ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΙΟΥΛΙΟΥ , 19.00

“ΟΛΟΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΥΛΗ.

ΑΠΑΙΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΜΕΝΩΝ ΕΚΤΑΣΕΩΝ ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ.

ΑΠΑΙΤΗΣΕ ΔΡΑΣΗ ΤΩΡΑ.

ΜΗ ΜΕΙΝΕΙΣ ΑΠΡΑΓΟΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ.

ΠΡΟΩΘΗΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΜΑΖΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ”

Ραντεβού εκεί.-

Η ΑΛΛΗ MYKONOS


Όταν ακούς lifestyle, αν είσαι περίπου η φτιαξιά μου, τρέχεις μακριά. Δεν έχεις κότερο, ενώ πολλές φορές δεν είσαι σίγουρη ότι μπορείς να παραμείνεις σοβαρή βλέποντας ένα κανονικότατο τσίρκο να περνάει καμαρωτό από μπροστά σου. Απ΄αυτά τα τσίρκα, που πληρώνεις πανάκριβα για να τα δεις, το θέαμα είναι μοναδικά αστείο αλλά παραδόξως πρέπει να μην ακουστεί το γέλιο σου.

[Άλλες κάνουν bottox και γελάνε χωρίς να προδοθούν, άλλες μαζεύουν τα γέλια χρόνων, κάνουν ένα lifting και μετά γελάει η φάτσα τους μέχρι θανάτου ενώ άλλες γελάνε... επιτόπου και πολύ. Οι τελευταίες, δεν είναι ευπρόσδεκτες σ΄αυτό το τσίρκο. Ή μάλλον το αποφεύγουν ]

Αυτή τη φορά, είπα το μεγάλο «ναι». Δυό μερούλες όλες κι όλες λέω, θα κάνω την καρδιά μου πέτρα και θα πάω στη… Μύκονο (προσοχή στις μούτζες, τυφλώνουν λέει η γιαγιά μου).
Ήθελα όμως. Είχα κάτι ψυχούλες να γνωρίσω, ήταν και αυτή η ρημάδα η περιέργεια. Όλα όσα είχα ακούσει ως τότε, περιελάμβαναν γκλάμουρ, δόξες, όργια και βαβούρα. Είπα οκ, ένα μπανάκι θα το κάνω, ένα χρυσό πέδιλο κάπου θα το ξεχώσω, κάτι αγκαλίτσες θα τις δώσω, στα όργια θα πω ένα «όχι, ευχαριστώ» και σιγά το πράμα.

Έχω να πω πολλά για τη Μύκονο. Είναι όντως ένα εκθαμβωτικό νησί αλλά δεν γυαλίζει από γκλάμουρ και διαμάντια. Γυαλίζει μέσα από την φοβερή φυσική ομορφιά της που σχεδόν κανείς ποτέ δεν αναφέρεται, παρεκτός κι αν έχει μπακγκράουντ τον κώλο καμιάς Ατζολίνας (ή πώς την λένε αυτή που κάνει συλλογή βρεφών).

Οι άνθρωποί της, είναι όπως κι εμείς. Δυό πόδια, δυό χέρια, μια καρδιά ΝΑ και προπάντως φιλόξενοι και απλοί. Ναι, απλοί. Έχουν φάει όλο το lifestyle στη μάπα και προσπαθούν να επιβιώσουν στον τόπο τους. Δεν είναι όλοι οι ντόπιοι κροίσοι, ξέρετε. Υπάρχουν και οι σκέτοι Μυκονιάτες – μετανάστες ή μη - που αναγκάζονται χρόνια τώρα, να πληρώνουν εμφιαλωμένα νερά, ενώ οι βιλάρες από δίπλα ξοδεύουν το λιγοστό νερό τους για πισίνες (πετώντας το μετά στα χωράφια που ψοφάνε απ΄το χλώριο).

Υπάρχουν εκείνοι που προτιμούν να καμαρώνουν έναν κήπο κι ένα αμπέλι τόσο δα, παρά να επιβαρύνουν κι άλλο το νησί με μόστρες και πισίνες. Υπάρχουν οι Μυκονιάτες που αναγκάζονται να πληρώνουν τριπλά και τετραπλά μια βόλτα στο σούπερ μάρκετ ενώ υπομένουν σιωπηλοί όλη αυτή τη βαβούρα που δεν σταματά πριν τις τέσσερις το πρωί. Είναι εκείνοι που κοιτούν απορημένοι την παραλία τους να τεμαχίζεται και ξαφνικά να χρειάζεται να πληρώσουν αδρά για ένα μπάνιο. Ή εκείνοι που νοιώθουν παράταιροι σε τόσο lifestyle και προτιμούν να γεμίζουν λεκανάκια θαλασσινό νερό για να βουτήξουν τον φλεβίτη, κρυμένοι στο σπίτι.

Ξυπνήσαμε στις έξι να προλάβουμε το πλοίο και στο Κάτω Λιβάδι δυό παιδιά έπλεναν τα χλιδάτα μαγαζιά. Μια κυρία καθάριζε την άμμο, εκεί που σε λίγες ώρες θα ξάπλωναν οι προνομιούχοι των διάσημων ξαπλωτών καθισμάτων, των 3,000 ευρώ τη σεζόν. Οι σκληρά εργαζόμενοι άνθρωποι είναι αόρατοι στη Μύκονο τη μέρα. Λες και μερικές ώρες μετά, ανατέλλει ένας τεράστιος κώλος και τα σκεπάζει όλα. Δεν βλέπεις τίποτε γύρω σου πέρα από σφιχτά κορμιά και πόρσε.

…όλα αυτά φυσικά, αν πας εκεί που όλοι κάνουν ΟΥΑΟΥ! Γιατί υπάρχουν και μέρη που δεν σου βγαίνει άχνα απ΄το δέος. Κάτι σπίτια ψαράδων κρυμμένα στα βράχια, κάτι μικρές παραλίες με κανονικές οικογένειες και ταπεράκια, εκεί που γελάς με την καρδιά σου και παίζεις με την άμμο χωρίς να φοβάσαι μη φανεί η ετικέτα του μαγιό.

Υπάρχουν βίλες αληθινές, δυό δωματιάκια όλες κι όλες, που θα φας τα νοστιμότερα εδέσματα, που μια ζωή δεν θα σε έφτανε να πληρώσεις. Μικρά παιδιά που θα σου ετοιμάσουν το καλύτερο γλυκό - τέτοιο γλυκό δεν έχεις ματαφάει, γλυκαίνει από μόνο του πριν καν το αγγίξει τέτοιο ταλέντο.

Τριγύρω σου, γεμάτο ζωγραφιές, σάλτα και παιχνίδια, η πανσέληνος πιο πορτοκαλιά από ποτέ, βγαίνει απ΄τον βράχο τρία μέτρα λες πιο πέρα και μπροστά σου μόνο φίλοι κι αγκαλιές από οικογένειες που απορείς πώς έβαλαν τρικλοποδιές σε τόσο lifestyle και γελούν όταν το νοιώθουν στ΄αλήθεια.

Ήταν ένα αξέχαστο ταξίδι, που τελείωσε με μία πανέμορφη πρωινή ξενάγηση. Λίγες ώρες μετά στο γραφείο, ακόμη ταξίδευα σ΄εκείνα τα βράχια με το πράσινο αναπαλαιωμένο Μυκοκονιάτικο καραβάκι. Πήγα σε μέρη που δεν προτιμά κανείς άλλος, πέρα από τους ανθρώπους που αγαπούν στ΄αλήθεια την Μύκονο, γιατί είναι ο τόπος τους, με όλα όσα περιλαμβάνει αυτό, χωρίς τα αστραφτερά ανταλλάγματα που συνήθως υπόσχονται τα περιοδικά.

Έχουν άλλωστε πολύ καλύτερα πράγματα να χαρούν και άλλα τόσα να σου εξιστορήσουν, που είναι αποκάλυψη σκέτη να μαθαίνεις τους σληθινά σημαντικούς λόγους για να αγαπήσεις αυτό το νησί.

(αφιερωμένο στην πιο όμορφη και αγκαλιαστή Μυκονιάτικη οικογένεια)