ΤΩ ΚΑΙΡΩ ΕΚΕΙΝΩ


Μεγάλο άγχος. Περίμενα πώς και πώς να μπω σαν τον κλέφτη στο νετ με την κωλογραμμούλα, να φορτώσω σελιδίτσες και να τις διαβάσω offline. Μάλιστα, επειδή μερικές αργούσαν πολύ λόγω φωτογραφιών, μόλις φόρτωνε το κείμενο πάταγα στοπ για να προλάβω να ανοίξω άλλες. Βίντεο στο νετ είδα πρώτη φορά όταν έβαλα dsl. Άμα ήθελα να ανεβάσω κείμενο στο blog προσευχόμουν να μην αργήσει το blogspot ή να μην γίνει καμία βλακεία κατά τη δημοσίευση γιατί για να διορθώσω τα λάθη ήθελα κάνα μισάωρο με την ασχετοσύνη που μ΄έδερνε. Πολλές φορές τα έκανα χειρότερα και έχανα τα κείμενα ή γινόταν το στομάχι μου κόμπος μέχρι να βρω λύση.

Το χειρότερο ήταν τα link. Μέρες ολόκληρες να διαβάζω html, να δοκιμάζω γραμμούλες με ακαταλαβίστικα, να βλέπω άλλα blog, να νοιώθω τόσο πολύ ζώον. Θυμάμαι όταν είχα πρωτοφτιάξει τα link καθόμουν για ώρες και τα τοποθετούσα στην σελιδίτσα έχοντας αντιγράψει τον κώδικα σειρούλα - σειρούλα, είχα φτιάξει ένα τεράστιο μακρυνάρι και μόλις συνδέθηκα πάτησα ο βλάκας το οκ χωρίς να τα έχω σώσει πουθενά. Φυσικά η σελίδα έβγαλε error και φτου κι απ΄την αρχή.

Δεν θα ξεχάσω όμως τα σχόλια. Έβλεπα τα blog offline διάβαζα τα σχόλια, έγραφα με την ησυχία μου μια υπεργαμάτη σχολιάρα να! για το κάθε κείμενο και ξανασυνδεόμουν για να τα δημοσιεύσω. Κατέληγα να μην τα δημοσιεύω ποτέ γιατί οι συζητήσεις είχαν προχωρήσει τόσο πολύ και αυτά τα πρωτότυπα και πανέξυπνα που είχα γράψει τα ΄χαν πει ένα σωρό άλλοι. Και φτου και πάλι να διαβάζω, να γράφω, να συνδέομαι και να τα σβήνω. Ταλαιπωρία.

Φοβόμουν κάθε νέο format ή εγκατάσταση προγράμματος. Είχα μηχανήματα που έτρεμα ακόμη και restart να κάνω και τα άφηνα ανοιχτά για μέρες. Κάθε επισκευή και καινούργιο πρόβλημα, κάθε νέο εξάρτημα ήθελε κάτι άλλο, κάθε download και ιός. Τα περισσότερα παιχνίδια κόλλαγαν πριν τελειώσει η κρισιμότερη πίστα και Larry δεν κατάφερα να παίξω ποτέ. Πάντα για παιχνίδια που μου άρεσαν είχα τα λάθος windows, κακή κάρτα γραφικών, γκάου οθόνη και καθόλου χώρο στο δίσκο. Γενικά εκτός από κακά μηχανήματα, έπασχα και πάσχω ακόμη από τεχνοφοβία αλλά όχι με την κλασσική έννοια. Η δική μου τεχνοφοβία ορίζεται κάπως έτσι: «ο φόβος όλων των άγνωστων κουμπιών του πισιού πέρα από το ον/οφ και η πεποίθηση ότι όποιος τα ΄βαλε εκεί, το ΄κανε για να μου χαλάσει τη μέρα».

Όλο αυτό το μαρτύριο είχε φυσικά και έναν φουσκωμένο λογαριασμό από πίσω. Όσο λίγο κι αν συνδεόμουν, δεν έπαυε να ήταν πάνω από τρεις φορές τη μέρα και σίγουρα πριν τις δέκα το βράδυ που η χρέωση ήταν μισή. Τα θυμήθηκα όλα αυτά πριν λίγο βλέποντας το σαραβαλιασμένο πισάκι μου που πλέον κάνει ό,τι θέλει. Δεν είμαι στα πολύ καλά μου τελευταία κι ήρθε κι έδεσε. Κι ενώ άλλοτε θα άφριζα να απαντήσω στα σχόλια, να φτιάξω τα link, να παίξω τις παιχνιδάρες μου, να γράψω σαν τρελή, μάλλον είμαι λίγο αχάριστη με όσα κάποτε ήταν δυσκολότερα. Ή απλά κακόκεφη. Είναι που γαμιέται το σύμπαν. Απλά, ήθελα να καταγράψω κάποια πραγματάκια να τα θυμάμαι όταν ξεγαμηθεί το σύμπαν που θα πετάω απ΄τη χαρά μου και θα πάρω μια πισάρα να! με αστρονομικές ταχύτητες και απεριόριστη χωράκλα στον δίσκο που θα φυσάει. Ή απλά όταν πετάω απ΄τη χαρά μου σκέτο.