ΧΑΟΥΝΤΟΥΓΙΟΥΝΤΟΥ


Οι μέρες εκτός blogging με την δεν - ποστάρω – όσο – και – να – μου – τη –βιδώσει έννοια, λειτούργησαν όπως φανταζόμουν και να το δοκιμάσετε. Σου ΄ρχεται να γράψεις, να απαντήσεις, να αναλύσεις, να χώσεις και αντί να κάνεις όλα αυτά, πατάς ένα x και χαμογελάς. Όλο και κάποιος θα βρεθεί να τα γράψει πολύ καλύτερα από σένα, όλο και κάποιος θα αποτυπώσει με γερά λόγια αυτά που ένιωσες κι εσύ, όλο και κάποιος θα έχει σκεφτεί τα επιχειρήματά σου.

Αράζεις απορημένη, τα πάντα γίνονται από μόνα τους και λες ώπα! Τι συνέβη τώρα; Ακριβώς. Ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει είτε κάνεις πετάλι είτε όχι. Γιούπι!!! Μεγάλη ανακάλυψη αυτή. Έχοντας απαλλαχθεί από το Σύνδρομο Του Απαραίτητου Γραναζιού, ξεφυσάς πέντε τόνους άγχος και άλλους τόσους κούρασης. Τα βλέπεις αλλιώς τώρα. Δε θες να αλλάξεις τα πράγματα ντε και καλά, αλλά να νιώσεις, να μάθεις και να ικανοποιήσεις την κοινωνική σου φύση. Κάποιες φορές όμως, ακόμα κι αυτό σε τουμπανιάζει.

Κοινωνική φύση λέει. Ναι, αλλά πόσο όμως; Υπάρχει κοινωνικόμετρο να σε μετρήσεις; Μέχρι πού φτάνει αυτό το πράγμα; Να είσαι κοινωνική τύπου, καλημέρα σας, καλησπέρα σας και τσουπ στο σπιτάκι σου; Κοινωνική όπως, για πες, τι έγινε με τον γκόμενο και ψου ψου ψου; Κοινωνική, με συγγενείς, φίλους, συναδέλφους; Κοινωνική, με διακόσιους ακόμα ανθρώπους από τα blog; Κοινωνική με άλλους τόσους στα mail; Κοινωνική με… πόσους ακριβώς; Και πού σταματάει αυτή η κοινωνικότητα;

Όσο αναπτύσσεται η τεχνολογία τόσο λέει, αυξάνεται η αποξένωση. Διαφωνώ. Κάθετα δηλαδή. Όσο περισσότερα είναι τα καλώδια τόσο αυξάνεται ο περίγυρος. Κάθε νέο είδος επικοινωνίας προσθέτει γύρω μου όλο και περισσότερους ανθρώπους. Η έννοια «φίλη» έχει αλλάξει και δεν ξέρω αν το ΄χετε παρατηρήσει. Φίλη είναι εκείνη που ξέρω εξ όψεως, που αγαπάω, που ζω κοντά της αλλά φίλη είναι και εκείνη που ένοιωσε τα κρυφά γραπτά μου. Το ίδιο σημαντική. Φίλη είναι ο άνθρωπος που θα τρέξει για μένα αλλά φίλη είναι και αυτή που θα μου αφιερώσει δυό γραμμές για να μου πει ότι με σκέφτηκε. Στις μέρες μας, «φίλη» και «φίλος» είναι ο οποιοσδήποτε σε ακουμπήσει εσωτερικά. Και πιστέψτε με όσοι μοιράζετε φόβο για τα νέα μέσα, γι΄αυτό το άγγιγμα αρκούν ακόμα και μερικά ηλεκτρόνια.

Ο εγκέφαλός μου, αποφάνθηκε. Το κοινωνικόμετρο της no-blogging περιόδου, έδειξε ότι μάλλον δεν ήμουν και πολύ άνθρωπος. Λίγη μοναξιά, έτσι γι΄αλλαγή. Αυτό νομίζω είναι το βασικό quest της εποχής.

Ε, και μόλις απομονωθείς λιγάκι τότε ξυπνά μέσα σου ο άνθρωπος και θες πάλι επικοινωνία. Για χαβαλέ, κυρίως.