. Δεν επιβάλλει, αλλά στέκεται δίπλα σου σαν ίση προς ίση. Μάλλον, συζητά τους δρόμους που δείχνουν οι άλλοι ενώ παράλληλα αυτοσαρκάζεται, θυμάται και εξηγεί τί λειτούργησε καλύτερα για εκείνη όλα αυτά τα χρόνια. Ταυτόχρονα τη βλέπω να γελάει ασταμάτητα γράφοντάς το και να περνάει πολύ καλά. Κι εγώ το ίδιο.

Από αυτό το βιβλίο έμαθα ότι το γράψιμο δεν πρέπει να σε δυσκολεύει στα διαδικαστικά. Αν το ΄χεις, η δυσκολία έγκειται στο να αποτυπώνεις σωστά και κατανοητά τα εκατομμύρια πράγματα που σε σκάνε και που αν δεν ξέρεις πώς να το καταφέρεις, η αίσθηση του ανικανοποίητου σε απογοητεύει περισσότερο. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερο μαρτύριο από αυτό. Είναι σαν να θέλεις να ανάψεις φωτιά και να πυροδοτείς πυρηνική βόμβα. Που σκάει στα μούτρα σου.

Πριν διαβάσω αυτό το βιβλίο, μου είχε συστήσει το “Aspects Of The Novel” του Forster και το “The Writer’s Voice” του Al Alvarez. Πολύ όμορφα και τα δύο αλλά χρειάστηκα πολλές αναγνώσεις, σημειώσεις και ερωτήσεις ώστε να βγάλω άκρη. Η Μανίνα, παίρνει την ουσία αυτών των βιβλίων (αλλά και πολλών άλλων) και τη δίνει σκέτη. Χωρίς σάλτσες και ακατανόητους όρους. Απλά πράγματα για απλούς ανθρώπους.

Λες και η ίδια δεν είναι συγγραφέας, σεναριογράφος και τόσα άλλα. Λες και είναι μια από μας. Που δεν είναι όμως τελικά και αυτό το καταλαβαίνεις στο τέλος του βιβλίου. Όταν συνειδητοποιείς πόσο εύκολα σου «περνάει» μέσα από ένα βιβλίο, πράγματα που άλλοι στην θέση της, ούτε θα ήθελαν ούτε θα μπορούσαν, με τόσο σαφή τρόπο.