BLOW ME
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Οκτώβριος 28, 2007
Έκπληκτη διαβάζω τον τελευταίο καιρό, τις έντονες διαμαρτυρίες για τα αιολικά πάρκα. Συνοψίζοντάς τις πρόχειρα, οι κάτοικοι σε επαρχίες και νησιά, με το κλασσικό “not in my backyard” σύνδρομο, θεωρούν ότι οι ανεμογεννήτριες καταστρέφουν το έδαφος, τα δάση και τα βουνά, δημιουργούν ηλεκτρομαγνητικά πεδία, υπέρηχους, υπόηχους και υπόγειους θορύβους που είναι βλαβεροί, καταστρέφουν τη βλάστηση, σκοτώνουν τα πουλιά, κάνουν παρεμβολές στις τηλεοράσεις τους, κάνουν πολύ θόρυβο, ψυχοπλακώνουν (!), δεν παράγουν αρκετό ρεύμα, η τιμή του ρεύματος δεν μειώνεται, πέφτει η αξία των γύρω ακινήτων, δεν δημιουργούν θέσεις εργασίας και το κυριότερο, είναι κακάσχημες.
Όλα αυτά δηλαδή που μπορώ να ισχυριστώ κι εγώ για τους πυλώνες της Δεη δίπλα από το σπίτι μου που βουίζουν σαν παλαβοί και είναι βλαβερότατοι (να μη μιλήσω για τους μαλάκες που βαράνε κόρνες και στερεοφωνικά απ΄το πρωί ως το βράδι), ή για το εργοστάσιο τρία τετράγωνα παρακάτω που βρωμάει ο τόπος κάθε φορά που ανοίγεις το παράθυρο, ή για τον μαλάκα με το φλιμπεράκι παραδίπλα που έχει τυφλώσει όλες τις γάτες και σκοτώνει ότι πετάει και κινείται ή για τον άλλο που δηλητηρίασε προχθές καμιά πενηνταριά περιστέρια… ή… ή…. Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.
Οι ενστάσεις αυτές, αντικρούονται από έναν απολογισμό των αιολικών πάρκων της Καλιφόρνια που λέει ακριβώς τα αντίθετα, αναφέροντας μύρια καλά από την χρήση τους (κλικ). Η αλήθεια όμως, είναι πάντα στη μέση. Αλλά ας τα πάρουμε απ΄την αρχή γιατί μάλλον τα ΄χουμε κάνει όλα αχταρμά. Οι κακοκατασκευές, οι μίζες, η κατασπατάληση κονδυλίων και το κόψιμο δασών(!) από ηλίθια ζώα για να χτιστούν αιολικά πάρκα, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την αποτελεσματικότητά τους. Τα παραπάνω είναι αποτέλεσμα σάπιας νοοτροπίας και όχι συνομωσίας για να πεθάνουμε από τους υπόηχους θορύβους (!) ή να μας προσβάλλουν την αισθητική στα καλά καθούμενα. Και πάμε τώρα στην αισθητική και τα ψυχοπλακώματα.
Βρήκα εδώ (κλικ) μερικά επιχειρήματα για το τεχνικό κομμάτι των πάρκων, αλλά το θέμα τελικά δεν είναι η παραπληροφόρηση αλλά η γαιδουριά. Το να ζεις σε νησί ή γενικότερα στην επαρχία είναι δώρο θεού στην εποχή μας. Δεν έχετε ιδέα τί σκατά τρώμε όλη μέρα για να επιβιώσουμε στην τερατούπολη. Δεν υπάρχει μία γαμημένη αίσθηση πάνω μας που να μην έχει βιαστεί και να μην βιάζεται κάθε δευτερόλεπτο. Όραση, αφή, ακοή, γεύση, όσφρηση. Όταν εμείς στην Αθήνα ας πούμε, λέμε για «αισθητική», ποτέ δεν μιλάμε για το σύνολο του περιβάλλοντός μας αλλά για κάποια λεπτομέρεια αυτού. Μια γλάστρα ρε παιδάκι μου, ένα άστρο αν ο ουρανός είναι καθαρός, ένας πίνακας ή σπανιότατα, ένας ωραίος γκόμενος. Μέχρι εκεί φτάνει η αισθητική μας. Τέλος. Ποτέ δεν θα πούμε «τί ωραίο μέρος τα Πατήσια αλλά είναι κι αυτή η βρωμοκολώνα που γαμάει το τοπίο, ας την βγάλουμε». Έχετε δηλαδή, την πολυτέλεια να διαμαρτύρεστε για «ένα βρωμοπάρκο που χαλάει το τοπίο» τη στιγμή που κατά εκατοντάδες, πληρώνουμε τα κέρατά μας λίγες μέρες το καλοκαίρι για μια σταλιά απ΄το τοπίο σας.
Σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει κανένα τοπίο πουθενά κι εσείς κοιτάτε την προσωρινή βολή σας. Μην χάσετε το σήμα στις τηλεοράσεις, μην σας ενοχλήσει ο θόρυβος (που δεν ενοχλεί και που δεν είναι βλαβερός τελικά ή τέλος πάντων ελάτε ένα βράδι στην αγία βαρβάρα να σας πω εγώ τί σημαίνει γαμωθόρυβος) ενώ επικαλείστε περιβαλλοντολογικές ευαισθησίες για να πείσετε. Για τα αεροδρόμια ας πούμε, που πηδάνε κανονικά τα (σπάνια) πουλιά, γιατί δεν λέτε τίποτα; Για τα φυτοφάρμακα που είναι όντως βλαβερά γιατί δεν κάνετε τίποτα; Για την μόλυνση του περιβάλλοντος, για τα μπαζώματα ρεμάτων και τις καταστροφές των εδαφών που προκαλείτε για να χτίσετε, γιατί δεν λέτε τίποτα; Για όλα αυτά τα σπάνια είδη ζώων που γαμήθηκαν με τις φωτιές, τί κάνατε πέρα από το να μαθαίνουμε ότι κυνηγοί σκότωσαν και 50 ελάφια από πάνω; Και μύρια άλλα. Είστε άδικοι και μάλλον πολύ μακριά από την πραγματικά σκατένια ζωή για να καταλάβετε τί λέω. Το φτηνό μη βλαβερό ρεύμα (που δεν φταίνε οι ανεμογεννήτριες που κοστίζει ακόμη ακριβά) είναι ένα ελάχιστο από αυτά που καλούμαστε να κάνουμε μπας και κάτι σωθεί.
Η πραγματικότητα, είναι κάπως έτσι:
Σε μια δεκαετία, το πιθανότερο εσείς να μη χρειαστεί να αλλάξετε τίποτε άλλο. Άντε, το πολύ πολύ να το γυρίσετε σε βιολογικές καλλιέργειες.
Σε μια δεκαετία, το πιθανότερο εμείς να χρειαστεί να κυκλοφορούμε με μάσκες οξυγόνου. Άντε, μην τα παραλέω, ίσως όχι όλοι μας, αλλά τουλάχιστον αυτοί που δεν θα ψοφήσουμε από καρκίνο.
Αυτή είναι η διαφορά.
Δημοσιεύθηκε στο LIFE, POLITICS | 122 σχόλια »
