AD(EVIL)S


Υπέπεσα θύμα ενός ακόμη ηλίθιου ταμπού που λέει χονδρικά ότι: α. δεν διαφημίζουμε τη δουλειά μας, β. δεν διαφημίζουμε γενικά, γ. δεν διαφημίζουμε επί πληρωμή και δ. όποιος τα κάνει όλα αυτά είναι πουλημένος, λαμόγιο, μίσθαρνο όργανο των πολυεθνικών και της παγκοσμιοποίησης και γενικά έχει σκοτεινούς σκοπούς.

Με λίγα λόγια, όσοι αναφέρονται σε προιόντα και μάλιστα πολυεθνικών, (πόσο μάλλον αν έχουν κέρδος απ΄αυτά) είναι για φτύσιμο και καρακατασίγουρα δεν έχουν καμία θέση ανάμεσα στους (αθώους, άσπιλους και αμόλυντους) bloggers. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό, στους άνωθι ανήκουν: τα θεματικά blog με αντικείμενο τη δουλειά τους (gadgets, τεχνολογία, βιβλία, διαφήμιση, design κ.τλ.), τα ενημερωτικά blog με ειδήσεις και link (σε εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, προσφορές εντύπων, κ.τ.λ.), τα blogs με πληρωμένες διαφημίσεις, οποιοδήποτε post αφορά προιόντα (αν και άμα αφορά βιβλία, το Κέρδος καταπλακώνεται απ΄την Κουλτούρα και τον Πολιτισμό, οπότε γλιτώνεις το βρισίδι) και γενικά οποιοσδήποτε αναφέρεται σε οτιδήποτε δεν είναι τσάμπα. Εντάξει, προφανώς μιλάμε για το 80% των blogs και posts.

Το μίσος προς τη διαφήμιση γενικότερα έχει όμως μερικά κενά. Αφήστε που είναι αγαπημένο θέμα του Ψαριανού (ανάμεσα στα διαλείματα για… διαφημίσεις) μετά τους παπάδες, τους ταξιτζήδες και τους γαύρους. Εντάξει, έχει άπειρη πλάκα ο τρόπος που τα λέει αλλά τα επιχειρήματά του μηδενικά ή κλισέ, με βασικότερο τα λεφτά που βγάζουν. Έχει πολλά κακά η διαφήμιση και δεν είναι τα φράγκα το πρόβλημά μου.

Η μεγαλύτερή μου ένσταση στη διαφήμιση, είναι η βίαιη επιβολή προτύπων και η υπερβολή. Ντε και καλά να είμαστε όλοι ξερακιανοί, τουλάχιστον ένα πεντόκιλο κάτω από το κανονικό, πετυχημένοι, πλούσιοι και χαρούμενοι, ενώ για να σου πλασάρουν ένα γαμωταμπόν, πρέπει να φας στη μάπα λεπτομέρειες στο μπακγκράουντ, από τί βρακί θα φοράς μέχρι τί χρώμα θα είναι ο καναπές σου. Οι περισσότερες είναι άτοπες, πώς να το κάνουμε; Έτσι λοιπόν, βλέποντας όλη αυτή τη χλίδα και το ψέμα για προιόντα που δεν αξίζουν ή που σε θέλουν να αγωνίζεσαι (συνειδητά ή ασυνείδητα) να ταυτιστείς με το προφίλ που πουλάνε, ήρθε το μίσος προς τις διαφημιστικές.

Το θέμα είναι, ότι το πλασάρισμα των προιόντων μπορεί να αλλάξει γρήγορα και ευκολότατα αλλά μας έφαγαν τα ταμπού, τα κλισέ και η καχυποψία. Εννοώ, ότι προτιμώ χίλιες φορές να μου πει ένας άνθρωπος απλά ότι πήρε την τάδε φωτογραφική μηχανή και είναι σούπερ ή το τάδε λάπτοπ και ήταν πατάτα παρά να τα διαβάζω σε γυαλιστερά διαφημιστικά έντυπα και να νοιώθω σαν να παίζω λόττο κάθε φορά που τα αγοράζω. Προτιμώ χίλιες φορές να συζητήσω για ένα προιόν με άλλους δέκα που το αγόρασαν και να διαβάσω τα reviews και τα σχόλια, παρά να φοβάμαι να ανοίξω κουβέντα μη τυχόν και με πουν «πουλημένη». Βρήκαμε επιτέλους έναν καλύτερο τρόπο να γλιτώσουμε την παραπληροφόρηση αλλά δεν μας αρέσει γιατί… κάποιοι λέει, βγάζουν φράγκα! Ουυυυυυ πουλημένοι!

Πάμε τώρα και στα φράγκα. Πάρτε μερικά ρητορικά ερωτήματα για αρχή: Τι ακριβώς πρόβλημα έχετε με τα blogs που βάζουν διαφημίσεις; Αν υπάρχει ειδικός χώρος γι΄αυτές και η διαφήμιση γίνεται ανοιχτά και όχι «ύπουλα», γιατί είναι λάθος κάποιος που έχει ανάγκη, να βγάζει χρήματα από το blog του; Αν ο διπλανός σας έχει οικονομικό πρόβλημα αλλά ταυτόχρονα έχει ένα πολύ καλό blog, για ποιόν ακριβώς λόγο να αρνηθεί τις διαφημίσεις; Για να μην τον κράξετε; Για να μην χάσει την αξιοπιστία του; Μα, πόσο κακό θα κάνει στην αξιοπιστία του blog μου αν χρησιμοποιώ άβα και όχι π.χ. ρολί; Και τί σημαίνει δηλαδή ότι εμπιστεύεστε αυτά που γράφουμε και θα χάσετε την εμπιστοσύνη σας;

Όλα είναι θέμα κρίσης. Αν έχετε έλλειψη κρίσης, κινδυνεύετε χίλιες φορές περισσότερο από ένα κεκαλυμένο ακροδεξιό post τύπου Καρατζαφέρη παρά από ένα διαφημιστικό μπανεράκι. Και στην τελική, σε όποιον δεν αρέσει ας μην ξαναδιαβάσει. Αν και σε ένα – δύο χρόνια, παίζει να μην υπάρχει blog χωρίς διαφήμιση, απλά είμαστε οι πρώτοι και χρειάζεται να φάμε ένα κάποιο κύμα ηλιθιότητας πριν κάποιοι καταλάβουν ότι δεν είναι αμαρτία να πληρώνεσαι. Το μόνο πρόβλημα με τις διαφημίσεις στα blogs είναι επειδή ακριβώς υπάρχει αυτό το ταμπού, κάποιοι αναγκάζονται να τις κάνουν πλαγίως. Μόνο αν απενοχοποιηθεί η διαφήμιση δεν θα έχουμε πρόβλημα να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Πάμε τώρα και στο αντικείμενο του καθενός μας. Γιατί παρακαλώ είναι οκ για έναν γραφίστα να φτιάξει το λογότυπο της γιούνισεφ και κατάπτυστο για έναν άλλο να φτιάξει το λογότυπο της βόνταφον; Και οι δυό πληρώνονται, απλά έτυχε να έχουν διαφορετικούς πελάτες. Γιατί είναι οκ για έναν περιπτερά να πουλάει το ελληνόραμα π.χ., και είναι κατάπτυστο για έναν blogger να βάζει link στο αγαπημένο του περιοδικό; Γιατί είναι οκ για έναν διαιτολόγο να μου προτείνει γιαούρτι τάδε και είναι κατάπτυστο για έναν blogger να γράψει τις μάρκες των προιόντων που προτιμά; Γιατί είναι οκ να μου προτείνει ένας τεχνικός τί μάρκα υπολογιστή και τί software θα πάρω, αλλά είναι λαμογιά να τα διαφημίσει ένας blogger;

Στην πολύ τελική, όλοι διαφήμιση κάνουμε και όλοι καταλήγουμε να «δουλεύουμε» για σατανικές πολυεθνικές. Αν μέχρι τώρα δεν έχω δεχτεί χρήματα για τυχόν αναφορές στο blog μου, αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι εναντίον των παιδιών που το κάνουν. Αν έχεις περάσει οικονομικές φρίκες μαθαίνεις να σέβεσαι και να καταλαβαίνεις λιγάκι τον διπλανό σου.

Τα πάντα είναι θέμα ανθρώπου. Είτε μιλάμε για blogger, είτε για συνάδελφο, είτε για φίλο, αν έχεις να κάνεις με ζώο, δεν υπάρχει τρόπος να τον εμποδίσεις να (σου) κάνει λαμογιά. Αυτό που πάντα μου έκανε εντύπωση είναι η άποψη ότι αν κάποιος πάρει λίγα φράγκα παραπάνω ή ανέβει ένα τσικ μισθολογικά, κατεβαίνει ένα τσικ ανθρωπιάς. Σόρι κιόλας αλλά αυτό δεν είναι ο κανόνας. Ο άφραγκος μαλάκας είναι συνήθως πιο μαλάκας από τον φραγκωμένο. Γιατί ο άφραγκος καίγεται να επιβιώσει. Αν κρίνω από τον εαυτό μου δηλαδή, αν ερχόταν μια πολυεθνική πριν δύο χρόνια και μου έσταζε κάνα πεντοχίλιαρο, ίσως και να το σκεφτόμουν. Φυσικά, ποτέ των ποτών δεν θα διαφήμιζα ινστιντούτα αδυνατίσματος. Ούτε για δέκα μύρια ευρώ. Όχι πως έβγαλα φράγκα τώρα αλλά τουλάχιστον έχω μετά από πολλά χρόνια, έναν σταθερό μισθό που επιτέλους φτάνει να πληρώνω τους λογαριασμούς μου.

Σταματήστε λοιπόν να φρενάρετε ανθρώπους με ηλίθιους ηθικούς κανόνες που δεν τηρείτε πρώτα εσείς (κοκακολίτσα, χαρμπουγκεράκια, τζηνάκια, τσιγαράκια, γκομπιουτεράκι και γενικά το 999.9999% των προιόντων που καταναλώνετε ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ανήκουν και «διαφημίζουν» πολυεθνικές). Ο καθένας ας αποφασίζει ελεύθερα τί γουστάρει και τί όχι, αλλά μη μου το παίζετε οσίες επειδή κάποιοι θέλουν να βγάλουν ( ; ) φράγκα ή να διαφημίσουν τη δουλειά τους που κόπιασαν ή που αισθάνονται περήφανοι (δικαίως ή αδίκως) γι΄αυτήν.

Το καταλαβαίνω ότι είναι στη μόδα το κόλλημα με τις πολυεθνικές γενικά, αλλά άμα αποφασίσες να επαναστατήσεις, ο μόνος τρόπος να είσαι συνεπής στην επιλογή σου είναι να το κάνεις με σήματα καπνού και όχι με πισιά πολυεθνικών. Είναι σαν να αποφάσισες να πολεμήσεις την Αγγλία με μοναδικό όπλο το αγγλικό χιούμορ. Μόνο εσύ θα πέσεις ξερός.


Post it: να θυμηθώ να τον κράξω.


DRUM CIRCLE


…ή κύκλος κρουστών. Είναι ένα από τα ωραιότερα πράγματα που μου έχει συμβεί. Η κοντινότερη σχέση μου με τη μουσική ως τώρα ήταν να πατήσω το play. Το να παίξω αληθινή μουσική σε ορχήστρα, ήταν για μένα εντελώς rocket science. Έτρεμα ότι όλοι θα παίζουν ντάπα ντούπα ντάπα ντούπα και εγώ θα είμαι το μοναχικό φάλτσο μπαπ μπαπ μπαπ. Τελικά όμως, τα κατάφερα μέσα σε μία ώρα και ένοιωσα πώς είναι να ζεις τη μουσική. Μαζί με άλλους 1800 που συντονιστήκαμε… τελείως!

Το event έγινε προχθές. Αναγκάστηκα να πάω λόγω δουλειάς και ο ρόλος μου ήταν να σφραγίζω χέρια στην είσοδο. Πολύ γέλιο. Ειδικά με κάτι πολύ τριχωτά χέρια που δεν έπιανε μελάνι. Τεσπα, είχα αρκετούς ενδοιασμούς δυό μήνες τώρα να γράψω γι΄αυτό, (παρόλο που η είσοδος ήταν δωρεάν, παρόλο που όσοι ήρθαν πήραν δώρο κρουστά όργανα και μάλιστα πανάκριβα, παρόλο που θα εμφανιζόταν κι ο G. Pal που είναι και γαμώ τα ατομάκια. Στο αμέσως επόμενο ποστ, μερικές σκέψεις για το παράλογο αυτό ταμπού).

Η φάση έγινε κάπως έτσι: μαζευτήκαμε 1.800 άνθρωποι στο θέατρο Βράχων και στις θέσεις που είχαμε κρατήσει, βρήκαμε ο καθένας από ένα κρουστό μουσικό όργανο. Υπήρχε κερκίδα με ντέφια, με (πρίμα και μπάσα) ταμπουρίνα και με τουμπελέκια. Η βαβούρα μέχρι να ξεκινήσει το event δε λέγεται! Δεν γίνεται να κρατάς ένα τουμπελέκι ας πούμε, και να σταματήσεις να το βαράς αν δεν μελιτζανιάσουν τα χέρια σου. Πόσο μάλλον τα ταμπουρίνα που βγάζουν τόσο έντονο ήχο. Λύσαξα!!!

Κατά τις δέκα, βγήκε στη σκηνή η ομάδα μουσικών Παράκρουση ο Κώστας Σημάτος. Είναι συντονιστής κύκλων κρουστών και πολύ γνωστός μουσικός. Μας έμαθε δυό - τρία παραγγέλματα, μας έμαθε να ακούμε την κάθε κερκίδα χωριστά, μας άφησε να βαβουριάσουμε, να τραγουδήσουμε και σε λίγα λεπτά μας απέδειξε ότι μπορούμε να παίξουμε όλοι μαζί συντονισμένα. Είναι σκέτη ανατριχίλα να παίζεις λάτιν (εγώ λάτιν;;;;  ) μαζί με 1.800 άλλους ανθρώπους που δεν είχατε ιδέα από μουσική μέχρι λίγα λεπτά πριν. Και είναι αδύνατο να περιγράψω το συναίσθημα, όταν ανέβηκε στη σκηνή ο GPal και για το υπόλοιπο της βραδιάς τον συνοδεύαμε στην μουσική του… ΕΜΕΙΣ! Είναι πανεύκολο τελικά. Και χορεύαμε κιόλας. Τι γαμάτη εμπειρία!

Έμαθα από τον Κώστα Σημάτο ότι αυτό ήταν το μεγαλύτερο drum circle που έχει γίνει ποτέ στον κόσμο. Βασικά και το μικρότερο να ήταν, εγώ πάλι θα ήμουν πολύ περήφανη γι΄αυτό. Αφήστε που έχω ολόδικό μου ένα πρίμο ταμπουρίνο να βαράω!  
P.S. Η Μαριαλένα ανέβασε βιντεάκια εδώ κι εδώ. Μόλις ανέβουν τα υπόλοιπα video στο youtube, θα βάλω και τα υπόλοιπα link.