ΣΟΥΤΙΕΝ


Ήταν πολύ μπερδεμένα τα πράγματα τότε. Μια κλωτσιά στο καλάμι και πουφ! Οι προσπάθειες εβδομάδων να δείχνεις γυναικωτή, στράφι. Ήταν τόσο πολύ δύσκολο το πέρασμα από το «σαμιαμίδι» στο «σωστή κοπέλα» που αρκούσε μία μόνο κίνηση και ξαφνικά, στα κεφάλια όλων των υποφηφίων γαμπρών, γκρεμιζόταν η… υποψηφιότητά σου για γκομενίτσα.

Μεγάλη μαλακία αυτό. Γιατί αν θέλανε να το πάρουμε λογικά, τί πιο γκομενέ απ΄το να βαράς γαμάουα σουτ, να τρέχεις σαν κατσίκι, να καρουμπαλιάζεις τους άλλους υποψήφιους γαμπρούς και να ξέρεις κι από σφεντόνα. Αλλά τα ΄χουμε ξαναπεί, στερεότυπα και πάλι στερεότυπα. Έτσι λοιπόν, η ηλικία του Γυμνασίου πια, οι ορμόνες, η άτιμη κοινωνία και ένα καλό γκομενάκι απ΄την Τρίτη, πρόσταζαν μεταμόρφωση. Φούστες και δη κοντές όχι μόνο την Κυριακή. Λουστρίνια τριμμένα με πατάτα στη σόλα για να τρως λιγότερες σούπες, καλτσόν αλλά χωρίς να ξύνεσαι…

…και σουτιέν. Νούμερο… μηδέν. Ναι, υπάρχει τέτοιο. Και μάλιστα έβγαινε μόνο σε ροζ. Αφού ήξεραν οι άνθρωποι ότι με άβυζα είχαν να κάνουν, σου λέει μην τα κάνουμε και πολύ χάρντκορ. Ίσα δυό ραντάκια και μια φάσα τούλι. Έλα μου όμως που αν δεν είχες ξαναβάλει τέτοιο, ένοιωθες λες και φόραγες αλεξίπτωτο. Νόμιζες ότι στην παραμικρή κίνηση, θα ξεκουμπωθεί το λουράκι, θα ανοίξει και θα πεταχτείς στον αέρα σαν τον Αστυνόμο Σαίνη (εμπρός λοιπόν καλό μου σουτιέεεεεν).

Περπατούσες προσεκτικά έτσι φασκιωμένη και φυσικά φορούσες λαιμόκοψη να φαίνεται το λουράκι. Άλλωστε ποιός ο λόγος να δεθείς στα καλά καθούμενα αν δεν το παρατηρούσαν οι παραλίγο Άντρες του σχολείου! Το ότι δεν είχες βυζί δεν είχε σημασία φυσικά. Σημασία είχε ότι είχες φτάσει στην σωστή ηλικία να κάτσεις να σκεφτείς να το βάλεις σε θήκη (το όποιο, τέλος πάντων). Γι΄αυτούς μόνο τότε το μυαλό σου είχε ωριμάσει. Το απέξω σου που δεν είχε ωριμάσει δεν μέτραγε. Άλλωστε αργότερα έμαθα ότι αυτά τα πράγματα τελικά, ξεκινούν πάντα απ΄το μυαλό.

Ξαφνικά άρχισα να κάνω λίγη παρέα με τα μικρομέγαλα της τάξης. Τις πιο ξεπεταγμένες. Εκείνες που στα διαλείματα συζητούσαν για τα σουτιέν τους, σήκωναν κρυφά τις μπλούζες (αλλά όχι και πάρα πολύ κρυφά) να δείξουν τα δικά τους που είχαν και δαντέλα ενώ επέμεναν να φοράς σερβιέτα «Ντάλια» γιατί «φαίνεται». Μπλιάχ! Αλλά είπαμε, έπρεπε να κάνουμε μπαμ από μακριά ότι μεγαλώσαμε, ακόμα κι αν τις δύσκολες μέρες περπατούσαμε σαν πάπιες με τις «Ντάλιες» μας.

Η παρέα μαζί τους, μου έμαθε πολλά. Όχι ότι τις συμπαθούσα, αλλά έπρεπε κάπως να μυηθώ κι εγώ στον αστραφτερό κόσμο της Γυναίκας. Άλλες εύκαιρες δεν είχα να μου τα μάθουν, η γιαγιά τα ΄λεγε μασημένα, η μαμά δεν τα ΄λεγε (και σ΄έχωνε κιόλας και τιμωρία), η αδελφή μου ήξερε λιγότερα, η προχώ μαμά μιας φίλης όλο έλεγε «ό,τι κι αν κάνετε να ΄χετε πάντα δεμένο το βρακί» (και το δικό μου ήταν πάντα πολύ στενό να το δέσω – άσε που δεν πολυπίστευα σε χαζοπρολήψεις) ενώ οι κολλητές που είχαν μείνει στις σφεντόνες, επέμεναν να δοκιμάσουμε το σουτιέν μου «γιατί θα ρίχνει σίγουρα πάνω από πέντε μέτρα». Πφφφ παιδιά ακόμη!

Η καινούργια μου παρέα άρχισε κανονικότατα τα μαθήματα. Πώς περπατάς (αυτό το πέτυχα μάλλον γιατί ήμουν το μόνο γυμνασιοκόριτσο με λουμπάγκα), πώς μιλάς στ΄αγόρια (με μια λέξη: σανηλίθια), τί λες άμα σε καλέσουν σε πάρτι (ναι.- αλλά διστακτικά), τί σημαίνει «τα φτιάχνουμε» (σου κάνει δώρα ο γκόμενος κιεσύταπαίρνεις) και το σημαντικότερο, πώς φιλάς Σαν Γυναίκα (με τη γλώσσα να κάνει τραμπάλα), Οκ, λοιπόν, είχα όλα τα απαραίτητα εφόδια. Ο γκόμενος έλειπε. Όοοοχι επέμεναν οι άλλες. Έχει κι άλλο μάθημα: Τί κάνεις άμα σου πιάσει το βυζί;;;

Ααααα όλα κι όλα! Εκεί επαναστάτησα. Δε φτάνει που κοψομεσιάστηκα, που σαβουριαζόμουν κάθε τρεις και λίγο με τα κωλοπάπουτσα της εκκλησίας, που δεν έλεγα πια Ρε-Μπίχλα αλλά Μωρό μου στον κάθε Μπίχλα, που έτρεχα δεξιά αριστερά σε πάρτια και δε με χόρευε κανείς ενώ απαγορευόταν λέει να χορεύω μόνη μου, που θα έπρεπε να κάνω λούνα παρκ τη γλώσσα μου άμα κάποιος μου «τα έφτιαχνε» και μου χάριζε κάνα σαβουροαρκουδάκι, θα καθόμουν αποπάνω να μου πιάσει ΚΑΙ το βυζί;

Αυτό λοιπόν που διαπίστωσα αμέσως μετά, είναι πως τα σουτιέν νούμερο μηδέν σφεντονάνε στα οχτώ μέτρα ακριβώς. Καρατσεκαρισμένο.