ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ

Οι ταξιτζήδες που έχουν όρεξη για πάρλα τρώνε ήττα άμα ακούς μουσική από το mp3 player. Την περνάω ζάχαρη όσες φορές πήρα ταξί τώρα τελευταία. Ειδικά από εκείνους που την έχουν δει d.j. και με το που θα πατήσεις το πόδι σου στο ταξί μπιστάνε την ένταση και στα κάνουν τσουρέκια με τις αδιάκριτες ερωτήσεις τους (που φυσικά δεν τις ακούς κιόλας από τα μπουζούκια που βαράνε πίσω απ΄το κεφάλι σου).

Φυσικά κάποιοι επιμένουν να ξεκινήσουν κουβέντα κάνοντάς μου νοήματα να βγάλω τα ακουστικά, για να ρωτήσουν την καθιερωμένη πια πρώτη ερώτηση: στη δουλειά πας, τί δουλειά κάνεις, είσαι παντρεμένη, έχεις παιδιά; (ναι, μία ερώτηση πιάνονται όλα αυτά). Βάζω γρήγορα το ακουστικό λέγοντας ένα ξερό όχι και τη γλιτώνω.

Ε καλά. Υπάρχουν και εξαιρέσεις. Πριν λίγο, ένας μου την είπε γιατί λέει «εγώ σου μίλαγα τόση ώρα κι εσύ δεν άκουγες». Του είπα συγνώμη, αλλά ακούω μουσική. Καλά, μου λέει, κι εμείς έχουμε μουσική. Η δική σου είναι καλύτερη; Και ανοίγει την ένταση στο τέρμα. Η φωνή του τραγουδιστή σχεδόν δεν ακουγόταν από το ντίρλι ντίρλι. Ευτυχώς φτάσαμε στο στενό μου και κατέβηκα.

Ειλικρινά πιστεύω πως το σωματείο των ταξιτζίδων πρέπει να οργανώνει εκδηλώσεις και να τους βάζει να κάνουν τους d.j. ή τους κοινωνικο-πολιτικούς σχολιαστές μπας και ξεδώσουν. Ο καλύτερος, ήταν ένας πριν μια βδομάδα που έπαιζε πασιέντζα εν κινήσει από ένα gps. Χέστηκα πάνω μου από την αγωνία μην τρακάρουμε.