ΠΡΟΒΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΑ


Τα κοκόρια έδωσαν για άλλη μια φορά μια πολύ γαμιστερή ιδέα. Με την έξυπνη πρότασή τους να ιδιωτικοποιηθούν τα δάση, η ανοιχτή θάλασσα, η ρύπανση και οι φυσικοί πόροι, θα ΄σκαγα αν δεν πήγαινα παραπέρα τέτοια θεωριάρα για να βρεθούν κι άλλες λύσεις για το καλό μας (sic)*.

[Η πρότασή τους με λίγα λόγια, είναι πως για να «σωθεί» το περιβάλλον, πρέπει κάποιοι να είναι ιδιοκτήτες των δασών για να τα προσέχουν, πρέπει να κάνουμε τη θάλασσα κομματάκια και να την πουλήσουμε στους «σωστούς»** ανθρώπους, πρέπει κάποιοι να αγοράσουν τα δικαιώματα ρύπανσης και όποιος ξεπερνάει τα φυσιολογικά όρια να εισπράτουν τα πρόστιμα κ.τ.λ. Με λίγα λόγια όσοι δεν έχουν φράγκα την μπούτσισαν αλλά αυτό το λέμε «ελευθερία» και φιλελευθερισμό (και άμα το είπε ο Φρήντμαν ή πώς τον λένε, σημαίνει ότι έχει διαβάσει ένα πάκο βιβλιοθήκες και άρα προσκυνάμε και ποια είμαι εγώ να τον αμφισβητήσω αφού για όλα έχει μια θεωρία με κάτι προβατάκια που βόσκουν στο χωράφι του γείτονα και προκαλούν εξωτερικότητες και κάτι άλλα δύσκολα που άμα οι τσοπάνηδες ήταν ένα τσικ φιλελεύθεροι, χρυσάφι θα πουλάγανε τα πνευματικά δικαιώματα για να μπορεί ο πάσα Φρήντμαν να χρησιμοποιεί τα προβατάκια τους στα οικονομικά του πειράματα)]

Έτσι λοιπόν θέλοντας πάντα στο –πολύ- βάθος του μυαλού μας να βοηθήσουμε το περιβάλλον θα έπρεπε ιδανικά να ξεκινήσουμε από τα συναισθήματα. Αυτά τα φταίνε όλα. Και για να παρουσιάσω τη φιλελεύθερη πρότασή μου αρκετά φιλελευθεριακά, θα σας το πω με… προβατάκια. Ακολουθεί προβατοοικονομικό μοντέλο:

Ας υποθέσουμε ότι έχουμε δύο φάρμες, τη φάρμα Α και τη φάρμα Β με δέκα πρόβατα έκαστη. Στη φάρμα Α τα δύο προβατάκια είναι λυπημένα γιατί η μάνα τους εξαφανίστηκε, τα άλλα δύο είναι καρακαταχαρούμενα γιατί μόλις χλαπακιάσανε ένα λιβάδι χόρτα, τα δύο είναι ταπηροκρανιασμένα γιατί τα προηγούμενα δεν τους άφησαν ούτε φούντα γρασιδάκι, τα άλλα δύο βαριούνται και τα τελευταία δύο είναι αγχωμένα γιατί η πόρτα του στάβλου έκλεισε και αυτό στο μυαλό ενός προβάτου σημαίνει ανελέητο κούρεμα. Ο τσοπάνης της φάρμας Α, τα χρωματίζει ανάλογα τα συναισθήματά τους. Στη φάρμα Β έχουμε τα ίδια συναισθήματα αλλά ο τσοπάνης παίζει τη φλογέρα του και τα ΄χει γραμμένα.

Το Προιόν που αναμένεται από τα πρόβατα είναι μπόλικο αφράτο μαλλί. Οι επιστημονικές έρευνες έχουν αποδείξει ότι τα χαρούμενα πρόβατα παράγουν 80% περισσότερο μαλλί οπότε ο ιδιοκτήτης της φάρμας Α, φροντίζει να καλύψει τις ανάγκες τους και να τα κάνει όλα χαρούμενα με ecstasy. Ο ιδιοκτήτης της φάρμας Β, συνεχίζει να τα ΄χει γραμμένα. Αποτέλεσμα; Ο νικητής είναι ο πρώτος τσοπάνης με 80% παραπάνω μαλλί (και φυσικά ένα τσικ παραπάνω κόστος γιατί τα ecstasy δεν πλησιάζονται πια τα ρημάδια).
Καλό εεεεεεε;;;;

Τα κομμούνια της παρέας, παρόλο που θα παραδεχτούν τον θρίαμβο του προβατοοικονομικού μοντέλου μου, εντούτοις θα αρχίσουν τις γνωστές πίπες: «και δηλαδή τι σχέση έχει όλο αυτό με τη διάσωση του περιβάλλοντος;» Μα τι πεζοί που είναι αυτοί οι άνθρωποι; Τεσπα, αφού θυμήσω ότι όλα γίνονται για το καλό-μας και ότι στο –πολύ- βάθος του μυαλού μου αυτό σκέφτηκα πρώτο, ας σας κάνω τη χάρη να σας απαντήσω αφού δεν σας κόφτει παραπέρα. Ετοιμαστείτε να καταρίψουμε μεμιάς κάθε δυσπιστία και να είστε σίγουροι ότι από αύριο όλοι θα κουμπωνόμαστε φιλελεύθερα:

Μα ρε βλήτα, αν όλοι οι τσοπάνηδες έβγαζαν 80% παραπάνω λεφτά, τουτέστιν - για να πάμε στους ανθρώπους - αν όλα τα πρόβατα προσφέραμε 80% περισσότερο Προιόν στους ιδιοκτήτες μας και είμασταν και καρακαταχαρούμενοι, ποιος το χέζει το περιβάλλον;

[Είμαι σίγουρη ότι αυτά δεν ήταν δύσκολο να τα ΄χε σκεφτεί κι ο Φρήντμαν αλλά οι φιλελεύθεροι έχουν ένα θεματάκι με τους λογικούς συνειρμούς γενικότερα. Λένε κάτι ουάου και άμα το πάρεις και το προχωρήσεις σε σούπερ ουάου, κολλάνε σε ηθικές και μαλακίες. Ή είσαι φιλελεύθερος ή δεν είσαι! Άμα δηλαδή ο απώτερος σκοπός σου είναι το Κέρδος και η Ελευθερία πάνω σε Πρόβατα, δεν έχεις κανένα λόγο να ασχοληθείς με το ευ ζειν των Προβάτων μόνο και μόνο για να λέγεσαι Άνθρωπος. Αυτά είναι παλαιολιθικά πράγματα που άμα δε βαριόμουνα θα ΄σας το ΄κανα κι αυτό προβατάκια να το καταλάβετε]

*καλό μας: ελευθερία στο κέρδος.
**σωστός άνθρωπος: πλούσιος πλην τίμιος (το ‘’πλην’’ κυριολεκτικό).

COLON SENSE


Δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου αλλά το κόλλημα όλων αυτών των new agers με τα κωλάντερά τους, είναι άλλο πράγμα. Δεν φτάνει που έχουν φάει τα λυσσακά τους με ό,τι έχει να κάνει με εξαγνισμούς και καθαριότητες, πλέον αποκλείεται να συναντήσεις εναλλακτικόμουτρο που να σέβεται τον εαυτό του και να μην θέλει να καθαρίσει το κόλον του.

Θα μου πεις, αν κουβαλάς ολόκληρη επαρχία από μικροσκοπικά μαμούνια πάνω σου, φαντάσου τί θα παίζει στο κόλον σου. Πάτε καλά ρε σεις, τί το περάσατε το κόλον σας; Σε λίγο θα του κάνετε και παρκέ για να γλιστράει καλύτερα!

Το γαμάτο είναι, ότι έχουν αρχίσει τους κολοπολέμους. Σου λένε οι πρώτοι, ότι μπορείς ας πούμε, να κάνεις την ειδική διαιτούλα και να πετάς πού και πού κάνα κλυσματάκι. Εκεί που ψοφάς δηλαδή από την πείνα, χώνεις ένα κλύσμα και το ξεχνάς.

Όοοχι, λένε οι παραδίπλα, «ένα κλύσμα καθαρίζει μόνο το κάτω κόλο». Υδροθεραπεία πρέπει να κάνεις. Εμ, η μάνα μου τόσα χρόνια αυτά λέει. Άμα είναι να κάνεις σωστή καθαριότητα δεν ξεκινάς απ΄το σαλόνι!

Όοοοχι, λένε οι άλλοι με τα πιο καθαρά κωλάντερα. Ο μόνος σωστός τρόπος είναι να κάνεις εσωτερικό λούσιμο με αλατόνερο και μετά να κάτσεις να μας γράψεις πώς ήταν τα κακάκια σου… στο μπλογκ σου!

Συγνώμη κιόλας, αλλά οι εναλλακτικιές τί λένε μετά το πρώτο ραντεβού, «Σούλα μου, πού να στα λέω! Κελεπούρι! Ψηλός, μετρημένος, σοβαρός και με ένα κόλον μούρλια! Μοσχομύριζε σπιρουλίνα στα πέντε μέτρα!»;;;;

MAJOR EVENT – MAJOR CAUSE


… και οι Σούλες*.

Ένας απ΄τους λόγους λέει, που οι άνθρωποι πιστεύουν στις θεωρίες συνομωσίας είναι εκείνος ο τρόπος σκέψης που σε ελεύθερη μετάφραση αποδίδεται ως: τεράστιο γεγονός – τεράστιο αίτιο.

Το aids λέει, δεν γίνεται έτσι απλά να ξεπετάχτηκε. Σίγουρα κάποιος τρελός επιστήμονας, αιχμάλωτος αμερικανικών μυστικών εργαστηρίων δούλευε για δεκαετίες μέχρι να τον εξαπολύσει στην ανθρωπότητα. Αυτή τη στιγμή, το 20% των Αφροαμερικάνων πιστεύουν ότι το aids κατασκευάστηκε με σκοπό να αφανιστούν οι μαύροι. Με την ίδια λογική, ο JFK δεν γίνεται να πυροβολήθηκε από έναν μόνο άνθρωπο, οι Δίδυμοι πύργοι έκρυβαν σίγουρα πίσω τους μια παγκόσμια συνωμοσία κ.τ.λ. Με λίγα λόγια, ένα πολύ μεγάλο γεγονός με τεράστιες συνέπειες στον κόσμο μας, δεν μπορούμε να το αποδεχτούμε αν και το αίτιό του, δεν είναι εξίσου σημαντικό. Αυτός όμως ο τρόπος σκέψης δεν απαντάται μόνο σε θεωρίες συνομωσίας.

Αρμόζει και σε όλες εκείνες τις περιπτώσεις ανθρώπων που δεν τα ΄χουν και τόσο καλά γενικά με την – ανιαρή - πραγματικότητα. Ας πούμε, η Σούλα δεν γίνεται να δεχτεί ότι ο Τάκης δεν την γουστάρει. Χρειάζεται ένα major αίτιο. Είναι πεπεισμένη ότι ο Τάκης την λατρεύει, απλά δεν νοιώθει αντάξιός της, γι΄αυτό την εγκατέλειψε. Η Σούλα, δεν γίνεται να πιστέψει ότι απορρίφθηκε από συνέντευξη για δουλειά. Είναι σίγουρη ότι οι γνώσεις της είναι τρομακτικές για να τις ανταγωνιστεί το αφεντικό. Η Σούλα, δεν μασάει ότι δεν υπάρχει θεός. Ένα τόσο τέλειο πλάσμα σαν κι εκείνη είναι αδύνατον να φύτρωσε από πίθηκο. Η Σούλα, αν βρεθεί θετική στον HIV αποκλείεται να πειστεί ότι θα νοσήσει με aids. Είναι σίγουρη ότι αυτά είναι παραμύθια και ότι ο θάνατός της θα οφείλεται απλά… σε πνευμονία.

Ομολογουμένως, οι Σούλες όλου του κόσμου, έχουν τηλεπάθεια. Δεν υπάρχει κανένα κομμάτι της πραγματικότητάς τους που να μην το ερμηνεύσουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο (αλλά με εξαιρετικά οργιάζουσα φαντασία): «είμαι η καλύτερη Σούλα που σας έχει συμβεί και ήρθα σ΄αυτόν τον κόσμο για να σας διαφωτίσω με το λαμπερό μου πνεύμα που ποτέ δεν ακολουθεί την πεπατημένη».

Το μόνο φαινομενικό ελάττωμά της, είναι ότι η Σούλα άργησε κάτι δεκαετίες να γεννηθεί. Κάποτε, ήταν πραγματικά πρωτοποριακό και έξυπνο να αμφισβητείς το κατεστημένο και την κοινή λογική. Τώρα, είναι σχεδόν… πιο κατεστημένο. Δεν κάνεις τη διαφορά αν πεις ότι οι φαρμακοβιομηχανίες συντηρούν τις ανίατες ασθένειες. Σιγά το καινούργιο. Όλοι λίγο – πολύ το πιστεύουν. Δεν είσαι πια και πολύ Σούλα αν υποστηρίξεις ότι οι Τάκηδες νοιώθουν κομπλεξικά απέναντί σου γι΄αυτό σε παρατάνε. Έγιναν τόσες οι Σούλες πια, που πρέπει να διαθέτεις πολλή περισσότερη φαντασία απ΄αυτό, για να διαφέρεις στ΄αλήθεια. Μπορείς ας πούμε, να υποστηρίξεις ότι οι Τάκηδες έπεσαν θύματα των gay που συνομώτησαν για να μην βρίσκουν οι Σούλες άντρα.

Η Σούλα όμως, προσαρμόστηκε στην εποχή. Το φυσικό περιβάλλον της Σούλας, είναι το ίντερνετ. Πουθενά αλλού δεν έχει τέτοια θραύση. Πουθενά αλλού δεν έχει τόσους οπαδούς. Κανένα άλλο μέσο στον κόσμο δεν την υποστήριξε τόσο ζεστά. Για ό,τι σκεφτεί, έχει έτοιμες Σούλες για μπακαπ. Ό,τι κι αν αποφασίσει έχει άπειρες Σούλες να πάνε την ιδέα της στ΄αστέρια.
Γιατί αυτό είναι το μόνο μέσο που δεν έχει τέλος και που η κατάριψη των επιχειρημάτων της, δεν αρκεί να τη σταματήσει. Ίσα – ίσα. Πηγή έμπνευσης είναι.

Είναι το μόνο μέσο που οι ισχυρισμοί της πολλαπλασιάζονται, καθώς εδώ δεν υπάρχει ωράριο εκπομπής, ούτε face to face αντιπαράθεση. Η Σούλα λέει εδώ τις τσαχπινιές της και οι αντίπαλοι την αντικρούουν… από τους δικούς τους χώρους. Έτσι, ψάχνοντας το major cause για το εκάστοτε major event, το πιθανότερο είναι να πέσεις σε Σούλες. Που μπορεί να τις λένε και Peter. Και που μπορεί να είναι γιατροί. Και υποψήφιοι για Νόμπελ. Αλλά ήταν πάντα Σούλες.

Και τότε είναι που συνειδητοποιείς ότι μετά από πυρηνική καταστροφή, το μόνο ον που θα καταφέρει να επιβιώσει, δεν είναι οι κατσαρίδες. Οι Σούλες είναι.

* Κατά την Πανούτσεια φιλοσοφία

AD(EVIL)S


Υπέπεσα θύμα ενός ακόμη ηλίθιου ταμπού που λέει χονδρικά ότι: α. δεν διαφημίζουμε τη δουλειά μας, β. δεν διαφημίζουμε γενικά, γ. δεν διαφημίζουμε επί πληρωμή και δ. όποιος τα κάνει όλα αυτά είναι πουλημένος, λαμόγιο, μίσθαρνο όργανο των πολυεθνικών και της παγκοσμιοποίησης και γενικά έχει σκοτεινούς σκοπούς.

Με λίγα λόγια, όσοι αναφέρονται σε προιόντα και μάλιστα πολυεθνικών, (πόσο μάλλον αν έχουν κέρδος απ΄αυτά) είναι για φτύσιμο και καρακατασίγουρα δεν έχουν καμία θέση ανάμεσα στους (αθώους, άσπιλους και αμόλυντους) bloggers. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό, στους άνωθι ανήκουν: τα θεματικά blog με αντικείμενο τη δουλειά τους (gadgets, τεχνολογία, βιβλία, διαφήμιση, design κ.τλ.), τα ενημερωτικά blog με ειδήσεις και link (σε εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, προσφορές εντύπων, κ.τ.λ.), τα blogs με πληρωμένες διαφημίσεις, οποιοδήποτε post αφορά προιόντα (αν και άμα αφορά βιβλία, το Κέρδος καταπλακώνεται απ΄την Κουλτούρα και τον Πολιτισμό, οπότε γλιτώνεις το βρισίδι) και γενικά οποιοσδήποτε αναφέρεται σε οτιδήποτε δεν είναι τσάμπα. Εντάξει, προφανώς μιλάμε για το 80% των blogs και posts.

Το μίσος προς τη διαφήμιση γενικότερα έχει όμως μερικά κενά. Αφήστε που είναι αγαπημένο θέμα του Ψαριανού (ανάμεσα στα διαλείματα για… διαφημίσεις) μετά τους παπάδες, τους ταξιτζήδες και τους γαύρους. Εντάξει, έχει άπειρη πλάκα ο τρόπος που τα λέει αλλά τα επιχειρήματά του μηδενικά ή κλισέ, με βασικότερο τα λεφτά που βγάζουν. Έχει πολλά κακά η διαφήμιση και δεν είναι τα φράγκα το πρόβλημά μου.

Η μεγαλύτερή μου ένσταση στη διαφήμιση, είναι η βίαιη επιβολή προτύπων και η υπερβολή. Ντε και καλά να είμαστε όλοι ξερακιανοί, τουλάχιστον ένα πεντόκιλο κάτω από το κανονικό, πετυχημένοι, πλούσιοι και χαρούμενοι, ενώ για να σου πλασάρουν ένα γαμωταμπόν, πρέπει να φας στη μάπα λεπτομέρειες στο μπακγκράουντ, από τί βρακί θα φοράς μέχρι τί χρώμα θα είναι ο καναπές σου. Οι περισσότερες είναι άτοπες, πώς να το κάνουμε; Έτσι λοιπόν, βλέποντας όλη αυτή τη χλίδα και το ψέμα για προιόντα που δεν αξίζουν ή που σε θέλουν να αγωνίζεσαι (συνειδητά ή ασυνείδητα) να ταυτιστείς με το προφίλ που πουλάνε, ήρθε το μίσος προς τις διαφημιστικές.

Το θέμα είναι, ότι το πλασάρισμα των προιόντων μπορεί να αλλάξει γρήγορα και ευκολότατα αλλά μας έφαγαν τα ταμπού, τα κλισέ και η καχυποψία. Εννοώ, ότι προτιμώ χίλιες φορές να μου πει ένας άνθρωπος απλά ότι πήρε την τάδε φωτογραφική μηχανή και είναι σούπερ ή το τάδε λάπτοπ και ήταν πατάτα παρά να τα διαβάζω σε γυαλιστερά διαφημιστικά έντυπα και να νοιώθω σαν να παίζω λόττο κάθε φορά που τα αγοράζω. Προτιμώ χίλιες φορές να συζητήσω για ένα προιόν με άλλους δέκα που το αγόρασαν και να διαβάσω τα reviews και τα σχόλια, παρά να φοβάμαι να ανοίξω κουβέντα μη τυχόν και με πουν «πουλημένη». Βρήκαμε επιτέλους έναν καλύτερο τρόπο να γλιτώσουμε την παραπληροφόρηση αλλά δεν μας αρέσει γιατί… κάποιοι λέει, βγάζουν φράγκα! Ουυυυυυ πουλημένοι!

Πάμε τώρα και στα φράγκα. Πάρτε μερικά ρητορικά ερωτήματα για αρχή: Τι ακριβώς πρόβλημα έχετε με τα blogs που βάζουν διαφημίσεις; Αν υπάρχει ειδικός χώρος γι΄αυτές και η διαφήμιση γίνεται ανοιχτά και όχι «ύπουλα», γιατί είναι λάθος κάποιος που έχει ανάγκη, να βγάζει χρήματα από το blog του; Αν ο διπλανός σας έχει οικονομικό πρόβλημα αλλά ταυτόχρονα έχει ένα πολύ καλό blog, για ποιόν ακριβώς λόγο να αρνηθεί τις διαφημίσεις; Για να μην τον κράξετε; Για να μην χάσει την αξιοπιστία του; Μα, πόσο κακό θα κάνει στην αξιοπιστία του blog μου αν χρησιμοποιώ άβα και όχι π.χ. ρολί; Και τί σημαίνει δηλαδή ότι εμπιστεύεστε αυτά που γράφουμε και θα χάσετε την εμπιστοσύνη σας;

Όλα είναι θέμα κρίσης. Αν έχετε έλλειψη κρίσης, κινδυνεύετε χίλιες φορές περισσότερο από ένα κεκαλυμένο ακροδεξιό post τύπου Καρατζαφέρη παρά από ένα διαφημιστικό μπανεράκι. Και στην τελική, σε όποιον δεν αρέσει ας μην ξαναδιαβάσει. Αν και σε ένα – δύο χρόνια, παίζει να μην υπάρχει blog χωρίς διαφήμιση, απλά είμαστε οι πρώτοι και χρειάζεται να φάμε ένα κάποιο κύμα ηλιθιότητας πριν κάποιοι καταλάβουν ότι δεν είναι αμαρτία να πληρώνεσαι. Το μόνο πρόβλημα με τις διαφημίσεις στα blogs είναι επειδή ακριβώς υπάρχει αυτό το ταμπού, κάποιοι αναγκάζονται να τις κάνουν πλαγίως. Μόνο αν απενοχοποιηθεί η διαφήμιση δεν θα έχουμε πρόβλημα να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Πάμε τώρα και στο αντικείμενο του καθενός μας. Γιατί παρακαλώ είναι οκ για έναν γραφίστα να φτιάξει το λογότυπο της γιούνισεφ και κατάπτυστο για έναν άλλο να φτιάξει το λογότυπο της βόνταφον; Και οι δυό πληρώνονται, απλά έτυχε να έχουν διαφορετικούς πελάτες. Γιατί είναι οκ για έναν περιπτερά να πουλάει το ελληνόραμα π.χ., και είναι κατάπτυστο για έναν blogger να βάζει link στο αγαπημένο του περιοδικό; Γιατί είναι οκ για έναν διαιτολόγο να μου προτείνει γιαούρτι τάδε και είναι κατάπτυστο για έναν blogger να γράψει τις μάρκες των προιόντων που προτιμά; Γιατί είναι οκ να μου προτείνει ένας τεχνικός τί μάρκα υπολογιστή και τί software θα πάρω, αλλά είναι λαμογιά να τα διαφημίσει ένας blogger;

Στην πολύ τελική, όλοι διαφήμιση κάνουμε και όλοι καταλήγουμε να «δουλεύουμε» για σατανικές πολυεθνικές. Αν μέχρι τώρα δεν έχω δεχτεί χρήματα για τυχόν αναφορές στο blog μου, αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι εναντίον των παιδιών που το κάνουν. Αν έχεις περάσει οικονομικές φρίκες μαθαίνεις να σέβεσαι και να καταλαβαίνεις λιγάκι τον διπλανό σου.

Τα πάντα είναι θέμα ανθρώπου. Είτε μιλάμε για blogger, είτε για συνάδελφο, είτε για φίλο, αν έχεις να κάνεις με ζώο, δεν υπάρχει τρόπος να τον εμποδίσεις να (σου) κάνει λαμογιά. Αυτό που πάντα μου έκανε εντύπωση είναι η άποψη ότι αν κάποιος πάρει λίγα φράγκα παραπάνω ή ανέβει ένα τσικ μισθολογικά, κατεβαίνει ένα τσικ ανθρωπιάς. Σόρι κιόλας αλλά αυτό δεν είναι ο κανόνας. Ο άφραγκος μαλάκας είναι συνήθως πιο μαλάκας από τον φραγκωμένο. Γιατί ο άφραγκος καίγεται να επιβιώσει. Αν κρίνω από τον εαυτό μου δηλαδή, αν ερχόταν μια πολυεθνική πριν δύο χρόνια και μου έσταζε κάνα πεντοχίλιαρο, ίσως και να το σκεφτόμουν. Φυσικά, ποτέ των ποτών δεν θα διαφήμιζα ινστιντούτα αδυνατίσματος. Ούτε για δέκα μύρια ευρώ. Όχι πως έβγαλα φράγκα τώρα αλλά τουλάχιστον έχω μετά από πολλά χρόνια, έναν σταθερό μισθό που επιτέλους φτάνει να πληρώνω τους λογαριασμούς μου.

Σταματήστε λοιπόν να φρενάρετε ανθρώπους με ηλίθιους ηθικούς κανόνες που δεν τηρείτε πρώτα εσείς (κοκακολίτσα, χαρμπουγκεράκια, τζηνάκια, τσιγαράκια, γκομπιουτεράκι και γενικά το 999.9999% των προιόντων που καταναλώνετε ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ανήκουν και «διαφημίζουν» πολυεθνικές). Ο καθένας ας αποφασίζει ελεύθερα τί γουστάρει και τί όχι, αλλά μη μου το παίζετε οσίες επειδή κάποιοι θέλουν να βγάλουν ( ; ) φράγκα ή να διαφημίσουν τη δουλειά τους που κόπιασαν ή που αισθάνονται περήφανοι (δικαίως ή αδίκως) γι΄αυτήν.

Το καταλαβαίνω ότι είναι στη μόδα το κόλλημα με τις πολυεθνικές γενικά, αλλά άμα αποφασίσες να επαναστατήσεις, ο μόνος τρόπος να είσαι συνεπής στην επιλογή σου είναι να το κάνεις με σήματα καπνού και όχι με πισιά πολυεθνικών. Είναι σαν να αποφάσισες να πολεμήσεις την Αγγλία με μοναδικό όπλο το αγγλικό χιούμορ. Μόνο εσύ θα πέσεις ξερός.


Post it: να θυμηθώ να τον κράξω.


DRUM CIRCLE


…ή κύκλος κρουστών. Είναι ένα από τα ωραιότερα πράγματα που μου έχει συμβεί. Η κοντινότερη σχέση μου με τη μουσική ως τώρα ήταν να πατήσω το play. Το να παίξω αληθινή μουσική σε ορχήστρα, ήταν για μένα εντελώς rocket science. Έτρεμα ότι όλοι θα παίζουν ντάπα ντούπα ντάπα ντούπα και εγώ θα είμαι το μοναχικό φάλτσο μπαπ μπαπ μπαπ. Τελικά όμως, τα κατάφερα μέσα σε μία ώρα και ένοιωσα πώς είναι να ζεις τη μουσική. Μαζί με άλλους 1800 που συντονιστήκαμε… τελείως!

Το event έγινε προχθές. Αναγκάστηκα να πάω λόγω δουλειάς και ο ρόλος μου ήταν να σφραγίζω χέρια στην είσοδο. Πολύ γέλιο. Ειδικά με κάτι πολύ τριχωτά χέρια που δεν έπιανε μελάνι. Τεσπα, είχα αρκετούς ενδοιασμούς δυό μήνες τώρα να γράψω γι΄αυτό, (παρόλο που η είσοδος ήταν δωρεάν, παρόλο που όσοι ήρθαν πήραν δώρο κρουστά όργανα και μάλιστα πανάκριβα, παρόλο που θα εμφανιζόταν κι ο G. Pal που είναι και γαμώ τα ατομάκια. Στο αμέσως επόμενο ποστ, μερικές σκέψεις για το παράλογο αυτό ταμπού).

Η φάση έγινε κάπως έτσι: μαζευτήκαμε 1.800 άνθρωποι στο θέατρο Βράχων και στις θέσεις που είχαμε κρατήσει, βρήκαμε ο καθένας από ένα κρουστό μουσικό όργανο. Υπήρχε κερκίδα με ντέφια, με (πρίμα και μπάσα) ταμπουρίνα και με τουμπελέκια. Η βαβούρα μέχρι να ξεκινήσει το event δε λέγεται! Δεν γίνεται να κρατάς ένα τουμπελέκι ας πούμε, και να σταματήσεις να το βαράς αν δεν μελιτζανιάσουν τα χέρια σου. Πόσο μάλλον τα ταμπουρίνα που βγάζουν τόσο έντονο ήχο. Λύσαξα!!!

Κατά τις δέκα, βγήκε στη σκηνή η ομάδα μουσικών Παράκρουση ο Κώστας Σημάτος. Είναι συντονιστής κύκλων κρουστών και πολύ γνωστός μουσικός. Μας έμαθε δυό - τρία παραγγέλματα, μας έμαθε να ακούμε την κάθε κερκίδα χωριστά, μας άφησε να βαβουριάσουμε, να τραγουδήσουμε και σε λίγα λεπτά μας απέδειξε ότι μπορούμε να παίξουμε όλοι μαζί συντονισμένα. Είναι σκέτη ανατριχίλα να παίζεις λάτιν (εγώ λάτιν;;;;  ) μαζί με 1.800 άλλους ανθρώπους που δεν είχατε ιδέα από μουσική μέχρι λίγα λεπτά πριν. Και είναι αδύνατο να περιγράψω το συναίσθημα, όταν ανέβηκε στη σκηνή ο GPal και για το υπόλοιπο της βραδιάς τον συνοδεύαμε στην μουσική του… ΕΜΕΙΣ! Είναι πανεύκολο τελικά. Και χορεύαμε κιόλας. Τι γαμάτη εμπειρία!

Έμαθα από τον Κώστα Σημάτο ότι αυτό ήταν το μεγαλύτερο drum circle που έχει γίνει ποτέ στον κόσμο. Βασικά και το μικρότερο να ήταν, εγώ πάλι θα ήμουν πολύ περήφανη γι΄αυτό. Αφήστε που έχω ολόδικό μου ένα πρίμο ταμπουρίνο να βαράω!  
P.S. Η Μαριαλένα ανέβασε βιντεάκια εδώ κι εδώ. Μόλις ανέβουν τα υπόλοιπα video στο youtube, θα βάλω και τα υπόλοιπα link.

ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ


Η δουλειά μου μερικές μέρες είναι τόσο δύσκολη που ο μόνος τρόπος να ξεκολλήσει το κεφάλι μου είναι… να με κάνω ρόμπα. Χθες ας πούμε, μου ζητήθηκε να γράψω μια ανακοίνωση για τους νικητές κάποιου διαγωνισμού. Είχα γράψει τα κείμενά του, ήξερα το αντικείμενο γιατί είναι κάτι που τρέχει μήνες, οπότε no prob το πολύ πέντε λεπτά, λέω. Ε, έφαγα το κεφάλι μου να βρω κάτι της προκοπής να γράψω, κάτι που να είναι «αξιοπρεπές με ένα τσικ ενθουσιασμού». Το τυπώνω όλο χαρά και διαβάζω δυνατά την πρώτη φράση. Είχα γράψει επί λέξει: «αναδείχτηκαν οι μεγάλοι νικητές του μεγάλου διαγωνισμού που κέρδισαν το μεγάλο έπαθλο!» Ακόμα γελάνε στο γραφείο.

Άνοιξα ένα λεξικό μπας και καταφέρω να ξεκολλήσω. Λες και ο εγκέφαλός μου είχε μέσα μία και μοναδική λέξη: μεγάλο. Τα συνώνυμα δεν βοήθησαν και πολύ, παρεκτός κι αν με άφηναν να γράψω τίποτα «αναδείχτηκαν οι πελώριοι νικητές του γιγάντιου διαγωνισμού που κέρδισαν το τρισμέγιστο έπαθλο». Αλλά δεν. Έπρεπε κατεπειγόντως να βρω τρόπο για να αρχίζει αυτή η περίφημη ανακοίνωση. Τις λέξεις που να επικοινωνούν (αχαχα μιλάω κι εγώ σαν μεταλλαγμένη! Μα, επικοινωνούν; Ναι, εδώ αυτή τη λέξη τη χρησιμοποιούν όλοι πολύ περίεργα τύπου «θέλω να επικοινωνήσω το τάδε μήνυμα» και στο τσακ είμαι να τους επικοινωνήσω κάνα γαλλικό). Τι έλεγα; Α, και έψαχνα λοιπόν πώς στο διάολο να γράψω για τον ρημάδη τον διαγωνισμό με τους υπερτυχερούς και το μεγά… (άει σιχτίρ) το… έπαθλο. Τρεις ώρες!

Μου λένε όλοι ότι αυτή η δουλειά, είναι περισσότερο τεχνική. Ότι δεν χρειάζεται φοβερή προσπάθεια, αρκεί να καταφέρεις να επικοιν… (φτού!) να δώσεις το μήνυμα αποφεύγοντας τους διθυράμβους και τα κλισέ. Σου δίνουν δηλαδή ένα γεγονός και σου λένε γράψε εκατό λέξεις με δυό μεσότιτλους. Αυτά τα πράγματα όμως, μερικές μέρες δε γίνονται με την καμία. Πρέπει να μπουρδουκλώσεις συγκεκριμένες λέξεις με δικές σου και να καταφέρεις να μη σου βγει αστείο. Ε, αποκλείεται.

Καμιά φορά όταν βρω λίγο χρόνο, έτσι για αποσυμπίεση φτιάχνω δικά μου κείμενα με όσο περισσότερο βλακ χιούμορ μπορώ. Μετά βάζω σοβαρούς τίτλους, τα τυπώνω και τα διαβάζω σε όλους φωναχτά μπας και ξεκολλήσει η ατμόσφαιρα. Κάτι σαν «Ήρθε η ώρα σου! Ω μεγάλε νικητή της εταιρείας, μπορείς να περάσεις αύριο από τη γραφειάρα μας όπου ο Μεγάλος θα σου παραδώσει αυτοπροσώπως ένα καρακαταπληκτικό ανοιχτήρι για μπάμιες». Νταξ΄εδώ φαίνεται ξενέρωτο αλλά εντός κόντεξτ καραλέει.

Άλλες πάλι, με πιάνει οίστρος και αντί για σοβαρή ανακοίνωση, μου βγαίνει μυθιστόρημα και όλοι μου ζητούν να το κάνω πιο χαρντσέλινγκ. Χε, το ΄μαθα τι σημαίνει αυτό. Αντί δηλαδή να το ξεσκίσεις στο δράμα και να πεις «το σούπερ φανταστικό γαμάουα προϊόν μας θα σας σκίσει τα φάρδουλα και οι γκόμενες θα πέφτουν τέζα» πρέπει να το κάνεις λίγο πιο «το προϊόν μας είναι το καλύτερο στην κατηγορία του». Μπλιαχ! Ε, ξενερώνω και μετά νοιώθω λες κι έχω καταπιεί κασέτα μέχρι που αδειάζει εντελώς ο εγκέφαλος και το μόνο που μένει μέσα είναι ο μεγάλος διαγωνισμός, οι μεγάλοι νικητές και τα μεγάλα έπαθλα… Ουφ!

Δεν ξέρω πώς μπορώ να το τιθασεύσω αυτό το πράγμα. Ή όλα ή τίποτα. Οι μέσες λύσεις δεν μου αρέσουν μία. Τα περισσότερα διαφημιστικά κείμενα που θα συναντήσεις τριγύρω, είναι είτε ξενέρωτα είτε κλισαδούρες. Καμιά φορά θα ήθελα να μπορούσα να τα γράψω χωρίς κανένα «τσικ αξιοπρέπειας και ενθουσιασμού». Πιο ελεύθερα ρε παιδί μου. Λες και δεν μιλάει από πίσω κάνας πληθυντικόδουλος αλλά τέλος πάντων κάποιος που το γουστάρει αυτό το ρημάδι. Το κείμενο ας πούμε, μιας εταιρείας με βαφές να το έγραφε ένας μπογιατζής και να ξεκινούσε: «Μανταμίτσα, τι λέτε να σας περάσουμε κάνα χεράκι;» Ή το κείμενο ενός δανείου να έλεγε: «αφού είσαι που είσαι μαλάκας και χρεώνεσαι σαν τρελός δεξιά αριστερά, πάρε τουλάχιστον το δικό μας να γουστάρουμε». Ή για τους διαγωνισμούς «τώρα θα σκέφτεσαι σιγά μη κερδίσεις αλλά κάπου εδώ πρέπει να σε πληροφορήσω ότι δεν είναι πολλοί οι καμένοι που θα κάτσουν να συμμετάσχουν, μπορεί να είσαι και ο μόνος δηλαδή, οπότε έχεις πολλές πιθανότητες. Πάρε μέρος που σου λέω».

Γαμώτο τι ωραία που είναι να γράφω εδώ μέσα. Πέντε λεπτάκια και τσουπ! Έτοιμο. Άμα όμως πρέπει να τα γράψω έτσι κι έτσι κι έτσι, τα σκατώνω τελείως. Πρέπει να το κοιτάξω αυτό.

[Διάλειμμα τέλος. Πρέπει να επιστρέψω στους μεγάλους διαγωνισμούς με τα μεγάλα δώρα και τους μεγάλους νικητές. Ε ρε κάτι μεγάλες μαλακίες που θα γράψω πάλι! Οι συνάδελφοι πάντως γουστάρουν κι αυτό είναι μια κάποια παρηγοριά]

ΜΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΑΝ


Η συγκέντρωση στη Βουλή, δεν έγινε ούτε για τις φωτιές, ούτε για το περιβάλλον, ούτε για τους πολιτικούς. Έγινε για μένα. Ναι, για μένα. Ο σκοπός ήταν να σηκωθώ οικειοθελώς από τον καναπέ μου, να μην κανονίσω βόλτα Κυριακή βράδι και να πάω στο ξεκάρφωτο να σταθώ για ένα δίωρο καλοκαιριάτικα μπροστά στην Βουλή πάνω στην λεωφόρο. Πόσο ηλίθιο είναι αυτό;

Για δύο ώρες, με έπεισαν να σταθώ εκεί ενώ περίπου τρεις χιλιάδες άνθρωποι με μούτζωναν, με έβριζαν, με λοιδωρούσαν. Αυτό γινόταν εναλλάξ σε όλους όσους πήγαμε εκεί. Έβρισα και μούτζωσα κι εγώ τους διπλανούς μου μέχρι που μετά από ώρες και χιλιάδες φάσκελα, αποφασίσαμε κόκκινοι από ντροπή να αλλάξουμε την ζωή μας.

Δεν ξέρω αν υπήρχε ευγενέστερος τρόπος να «ξυπνήσω» αλλά αυτή η ομαδική αυτοκατακραυγή λειτούργησε μέσα μου ως σημείο μηδέν.

Δεν θα ανεχτώ ξανά τέτοιο διασυρμό στο μέλλον. Θέλω την επόμενη φορά που θα με προσκαλέσουν σε ομαδική συγκέντρωση να μην με φασκελώσει κανείς. Θέλω να μοιράζουμε μπράβο ο ένας στον άλλον και το ραντεβού να είναι σε μια καταπράσινη Αθήνα.

Τουλάχιστον το κομμάτι που μου αναλογεί θα το κάνω παραδεισένιο.

[-Οι πολιτικοί; Το κράτος; Αυτοί δεν έχουν ευθύνες;
- Έλα τώρα, ποιος τους χέζει όλους αυτούς τους «καμμένους]

ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΙΟΥΛΙΟΥ , 19.00

“ΟΛΟΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΥΛΗ.

ΑΠΑΙΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΜΕΝΩΝ ΕΚΤΑΣΕΩΝ ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ.

ΑΠΑΙΤΗΣΕ ΔΡΑΣΗ ΤΩΡΑ.

ΜΗ ΜΕΙΝΕΙΣ ΑΠΡΑΓΟΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ.

ΠΡΟΩΘΗΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΜΑΖΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ”

Ραντεβού εκεί.-

Η ΑΛΛΗ MYKONOS


Όταν ακούς lifestyle, αν είσαι περίπου η φτιαξιά μου, τρέχεις μακριά. Δεν έχεις κότερο, ενώ πολλές φορές δεν είσαι σίγουρη ότι μπορείς να παραμείνεις σοβαρή βλέποντας ένα κανονικότατο τσίρκο να περνάει καμαρωτό από μπροστά σου. Απ΄αυτά τα τσίρκα, που πληρώνεις πανάκριβα για να τα δεις, το θέαμα είναι μοναδικά αστείο αλλά παραδόξως πρέπει να μην ακουστεί το γέλιο σου.

[Άλλες κάνουν bottox και γελάνε χωρίς να προδοθούν, άλλες μαζεύουν τα γέλια χρόνων, κάνουν ένα lifting και μετά γελάει η φάτσα τους μέχρι θανάτου ενώ άλλες γελάνε... επιτόπου και πολύ. Οι τελευταίες, δεν είναι ευπρόσδεκτες σ΄αυτό το τσίρκο. Ή μάλλον το αποφεύγουν ]

Αυτή τη φορά, είπα το μεγάλο «ναι». Δυό μερούλες όλες κι όλες λέω, θα κάνω την καρδιά μου πέτρα και θα πάω στη… Μύκονο (προσοχή στις μούτζες, τυφλώνουν λέει η γιαγιά μου).
Ήθελα όμως. Είχα κάτι ψυχούλες να γνωρίσω, ήταν και αυτή η ρημάδα η περιέργεια. Όλα όσα είχα ακούσει ως τότε, περιελάμβαναν γκλάμουρ, δόξες, όργια και βαβούρα. Είπα οκ, ένα μπανάκι θα το κάνω, ένα χρυσό πέδιλο κάπου θα το ξεχώσω, κάτι αγκαλίτσες θα τις δώσω, στα όργια θα πω ένα «όχι, ευχαριστώ» και σιγά το πράμα.

Έχω να πω πολλά για τη Μύκονο. Είναι όντως ένα εκθαμβωτικό νησί αλλά δεν γυαλίζει από γκλάμουρ και διαμάντια. Γυαλίζει μέσα από την φοβερή φυσική ομορφιά της που σχεδόν κανείς ποτέ δεν αναφέρεται, παρεκτός κι αν έχει μπακγκράουντ τον κώλο καμιάς Ατζολίνας (ή πώς την λένε αυτή που κάνει συλλογή βρεφών).

Οι άνθρωποί της, είναι όπως κι εμείς. Δυό πόδια, δυό χέρια, μια καρδιά ΝΑ και προπάντως φιλόξενοι και απ