ΑΤΟΠΑ


Το ευκαιριακό και βρώμικο σεξ έχει και τα κακά του. Αρκούν λίγες μέρες μόνο για να ανακαλύψεις ότι έχεις μερικά ακόμη εκατομμύρια στόματα να θρέψεις, να κοιμήσεις και να κανακέψεις στοργικά, σε διάφορα διαμερίσματα των γεννητικών σου οργάνων. Δύο οι λύσεις: Είτε πας ικεα, είτε στον γιατρό. Οι ερευνητές του ικέα όμως, είναι πολύ πίσω. Πειραματίζονται σε μικροπεριβάλλοντα με φτηνές και εύκολες λύσεις όπως συφιλιδοκαναπεδάκια που γίνονται κρεβάτι ανά αποικία αλλά έχουν ένα προβληματάκι με τα είδη μπεμπέ. Δισεκατομμύρια προβληματάκια για την ακρίβεια.

Το μόνο που σου μένει είναι ο γιατρός. Καταπίνεις το φάρμακο, ψοφάνε όλα μεμιάς και μένεις πάλι εσύ και το κουφάρι σου να γλεντάτε παρέα. Καλό ε; Καλωσήρθες στον κόσμο των ιατρικών διλλημάτων άδολε σπιτονοικοκύρη. Βλέπεις, τα φάρμακα δεν εξολοθρεύουν όλους τους ένοικους. Μπορείς ας πούμε, να πάρεις αντιβίωση να τελειώνεις αλλά η αντιβίωση ευνοεί κάτι άλλες αποικίες που λέγονται μύκητες κ.ο.κ. Όλο και κάποιο μικροβιάκι τη σκαπουλάρει ή γεννοβολάει σαν τρελλό με το συγκεκριμένο φάρμακο, όλο και κάποια άλλη ευαίσθητη ισορροπία θα διαταραχθεί στον πλούσιο ζωολογικό κήπο του σώματός σου.

Ο γιατρός θεραπεύει κάθε φορά ό,τι πάει να γίνει επικίνδυνο, δοκιμάζει, συνδυάζει φάρμακα κι εσύ, μετά τις τακτές επισκέψεις στην εκκλησία, τα τάματα, τις μετάνοιες και την αυστηρώς πια μονογαμική ερωτική ζωή, περιμένεις το θαυματουργό χάπι που θα σε απαλλάξει για πάντα από τους ένοικους (ή έστω τους ερευνητές του ικέα να κάνουν κάτι, γιατί ο συνωστισμός… είναι μια λέξη που και εδώ έχει αρχίσει να γίνεται ενοχλητική).

Ο γιατρός προσπαθεί να σε γιατρέψει κι αυτός. Είναι λέει, καθαρά πολιτικό το ζήτημα. Το σώμα σου είναι η χώρα σου, τα μικρόβια είναι τα φλέγοντα πολιτικά ζητήματα και τα φάρμακα είναι τα κόμματα. Αυτός είναι μόνο ένας ψηφοφόρος. Ψηφίζει ο δόλιος κάθε φορά ένα από αυτά τα φάρμακα, όμως όλο και κάτι άλλο θα παραλειφθεί, όλο και κάποιο μικρόβιο θα θεριέψει. Κάνει συνδυασμούς, αλλά τις περισσότερες φορές τα φάρμακα μεταξύ τους αντιδρούν εκρηκτικά. Έτσι, οι φαρμακοβιομηχανίες πλουτίζουν εσσαεί (sic) και το σώμα σου συνέχεια πάσχει. Ο θεός φυσικά, θα είναι πάντα εκεί να σου δίνει ελπίδα αλλά όταν πηδιόσουνα δεξιά αριστερά ήταν καλά ε;

Το καλό φυσικά με τους γιατρούς, είναι πως ξέρουν πάνω – κάτω τα φάρμακά τους. Το ΄χουν σπουδάσει αυτό το πράγμα, δεν πάνε έτσι στα τυφλά να τα ψηφίσουν. Έχοντας λοιπόν το γνώθι των φαρμάκων του, ένας γιατρός έχει και μερικά δραστικότερα όπλα. Γι΄αυτό η ιατρική λέγεται ιατρική και όχι πολιτική, ας πούμε. Μπορεί δηλαδή, να πάρει το νυστέρι και να κόψει ό,τι δε δουλεύει. Ένα πόδι, ένα χέρι, μια μήτρα. Και το πιο σημαντικό; Εσύ μετά το σακάτεμα θα το σκεφτείς διπλά να ξεστρατίσεις πάλι. Άσε που είσαι ζωντανός για να το σκεφτείς αυτό, δηλαδή.

Στην πολιτική, αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν. Αν προσπαθούσαμε να χώσουμε λίγη πολιτική στην ιατρική, κι επειδή τα φάρμακα αποτελούν συντριπτική πλειοψηφία, θα έπρεπε χοντρικά να απαγορευτούν τα νυστέρια, οι χειρούργοι, οι αναισθησιολόγοι και οι σιχαμερές ανοιχτές πράσινες ρόμπες.

Μάλιστα, το πιο πιθανό, να είχαμε πάλι δικομματισμό: Ασπιρίνη vs Ντεπόν (αμφότερα, απόγονοι των γνωστών οικογενειών του Αλγκόν). Μόνιμη αντιπολίτευση αλλά ποτέ κυβέρνηση, το Βιάγκρα και το Στεντόν. Καλτ παρουσία, το Σερνικοβότανο, με λίγους αλλά ένθερμους ψηφοφόρους. Ανερχόμενη πολιτική δύναμη, το Placebo.

Θα πάθαινες καρκίνο και θα περίμενες τις εκλογές μπας και πέσει η Ασπιρίνη για να δεις μια άσπρη μέρα. Μπας έρθει η Αλλαγή και σου περάσουν οι πόνοι με το Ντεπόν, όπως σου υποσχέθηκαν.