ΖΗΤΩ Η ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ


… και οι τσίφτηδες που έφτιαξαν τις φανέλες* που θα μου πείτε εμένα ότι δεν ξέρω από ντιζάνια και γραφιστοτέτοια.

*με comic sans φυσικά.-   

ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙΣ ΤΑΛΕΝΤΑ


Προσπάθησα να βγάλω άκρη με τα πολιτικά και μπλέχτηκα παραπάνω. Δεν βρήκα τελικά τίποτε το αντικειμενικό για τα κόμματα, πέρα από το ότι είναι όλοι γτπκ. Όχι τόσο για τους πολιτευάμενους σε προσωπικό επίπεδο, μιλάω για ένα κόμμα στο σύνολο. Προσπάθησα να σκεφτώ γιατί υπάρχει αυτό το μπάχαλο ως προς το τι θεωρεί ο καθένας «θετικό» ή «αρνητικό» για το εκάστοτε κόμμα. Βέβαια όπως ήταν φυσικό, για να χωρέσει κάτι τέτοιο στο κεφάλι μου χρειάστηκε αρκετά downgrades.

Έτσι, τα κόμματα μου μοιάζουν με εν δυνάμει επιχειρήσεις. Όταν κληθούν να κυβερνήσουν, έχουν συγκεκριμένα τμήματα να διορίσουν επικεφαλείς που αυτοί με τη σειρά τους θα διορίσουν υφιστάμενους κ.ο.κ. Από ΄κει αρχίζει και στραβώνει το κλήμα. Αν το αντικείμενο είναι π.χ. συγκοινωνίες και ο επικεφαλής είναι πρώην πάρεδρος της κάτω παναγιάς απόφοιτος δημοτικού και αριστερός ψάλτης, ε δεν θέλει και πολύ να πάει κατά διαόλου. Η πρώτη μου ένσταση λοιπόν, είναι το αντικείμενο των πολιτικών σε σχέση με αυτά που θα καταπιαστούν. Σπάνια βλέπω κυβερνήσεις να απαρτίζονται από καλά καταρτισμένους ανθρώπους ως προς αυτά που θα τους αναθέσουν. Και δεν μιλάω γενικά για βουλευτές, μιλάω για αυτούς που εν τέλει θα στελεχώσουν την εκάστοτε κυβέρνηση. Πόσο μάλλον για τους αποκάτω. Βάζεις ρε κύριε υπουργό τον τάδε αγωνιστή του κόμματος και αυτός διορίζει αβέρτα όλο του το σόι και ψάχνεις μετά να βρεις τι έφταιξε; Αφού είναι πελατάκια σου ρε μπάρμπα όλοι στην τελική, πώς να τα απολύσεις και πώς περιμένεις να κάτσουν να δουλέψουν σωστά σε κάτι που το βλέπουν πρώτη φορά μπροστά τους;

Μετά από αρκετά χρόνια δουλειάς, έχω φάει εξάψαλμους με το κουτάλι. Την παραμικρή μαλακία να κάνεις, έχεις πέντε ανθρώπους πάνω από το κεφάλι σου να σε ξεχέσουν, να σε στείλουν στον προιστάμενο και στην χειρότερη να σε απολύσουν. Άσε που τις περισσότερες φορές μόνο και μόνο από ντροπή τραβάς μια παραίτηση μόνη σου. Θέλω να πω, ποτέ δεν είσαι ο αγάς στο χαρέμι που άμα γίνει στραβή δεν τρέχει μία. Ε, σε ένα κόμμα ή στην κυβέρνηση όλα αυτά είναι σουρεάλ. Είτε από την πλευρά των προισταμένων (επιλογή, αναζήτηση ευθυνών, έστω επαρκές κατσάδιασμα ή απόλυση) είτε από την πλευρά του «εργαζόμενου» (ειδικά στο θέμα της ευθιξίας), είτε από την πλευρά των «μετόχων» (τη δική μας ντε).

Εάν μια επιχείρηση πάει χάλια κλείνει, πουλιέται, πτωχεύει, κάτι γίνεται τέλος πάντων. Στα κόμματα και στις κυβερνήσεις δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα. Κρίνεις τα μικρά, αυτά που σχετίζονται με την τσέπη σου, τα συμφέροντά σου, το «μικροκλίμα» σου και χέστηκες για την γενική πορεία της εταιρείας που ρε γαμώτο άμα βουλιάξει θα βουλιάξεις κι εσύ. Πού να ψάχνεις τώρα τους ισολογισμούς. Άμα ο υπαλληλάκος που συναλλάσεσαι ή σύστησες, έχει συμπαθητική φάτσα ή είναι από το χωριό σου δε το σκέφτεσαι παραπέρα. Πάλι σουρεάλ.

Γενικά δηλαδή, πρόκειται καθαρά για ένα ριάλιτι επιχειρήσεων. Τα κόμματα είναι οι διαγωνιζόμενοι, η κυβέρνηση είναι η επικρατούσα ομάδα και εμείς οι τηλεθεατές (και μέτοχοι - που δηλαδή τα χώνουμε χοντρά σε κάθε περίπτωση). Προβάλλεται καθημερινά σε όλα τα κανάλια κι εμείς καλούμαστε να ψηφίσουμε ποιό άτομο (sic) θα παραμείνει ή θα φύγει από την ομάδα α ή β για να κυβερνήσει αυτός που θα κερδίσει. Τα ξεκατινιάσματα λειτουργούν απλά για να ανεβάζουν την τηλεθέαση ενώ ο νικητής και η ομάδα του θα πάρουν χοντρά λεφτά. Όπως σε κάθε πετυχημένο ριάλιτι, υπάρχουν και κριτές και παρουσιαστές και ζωντανό κοινό για το σόου της Κυριακής, με τη μόνη διαφορά ότι – λες και πρόκειται για θρίλερ του Κίνγκ – είτε το παρακολουθείς είτε όχι, η νικήτρια ομάδα στ΄αλήθεια θα αποφασίσει για την ζωή σου. Ε, και μετά άντε να πεις ότι δεν σου αρέσουν τα σόου.

Για όλα τα παραπάνω, τέλος τα πολιτικά κείμενα. Όσο σουρεάλ κι αν ακούγεται δεν μου αρέσουν τα σόου, δεν πρόκειται να ψηφίσω Πέρι ή Καλομοίρα και δεν θα κάτσω να πολυχαλαστώ όταν δημοκρατία για τα μυαλά μας είναι ένα ριάλιτι σόου και μόνο.

Υ.Γ. Τουλάχιστον ρε μάγκες, ας τηρούσατε τον έναν και μοναδικό γαμάτο κανόνα των ριάλιτι που λέει ότι στάνταρ μετά το πέρας του παιχνιδιού, κανείς δεν θυμάται τους άλλοτε αστέρες-παίχτες, αντί να τους κρατάτε στο προσκήνιο και να παίζουμε κάθε χρόνο μόνο μ΄αυτούς και τα παιδιά τους.

Τόσα ταλέντα έχει η Ελλάδα, τι διάολο;