ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ


Η δουλειά μου μερικές μέρες είναι τόσο δύσκολη που ο μόνος τρόπος να ξεκολλήσει το κεφάλι μου είναι… να με κάνω ρόμπα. Χθες ας πούμε, μου ζητήθηκε να γράψω μια ανακοίνωση για τους νικητές κάποιου διαγωνισμού. Είχα γράψει τα κείμενά του, ήξερα το αντικείμενο γιατί είναι κάτι που τρέχει μήνες, οπότε no prob το πολύ πέντε λεπτά, λέω. Ε, έφαγα το κεφάλι μου να βρω κάτι της προκοπής να γράψω, κάτι που να είναι «αξιοπρεπές με ένα τσικ ενθουσιασμού». Το τυπώνω όλο χαρά και διαβάζω δυνατά την πρώτη φράση. Είχα γράψει επί λέξει: «αναδείχτηκαν οι μεγάλοι νικητές του μεγάλου διαγωνισμού που κέρδισαν το μεγάλο έπαθλο!» Ακόμα γελάνε στο γραφείο.

Άνοιξα ένα λεξικό μπας και καταφέρω να ξεκολλήσω. Λες και ο εγκέφαλός μου είχε μέσα μία και μοναδική λέξη: μεγάλο. Τα συνώνυμα δεν βοήθησαν και πολύ, παρεκτός κι αν με άφηναν να γράψω τίποτα «αναδείχτηκαν οι πελώριοι νικητές του γιγάντιου διαγωνισμού που κέρδισαν το τρισμέγιστο έπαθλο». Αλλά δεν. Έπρεπε κατεπειγόντως να βρω τρόπο για να αρχίζει αυτή η περίφημη ανακοίνωση. Τις λέξεις που να επικοινωνούν (αχαχα μιλάω κι εγώ σαν μεταλλαγμένη! Μα, επικοινωνούν; Ναι, εδώ αυτή τη λέξη τη χρησιμοποιούν όλοι πολύ περίεργα τύπου «θέλω να επικοινωνήσω το τάδε μήνυμα» και στο τσακ είμαι να τους επικοινωνήσω κάνα γαλλικό). Τι έλεγα; Α, και έψαχνα λοιπόν πώς στο διάολο να γράψω για τον ρημάδη τον διαγωνισμό με τους υπερτυχερούς και το μεγά… (άει σιχτίρ) το… έπαθλο. Τρεις ώρες!

Μου λένε όλοι ότι αυτή η δουλειά, είναι περισσότερο τεχνική. Ότι δεν χρειάζεται φοβερή προσπάθεια, αρκεί να καταφέρεις να επικοιν… (φτού!) να δώσεις το μήνυμα αποφεύγοντας τους διθυράμβους και τα κλισέ. Σου δίνουν δηλαδή ένα γεγονός και σου λένε γράψε εκατό λέξεις με δυό μεσότιτλους. Αυτά τα πράγματα όμως, μερικές μέρες δε γίνονται με την καμία. Πρέπει να μπουρδουκλώσεις συγκεκριμένες λέξεις με δικές σου και να καταφέρεις να μη σου βγει αστείο. Ε, αποκλείεται.

Καμιά φορά όταν βρω λίγο χρόνο, έτσι για αποσυμπίεση φτιάχνω δικά μου κείμενα με όσο περισσότερο βλακ χιούμορ μπορώ. Μετά βάζω σοβαρούς τίτλους, τα τυπώνω και τα διαβάζω σε όλους φωναχτά μπας και ξεκολλήσει η ατμόσφαιρα. Κάτι σαν «Ήρθε η ώρα σου! Ω μεγάλε νικητή της εταιρείας, μπορείς να περάσεις αύριο από τη γραφειάρα μας όπου ο Μεγάλος θα σου παραδώσει αυτοπροσώπως ένα καρακαταπληκτικό ανοιχτήρι για μπάμιες». Νταξ΄εδώ φαίνεται ξενέρωτο αλλά εντός κόντεξτ καραλέει.

Άλλες πάλι, με πιάνει οίστρος και αντί για σοβαρή ανακοίνωση, μου βγαίνει μυθιστόρημα και όλοι μου ζητούν να το κάνω πιο χαρντσέλινγκ. Χε, το ΄μαθα τι σημαίνει αυτό. Αντί δηλαδή να το ξεσκίσεις στο δράμα και να πεις «το σούπερ φανταστικό γαμάουα προϊόν μας θα σας σκίσει τα φάρδουλα και οι γκόμενες θα πέφτουν τέζα» πρέπει να το κάνεις λίγο πιο «το προϊόν μας είναι το καλύτερο στην κατηγορία του». Μπλιαχ! Ε, ξενερώνω και μετά νοιώθω λες κι έχω καταπιεί κασέτα μέχρι που αδειάζει εντελώς ο εγκέφαλος και το μόνο που μένει μέσα είναι ο μεγάλος διαγωνισμός, οι μεγάλοι νικητές και τα μεγάλα έπαθλα… Ουφ!

Δεν ξέρω πώς μπορώ να το τιθασεύσω αυτό το πράγμα. Ή όλα ή τίποτα. Οι μέσες λύσεις δεν μου αρέσουν μία. Τα περισσότερα διαφημιστικά κείμενα που θα συναντήσεις τριγύρω, είναι είτε ξενέρωτα είτε κλισαδούρες. Καμιά φορά θα ήθελα να μπορούσα να τα γράψω χωρίς κανένα «τσικ αξιοπρέπειας και ενθουσιασμού». Πιο ελεύθερα ρε παιδί μου. Λες και δεν μιλάει από πίσω κάνας πληθυντικόδουλος αλλά τέλος πάντων κάποιος που το γουστάρει αυτό το ρημάδι. Το κείμενο ας πούμε, μιας εταιρείας με βαφές να το έγραφε ένας μπογιατζής και να ξεκινούσε: «Μανταμίτσα, τι λέτε να σας περάσουμε κάνα χεράκι;» Ή το κείμενο ενός δανείου να έλεγε: «αφού είσαι που είσαι μαλάκας και χρεώνεσαι σαν τρελός δεξιά αριστερά, πάρε τουλάχιστον το δικό μας να γουστάρουμε». Ή για τους διαγωνισμούς «τώρα θα σκέφτεσαι σιγά μη κερδίσεις αλλά κάπου εδώ πρέπει να σε πληροφορήσω ότι δεν είναι πολλοί οι καμένοι που θα κάτσουν να συμμετάσχουν, μπορεί να είσαι και ο μόνος δηλαδή, οπότε έχεις πολλές πιθανότητες. Πάρε μέρος που σου λέω».

Γαμώτο τι ωραία που είναι να γράφω εδώ μέσα. Πέντε λεπτάκια και τσουπ! Έτοιμο. Άμα όμως πρέπει να τα γράψω έτσι κι έτσι κι έτσι, τα σκατώνω τελείως. Πρέπει να το κοιτάξω αυτό.

[Διάλειμμα τέλος. Πρέπει να επιστρέψω στους μεγάλους διαγωνισμούς με τα μεγάλα δώρα και τους μεγάλους νικητές. Ε ρε κάτι μεγάλες μαλακίες που θα γράψω πάλι! Οι συνάδελφοι πάντως γουστάρουν κι αυτό είναι μια κάποια παρηγοριά]