WHAT’S GOING ON?


“And so I wake in the morning
And I step outside
And I take a deep breath and I get real high
And I scream at the top of my lungs
What’s going on?”

Καμμιά φορά χρειάζεσαι λίγη αστρόσκονη να πάρεις μπρος, λίγες παραπάνω γνώσεις, κάποιον να σε πάρει απ΄το χεράκι και να σου πει δυό τρία πράγματα μπας και καταλάβεις που πατάς. Ο Πετεφρής με τρία κείμενα (1, 2, 3) κατέγραψε εξωφρενικά απλά, το σαθρό της ελληνικής πραγματικότητας.

Έχοντας αρχίσει να νοιώθω τα πράγματα κατά τις αρχές του ΄80 και μη ξέροντας γρι από ιστορία, για να καλυφθεί το κενό στο κεφάλι, δεν ήθελε μόνο διάβασμα – κι αυτό λειψό. Ήθελε και λίγη ζωή να του βάλεις μέσα. Να μάθω γιατί έφυγε η μισή Ελλάδα μετανάστες, γιατί και πότε γύρισαν, γιατί στην εφηβεία μου η γειτονιά ήταν γεμάτη αστραφτερά αμάξια που ΄τα πλεναν όλοι σαν μανιακοί, γιατί έπρεπε ντε και καλά να μάθουμε όλοι αγγλικά, γιατί όλοι υποστήριζαν κρυφά το κόμμα τους, γιατί γέμιζαν κόσμο συνέχεια οι πλατείες, γιατί οι ντουντούκες πέρναγαν κάτω από το σπίτι ασταμάτητα, γιατί παντού άκουγες τη λέξη αντιπαροχή, γιατί στα ξαφνικά κάποιοι στην γειτονιά έγιναν κροίσοι, γιατί γεμίσαμε πολιτικούς, πολυκατοικίες, πολίτες, γιατί…

Τα πράγματα δείχνουν να αλλάζουν από μέρα σε μέρα και πάλι δεν ξέρω γιατί. Λες και έχεις πάρει μια γέφυρα και την έχεις κόψει κομματάκια ενώ αυτή ακόμα αιωρείται. Η γιαγιά στέκεται στο πρώτο κομμάτι, η μαμά στο δεύτερο κι εγώ στο τρίτο. Ανάμεσά μας, κενό. Που δεν γεμίζει με τίποτα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά το δικό μου κομμάτι γκρεμίζεται ίσα με τις φτέρνες. Έχω στριμωχτεί σε ένα τόσο δα κομματάκι και δεν μπορώ να κουνηθώ. Έτσι είναι η γενιά μου. Στριμωγμένη από παντού.

Μας λένε άχρηστους, βολεψάκηδες, αναίσθητους, του καναπέ και δεν έχουμε να ανταπαντήσουμε. Λες και ξέρουμε στ΄αλήθεια τί σημαίνει πόνος, πείνα, κακουχίες και αγώνες. Μεγαλώσαμε σε έναν πλασματικό παράδεισο όπου τέτοιες λέξεις ήταν ταμπού. Ήταν φόβος και τρόμος για τους δικούς μας. Επειδή τα ΄χαν ζήσει στο πετσί τους, θεώρησαν καλό να τα πάρουν μακριά μας και να τα κρύψουν απ΄τη ζωή μας.

Ο πλασματικός αυτός κόσμος, κατέρρευσε σε λίγες μέρες. Τελειωτικά δηλαδή, γιατί ως τώρα, όλο και κάτι σημαδάκια σε ψίλιαζαν. Ειδικά όταν μεγαλώνεις σε δικό σου κεραμίδι και καλείσαι να δίνεις ίσαμε έναν μισθό για το νοίκι. Ειδικά όταν βλέπεις ότι δεν τα βγάζεις πέρα. Όταν αρχίζεις για πρώτη φορά να νοιώθεις ανασφαλής. Όταν η ζωή σου όλο αργεί να αρχίσει. Μαλακίες φυσικά, γιατί έχεις πάντα την ευχέρεια να βάλεις ένα ντιβιντάκι να ξεχαστείς, να πεταχτείς στην τράπεζα να πάρεις ένα δάνειο, να ζητήσεις να σε τσοντάρουν οι δικοί σου. Αυτά όμως, σε έμαθαν ότι δεν είναι ζωή. Ότι δεν πρέπει να σε φτάνει. Πρέπει να το πάρεις το γαμημένο το κεραμίδι, πρέπει να γίνεις διευθύντρια, πρέπει να έχεις αστραφτερό αμάξι, πρέπει να λαδώσεις για να κάνεις τη δουλειά σου, πρέπει να πεις καλημέρα στον κλεφταρά τον γείτονά σου, πρέπει να κάνεις και μια αρπαχτή. Αυτά είναι ζωή. Κι εσύ την περιμένεις ν΄αρχίσει. Και όλο αργεί.

Για κάποιους από τη γενιά μου, όλα αυτά έγιναν πραγματικότητα. Για όσους όμως ακόμα περιμένουμε, άρχισε ο παράδεισος να ξεφτίζει. Ένα φιλαράκι παράτησε την πόλη του και ήρθε για πάντα στην Αθήνα να βρει δουλειά. Πάνω-κάτω δρομολόγια κάθε Σαββατοκύριακο να δει την πόλη του και ξανά μανά πίσω. Δόξα τω θεώ που έχω δουλειά, λέει. Για άλλους, ληγμένοι λογαριασμοί, ώρες στήσιμο στη στάση, ακριβό το πετρέλαιο, οι ευκαιρίες σπάνιες, μελαγχολία, θυμός και επιτέλους αναθεώρηση. Τί είναι ζωή; Πότε στ΄αλήθεια αρχίζει η πουτάνα;

Θύματα πάντα υπήρχαν. Στους δρόμους, στα νοσοκομεία, στα δασάκια δίπλα σε σύριγγες, μέσα στην οθόνη της τηλεόρασής σου. Απλά τώρα ήταν μαζεμένα. Η στάχτη πάντα υπήρχε. Στον αέρα, στο νερό, στην τροφή. Απλά τώρα είναι ορατή σε όλους. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ξεπλύνεις τα μάτια σου από δαύτη και να δεις το γυμνό τοπίο. Μόνο τότε καταλαβαίνεις τί πρέπει να κάνεις στ΄αλήθεια. Δέκα μύρια νοματαίοι και βρίζουμε το ένα. Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό.

Ψάχνεις τη λύση στους μεσάζοντες και ενώ ξέρεις ακριβώς πώς θέλεις τη ζωή σου και τί πρέπει να γίνει για να αρχίσει, περιμένεις απαθώς Εκείνους. Κι Εκείνοι, τα ΄ρίχνουν στον Εχθρό. Δεν είναι η μόνη λύση οι εκλογές. Είναι όμως μια ωραία δικαιολογία για να συνεχίσεις απαθώς να περιμένεις τους επόμενους ικανούς, ενώ στο μεσοδιάστημα λυσσάς να διατηρήσεις άθικτο τον παράδεισό σου. Κι ας ξέρεις πια ότι είναι χάρτινος. Δε σε νοιάζει μία. Αρκεί να μη τον χάσεις.

Και γίνεται στάχτη μεμιάς…

“And I pray, oh my god do I pray
I pray every single day
For a revolution”

Η ζωή μου άρχισε. Ακόμα κι αν δεν προλάβω να την κάνω όπως ακριβώς την ονειρεύτηκα, οι επόμενες γενιές θα την απολαύσουν. Θα τρίβουν τα μάτια τους και δεν θα το πιστεύουν. Ένας παράδεισος με αληθινά πόδια. Γερά. Από πλατάνια και έλατα και κέδρους. Δεν είναι καθόλου εύκολο να γίνει αλλά αφού τα θέλω γρήγορα και σωστά, θα τα κάνω μόνη μου. Θα πάρω πάνω μου το κομμάτι μου και το πρόγραμμά μου δεν θα είναι τετραετίας. Αστραπή θα εφαρμοστεί. Αμέσως θα αποδόσει. Λίγο υπουργός πολιτισμού, λίγο χωροταξίας, λίγο δημόσιας τάξης, λίγο παιδείας, το κομματάκι μου θα είναι έτοιμο. Θα ενωθεί με όλα εκείνα τα κομματάκια άλλων ανθρώπων που ξεκίνησαν τη ζωή τους μαζί μου.

Θα ΄ναι σαν το πεζοδρόμιο έξω από το σπίτι μου. Που μαζεύεις, συγυρίζεις, καθαρίζεις, στολίζεις και στο τέλος, πλένεις και το πεζοδρόμιο απ΄έξω. Είναι το κομμάτι που αναλογεί στο σπίτι σου. Αν η μέση σου βαστάει, σκουπίζεις και λίγο πιο ΄κει. Ρίχνεις και κάνα λάστιχο να το πλύνεις. Κι άμα είναι Κυριακή όλα τα σπίτια και τα πεζοδρόμια λάμπουν λες και ο δήμος έβαλε μπουγάδα. Εγώ δεν παίρνω πρέφα, δεν πολυκουράζομαι για λίγα ακόμα τετραγωνικά, αλλά ο περαστικός τα καμαρώνει. Έτσι και η ζωή μου. Θα βγει λίγο παραέξω απ΄το σπίτι μου και πριν το πάρω μυρωδιά, οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια της ζωής μου θα καθαρίσουν. Αν ο περαστικός έχει λάσπες στα πόδια, θα του βάλω χέρι και θα τον διώξω απ΄το πεζούλι μου. Αν η γειτόνισα μου κλέψει τη γλάστρα, θα της πάρει ο διάολος τη μάνα.

Ένα τετραγωνικό παραπέρα θέλει. Να ξεχυλώσεις λίγο τα προσωπικά σου όρια. Να νοιώθεις δικά σου λίγα τετραγωνάκια παραπάνω. Να τα πονάς, να τα πλένεις, να τα καθαρίζεις και να τα προσέχεις. Όταν ενώσουμε τα πεζοδρόμιά μας, κανένας δεν θα ΄ναι ανάξιος να ψηφίσεις. Ο Πρωθυπουργός Των Καθαρών Πεζοδρομίων, θα ΄χει άλλα να καταπιαστεί. Μπορεί να βάλει ζωγράφους να τα ζωγραφίσουν, παιδιά να παίζουν, τουρίστες να τα θαυμάζουν…

Θα έχεις πέντε ψηφοδέλτια στα χέρια και το μόνο που θα σε νοιάζει, θα είναι τί χρώμα θα σου βάψουν το πεζοδρόμιο ή αν σου αρέσει το δέντρο που υποσχέθηκαν να σου βάλουν στην αυλή.

Αυτή είναι η δική μου επανάσταση και βάρδα σ΄όποιον έχει λασπωμένο παπούτσι.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΒΟΗΘΕΙΑΣ


“Αγαπητοί φίλοι και συνεργάτες,

Αφού θρηνήσαμε όλοι από τον καναπέ μας την καταστροφή, ας κάνουμε κάτι γι’ αυτό, χωρίς μεγάλα λόγια και τυμπανοκρουσίες.

Εμείς εδώ στην Highsiding AE (περιοδικά 0300, 2Τροχοί, σχολές ασφαλούς οδήγησης μοτοσυκλέτας, εκδηλώσεις) έχουμε χώρο και έχουμε και φορτηγό.

Καλούμε λοιπόν όσους έχουν να προσφέρουν κάτι (από τα παρακάτω και ΜΟΝΟΝ) να το φέρουν στα γραφεία μας, καθημερινά έως τις 6.00 το απόγευμα και για όλη την εβδομάδα.
Γαρδένιας 30, Αχαρναί, είναι η διεύθυνσή μας.

Θα ταξινομηθούν και θα αποσταλούν σε κάποιο χωριό της ΗΛΕΙΑΣ το οποίο ακόμη δεν γνωρίζουμε ποιο θα είναι αλλά “δυστυχώς” είναι πολύ εύκολο να βρεθεί κάποιο από όλα τα πληγέντα. Αν κάποιος έχει κάποια ιδέα περί αυτού, ευπρόσδεκτες οι προτάσεις. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η επικοινωνία με τον Δήμαρχο / Κοινοτάρχη του χωριού.

Μόλις μαζευτεί ποσότητα ικανή για να γεμίσει το φορτηγό μας, θα μεταφερθούν με δική μας ευθύνη. Όπως κι αν έχει την ερχόμενη Τετάρτη ή Πέμπτη θα γίνει η πρώτη αποστολή με δική μας ευθύνη. Θα γίνει άλλη μία αποστολή στις αρχές της επόμενης εβδομάδας.
Συγκέντρωση χρημάτων ΔΕΝ θα γίνει από εμάς.

Υλικά:
-Ρούχα, αντρικά/γυναικεία και παιδικά
-Κουβέρτες
-Παπούτσια
-Αδιάβροχα

Τρόφιμα:
-Μακαρόνια
-Ρύζι
-Γάλα κονσέρβα (όχι φρέσκο).

Επίσης χρειάζονται (αυτά κατόπιν συνεννόησης με την κα Ιωάννα Αρβανιτάκη, 210-2402300 εσωτ 138):
-Παλέτες
-Χαρτοκιβώτια
-Ταινίες

Εννοείται ότι σημαντικό είναι να προωθήσετε το μήνυμα σε όσους πιστεύετε ότι μπορούν να συνεισφέρουν”.

(το έλαβα με mail – όποιος μπορεί ας βοηθήσει)


UPDATE: Μάθετε και κάντε περισσότερα εδώ.



UPDATE 2: Συγκεκριμένες ανάγκες και εδώ.


UPDATE 3 : «Ζητούνται άμεσα άτομα προκειμένου να βοηθήσουν εθελοντικά τους πυροσβέστες και τους κατοίκους, στη Νότια Εύβοια. Τηλέφωνο επικοινωνίας 6978633615»

UPDATE 4: Συγκέντρωση χρημάτων στο λογαριασμό του υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών (αριθμός: 2341103053 σε οποιαδήποτε τράπεζα της ελληνικής επικράτειας).

UPDATE 5: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΙΓΡΑΨΕΙΣ,
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ.
ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΩΣ ΕΛΛΗΝΕΣ
Η εθελοντική οργάνωση ‘‘έλληνες ενεργοι πολίτες ’’ το Σάββατο 1-9-2007, στην πλατεία του Αγίου Αντωνίου, στο Περιστέρι Αττικής, στο τέρμα του σταθμού μετρό, από τις 10 το πρωί εως τις 9 το βράδυ, συγκεντρώνουμε ανθρωπιστική βοήθεια για τους πυρόπληκτους των πρόσφατων πυρκαγιών, βοήθεια η οποία την επόμενη ημέρα θα μοιραστεί στους πληγέντες ήρωες των Πελλοπονησιακών καταστροφών.
Συγκεντρώνουμε νερά, γάλατα, χυμούς, στερεά τροφή, κονσέρβες, ρούχα, παπούτσια, παιδικές κρέμες, παιδικά παιχνίδια, βιβλία και γραφική ύλη, και ότι άλλο μπορεί να προσφέρει αλλά και να σκεφτεί ο καθένας μας, ότι θα απαλύνει τον πόνο αυτών των ηρώων της ελληνικής επαρχίας.
Πιστεύουμε ότι οι συμπολίτες μας θα ανταποκριθούν σε αυτή την προσπάθεια, δείχνοντας τη μεγαλοσύνη και την αληλλεγγύη τους, όπως και στο παρελθόν σε παρόμοιες περιπτώσεις. Σας ευχαριστούμε πολύ.
Πληροφορίες : Διομήδης Στάθης
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 210-5722034, 6972-259600
e-mail: stathisd@otenet.gr

ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ:


ΤΩΡΑ

ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ που ετοιμάζουμε και να πάμε όλοι μαζί όπου μπορούμε να βοηθήσουμε. Δηλώστε συμμετοχή
χρησιμοποιώντας το link κάτω (Στείλε μήνυμα στο συντάκτη του άρθρου) με τα στοιχεία σας, την ηλικία σας και το όχημα που θα μπορούσατε να χρησιμοποιήσετε, προκειμένου να προσπαθήσουμε να οργανώσουμε μια ομάδα βοήθειας. Στο email σας ενημερώστε μας σε περίπτωση που έχετε βενζινοκίνητα αλυσοπρίονα.
UPDATE: άκυρο/ δείτε τα σχόλια.

ΜΕΤΑ

“ΟΛΟΙ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ.

Τετάρτη 29 Αυγούστου, στις 7 το απόγευμα. Στην πλατεία Συντάγματος και σε κάθε κεντρική πλατεία κάθε πόλης σε ολόκληρη τη χώρα. Φορώντας μαύρα.

Αποδοκιμάζουμε το αίσχος χωρίς πολύχρωμες σημαίες. Πενθούμε για την απώλεια των συνανθρώπων μας χωρίς να συνδέουμε την πρωτοφανή καταστροφή με προεκλογικές σκοπιμότητες. Δίνουμε το παρόν και στεκόμαστε απειλητικά απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί την τραγωδία για οποιοδήποτε όφελος.

ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ.” (κλικ)

ΜΕΙΟΝ…

ΤΡΙΑΝΤΑ ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ (ΩΣ ΤΩΡΑ) ΚΥΡΙΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ…

…και όσο πάνε μειώνονται…

Πεθαίνουν. Καίγονται ζωντανοί.

Ο πρωθυπουργός προσπαθεί εδώ και ώρα να βρει τρόπο να προσγειωθεί στην Ζαχάρω. Οι συνθήκες λέει, δεν το επιτρέπουν.

Το φιλότιμό του το επιτρέπει δηλαδή;

Μόνο να τολμήσει ΕΝΑΣ σας, πριν ή μετά τις εκλογές να ξεστομίσει ότι σκοπεύει να ξοδέψει πάλι δις σε εξοπλισμούς. ΕΝΑΣ.-

IN THE END…


Οφείλουμε λέει, να διαβάσουμε όλα τα πολιτικά προγράμματα και να επιλέξουμε βάσει επιχειρημάτων, οραμάτων και λογικής.

[Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πολύ πολύ όμορφη βασιλοπούλα. Ουρά έκαναν οι πρίγκηπες να την παντρευτούν. Ο βασιλιάς όμως, καθότι προνοητικός αποφάσισε να επιθεωρήσει τις προίκες ώστε να διαλέξει τον πιο πλούσιο. Συνήθως στα παραμύθια παίζουν παραμυθένιοι έρωτες που δε κοιτάνε χρήματα, που περνάνε μύρια όσα αλλά στο τέλος θριαμβεύουν και ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Σ΄αυτό το παραμύθι όμως, η πριγκήπισσα δεν είχε γκομενάκι. Ούτε και πρόβλημα να της βρει ο daddy τον γαμπρό. Μια κανονική πριγκήπισσα δηλαδή. Διάβαζε, διάβαζε που λέτε ο γερο-βασιλιάς τους ατέλειωτους πάπυρους με τις προίκες και μετά από ψιλοεξωπαραμυθένιους λογιστικούς υπολογισμούς κατέληξε στον πιο πλούσιο. Του έδωσε την κόρη του και… δεν έζησαν αυτοί καλά. Βλέπετε, ο βασιλόπουλος είχε «φουσκώσει» την προίκα με ωραία λόγια και ψέμματα. Πουχου αντί να γράψει ένα βρωμομαντρί με δύο ψωροπρόβατα, έγραψε «βασιλική φάρμα με πρόβατα που παράγουν κασμίρι και μυρίζουν λεβάντα»]

Έτσι λοιπόν, ένα φυλλάδιο γεμάτο πολιτικές θέσεις, προγράμματα και σχεδιασμούς, λυπάμαι που σας το λέω έτσι χοντρά, μπορεί να περιέχει ψέμματα ή τέλος πάντων, πράγματα που δεν υπάρχει καμία περίπτωση να γίνουν. Είτε γιατί δεν είναι ρεαλιστικά είτε γιατί δεν υπήρχε ποτέ πρόθεση να γίνουν. Σοκαριστικό ε;

[Όταν λοιπόν ο γερο βασιλιάς πήγε μετά το γάμο στον γαμπρό και του ζήτησε το λόγο για τις ανακρίβειες που έγραφε στην προίκα, εκείνος είχε ένα σωρό επιχειρήματα: «μα πατέρα, ποιες ανακρίβειες; Εγώ φταίω που τα διακόσια πρόβατα αρρώστησαν και έμειναν μόνο δύο; Εγώ φταίω που η αρρώστια κατάστρεψε το μαλλί τους και τέλος πάντων, εμένα δεν μου μυρίζουν καθόλου προβατίλα. Εμένα μου μυρίζουν λεβάντα!» Ο βασιλιάς τουμπαρίστηκε ξανά και είπε να δώσει άλλη μια ευκαιρία στον τόσο άτυχο γαμπρό του. Άλλωστε η βασιλοπούλα θα ζούσε ευτυχισμένη με τα λεφτά του πατέρα της»]

Κι όταν αφού ψηφιστεί το εκάστοτε κόμμα, ζητήσεις εξηγήσεις, τότε αρχίζει ο φαύλος κύκλος των επιχειρημάτων: «ναι ξέρετε, το χρονικό διάστημα είναι πολύ μικρό για να τα πετύχουμε όλα αυτά. Ξαναψηφίστε μας και τα έχουμε στο τσεπάκι. Ή ναι ξέρετε, είχαμε όλη την καλή πρόθεση να τα κάνουμε αλλά οι προηγούμενοι τα ΄χαν σκατώσει πολύ περισσότερο απ΄ότι νομίζαμε και τώρα παλεύουμε με το Χάος για να τα καταφέρουμε. Αναμείνατε. Ψοφάμε στην κούραση. Αγγαρεία κάνουμε. Κουλουπου.

[Ο πρίγκηπας ζούσε στο παλάτι με την πριγκήπισσα τρισευτυχισμένος. Έτρωγε, έπινε, πήδαγε (oops, μάλλον αυτό δεν το κάνουν στα παραμύθια) και γενικά δεν είχε να ασχοληθεί με όλα αυτά που περνάνε συνήθως οι πρίγκηπες για την καρδιά της αγαπημένης τους (δράκοι, μονομαχίες, γρίφοι και ατέλειωτες πίστες χωρίς ammo και save). Κάποτε όμως, τα λεφτά λιγόστεψαν και έπρεπε να βρει γρήγορα λύσεις. Ο γερο βασιλιάς τον έπιασε και τον ρώτησε τι να κάνουν. Εκείνος, βούτηξε την βασιλική κορώνα, την φόρεσε και είπε στον βασιλιά: «πατέρα, μην ανησυχείς αναλαμβάνω εγώ. Θα βάλω το αρσενικό μου πρόβατο να πηδήξει το θηλυκό, θα κάνουν πολλά προβατάκια, θα τους δώσω και φάρμακο για την αρρώστια και θα τα πλύνω να μη βρωμάνε. Σε μια τετραετία θα έχω πάλι τα πλούτη μου και η κόρη σου θα ζήσει ευτυχισμένη]

Εν΄όψει εκλογών πιάνουν δράση τα μεγάλα μέσα. Δικηγόροι, οικονομολόγοι, επικοινωνιολόγοι βρίσκουν τον καλύτερο τρόπο να ειπωθούν τα πράγματα ώστε να πειστούν οι ψηφοφόροι. Ο γίγαντας όμως έχει πήλινα πόδια. Όλα βασίζονται σε υποσχέσεις. Όλα αφορούν την ωραιοποίηση μιας εντελώς άσχημης πραγματικότητας. Αν κάτσεις και ασχοληθείς σοβαρά με τα λεγόμενα πολιτικά προγράμματα, θα σκεφτείς δύο πράγματα: α. αφού πάμε για φούντο, με δουλεύουν; β. ψεύτικες υποσχέσεις. Γιατί κανείς δεν μπορεί να σε πείσει ότι πήρες αύξηση άμα δεν πήρες ή άμα τη δίνεις πίσω διπλή σε φόρους και κανείς δεν μπορεί να σου εγγυθεί ότι θα πραγματοποιήσει υποσχέσεις.

[Ο βασιλιάς τα πήρε κρανίο. Ποιος του εγγυώταν ότι τα τρία πρόβατα θα πηδιούνται νυχθημερών για να κάνουν ικανοποιητικά πολλά προβατάκια; Ότι το φάρμακο θα τα γιατρέψει στ΄αλήθεια αυτή τη φορά; Ότι άμα είσαι πρόβατο, μπορείς να διώξεις την προβατίλα με πλύσιμο; Ακόμα κι ότι ο γαμπρός του ήταν πλούσιος κάποτε, in the first place? Έτσι, άρχισε να συναντά κι άλλους υποψήφιους γαμπρούς – σ΄αυτό το παραμύθι παίζουν και διαζύγια και διατροφές, άσε που δεν πειράζει να μην είναι παρθένα η πριγκήπισσα (αφού δεν τις πηδάνε στα παραμύθια είπαμε). Άρχισε πάλι να διαβάζει πάπυρους με προίκες ο βασιλιάς. Τώρα ήταν πιο δύσπιστος. Ακόμη κι αν επιθεωρούσε επιτόπου τις προίκες, κανείς δεν μπορούσε να του εγγυηθεί πως ήταν στ΄αλήθεια δικά του όλα αυτά τα πλούτη. Έτσι, πήρε δραστικά μέτρα]

Η καλύτερη λύση θα ήταν ένα συμβόλαιο με τζίφρες και πολλές σφραγίδες (απ΄αυτές που ξεχειλάνε από τα χιλιάδες πιστοποιητικά που μας ζητάνε να τρέχουμε δεξιά αριστερά γαμώ τη γραφειοκρατεία τους γαμώ και που σημαίνουν ότι την έχεις πουλέψει για τα καλά άμα δεν τις έχεις αλλά άμα τις έχεις είσαι σίγουρος ότι το χαρτί σου είναι καραέγκυρο – ουφ κωλοδιάρροια) από το κάθε κόμμα. Κύριε, αφού λέτε ότι θα κάνετε αυτά κι αυτά κι αυτά, υπογράψτε τα. Άμα την επομένη των εκλογών δεν τα ψηφίσετε και δεν τα κάνετε πράξη, προκυρήσονται ξανά εκλογές και το κόμμα σας (και όσοι πολιτικοί σας απαρτίζουν) εξαφανίζεστε δια παντός από την πολιτική σκηνή. Να πάτε στην μπανανία να κάνετε καριέρα. Τελεία και παύλα.

[Έστειλε λοιπόν αυτόν τον τύπο με την ντουντούκα (πώς τον λένε, που τρέχει στα παραμύθια και μαζεύει τον κόσμο στις πλατείες) και του είπε να διαλαλήσει το εξής: «Αγαπητοί μας υπήκοοι, ο πολυχρονεμένος μας βασιλιάς βγάζει πάλι την πριγκήπισσα στο σφυρί. Ο πιο πλούσιος θα την παντρευτεί. Προσοχή όμως, όποιος γράψει έστω κι ένα τόσο δα ψεμματάκι για το ύψος της προίκας του, ακόμα κι αν παντρευτεί την πριγκήπισσα (ακόμα κι αν την έχει πηδήξει – χαλάλι) κατόπιν διαταγής του πολυχρονεμένου, θα αποκεφαλίζεται». Οκ, είχε κάποια κενάκια η απόφαση του βασιλιά αλλά προκειμένου να ζήσουν αυτοί καλά που είναι και ο σκοπός ενός παραμυθιού που σέβεται τις μαλακίες που λένε τα παραμύθια, ε ας την πηδάγανε και καμιά δεκαριά τη πριγκήπισα. In the end there will be only one ]

In the end there will be only one.

The End  

ΜΠΛΟΓΚΟ-ΚΑΛΠΗ


Ρε σεις, τί θα ψηφίσετε και γιατί; Ανώνυμα πάντα, αλλά δώστε μια εικόνα. Έτσι, για να δω τί παίζει και με τους bloggers που είμαστε λέει, πιο ψαγμένοι.

[Μόνο αν θέλει κάποιος ας βγάλει τα ποσοστά στο τέλος – άσχετη γαρ - και θα ακολουθήσουν συμπεράσματα. Αν θέλετε, γράφτε και ηλικία και περιοχή (π.χ. είμαι 95, μένω κάτωπαναγιά και ψηφίζω νουδού γιατί έτσι κι έτσι κι έτσι)]

Πιστεύω ότι ένα τέτοιο πράγμα έχει περισσότερη χρησιμότητα από εκατοντάδες συζητήσεις ή τέλος πάντων προσφέρεται για συζητήσεις.

Ναι, ξέρω. Κατίνααααααα!  

ΚΙ ΑΝ;

Η απόφαση της πλειοψηφίας παίρνεται καθαρά από τα highlights των εφημερίδων και των καναλιών. Από τις δηλώσεις, τις σπόντες, τις απαντήσεις στις σπόντες, ποιός φαίνεται καλύτερος, ποιός μπορεί να σταθεί στα παράθυρα. Τέτοια πράγματα. Άσχετα. Άτοπα. Επιπόλαια.

Μέχρι πρόσφατα, θεωρούσα ότι όσα περισσότερα μικρά κόμματα στη Βουλή, τόσο καλύτερα. Τώρα τους ψιλοφοβάμαι. Οι μικροί πολιτικοί που δεν έχουν πείρα στα κανάλια, τις δηλώσεις και τα παράθυρα, δεν μπορούν να φέρουν αρκετά εντυπωσιακές αντιρρήσεις στους Μεγάλους. Σκόνη θα τους κάνουν στην πρώτη ευκαιρία.

Άσε που δεν έχουν και φαντασία. Αν ας πούμε, ο Κωστάκης κι ο Γιωργάκης φωνάξουν «κλέφτη» ο ένας τον άλλον μέσα στη Βουλή, ο μικρούλης πολιτικός είναι ικανός να πάει να φωνάξει την αστυνομία. Ρόμπα θα σε κάνουν!

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ


Ψηφοφόροι:


Στο μυαλό ενός νεοδημοκράτη: Όχι, τους μαλάκες τους πασόκους, δεν θα τους περάσει. Μπορεί να τα σκάτωσαν οι δικοί μας αλλά άσπρη μέρα αυτά τα λαμόγια, δε θα ξαναδούν. Άλλωστε ο Κωστάκης χρειάζεται άλλη μια τετραετία για να ολοκληρώσει τέτοιο δύσκολο έργο. Αν δεν τα καταφέρουμε και τώρα, να μου κοπεί το χέρι αν ξαναψηφίσω νουδού.

Στο μυαλό ενός πασόκου: θα τους γαμήσουμε τους νεοδημοκράτες. Μπορεί να κάναμε κι εμείς πολλές λαμογιές αλλά πρέπει να δοκιμάσουμε και τον Γιωργάκη, θα είναι σίγουρα καλύτερος απ΄αυτούς. Αν δεν τα καταφέρουμε και τώρα, να μου κοπεί το χέρι αν ξαναψηφίσω πασόκ.

Στο μυαλό ενός κουκουέ-συνασπισμού-λαος-αποδέλοιπων: Σιγά μη βγούμε φυσικά, αλλά την ψήφο μου εγώ στον δικοματισμό δεν την δίνω. Εγώ είμαι πιο ψαγμένος από τα πρόβατα. Άλλωστε όποιος και να βγει τα ίδια σκατά θα κάνει, ας έχουν τουλάχιστον κι έναν αντίλογο. Αν δεν υπάρξει σοβαρός αντίλογος και τώρα, να μου κοπεί το χέρι αν ξαναψηφίσω μικρό κόμμα.

Πολιτικοί:

Στο μυαλό ενός πολιτικού μεγάλου κόμματος: Θα τους γαμήσουμε.-

Στο μυαλό ενός πολιτικού μικρού κόματος: Θα μας γαμήσουνε αλλά να βγάλουμε και κάνα φράγκο.-

Στο μυαλό ενός νορμάλ πολιτικού: γάμησετα.-

Φοιτητές

Στο μυαλό ενός κομματικοποιημένου φοιτητή: Εγώ θα αλλάξω τον κόσμο… εντάξει όλο και κάτι θα κερδίσω στην πορεία. Άλλωστε τί νόημα έχει να αλλάξεις τον κόσμο τσάμπα!

Στο μυαλό ενός μη κομματικοποιημένου φοιτητή: Ρε δε πάνε να γαμηθούν όλοι τους…

Μέσες άκρες, αυτές είναι οι απόψεις όλων όσων έχω παρατηρήσει τα τελευταία χρόνια. Με μικρές αποκλίσεις, όλοι δίνουν μια ακόμη ευκαιρία στο κόμμα που υποστηρίζουν, όλοι κόβουν σύριζα το χέρι τους μόλις γίνει καμιά στραβή αλλά σε όλους παραδόξως, ξαναφυτρώνει.
Αν δεν ξαναφύτρωνε, η Ελλάδα θα ήταν έτη φωτός μπροστά. Άσε που ζουν και πολλά χρόνια.

[Μέχρι τις εκλογές, υπομονή. Όλο πολιτικές μαλακίες θα γράφω μπας και ξορκίσω τις τύψεις που θα με πιάσουν σίγουρα μετά, Ο,ΤΙ κι αν ψηφίσω. Είναι στάνταρ αυτό]

ΑΤΟΠΑ


Το ευκαιριακό και βρώμικο σεξ έχει και τα κακά του. Αρκούν λίγες μέρες μόνο για να ανακαλύψεις ότι έχεις μερικά ακόμη εκατομμύρια στόματα να θρέψεις, να κοιμήσεις και να κανακέψεις στοργικά, σε διάφορα διαμερίσματα των γεννητικών σου οργάνων. Δύο οι λύσεις: Είτε πας ικεα, είτε στον γιατρό. Οι ερευνητές του ικέα όμως, είναι πολύ πίσω. Πειραματίζονται σε μικροπεριβάλλοντα με φτηνές και εύκολες λύσεις όπως συφιλιδοκαναπεδάκια που γίνονται κρεβάτι ανά αποικία αλλά έχουν ένα προβληματάκι με τα είδη μπεμπέ. Δισεκατομμύρια προβληματάκια για την ακρίβεια.

Το μόνο που σου μένει είναι ο γιατρός. Καταπίνεις το φάρμακο, ψοφάνε όλα μεμιάς και μένεις πάλι εσύ και το κουφάρι σου να γλεντάτε παρέα. Καλό ε; Καλωσήρθες στον κόσμο των ιατρικών διλλημάτων άδολε σπιτονοικοκύρη. Βλέπεις, τα φάρμακα δεν εξολοθρεύουν όλους τους ένοικους. Μπορείς ας πούμε, να πάρεις αντιβίωση να τελειώνεις αλλά η αντιβίωση ευνοεί κάτι άλλες αποικίες που λέγονται μύκητες κ.ο.κ. Όλο και κάποιο μικροβιάκι τη σκαπουλάρει ή γεννοβολάει σαν τρελλό με το συγκεκριμένο φάρμακο, όλο και κάποια άλλη ευαίσθητη ισορροπία θα διαταραχθεί στον πλούσιο ζωολογικό κήπο του σώματός σου.

Ο γιατρός θεραπεύει κάθε φορά ό,τι πάει να γίνει επικίνδυνο, δοκιμάζει, συνδυάζει φάρμακα κι εσύ, μετά τις τακτές επισκέψεις στην εκκλησία, τα τάματα, τις μετάνοιες και την αυστηρώς πια μονογαμική ερωτική ζωή, περιμένεις το θαυματουργό χάπι που θα σε απαλλάξει για πάντα από τους ένοικους (ή έστω τους ερευνητές του ικέα να κάνουν κάτι, γιατί ο συνωστισμός… είναι μια λέξη που και εδώ έχει αρχίσει να γίνεται ενοχλητική).

Ο γιατρός προσπαθεί να σε γιατρέψει κι αυτός. Είναι λέει, καθαρά πολιτικό το ζήτημα. Το σώμα σου είναι η χώρα σου, τα μικρόβια είναι τα φλέγοντα πολιτικά ζητήματα και τα φάρμακα είναι τα κόμματα. Αυτός είναι μόνο ένας ψηφοφόρος. Ψηφίζει ο δόλιος κάθε φορά ένα από αυτά τα φάρμακα, όμως όλο και κάτι άλλο θα παραλειφθεί, όλο και κάποιο μικρόβιο θα θεριέψει. Κάνει συνδυασμούς, αλλά τις περισσότερες φορές τα φάρμακα μεταξύ τους αντιδρούν εκρηκτικά. Έτσι, οι φαρμακοβιομηχανίες πλουτίζουν εσσαεί (sic) και το σώμα σου συνέχεια πάσχει. Ο θεός φυσικά, θα είναι πάντα εκεί να σου δίνει ελπίδα αλλά όταν πηδιόσουνα δεξιά αριστερά ήταν καλά ε;

Το καλό φυσικά με τους γιατρούς, είναι πως ξέρουν πάνω – κάτω τα φάρμακά τους. Το ΄χουν σπουδάσει αυτό το πράγμα, δεν πάνε έτσι στα τυφλά να τα ψηφίσουν. Έχοντας λοιπόν το γνώθι των φαρμάκων του, ένας γιατρός έχει και μερικά δραστικότερα όπλα. Γι΄αυτό η ιατρική λέγεται ιατρική και όχι πολιτική, ας πούμε. Μπορεί δηλαδή, να πάρει το νυστέρι και να κόψει ό,τι δε δουλεύει. Ένα πόδι, ένα χέρι, μια μήτρα. Και το πιο σημαντικό; Εσύ μετά το σακάτεμα θα το σκεφτείς διπλά να ξεστρατίσεις πάλι. Άσε που είσαι ζωντανός για να το σκεφτείς αυτό, δηλαδή.

Στην πολιτική, αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν. Αν προσπαθούσαμε να χώσουμε λίγη πολιτική στην ιατρική, κι επειδή τα φάρμακα αποτελούν συντριπτική πλειοψηφία, θα έπρεπε χοντρικά να απαγορευτούν τα νυστέρια, οι χειρούργοι, οι αναισθησιολόγοι και οι σιχαμερές ανοιχτές πράσινες ρόμπες.

Μάλιστα, το πιο πιθανό, να είχαμε πάλι δικομματισμό: Ασπιρίνη vs Ντεπόν (αμφότερα, απόγονοι των γνωστών οικογενειών του Αλγκόν). Μόνιμη αντιπολίτευση αλλά ποτέ κυβέρνηση, το Βιάγκρα και το Στεντόν. Καλτ παρουσία, το Σερνικοβότανο, με λίγους αλλά ένθερμους ψηφοφόρους. Ανερχόμενη πολιτική δύναμη, το Placebo.

Θα πάθαινες καρκίνο και θα περίμενες τις εκλογές μπας και πέσει η Ασπιρίνη για να δεις μια άσπρη μέρα. Μπας έρθει η Αλλαγή και σου περάσουν οι πόνοι με το Ντεπόν, όπως σου υποσχέθηκαν.

HAPPY SHINY PEOPLE… NOT


Η “danai” λοιπόν, είναι 20 χρόνια δασκάλα και έχει κάποια πράγματα να πει:


“Διάβασα τα posts σου και μου άρεσαν … Έχειs χειμαρρώδη λογο και απίστευτο humor…
Όμως θα μου επιτρέψεις να σου πω ότι αν ακούσεις προσεκτικά αυτούς τους στίχους και ήσουν δασκάλα στην Στ΄Δημοτικού για 20 χρόνια και γνώριζες τα πράγματα από μέσα και βίωνες κάθε μέρα την έλλειψη πολιτισμού των Αλβανών, ίσως είχες διαφορετική ματιά σ΄αυτό το θέμα.

Όλοι ξέρουμε ότι το περιβάλλον που ζούμε μας καθορίζει τη ζωή. Πώς θα ένιωθες αν το δικό σου παιδί συναναστρεφόταν καθημερινα με άτομα που θεωρούν βρισιά να τους αποκαλέσεις με την έθνικότητά τους;

Ή με άτομα που δεν γνωρίζουν από βασικούς κανόνες υγιεινής και βρωμάνε;Γι αυτό οι στίχοι λένε τους δώσαμε φαΐ και ελληνική παιδεία.Γιατί αυτοί έμαθαν να πλένονται εδώ. Εμείς τι μάθαμε απ΄αυτούς;

Μόνο να αναμασάμε κάτι ρατσισμούς και ξενοφοβίες. Ή νομίζεις ότι είναι ανάξιο παρατήρησης ότι κανένας Έλληνας μετανάστης δε θεώρησε βρισιά να τον αποκαλέσουν Έλληνα;Τα Αλβανάκια έρχονται κλαίγοντας για να μας πουν ότι «με είπαν Αλβανό».Η απάντηση είναι«δεν είσαι;»Γιατί λες να ντρέπονται γι αυτό που είναι;”

Eπειδή λοιπόν κατά τη θείτσα, εγώ είμαι ένα “άδειο βαρέλι” (προφανώς επειδή τη χαρακτήρισα επικίνδυνη και άσχετη), συζητήστε εσείς μαζί της γιατί φαντάζομαι ότι έχετε πολλά να της πείτε.

Εχμ… κόσμια έ;;; Έχουμε κι έναν ελληνικό πολιτισμό να προβάλλουμε…

ΣΟΥΤΙΕΝ


Ήταν πολύ μπερδεμένα τα πράγματα τότε. Μια κλωτσιά στο καλάμι και πουφ! Οι προσπάθειες εβδομάδων να δείχνεις γυναικωτή, στράφι. Ήταν τόσο πολύ δύσκολο το πέρασμα από το «σαμιαμίδι» στο «σωστή κοπέλα» που αρκούσε μία μόνο κίνηση και ξαφνικά, στα κεφάλια όλων των υποφηφίων γαμπρών, γκρεμιζόταν η… υποψηφιότητά σου για γκομενίτσα.