ΑΜΕΡΙΚΑΝ ΑΙΝΤΟΛ


Μόλις παρακολούθησα ένα επεισόδιο γυρισμένο στην Μινεσότα όπου δέκα χιλιάρικα αμερικανάκια πιστεύουν ακράδαντα ότι μπορείς να πραγματοποιήσεις όλα σου τα όνειρα και μάλιστα χωρίς να συνομωτήσουν σύμπαντα και αηδίες. Απλά θέλει TH συνταγή. Θεώρησαν ότι όλα γίνονται όπως ο χαλβάς: 1 λάδι, 2 σιμιγδάλι, 3 ζάχαρη και 4 νερό. Ανήκουν προφανώς σε κείνο το παράξενο είδος ανθρώπων που μεγάλωσαν με προκάτ συνταγές για τη ζωή, τύπου:
Γκόμενος: 1 σπίτι, 2 φράγκα, 3 ρόδα, 4 γιωτ.
Δουλειά: 1 μπάρμπας, 2 γλείψιμο, 3 μέσον, 4 hot.
Διάσημος: 1 να το θέλεις, 2 να το προσπαθήσεις, 3 να το πιστέψεις, 4… NOT!

Δέκα χιλιάρικα αμερικανάκια για να πετύχουν* μόνο οι 17 !!! Η απάντηση όλων των ταλέντων που είδα, στην ερώτηση «γιατί πιστεύεις ότι είσαι το επόμενο αμέρικαν άιντολ» ήταν καρμπόν: «πιστεύω στον εαυτό μου, ξέρω ότι διαφέρω, είμαι σίγουρα μοναδικός/η, θα δουλέψω γι΄αυτό» και άλλα χαριτωμενούλια, υποπροιόντα του λεγόμενου αμέρικαν ντριμ. Κάποιοι μάλιστα ήταν τόσο πολύ σίγουροι ότι τώρα που θα γίνουν διάσημοι δεν θα έχουν καθόλου ελεύθερο χρόνο για τα εγκόσμια, που παραιτήθηκαν από τις δουλειές τους ΠΡΙΝ διαγωνιστούν και χωρίς να έχουν δει ποτέ προφανώς αντίδραση νορμάλ ανθρώπων στο «ταλέντο» τους.

Το πιο τρομακτικό απ΄όλα όμως ήταν η αντίδρασή τους μετά τη γιούχα (κυρίως κλαίγοντας): «πιστεύω στον εαυτό μου, ξέρω ότι διαφέρω, είμαι σίγουρα μοναδικός/η, θα δουλέψω γι΄αυτό» προσθέτοντας και λίγο απ΄αυτό το κάτι που έχει μόνο ένας αληθινός σταρ «και οι κριτές είναι οι πιο άχρηστοι και ατάλαντοι άνθρωποι που έχω συναντήσει ποτέ σε όλη μου τη ζωήηηηηηηη». Οκ, μαζί με μπινελίκια.

Μιλάμε, ηλεκτροσόκ να κάτσεις να τους κάνεις δεν πρόκειται με τίποτα να παραδεχτούν ότι ίσως ρε παιδάκι μου να μην είναι το επόμενο αμέρικαν άιντολ. Ίιιιιιιιισως να θέλουν λίιιιιιγη δουλίτσα παραπάνω, ίιιιιιισως τέλος πάντων να έχουν ταλέντο κάπου αλλού. Αλλά μη γελιόμαστε. Κανένας λογικός άνθρωπος δε πρόκειται να πει αληθινή άποψη σε τόσο σίγουρους ανθρώπους, παρεκτός κι αν είναι η πόλα αμπντούλ και το κάνει στο αμέρικαν άιντολ για άπειρα φράγκα και μάλιστα λαιβ και ιντερνάτιοναλ. Που και πάλι, δεν το γλιτώνει το σκυλοβρίσιμο.

Σκιάχτηκα. Τα περισσότερα ήταν πιτσιρίκια από δεκάξι μέχρι δεκαενιά. Ήταν στ΄αλήθεια ένα από τα πιο σπούκι πράγματα που έχω δει ποτέ. Ήταν τέτοια η απελπισία που είχαν, που κάποια απ΄αυτά αφού απορρίφθηκαν από το τραγούδι δεν δίσταζαν να ζητούν απεγνωσμένα από τους κριτές να χορέψουν, να κάνουν ζογκλερικά, κάτι τέλος πάντων για να αποδείξουν ότι ναι είναι σταρ. Σε καμία περίπτωση δεν θα ήμουν τόσο σκληρή όσο οι συγκεκριμένοι κριτές αλλά φαντάζομαι μετά τα δύο χιλιάδες ταλέντα, κάπου δεν μπορείς να κρύψεις την αγανάκτησή σου ή το νευρικό γέλιο.

Απ΄την άλλη, ακούγοντας τα βιογραφικά αυτών των παιδιών συνειδητοποίησα ότι σχεδόν όλα ήταν πολύ φτωχά. Ακόμα χειρότερα. Άμα μένεις σε τροχόσπιτο και δουλεύεις σε καφετέρια έχοντας παρατήσει το σχολείο από τα δέκα, είναι πολύ δύσκολο να επιστρέψεις στην άσχημη ζωή σου και να δεχτείς ότι οι ευκαιρίες είναι ελάχιστες ή καμία να πιάσεις την καλή. Και τότε σε περιμένει μια πραγματικότητα ένα εκατομμύριο φορές δυσκολότερη αφού την πασπάλισες μόνος σου με τόνους πίκρα.

Το ξέρω ρε γαμώτο ότι η ελπίδα είναι πολύ μεγάλο πράγμα, αλλά μόνο ελπίδα δεν ήταν αυτό το θρίλερ. Ήταν σαν να παίρνεις την ελπίδα, να την ντύνεις τραβεστί και να τη στέλνεις στη Συγγρού να παίρνει πίπες τσάμπα. Φορ λάιφ. Too sad.

*εεεε… όχι ακριβώς να πετύχουν, μάλλον να προχωρήσουν στο επόμενο γύρο αντιμέτωποι με τα υπόλοιπα εκατομμύρια ταλέντων της Αμερικής.